Британ Еңбек партиясының «Жңа Еңбек» тарихы

Кіріспе

Британдық лейбористік партияның тарихи қайта құруы – 1994 жылдан 2010 жылға дейін британдық лейбористік партиясы қолданған науқандық таңба. Жаңа лейбористік партия – Тони Блэр мен Гордон Браун басшылығымен 1990 жылдардың ортасынан соңына дейін, 2010 жылға дейінгі британдық лейбористік партия тарихының кезеңі. Атау 1994 жылы партия алғаш рет қолданған конференция ұранынан туындады, кейін 1996 жылы жарияланған манифест жобасында «Жаңа лейбористер, Ұлыбританияға жаңа өмір» деп аталды. Бұл жаңадан реформаланған партияның таңбасы ретінде ұсынылды, ол IV бапты өзгертіп, нарықтық экономиканы қолдады. Партия 1997-2010 жылдар аралығында үкіметте болған кезде бұл таңбаны кеңінен пайдаланды. Жаңа лейбористік партияға Энтони Крослендтің саяси ой-пікірлері, Блэр мен Браунның басшылығы, сондай-ақ Питер Мандельсон мен Аластер Кэмпбеллдің бұқаралық ақпарат құралдарындағы науқандары әсер етті. Жаңа лейбористік партияның саяси философиясына партияның Энтони Гидденстің «Үшінші жол» тұжырымын дамытуы ықпал етті, ол капитализм мен социализмнің синтезін қамтамасыз етуге тырысты. Партия теңдікке қарағанда әлеуметтік әділдіктің маңыздылығын баса көрсетті, мүмкіндіктердің теңдігіне ерекше мән берді және экономикалық тиімділік пен әлеуметтік әділдікті қамтамасыз ету үшін нарықты пайдалануға сенді. Жаңа лейбористік таңба сайлаушылардың сенімін қайтару және дәстүрлі социалистік саясатынан айырылуын көрсету үшін жасалды, бұл саясат сайлау уәделерін бұзғаны және кәсіподақтар мен мемлекет арасындағы байланыстары үшін сынға ұшырады, сондай-ақ партияның жаңғыруын жұртшылыққа жеткізу үшін жасалды. 1983 жылғы жалпы сайлауда лейбористердің ауыр жеңілісінен кейін жаңғырту туралы шақырулар күшейді. Партияның жаңа басшысы, партияның оңшыл қанатындағы «Трибуна» тобынан шыққан Нил Киннок, партияның жеңілісіне әкелген саясатты қайта қарауға және бұрынғы теледидар продюсері Питер Мандельсонның партияның қоғамдық беделін жақсартуға шақырды. Нейл Киннок пен Джон Смит басшылығынан кейін Тони Блэрдің партиясы «Жаңа лейбористік» таңбасымен сайлаушылардың қолдауын кеңейтуге тырысты және 1997 жылғы жалпы сайлауда орта тапта маңызды жетістіктерге қол жеткізді, нәтижесінде үлкен жеңіске ие болды. Лейбористер бұл кең қолдауды 2001 жылғы жалпы сайлауда сақтап, 2005 жылғы жалпы сайлауда Еңбек партиясы тарихында алғаш рет үшінші рет жеңіске жетті. Алайда, олардың көпшілігі бұрынғы төрт жылмен салыстырғанда едәуір азайды. 2007 жылы Блэр он үш жылдық партия басшылығынан кетіп, оның орнына қаржы министрі Гордон Браун келді. Лейбористер 2010 жылғы жалпы сайлауда жеңіліп, отыз алты жыл ішіндегі алғашқы парламенттік сайлауға әкелді, нәтижесінде консерваторлар мен либерал-демократтардан коалициялық үкімет құрылды. Браун премьер-министр және лейбористік партия басшысы лауазымынан көп ұзамай кетті. Оның орнына Эд Милибанд келді, ол «Жаңа лейбористік» таңбасын тастап, лейбористік партияның саяси ұстанымын солға қарай жылжытып, «Бір ұлтты лейбористік» таңбасын қабылдады.

Historical rebranding of the British Labour Party
a campaigning label used by the British Labour Party from 1994 to 2010

New Labour is the name given to the period in the history of the British Labour Party from the mid to late 1990s until 2010 under the leadership of Tony Blair and Gordon Brown. The name dates from a conference slogan first used by the party in 1994, later seen in a draft manifesto which was published in 1996 and titled New Labour, New Life for Britain. It was presented as the brand of a newly reformed party that had altered Clause IV and endorsed market economics. The branding was extensively used while the party was in government between 1997 and 2010. New Labour was influenced by the political thinking of Anthony Crosland and the leadership of Blair and Brown as well as Peter Mandelson and Alastair Campbell's media campaigning. The political philosophy of New Labour was influenced by the party's development of Anthony Giddens' Third Way which attempted to provide a synthesis between capitalism and socialism. The party emphasised the importance of social justice, rather than equality, emphasising the need for equality of opportunity and believed in the use of markets to deliver economic efficiency and social justice. The New Labour brand was developed to regain trust from the electorate and to portray a departure from their traditional socialist policies which was criticised for its breaking of election promises and its links between trade unions and the state, and to communicate the party's modernisation to the public. Calls for modernisation became prominent following Labour's heavy defeat in the 1983 general election, with the new Labour leader, Neil Kinnock, who came from the party's soft left Tribune Group of Labour MPs, calling for a review of policies that led to the party's defeat, and for improvements to the party's public image to be made by Peter Mandelson, a former television producer. Following the leadership of Neil Kinnock and John Smith, the party under Tony Blair attempted to widen its electoral appeal under the New Labour tagline and by the 1997 general election it had made significant gains in the middle class; resulting in a landslide victory. Labour maintained this wider support at the 2001 general election and won a third consecutive victory in the 2005 general election for the first time ever in the history of the Labour Party. However, their majority was significantly reduced from four years previously. In 2007, Blair resigned from the party leadership after thirteen years and was succeeded as Prime Minister by his Chancellor of the Exchequer, Gordon Brown. Labour lost the 2010 general election which resulted in the first hung parliament in thirty six years and led to the creation of a Conservative–Liberal Democrat coalition government. Brown resigned as Prime Minister and as Labour Party leader shortly thereafter. He was succeeded as party leader by Ed Miliband, who abandoned the New Labour branding and moved the Labour Party's political stance further to the left under the branding One Nation Labour.

