Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Анеурин Беванның саяси идеологиясы
Political ideology of Aneurin Bevan
Беванизм – 1950 жылдардың соңында Лейбористік партияның сол қанатында пайда болған қозғалыс. Оны Анеурин Беван басқарды, және оған Ричард Кроссман, Майкл Фут және Барбара Касл да қатысты. Беванизмге Гейтскеллиттер қарсы болды. Гейтскеллиттер көбінесе Парламент ішіндегі күрестерде жеңіске жетті, бірақ Беванизм жергілікті Лейбористік партия белсенділері арасында зор күшке ие болды. Бевандықтар ядролық қару мәселесінде келіспеушілікке ұшырады, және Беван 1960 жылы қайтыс болғаннан кейін бұл қозғалыс тоқтатылды.
Bevanism was a movement on the left wing of the Labour Party in the late 1950s led by Aneurin Bevan which also included Richard Crossman, Michael Foot and Barbara Castle. Bevanism was opposed by the Gaitskellites, The Gaitskellites typically won most of the battles inside Parliament, but Bevanism was stronger among local Labour activists. The Bevanites split over the issue of nuclear weapons, and the movement faded away after Bevan died in 1960.
Тарих
Беванизм марксизмнің ықпалымен қалыптасқан; Беванның өмірбаяны және кейіннен Еңбек партиясының басшысы Майкл Фут Беванның "сыныптық күреске деген сенімі өзгермеді" дейді, сонымен қатар Беванның дәстүрлі марксист емес екенін мойындады. Карл Маркстан шабыт алғанын жариялағанмен, Беван пролетариат революциясының бүлікшіл идеяларын қолдаған жоқ, революция жағдайларға немесе көптеген коммунистік партиялардың қалыпты ұйымдастыру моделіне байланысты деген пікірде болды. Эд Боллздың сөзіне қарағанда, Беван және оның жақтастары демократиялық социализмнің белсенді, бірақ көп түрлі тұжырымдамасын қалайтын, оны прагматикалық көзқарас пен тәжірибелік қолданумен толықтырған. Беваниттер тобының депутаттары, олардың саны шамамен үш десяткаға жуық, Беванның 1951 жылы министрлік лауазымынан кеткеннен кейін құрылды. Бұл денсаулық сақтау жүйесінің бұрын тегін болған қызметтерге, мысалы, көзілдіріктерге ақы алуын бастаған кезде, Корея соғысына қатысу шығындарын өтеуге көмектесу үшін жасалды. Беваннің ізбасарлары Гарольд Уилсон мен Джон Фриман Беванмен бірге отставкаға кетті. Парламенттегі топ бұрынғы "Сол қанатты ұста" тобының ықпалында болды, ол бұрын Клемент Атли, оның сыртқы істер министрі Эрнест Бевин және Хью Гейтскелл қолдаған 1945-1951 жылдардағы Лейбористік үкіметтің Америкаға бағытталған сыртқы саясатына қарсылық танытқан. Кросманның 1951 жылғы желтоқсандағы мәлімдемесіне сәйкес, топ ұйымдастырылмаған, Беванды тұрақты және үйлесімді стратегияға ие болуға көндіру мүмкін емес еді, бірақ олар тұрақты түрде кездесіп, бір-бірін жақсы көретін және көптеген партия мүшелері үшін "шынайы социализмді" білдіретін топ болды. 1952 жылғы сәуірде "Пикчер Пост" оларды "Беваниттік қауым" деп атады.
Bevanism was influenced by Marxism; Bevan's biographer and later Leader of the Labour Party Michael Foot said that Bevan's "belief in the class conflict stayed unshaken", while acknowledging that Bevan was not a traditional Marxist. Despite declaring inspiration from Karl Marx, Bevan did not visibly support insurrectionist concepts of proletarian revolution, arguing that revolution depended on the circumstances, or the typical organisational model of many Communist parties. According to Ed Balls, Bevan and his supporters instead preferred a strident but pluralist conception of democratic socialism, tempered by pragmatic sensibilities and practical application. The Bevanite Group of MPs, of which there were about three dozen, coalesced following Bevan's resignation from the Cabinet in 1951 when the health service started charging for previously free services such as spectacles in order to help pay for Britain's involvement in the Korean War. Bevanites Harold Wilson and John Freeman resigned with Bevan himself. The group in Parliament drew heavily from the previous "Keep Left" group, which had previously dissented from the pro American foreign policy of the 1945–1951 Labour government favoured by Clement Attlee, his Foreign Secretary Ernest Bevin and Hugh Gaitskell. According to Crossman in December 1951 the group was not organised, and Bevan could not be persuaded to have any consistent or coherent strategy, but they did have a group who met regularly and liked each other and came to represent "real Socialism" to a large number of Party members. Picture Post called them the "Bevanly Host" in April 1952.
Жергілікті ұйымдар
Беваниттер бүкіл Ұлыбританиядағы жергілікті Лейбористік партиялардың құрамында ұйымдасты және "Сол жаққа бұрылыс" тобының тағы бір мұрасы ретінде "Ақылдастар кеңесі" деп аталған жергілікті пікірсайыс топтарын құрды. "Ақылдастар кеңесі" беваниттердің қолдайтын газеті – Tribune журналына қолдау көрсету мақсатымен ұйымдастырылды, солшыл депутаттар мен үгітшілерді ел бойынша пікір алмасуға арналған топтар құруға жұмылдырды. Tribune журналының өзі беванит саясаткерлері үшін маңызды баспа құралы болды және кеңінен таралды.
Bevanites organised in Constituency Labour Parties across Britain, and set up local discussion groups known as "Brains Trusts", also a legacy of the "Keep Left" group. Brains Trusts organised in support of the newspaper favoured by Bevanites, Tribune magazine, allocating left wing MPs and campaigners to form speaking panels around the country. Tribune itself provided an important print voice for Bevanite politicians and was in wide circulation.
Ядролық қарусыздануға қатысты екі жаққа бөліну
Кейін саяси мансабында Беван, ядролық қарусыздану науқанына (CND) қатысқандарға қарсы, Ұлыбританияның ядролық тежелуін сақтауды қолдады, оларсыз болашақ британдық сыртқы істер министрі "конференция залына қарусыз шығатынын" айтты. Бұл "беваниттерді" жақтап, бөліп тастады; көптеген "беваниттер", мысалы, жетекші "беванит" Майкл Фут, Ұлыбританияның ядролық қаруына қарсы күресін жалғастырды, ал Фут басқарған Лейбористік партияның 1983 жылғы сайлау бағдарламасы бір жақты ядролық қарусыздануды талап етті.
Later in his political career, Bevan began advocating the maintenance of Britain's nuclear deterrent, against those who became associated with the Campaign for Nuclear Disarmament (CND), saying that without them a future British foreign secretary would be going "naked into the conference chamber." This split the Bevanites; many, such as leading Bevanite Michael Foot, continued to oppose Britain's nuclear weapons, with Labour's 1983 manifesto under Foot's leadership of the party calling for unilateral nuclear disarmament.