Тарих

1983 жылғы жалпы сайлауда Седжфилд, Дурхам округі бойынша Парламент мүшесі (депутат) ретінде парламентке алғаш рет сайланған Тони Блэр 1994 жылы сол жылғы көшбасшы сайлауда 57% дауыс жинап, Джон Прескотт пен Маргарет Беккетті жеңіп, Еңбек партиясының төрағасы болды. Оның алғашқы көлеңкелі кабинеттік лауазымы 1988 жылдың қараша айында болды, ол кезде Нил Киннок оны Энергетика жөніндегі көлеңкелі мемлекеттік хатшы етіп тағайындады. 1992 жылдың шілдесінде Джон Смит Еңбек партиясының төрағасы болып сайланған кезде ол көлеңкелі ішкі істер министрі қызметіне көтерілді. 2007 жылдың маусымында Блэрдің премьер-министрі болып тағайындалғанға дейін Блэрдің лейбористік үкіметінде жоғары лауазымдарды атқарған Гордон Браун 1994 жылғы сайлауда үміткер болмады, себебі екі тарап арасында 1994 жылы жасалған келісімге сәйкес Браун сайлауға қатыспауға уәде берген. Бұған дейін БАҚ Блэрдің отставкаға кетуге келісіп, Браунға болашақта премьер-министр болуға мүмкіндік бергенін болжаған, бірақ Блэрдің жақтастары мұндай келісім ешқашан болмаған деп мәлімдеді. «Жаңа лейборизм» терминін Блэр 1994 жылдың қазан айындағы Еңбек партиясының конференциясында «жаңа лейборизм, жаңа Ұлыбритания» ұранының бөлігі ретінде қолданды. Бұл сөйлеуінде Блэр партияның конституциясының IV-тармағын өзгерту туралы жариялады, бұл лейбористердің ұлттандыруға деген ұстанымын тастап, нарықтық экономиканы қабылдады. Тармақтың жаңа нұсқасы лейбористерді нарық пен мемлекеттік меншіктің теңгерімін сақтауға және байлықты құруды әлеуметтік әділдікпен үйлестіруге міндеттеді. Конференцияда Блэр модернизацияны күшейтуді талап етіп, «өзгермейтін партиялар өледі, ал [Еңбек партиясы] – тарихи ескерткіш емес, тірі қозғалыс» деді. 1994-1997 жылдар аралығында Блэр партияның төрағасы болып сайланғаннан кейін Еңбек партиясы партия мүшелерінің санын шамамен 40%-ға арттырып, партия мүшелігінің ондаған жылдар бойы төмендеуіне тоқтатты, Блэрдің басшылығын заңдыландырып, лауазымға бәсекелесу қабілетін арттырды. 1997 жылы «Жаңа лейборизм» он сегіз жылдық консервативті үкіметтен кейін жалпы сайлауда үлкен жеңіске жетіп, Парламенттің Төмен палатасында 418 орын жеңіп алды – бұл партия тарихындағы ең үлкен жеңіс. Партия 2001 және 2005 жылдары да жеңіске жетті, Блэрді Еңбек партиясының ең ұзақ қызмет еткен премьер-министрі және үш рет тікелей жалпы сайлауда жеңіске жеткен бірінші адам етті. Ол сондай-ақ 1974 жылдан бері жалпы сайлауда жеңіске жеткен алғашқы лейборист көшбасшысы болды. 1997 жылғы сайлауда Еңбек партиясының жеңісінен кейінгі айларда Шотландия мен Уэльсте децентрализация жөніндегі референдумдар өтті. Шотландияда децентрализацияны қолдаған көпшілік болды, ал Уэльстегі көпшілік азырақ болды. Шотландия Уэльске қарағанда децентрализацияның жоғары деңгейін алды. 1998 жылы Еңбек партиясының үкіметі Шотландия парламентін және Уэльс ассамблеясын құру туралы заңдарды қабылдады, ал 1999 жылы олардың алғашқы сайлаулары өтті. Блэр Солтүстік Ирландиядағы бейбіт келіссөздерді жалғастыруға тырысты, аймақтық парламент пен үкімет құруды ұсынды. 1998 жылы «Жұма келісімі» жасалды, ол 108 мүшелі сайланған жиналыс құруға және ұлтшылдар мен юнионистер арасындағы билікті бөлісуге мүмкіндік берді. Блэр осы келіссөздерге жеке қатысты. Фабиан қоғамы «Жаңа лейборизм» идеялары мен партияның әртүрлі жақтарынан келген сындық көзқарастар үшін платформа болды. Фабианның үкіметтегі Еңбек партиясының саясатына қосқан ең маңызды үлесі – 1992 жылы Эд Боллстың Англия банкінің тәуелсіздігін жақтаған памфлеті болды. 1998 жылы Блэр және оның «Жаңа лейборизм» үкіметі Адам құқықтары туралы заңды енгізді. Бұл заң Ұлыбритания заңнамасына Адам құқықтары жөніндегі Еуропалық конвенцияның қағидаларын енгізу үшін жасалды. Заңға 1998 жылдың 9 қарашасында патшалық келісім берілді, бірақ ол 2000 жылдың қазан айының басына дейін толық күшіне енбеді. 1998 жылы АҚШ Ауғанстан мен Суданға соққы бергеннен кейін Блэр бұл әрекеттерді қолдайтын мәлімдеме жасады. Ол 2001 жылы АҚШ-тың Ауғанстанға басып кіруіне әскери қолдау көрсетті. 2003 жылдың наурыз айында Еңбек партиясының үкіметі Саддам Хусейннің жаппай қырып-жоятын қаруға қол жеткізе алатынынан қорқып, Америка басшылығымен Иракқа басып кірді. Ұлыбританияның Иракқа араласуы халық арасында наразылық тудырды. 2002 жылдың қазан айында және келесі жылдың көктемінде 400 000-нан астам адам демонстрацияға қатысты. 2003 жылдың 15 ақпанында Ирактағы соғысқа қарсы 1,000,000-нан астам адам демонстрация жасады, ал 60 000-ы Еңбек партиясының конференциясына дейін Манчестерде шеруге шықты, демонстрациялағандардың талаптарында Ауғанстанды британдық оккупациясы және Иракқа жоспарланған басып кіруі де бар болды. 2007 жылдың маусымында Блэр Еңбек партиясының төрағасы қызметінен кетті, ал бұрынғы Қаржы министрі Гордон Браун 2007 жылғы Еңбек партиясының конференциясынан кейін оның орнына келді. Үш жыл бұрын Блэр 2005 жылғы жалпы сайлауда жеңіске жетсе, Еңбек партиясының төрағасы ретінде төртінші рет сайлауға қатыспайтынын жариялаған еді. Браун бастапқыда халықтың күшті қолдауын алды және жылдам жалпы сайлау жоспарлары кеңінен жарияланды, бірақ олар ресми түрде жарияланбады. 2008 жылдың 18 ақпанында Қаржы министрі Алистер Дарлиң банкрот болған Northern Rock банкін ұлттандыратынын жариялады, оған 50 миллиард фунт стерлинг көлемінде несиелер мен кепілдіктер берді. Банк өткен жылы АҚШ-тағы субприм ипотекалық дағдарысынан дестабилизацияланды және банк сатып алушы табылмады. 2010 жылғы жалпы сайлауда Парламентте біріккен үкімет құрылды, онда Еңбек партиясы 258 орын жеңіп алды, бұл 2005 жылғы көрсеткіштен 91 орын кем. Либерал-демократтармен коалициялық келісімге келуге сәтсіздікке ұшырағаннан кейін Браун 10 мамырда партия төрағасы қызметінен кетіп, келесі күні премьер-министрліктен де кетті. Одан кейін Дэвид Камерон мен Ник Клегг консерваторлар мен либерал-демократтар арасындағы коалиция құру туралы жариялады. Камерон премьер-министр, ал Клегг – премьер-министрдің орынбасары болды, кабинетте 18 консерватор министрі мен 5 либерал-демократ министрі болды. Басшылыққа үміткерлігін жариялаған Дэвид Милибанд «Жаңа лейборизм дәуірі аяқталды» деді. Блэрдің 2010 жылдың 1 қыркүйегінде жарияланған естеліктерінен кейін Эд Милибанд: «Менің ойымша, Тони Блэр, Гордон Браун және Питер Мандельсоннан арылу уақыты келді және «Жаңа лейборизм» элитасынан арылу уақыты келді, мен осы сайлауда жаңа бет аша алатын кандидатпын. Менің ойымша, көптеген адамдар жаңа бет ашуды қалайды» деді. Милибанд басшылық сайлауда жеңіске жетіп, кәсіби одақтардан қолдау жинай алды. 2011 жылдың шілдесіндегі сөйлеуінде Блэр «Жаңа лейборизм» ол кеңседен кеткен кезде және Браун партия басшылығына келгенде қайтыс болғанын мәлімдеді, 2007 жылдан бастап партия «жетекші ритмін жоғалтқанын» айтты. Дегенмен, «Жаңа лейборизмнің» үшінші жолы әлемдегі орталық-солшыл саяси партиялардың көптеген түрлеріне әсер етті.

First elected to parliament as the Member of Parliament (MP) for Sedgefield, County Durham at the 1983 general election, Tony Blair became the leader of the Labour Party in 1994 after winning 57% of the vote in that year's leadership election, defeating John Prescott and Margaret Beckett. His first shadow cabinet role came in November 1988, when Neil Kinnock appointed him as Shadow Secretary of State for Energy and in July 1992 was promoted to the role of Shadow Home Secretary on the election of John Smith as Leader of the Labour Party. Gordon Brown, who went on to hold senior positions in Blair's Labour government before succeeding him as Prime Minister in June 2007, was not a candidate in the 1994 leadership election because of an agreement between the two made in 1994 in which Brown promised not to run for election. The media has since speculated that Blair agreed to stand down and allow Brown the premiership in the future, although Blair's supporters have contended that such a deal never took place. The term New Labour was coined by Blair in his October 1994 Labour Party Conference speech as part of the slogan "new Labour, new Britain". During this speech, Blair announced the modification of Clause IV of the party's constitution which abandoned Labour's attachment to nationalisation and embraced market economics. The new version of the clause committed Labour to a balance of market and public ownership and to balance creation of wealth with social justice. Blair argued for increased modernisation at the conference, asserting that "parties that do not change die, and [Labour] is a living movement not a historical monument". During the period from 1994 to 1997, after Blair's election as party leader, Labour managed to reverse decades of decline in party membership by increasing the number by around 40%, increasing its capacity to compete for office whilst also legitimising the leadership of Blair. In 1997, New Labour won a landslide victory at the general election after eighteen years of Conservative government, winning a total of 418 seats in the House of Commons—the largest victory in the party's history. The party was also victorious in 2001 and 2005, making Blair Labour's longest serving Prime Minister and the first to win three consecutive general elections. He was also the first Labour leader to win a general election since Harold Wilson in 1974. In the months following Labour's 1997 election victory, referendums were held in Scotland and Wales regarding devolution. There was a clear majority supporting devolution in Scotland and a narrower majority in Wales—Scotland received a stronger degree of devolution than Wales. The Labour government passed laws in 1998 to establish a Scottish Parliament and Welsh Assembly and the first elections for these were held in 1999. Blair attempted to continue peace negotiations in Northern Ireland by offering the creation of a regional parliament and government. In 1998, the Good Friday Agreement was made, allowing for a 108 member elected assembly and a power sharing arrangement between nationalists and unionists. Blair was personally involved in these negotiations. The Fabian Society was a forum for New Labour ideas and for critical approaches from across the party. The most significant Fabian contribution to Labour's policy agenda in government was Ed Balls's 1992 pamphlet advocating Bank of England independence. In 1998, Blair and his New Labour government introduced the Human Rights Act. This was made to give UK law what the European convention of human rights had established. It was given the royal assent on the 9 November 1998, but it was not truly put in place until early October 2000. After the United States strikes on Afghanistan and Sudan in 1998, Blair released a statement supporting the actions. He lent military support to the United States' 2001 invasion of Afghanistan. In March 2003, the Labour government, fearing Saddam Hussein's alleged access to weapons of mass destruction, participated in the American led invasion of Iraq. British intervention in Iraq promoted public protest. Crowds numbering 400,000 and more demonstrated in October 2002 and again the following spring. On 15 February 2003, over 1,000,000 people demonstrated against the war in Iraq and 60,000 marched in Manchester before the Labour Party conference, with the demonstrators' issues including British occupation of Afghanistan and the forthcoming invasion of Iraq. In June 2007, Blair resigned as the leader of the Labour Party and Gordon Brown, previously the Chancellor of the Exchequer, succeeded him following the 2007 Labour Party conference. Three years earlier, Blair had announced that he would not be contesting a fourth successive general election as Labour Party leader if he won the 2005 general election. Brown initially had strong public support and plans for a quick general election were widely publicised, although they never were officially announced. On 18 February 2008, Chancellor of the Exchequer Alistair Darling announced that the failing bank Northern Rock would be nationalised, supporting it with loans and guarantees of £50,000,000,000. The bank had been destabilised by the subprime mortgage crisis the previous year in the United States and a private buyer of the bank could not be found. The 2010 general election ended in a hung parliament in which Labour won 258 seats, 91 fewer than in 2005. Following failure to achieve a coalition agreement with the Liberal Democrats, Brown announced his intention to resign as leader of the party on 10 May and resigned as the Prime Minister the following day. Shortly thereafter, David Cameron and Nick Clegg announced the formation of a coalition between the Conservatives and Liberal Democrats. Cameron became the Prime Minister and Clegg the Deputy Prime Minister of a cabinet that contained eighteen Conservative ministers and five Liberal Democrat ministers. In announcing his intention to run for the leadership, David Miliband declared that the New Labour era was over. Following the publication of Blair's memoirs on 1 September 2010, Ed Miliband said: "I think it is time to move on from Tony Blair and Gordon Brown and Peter Mandelson and to move on from the New Labour establishment and that is the candidate that I am at this election who can best turn the page. I think frankly most members of the public will want us to turn the page". Miliband won the leadership election and was able to mobilise support from the trade union electorate. In a July 2011 speech, Blair stated that New Labour died when he left office and Brown assumed the party leadership, claiming that from 2007 the party "lost the driving rhythm". Nonetheless, New Labour's Third Way influenced a range of centre left political parties across the world.

Саяси брендтеу

Жаңа лейбористік партия құрылғаннан кейін, ол бренд ретінде дамыды, бұл 1994 жылға дейінгі партиядан өзгешелік ретінде ұсылды. Алдыңғы партия сайлау алдындағы уәделерін үнемі бұзғаны үшін сынға ұшыраған, сондай-ақ кәсіподақтармен, мемлекеттік органдармен және әлеуметтік жәрдемақы алушылармен байланысты болды. Марк Бевирдің пікірінше, Жаңа лейбористік партияны құруға себеп болған тағы бір фактор – алдыңғы онжылдықтарда жаңа оңшыл идеологияның пайда болуына жауап ретіндегі қадам болды. Партияның бұрынғы екі жетекшісі Нил Киннок пен Джон Смит, 1994 жылы Смит қайтыс болғанға дейін партияны сайлауда сәттілікке жеткізу стратегиясы ретінде жаңғыртуға кіріскен еді. Киннок 1987 және 1992 жылғы жалпы сайлаулар арасында жаңғыртудың алғашқы кезеңін бастады. Энтони Хит пен Роджер Джоуэлл жүргізген сандық зерттеулер сайлаушылардың 1992 жылы Лейборист партиясын 1987 жылға қарағанда жайлырақ және сайланатын деп қарағанын көрсетті, бұл жаңғыртуды күшейту туралы ұсыныстарды заңдылады. Алайда, Смиттың «бір тағы қадам» деп аталған (кейде сыни тұрғысынан) тәсілі Блэр, Браун және Мандельсон сияқты жаңғыртушылар үшін тым әлсіз болып көрінді. Олар оның қарама-қайшылықтардан сақтануға және консерваторлық үкіметтің беделінсіздігін пайдаланып келесі сайлауда жеңіске жетуге бағытталған сақтық көзқарасы жеткіліксіз деп санады. Жаңа лейбористер партияның брендін осы жаңғыртуды жалғастыру үшін пайдаланды және партияның жаңғыруын жұртшылыққа жеткізу үшін қолданды. Партия сондай-ақ өздерінің саяси идеялары сайлаушылардың қызығушылығын тудыра ма, жоқ па, соны тексеру үшін фокус-топтарды қолдана бастады. Оның мақсаты – халықты партияның жаңа басқару үлгісін ұсынатынына сендіру және Лейборист үкіметінің өткендегі еңбек дағдарыстарына оралуынан қауіптенуді азайту болды. Блэр жаңғыртудың «Лейборист партиясын дәстүрлі рөліне – халықтың басым көпшілігінің мүддесін қорғайтын басты партия ретінде қайтару» екенін түсіндірді. Партия билікте болған кезде баспасөз хатшысы Аластер Кэмпбелл үкіметтік коммуникацияны үйлестіру және министрлердің біртұтас хабарламасын жеткізу үшін орталықтандырылған ұйым құрды. Бұл процеске «Миллбанктану» деген ат берілді, себебі бұл Лейборист партиясының Миллбанктағы штаб-пәтеріне сілтеме жасады. Бұл қатаң, бірақ өте тиімді болды. Браунның баспасөз хатшысы Чарли Уилан, Кэмпбеллмен жиі қақтығыстарға түсті, себебі ол өздігінен баспасөзді хабардар етуге тырысты, бұл 1999 жылы отставкаға дейін жалғасты. Кэмпбелл бұқаралық ақпарат құралдарымен қарым-қатынас жасауда кәсіби тәсілді ұстанды, бұл партияның нақты хабарламаны жеткізуін және оң медиа реакциясын қамтамасыз ету үшін оқиғаларды алдын ала жоспарлауын қамтамасыз етті. Кэмпбелл журналистикадағы тәжірибесін пайдаланды, өйткені ол егжей-тегжейге назар аударуымен және тиімді слогандарды қолдануымен танымал болды. Кэмпбелл News International компаниясымен қарым-қатынас орнатып, олардың газеттеріне оң жарияланымдар алу үшін ертерек ақпарат берді. 2002 жылы Лейборист партиясының саяси кеңесшісі Филипп Гулд партия басшылығына брендтің бұзылғанын, сын мен мазаққа ұшырағанын, сенімсіздік пен адалдықтан айырылғанын жазды. Брендтің әлсіреуіне ішкі даулар мен мәселелерді шеше алмауы себеп болды. Бұл бағалауды Блэр де қолдады, ол үкіметтің ішкі мәселелерге көбірек назар аударуы, біріктіруші стратегияны әзірлеуі және «көзге түсетін бастамаларды» жасауы қажет екенін айтты. Блэр сондай-ақ сыртқы саясатта белсенді болу қажеттігін мәлімдеді. Сондықтан Жаңа лейбористік партияның басшылары сайлаудағы сәттілікті арттыру үшін тиімді және есептелген медиа-стратегияны жасады және іске асырды. Флоренс Фаучер Кинг пен Патрик Ле Галес «2007 жылға қарай партияның қоғаммен байланысу қабілеті жойылды және 10 жыл ішінде мүшелерінің жартысы кетіп қалды» деп атап өтті. Бірақ ол сайлауда жеңіске жетудің қуатты құралына айналды.

Once New Labour was established, it was developed as a brand, portrayed as a departure from Old Labour, the party of pre 1994 which had been criticised for regularly betraying its election promises and was linked with trade unionism, the state and benefit claimants. Mark Bevir argues that another motivation for the creation of New Labour was as a response to the emergence of the New Right in the preceding decades. The previous two party leaders Neil Kinnock and John Smith had begun efforts to modernise the party as a strategy for electoral success before Smith died in 1994. Kinnock undertook the first wave of modernisation between the 1987 and 1992 general elections, with quantitative research conducted by Anthony Heath and Roger Jowell indicating that the electorate viewed Labour as more moderate and electable in 1992 than in 1987, arguably legitimising the arguments for increased modernisation. However, Smith's approach which was dubbed (sometimes pejoratively) "one more heave" was perceived as too timid by modernisers like Blair, Brown and Mandelson. They felt that his cautious approach which sought to avoid controversy and win the next election by capitalising on the unpopularity of the Conservative government was not sufficient. New Labour also used the party's brand to continue this modernisation and it was used to communicate the modernisation of the party to the public. The party also began to use focus groups to test whether their policy ideas were attractive to swing voters. Its purpose was to reassure the public that the party would provide a new kind of governance and mitigate fears that a Labour government would return to the labour unrest that had characterised its past. Blair explained that modernisation was "about returning Labour to its traditional role as a majority mainstream party advancing the interests of the broad majority of people". While the party was in power, press secretary Alastair Campbell installed a centralised organisation to co ordinate government communication and impose a united message to be delivered by ministers. This process, known as "Millbankization" in reference to the campaign headquarters of Labour at the Millbank, was strict but very effective. Charlie Whelan, Brown's press officer, was often in conflict with Campbell because of the former's attempts to brief the press by his own initiatives—this continued until his resignation in 1999. Campbell followed a professional approach to media relations to ensure that a clear message was presented and the party planned stories in advance to ensure a positive media reaction. Campbell used his own experience in journalism as he was known for his attention to detail and effective use of sound bites. Campbell developed a relationship with News International, providing their newspapers with early information in return for positive media coverage. In 2002, Philip Gould, a policy advisor to the Labour Party, wrote to the party's leadership that the brand had become contaminated and an object of criticism and ridicule, undermined by an apparent lack of conviction and integrity. The brand was weakened by internal disputes and the apparent failure to deal with issues. This assessment was supported by Blair, who argued that the government needed to spend more time working on domestic affairs, develop a unifying strategy and create "eye catching initiatives". Blair also announced the need to be more assertive in foreign affairs. The leaders of New Labour therefore created and ran an efficient and calculated media handling strategy in an effort to increase electoral success. Florence Faucher King and Patrick Le Galés note that "by 2007 the party had been emptied of its capacities for intermediation with society and, in the space of 10 years, lost half of its membership. But it had become a formidable machine for winning elections".

Сайлаушыларды қолдау

Нил Киннок басшылығымен Лейборист партиясы сайлаушылардың қолдауын тар сыныптық шеңберден кеңейтуге тырысты. Блэр партия басшылығына келгеннен кейін, партия жоғары әлеуметтік топтарда айтарлықтай табысқа қол жеткізді және 1997 жылғы сайлауда менеджерлер мен әкімшілердің 39% қолдауын алды, бұл партияның бұрынғы сайлаулардағы көрсеткіштерінен жоғары еді. Мұның себебі Лейборист партиясының сайлау кампаниясы C1 және C2 сайлаушыларын нақты нысанаға алуы және консерваторларға қарсы дауыс беруі, Лейборист партиясын қолдауға ниеттенуі болды. Лейборист партиясы егде жастағы сайлаушыларға қарағанда жас сайлаушылардың арасында көбірек қолдауға ие болды, бірақ гендерлік айырмашылықтар байқалмады. 1980-ші жылдарда Лейборист партиясының көп бөлігі солтүстіктегі өнеркәсіптік аймақтарға шоғырланды, ал 1997 жылы Англияның оңтүстігінде жақсы нәтижелер көрсетті. 2001 және 2005 жылғы сайлауларда Лейборист партиясы 1997 жылы жеңіске жеткен орта таптың қолдауын сақтап қалды. Академиктер Чарльз Патти мен Рон Джонстонның пікірінше, 1997 жылы Лейборист партиясының үлкен жеңісіне олардың оппозициядағы табысы, жаңғырту жұмыстары және орташа саясаттары себеп болды. Бұл консерваторлардың көптеген сайлаушыларын дауыс беруден бас тартуға итермеледі, өйткені көптеген адамдар бұл жеңісті алдын ала болжағандай қарады. 2001 жылғы сайлауда Лейборист партиясының негізгі округтерінде сайлауға қатысу деңгейі айтарлықтай төмендеді, бұл сайлаушылардың Лейборист партиясының бұрынғы депутаттарының қайта сайлануын алдын ала болжағандығымен және партияның бірінші мерзімінде мемлекеттік қызметтерді жақсартудағы қабілетсіздігіне наразылық білдіруімен байланысты болды. 2005 жылы Лейборист партиясының қолдауы алдыңғы екі сайлауға қарағанда төмендеді, бұл Дэвид Рубинштейн Ирактағы соғысқа және Блэрдің өзіне деген ашумен байланыстырды. Стратклайд университетінің профессорлары Джеффри Эванс, Джон Кертис және Пиппа Норис 1997 жылғы жалпы сайлауда тактикалық дауыс берудің рөлін қарастырған мақала жариялады. Олардың зерттеулері 1997 жылы тактикалық дауыс берудің артқанын көрсетті – консерваторларға қарсы дауыс беру күрт өсті, ал Лейборист партиясына қарсы тактикалық дауыс беру азайды. Саяси комментаторлар Нил Лоусон мен Джо Кокс тактикалық дауыс берудің 1997, 2001 және 2005 жылдары Жаңа Лейборист партиясына көпшілік қолдау беруге көмектескенін жазды. Партия жеңісінен кейін «біз Жаңа Лейборист ретінде жеңіске жеттік және Жаңа Лейборист ретінде үкім етеміз» деп мәлімдеді, бірақ Кокс пен Лоусон бұл пікірге қарсы шығып, партия консерваторларға қарсылық білдіргендіктен жеңіске жеткенін айтты.

Under Neil Kinnock, Labour attempted to widen its electoral support from narrow class divisions. After Blair took the leadership, the party made significant gains in higher social classes and won 39% support from managers and administrators in the 1997 election, more than in previous elections that the party had lost. This was due to the calculated targeting of C1 and C2 voters by the Labour campaign and an anti Conservative vote as opposed to an endorsement of Labour. Labour won greater support among younger voters than older, but there was no significant gender difference. During the 1980s, much of Labour's support had retreated into industrial areas of the north and in 1997 Labour performed much better in the south of England. In the elections of 2001 and 2005, Labour maintained much of the middle class support that it had won in 1997. According to academics Charles Pattie and Ron Johnston, Labour's landslide in 1997 was achieved through Labour's strong performance in opposition, their modernisation efforts and moderate policies. These all encouraged many Conservative voters to abstain as the landslide was seen by many as a foregone conclusion. The 2001 election resulted in significant drops in turnout in Labour heartland seats which has been attributed to voters regarding the re election of Labour incumbents as a foregone conclusion, coupled with discontent surrounding Labour's perceived inability to deliver significant improvements in public services during their first term. In 2005, Labour's support was much lower than in the previous two elections which David Rubinstein has attributed to anger at the war in Iraq and towards Blair himself. Professors Geoffrey Evans, John Curtice and Pippa Norris of Strathclyde University published a paper considering the incidence of tactical voting in the 1997 general election. Their studies showed that tactical voting increased in 1997—there was a strong increase in anti Conservative voting and a decrease in anti Labour tactical voting. Political commentators Neal Lawson and Joe Cox wrote that tactical voting helped to provide New Labour with its majorities in 1997, 2001 and 2005, arguing that the party won because of public opposition to the Conservative Party. The party declared after its victory that it "won as New Labour and would govern as New Labour", but Cox and Lawson challenged this view, suggesting that the party won on account of public opposition to the Conservative Party.

Тони Блэр

Тони Блэр 1994 жылғы көшбасшылық сайлаудан кейін Лейборист партиясының жетекшісі болды. Блэрдің үкіметке қатысты ұстанымы Вестминстерден гөрі ұлттық саясат күндерін белгілеу үшін бұқаралық ақпарат құралдарына көбірек сүйенуді қамтыды. Ол жақсы беделді сақтауға көп күш жұмсады, кейде бұл кабинеттің алдына шықты. Блэр орталықтандырылған саяси бағдарламаны қабылдады, онда министрлер өз министрліктерінде басқарушылық қызметтерді атқарды, ал стратегиялық көре білуді Премьер-министр шешуге тиіс болды. Идеологиялық тұрғыдан Блэр адамдардың тек күшті қоғамда ғана дами алатынына сенді, және мұндай жағдай жұмыссыздық ортасында мүмкін емес еді. Тони Блэр 1997 жылдан 2007 жылға дейін Премьер-министр қызметін атқарды.

Гордон Браун

Гордон Браун Блэрдің Лейбористік үкіметіндегі маңызды тұлға болды және партияның философиясын дамытуда басты рөл атқарды. Браун 1992 жылдан 1997 жылға дейін Қаржы министрінің көлеңкелік орынбасары қызметін атқарды және 1997 жылы Лейбористердің сайлаудағы жеңісінен кейін Қаржы министрі болып тағайындалды. Ол мемлекеттік шығындарды бақылауға ұмтылып, білім беру және денсаулық сақтауға қаржыландыруды арттыруға тырысты. Оның экономикалық стратегиясы нарыққа негізделген, жұмысы бар, аз қамтылған отбасыларға салық жеңілдіктері арқылы әлеуметтік қамтамасыздандыру жүйесін реформалауға бағытталған және Англия банкіне пайыздық ставкаларды белгілеу құқығын берді.

Питер Мандельсон

1985 жылы Питер Мандельсон Еңбек партиясының коммуникация директоры болып тағайындалды. Осыған дейін ол телеарнада жұмыс істеп, партияның коммуникациялық тұрғыдан тиімді болуына және бұқаралық ақпарат құралдарындағы беделіне, әсіресе партиялық емес адамдар арасында көңіл бөлуіне көмектесті. Мандельсон 1985 жылы құрылған Науқандар мен коммуникациялар дирекциясын басқарды және Көлеңкелі коммуникация агенттігін құрды. Ол Еңбек партиясының БАҚ-пен байланысын қадағалап, баспасөздің күн тәртібін белгілеудегі маңыздылығына сенді. Ол баспасөздің күн тәртібі (әсіресе, салмақты газеттер) маңызды саяси хабар таратушыларға ықпал етеді деп санады. Үкіметте Мандельсон түрлі мемлекеттік департаменттерді үйлестіру үшін портфелі жоқ министр болып тағайындалды. 1998 жылы ол қаржылық тәртіпсіздіктерге қатысты айыптауларға байланысты министрлік лауазымынан қанағаттанды. 2021 жылы The Times газеті Мандельсонның Еңбек партиясының лидері Кир Стармерге партияны Корбиннің басшылығынан арылту және оның сайлаушылар арасындағы тартымдылығын кеңейту мәселелері бойынша кеңес бергенін жариялады.

Алястер Кемпбелл

Алястер Кэмпбелл Еңбек партиясының баспасөз хатшысы болды және бұрынғы Еңбек партиясының көшбасшысы Нил Киннокты әлсіреткен баспасөздің ықпалын жою және партия үшін одақтастар құру стратегиясын жүргізді. Үкіметте болған кезде Кэмпбелл Стратегиялық коммуникациялар бөлімін құрды, оның міндеті партияның бұқаралық ақпарат құралдарымен байланысын үйлестіру және баспасөзге біртұтас бейне ұсынуды қамтамасыз ету болды. Партияның идеологиясы оны прогрессивті ету және саяси спектрдің барлық бөлігінен сайлаушыларды тарту үшін жасалды. Флоренс Фаучер Кинг пен Патрик Ле Галестің сөзіне сүйенсек, "Жаңа лейбористердің жетекшілері жаһандық капитализмді қабылдау және жиі кәсіби одақтарға қарсы болатын орта таппен күш біріктіру қажеттігіне көз жеткізді", Жаңа лейбористердің идеологиясы жұмысшы табының мүддесінен әлеуметтік әділдікке жетуді көздейтін дәстүрлі нанымдарынан және жаппай ұжымдық іс-қимылдан бас тарды. Блэр этикалық және христиандық социалистік көзқарастарға ден қойды және оларды кейбір адамдар социализмнің немесе либералды социализмнің қазіргі заманғы түрі деп санайтын нәрсеге айналдырды.

Әлеуметтік әділдік

Жаңа лейбористер бұрынғы лейбористік үкіметтердің назар орталығында болған теңдікке қарағанда әлеуметтік әділдікке көбірек мән берді және әлеуметтік әділдік пен экономикалық тиімділік бір-бірінсіз қатар жүре алмайды деген пікірге қарсы шықты. Партияның теңдікке деген дәстүрлі көзқарасы азайды, себебі ең төменгі деңгейдегі стандарттар мен тең мүмкіндіктер нәтижедегі теңдікке қарағанда басымдық алды. Джон Смит құрған Әлеуметтік әділет комиссиясы 1994 жылы әлеуметтік әділеттің құндылықтары – азаматтардың тең құндылығы, негізгі қажеттіліктерін қанағаттандыруға тең құқықтар, мүмкіндіктерді барынша тарату қажеттігі және негізсіз теңсіздіктерді жою қажеттілігі екенін хабарлады. Партия әлеуметтік әділетті, ең алдымен, азаматтарға тең саяси және экономикалық еркіндік беру қажеттілігі ретінде, сондай-ақ әлеуметтік азаматтықтың қажеттілігі ретінде қарастырды. Ол мүмкіндіктердің тең бөліну қажеттілігін қамтиды, бірақ сәтті адамдардан сәтсіздерге беру үшін мүлік алынбауы керек екені ескеріледі.

Экономика

Жаңа лейбористер нарықтардың экономикалық тиімділігін қабылдады және капитализмнің тиімділігін сақтай отырып, социализмнің мақсаттарына жету үшін оларды капитализмнен бөліп қарастыруға болатынына сенді. Нарықтар сонымен қатар тұтынушыларға күш беруге және азаматтарға өздерінің шешімдерін қабылдауға және жауапкершілікпен әрекет етуге мүмкіндік берді. Жаңа лейбористер нарықтық экономиканы қабылдады, себебі олар оны экономикалық тиімділікпен қатар әлеуметтік мақсаттары үшін де пайдалануға болатынына сенді. Жаңа лейбористер билікке келген алғашқы екі жылы консерваторлардың шығындар жоспарын сақтап, осы кезеңде Гордон Браун «Темір канцлер» деген атаққа ие болды, оның «Алтын ережесі» және бюджетті консервативті басқаруымен танылды.

Қауіпсіздік

Жаңа лейбористер 2001 жылғы сайлау шартында ұсынған әлеуметтік реформаларға жұмыс істейтін отбасыларға салық жеңілдігі, ұлттық бала күтімі стратегиясы және ұлттық ең төменгі жалақы кірді. Крис Гровер "Капитал және сынып" журналында жариялаған мақаласында бұл шаралар жұмысқа тартуға бағытталғанын, және осы көзқарас Жаңа лейбористердің әлеуметтік саясатында басым болғанын айтты. Ол Жаңа лейбористердің әлеуметтік реформалары жұмысқа басуға бағытталған екенін мойындады, сондай-ақ осы контексте әлеуметтік саясаттың нарықтық экономиканың өсуімен үйлесуі тиіс екенін атап өтті. Гровер Жаңа лейбористер кезеңінде бұл бағыт жұмысқа ынталандыру жобалары арқылы бекітілгенін ұсынды.

Қылмыс

Жаңа лейбористік партияның саяси философиясының бір бөлігі қылмысты әлеуметтік мүшекестендірумен байланыстырды және қылмысты азайту үшін әлеуметтік және полиция органдары арасындағы серіктестікті ынталандыратын саясатты жүргізді, алайда Жаңа лейбористік партияның басқа салалары қылмысқа дәстүрлі көзқарас сақтады. Тони Блэрдің қылмысқа қатысты ұстанымы «қылмысқа қатал, қылмыстың себептеріне де қатал» деп сипатталады. Жаңа лейбористік партияның алғашқы үкіметі бюджеттің қылмысқа жұмсалған үлесі бұрынғы тори үкіметіне қарағанда аз болды, бірақ екінші лейбористік үкімет бюджеттің шамамен 6,5 пайызын, яғни дерлік екі есеге көбірек жұмсады. Жаңа лейбористік үкімет кезінде қылмыстық оқиғалар күрт төмендеді – 1995 жылы 18 000-нан 2005-2006 жылдары 11 000-ға дейін азайды, бірақ бұл осы кезеңде полицияға келіп түсетін хабарламалардың да азайғанын ескермейді. 2005 жылы түрмедегі тұрғындардың саны 76 000-нан асты, бұл негізінен жаза мерзімдерінің ұзартуына байланысты болды. 11 қыркүйекке жасалған шабуылдан кейін лейбористік үкімет терроризмге қарсы күресті күшейтуге тырысты. 2002 жылдан бастап үкімет антиәлеуметтік мінез-құлықты азайтуға бағытталған саясатты ұстанды; 1998 жылғы «Қылмыс және тәртіпсіздік» заңында Жаңа лейбористік партия антиәлеуметтік мінез-құлыққа қатысты шектеулерді енгізді. Осы лейбористік үкімет кезінде «7/7» терактісі болды, бұл алғашқы исламилік қанағатсыздық шабуылы және Pan Am 103 рейсінің бомбалануынан бергі ең ауыр салдарға әкелген оқиға.

Көп мәдениеттілік

Бұл мәселедегі пікір таластар Джек Строу, Тони Блэр және Дэвид Бланкетттің бұрынғы кеңесшісі Эндрю Низердің мәлімдемесінен кейін күрт өршіді, ол лейборист министрлерінің Ұлыбританияға жаппай көшіп келуге рұқсат беруде жасырын ниеті болғанын айтты. Бұл күдікті қастандық «Нейтергейт» деп аталады. 2000 жылы өткен жабық отырыстарда болған Низердің сөзіне қарағанда, құпия үкіметтік есепте Ұлыбританияның мәдени бейнесін өзгерту үшін жаппай иммиграция қажеттігі көрсетілген және «жаппай иммиграция – үкіметтің Ұлыбританияны шынымен көпмәдениетті ел ету жолы болды». Низер бұл саясаттың «негізгі мақсаты болмаса да, оңшылдардың мұрнын әртүрлілікке тигізіп, олардың аргументтерін қолдаусыз қалдыруға бағытталғанын» айтты. Кейін Низер өзінің сөздері бұрмаланғанын мәлімдеп, былай деді: «Басты мақсат – сол кезде, қазір елестету қиын болғанымен, дамып келе жатқан экономика білікті мамандардың жетіспеушілігіне тап болған кезде, көбірек көшіп-қоншы жұмысшыларды қабылдауға мүмкіндік беру еді. [ ] Бірақ оңшыл газеттердің сенсациялық жазбалары бұл жағдайды Британияны көпмәдениетті ету үшін жасалған «қастандық» деп көрсетіп бұрмалады. Ешқандай жоспар болған жоқ». 2011 жылдың ақпан айында сол кездегі премьер-министр Дэвид Кэмерон бұрынғы лейбористік үкімет тарапынан қолдау көрсетілген «мемлекеттік көпмәдениеттік доктринасы» сәтсіз аяқталғанын және енді мемлекеттік саясат ретінде қабылданалмайтынын мәлімдеді. Ол Ұлыбританияның берік ұлттық бірегейлігіне мұқтаж екенін айтып, ислами экстремизмді насихаттаушы топтарға қатысты қатаң шаралар қолдануға дайын екенін білдірді. Алайда, ресми статистика көрсеткендей, Кэмеронның премьер-министрлік қызмет істеген кезеңінде Еуропалық Одақ және Еуропалық Одақтан тыс елдерден жаппай көшіп келу, сондай-ақ пана сұраушылардың өтініштері айтарлықтай өсті.

Қабылдау

Кәсіподақ белсендісі және журналист Джимми Рид 2002 жылы The Scotsman газетінде Жаңа лейбористерді теңдікті ілгерілетуде немесе қамтамасыз етуде сәтсіз болғаны үшін сынады. Ол лейбористердің «динамикалық нарықтық экономикаға» ұмтылуының капиталистік нарықтық экономиканың жұмысын жалғастырудың жолы екенін, бұл үкіметтердің әлеуметтік әділеттілікті қамтамасыз етуге араласуына кедергі келтіретінін айтты. Рид Клемент Атли үкіметінің әлеуметтік бағдарламасын Маргарет Тэтчер тоқтатқанын, ал Жаңа лейбористер оны қайта жаңғыртпағанын мәлімдеді. Ол партияны теңсіздіктің өсуіне жол бермегені үшін сынады және Жаңа лейбористердің сайлауда жеңіске жетуге ұмтылуы партияны оңға қарай ықпалдады деп санайды. Артур Скаргилл сияқты көптеген солшыл лейбористер Жаңа лейбористердің пайда болуына байланысты партияны тастап кетті. Алайда, Жаңа лейбористер өз қатарына орталықтан және орталық-оңнан келген көптеген адамдарды тартты. Жаңа лейбористік партияның маңызды идеологиялық өзгерістерін көрсетіп, дәстүрлі солшылдар арасында оның неге жағымсыз қабылдануын түсіндірген лорд Роттермир, The Daily Mail газетінің иесі, Лейбористік партияға қосылды, былай деді: «Мен Жаңа лейбористік партияға қосылдым, өйткені ол, әрине, Жаңа консервативтік партия еді». Уорвик университетінің саясаттану лекторы Стивен Кеттелл Жаңа лейбористік партия басшылығының мінез-құлқын және партиялық қолдауды сақтау үшін депутаттардың қызметке көтерілуін тоқтату сияқты парламенттегі қауіп-қорқыту тактикасын сынады. Вестминстердегі басқа партияларға да сілтеме жасап, ол бұл депутаттарды «өздерінің олигархиялары үшін мойынсұнғыш лобби материалдарынан асып түспейді» деп сипаттады. Жаңа лейбористік партияға жақын және Үшінші жолдың дамуындағы маңызды тұлға болғанымен, социолог Энтони Гидденс күнделікті саясатта жасалған Үшінші жолдың көптеген интерпретацияларынан өзін алшақтатты. Оның пікірінше, бұл неолиберализмге немесе капиталистік нарықтардың үстемдігіне мойынсұну емес еді. Мақсаты – нарықтық фундаментализм мен дәстүрлі жоғарыдан төменге қарайғы социализмнен асып, жаһандану дәуірінде орталық-солшыл құндылықтарды маңызды ету еді. Ол «қаржы нарықтарын реттеу – әлемдік экономикадағы ең маңызды мәселе» және «еркін саудаға деген жаһандық міндеттеме тиімді реттеуге байланысты, оның қажеттілігін жоққа шығармайды» деді. 2002 жылы Гидденс Жаңа лейбористік үкімет алдында тұрған мәселелерді атады, партия имиджіне келтірген зиянды ең үлкен сәтсіздік деп бағалады. Ол сондай-ақ «Милениум дөңгелегі» жобасының сәтсіздігіне және лейбористердің жауапсыз бизнеске қарсы күресе алмауына наразылық білдірді. Гидденс лейбористердің консервативтерді ықпалдан шығару қабілетін, сондай-ақ экономикалық саясатын, әлеуметтік реформаларын және білім берудің кейбір аспектілерін жетістік деп санады. Гидденс лейбористердің «жартылай шешімдері» деп атаған, оның ішінде Ұлттық денсаулық сақтау жүйесін, экологиялық және конституциялық реформаларды сынады.

Trade union activist and journalist Jimmy Reid wrote in The Scotsman in 2002 criticising New Labour for failing to promote or deliver equality. He argued that Labour's pursuit of a "dynamic market economy" was a way of continuing the operation of a capitalist market economy which prevented governments from interfering to achieve social justice. Reid argued that the social agenda of Clement Attlee's government was abandoned by Margaret Thatcher and not revived by New Labour. He criticised the party for not preventing inequality from widening and argued that New Labour's ambition to win elections had moved the party towards the right. Many left wing Labour members such as Arthur Scargill left the party because of New Labour's emergence; however, New Labour attracted many from the centre and centre right into its ranks. Underlining the significant ideological shifts that had taken place and indicating why the reception of New Labour was negative amongst traditional left wing supporters, Lord Rothermere, the proprietor of The Daily Mail, defected to the Labour Party, stating: "I joined New Labour because that was obviously the New Conservative party". Warwick University politics lecturer Stephen Kettell criticised the behaviour of the leadership of New Labour and their use of threats in parliament such as overlooking promotions for MPs in order to maintain party support. While referring to the other parties in Westminster as well, he likened these MPs as "little more than docile lobby fodder for their respective oligarchies". Although close to New Labour and a key figure in the development of the Third Way, sociologist Anthony Giddens dissociated himself from many of the interpretations of the Third Way made in the sphere of day to day politics. For him, it was not a succumbing to neoliberalism or the dominance of capitalist markets. The point was to get beyond both market fundamentalism and traditional top down socialism—to make the values of the centre left count in a globalising world. He argued that "the regulation of financial markets is the single most pressing issue in the world economy" and that "global commitment to free trade depends upon effective regulation rather than dispenses with the need for it". In 2002, Giddens listed problems facing the New Labour government, naming spin as the biggest failure because its damage to the party's image was difficult to rebound from. He also challenged the failure of the Millennium Dome project and Labour's inability to deal with irresponsible businesses. Giddens saw Labour's ability to marginalise the Conservative Party as a success as well its economic policy, welfare reform and certain aspects of education. Giddens criticised what he called Labour's "half way houses", including the National Health Service and environmental and constitutional reform.