Кіріспе
Палестиналық күресші, ФАТХ ұйымын негіздеуші (1937–2002)
Сабри Халил әл-Банна (صبري خليل البنا; 1937 жылдың мамыр айы – 2002 жылдың 16 тамызы), Әбу Нидал әскери атымен танымал, ФАТХ: Революциялық кеңес (فتح المجلس الثوري) ұйымын негіздеді, бұл көбінесе Әбу Нидал ұйымы (АНО) деп аталатын, радикалды палестиналық топтардың бірі. 1970-1980 жылдардағы ең белсенді кезеңінде АНО палестиналық топтардың ең қатыгездісі саналды. Әбу Нидал ("күрес әкесі") 1974 жылдың қазан айында Палестинаны азат ету ұйымы (ПҰҰ) ішіндегі Ясир Арафаттың ФАТХ фракциясынан бөлініп шыққаннан кейін АНО құрды. Жеке тапсырыс орындаушы ретінде, Әбу Нидал 20 елде шабуылдар жасауға бұйрық бергені, оның салдарынан 300-ден астам адам қаза тауып, 650-ден астам адам жарақаттанғаны белгілі. Ұйымның операцияларына 1985 жылдың 27 желтоқсанында Рим және Вена әуежайларына жасалған шабуылдар кірді, онда қарулы адамдар El Al билет кассаларында бір мезгілде оқ атып, 20 адамды өлтірді. Әбу Нидалдың өмірбаяуын жазған Патрик Сил осы оқиға туралы: "олардың таныс емес қатыгездігі оларды Әбу Нидалдың типикалық операциялары ретінде көрсетеді" деп жазды. Әбу Нидал 2002 жылдың тамыз айында Бағдадтағы пәтерінде болған оқ атысы салдарынан қайтыс болды. Палестиналық дереккөздер оның Саддам Хусейннің бұйрығымен өлтірілгенін мәлімдеді, ал ирактық шенеуніктер тергеу кезінде өзін-өзі өлтіргенін айтты. "Ол патриоттан психопатқа айналды", - деп жазды Дэвид Хирст The Guardian газетінде оның өлімі туралы хабарлағанда. "Ол тек өзіне қызмет етті, тек оны қорқынышты қылмыстарға итермелеген бұрмаланған жеке құштарлықтарына қызмет етті. Ол ең үздік жалдамалы сарбаз еді".
Отбасы, ерте білім беру
Сабри Халил әл-Банна 1937 жылғы мамыр айында Жерорта теңізі жағалауындағы Яффа қаласында дүниеге келді, ол кезде Британдық Палестинаның мандатты аймағында болған. Оның әкесі Хадж Халил әл-Банна Яффа мен Маджаль, қазіргі Израильдегі Ашкелон арасында орналасқан 24 км² апельсин бақтарына ие болған. Отбасы жағажайға жақын үш қабатты тас үйде сәнді өмір сүрді, кейіннен ол Израиль әскери соты ретінде пайдаланылды. Мұхаммед Халил әл-Банна, Әбу Нидалдың ағасы, Йоси Мелманға былай деді:
Халил әл-Баннаның байлығы оған бірнеше әйел алуға мүмкіндік берді. Сабри "Der Spiegel" газетіне берген сұхбатында, оның әкесі 13 әйелге, 17 ұл мен сегіз қызға ие болғанын айтты. Мелман Сабридің анасы сегізінші әйел болғанын жазады. Ол 16 жасар алауит қызы болған. Патрик Силдің сөзіне сүйенсек, отбасы бұл некеге қарсы болды, нәтижесінде Халилдің 12-ші баласы Сабри үлкен ағаларынан сыйсыздық көрді, бірақ кейін қарым-қатынастары жақсарды. 1944 немесе 1945 жылы әкесі оны бір жылға француз миссионерлік мектебіне (Collège des Frères de Jaffa) жіберді.
1948 жылғы Палестина соғысы
1947 жылы 29 қарашада Біріккен Ұлттар Ұйымы Палестинаны араб және еврей мемлекеттеріне бөлу туралы шешім қабылдады. Сонымен бірге қақтығыстар басталып, цитрус жемістері саудасының бұзылуы отбасының кірісіне әсер етті. Мелман әл-Банна отбасының еврей қауымымен жақсы қарым-қатынаста болғанын жазды. 1948 жылғы сәуірде Израиль әскерлері Яффаны басып алуға азық қалғанда, отбасы Маджаль маңындағы үйлеріне қашып кетті, бірақ Израиль әскерлері сонда да жетіп келді, сондықтан отбасы тағы да қашуға мәжбүр болды. Енді олар Газа секторындағы, сол кезде Египеттің бақылауында болған Бурейдж босқындар лагеріне барып паналады. Мелманның сөзінше, отбасы тоғыз ай бойы шатырларда тұрып, UNRWA-дан мұнай, күріш және картоп алуға тәуелді болды. Бұл оқиға кейін Әбу Нидалға күшті әсер етті.
Наблус пен Сауд Арабиясына көшіп бару
Ал Бана отбасының коммерциялық тәжірибесі және олармен бірге алып кеткен ақша, оларға қайтадан бизнес құруға мүмкіндік берді, деп жазады Мелман. 1960 жылы ол Сауд Арабиясына жол тартты, онда суретші және электрик болып жұмыс істеді, сондай-ақ «Арамко» компаниясында мерзімілі жұмысшы ретінде еңбек етті. Оның бауыры Мелманға Әбу Нидалдың Сауд Арабиясынан жыл сайын Наблуске анасына баратынын айтты. 1962 жылы осындай сапарлардың бірінде ол әйелімен танысты, оның отбасы да Яффодан қашқан болатын. Осы некеден бір ұл және екі қызы дүниеге келді.
Тұлға
Абу Нидалдың денсаулығы нашар болған, Силдің сөзінше, ол көбінесе сыдырып салынатын сыяқылар мен ескі шалбар киетін, ал қартайған шағында әр түні виски ішетін. Сил жазады, ол "өзін жасыру және алдаудың шеберіне айналды, ешкімге сенбеген, жалғыз және өзін қорғауға тырысқан, қоғамдық көзден жасырынып, тышқан сияқты өмір сүрген" адам болды. Таныстары оның еңбекқор және қаржылық жағынан дамыған адам екенін айтады. 1991 жылы АНО-да қаза тапқан ФАТХ басшысының орынбасары Салах Халаф (Абу Ияд) оны 1960 жылдардың соңында Әбу Нидалды қолдауына алған кезде жақсы білген. Ол Силге былай деді:
— Маған оны энергиялы және ынталы адам ретінде ұсынды, бірақ біз кездескенде ол ұялды. Бірақ жақсырақ танысқаннан кейін ғана оның басқа да қасиеттерін байқадым. Ол өте жақсы серік болатын, өткір тілі бар және адамзаттың көпшілігін тыңшылар мен сатқындар деп есептеуге бейім. Маған ол қатты ұнады! Оның өте амбициялы екенін, мүмкін, қабілетіне қарағанда артық екенін, сондай-ақ өте қозғыш екенін анықтадым. Кейде ол өзін соншалықты шаршататын, ойлау қабілетін жоғалтатын.
Импекс, Қара қыркүйек
Сауд Арабиясында Абу Нидал өзін «Палестинаның құпия ұйымы» деп атаған жас палестиналықтардың шағын тобын құруға көмектесті. Оның белсенділігі салдарынан жұмысы мен үйінен айырылды: Aramco компаниясы оны жұмыстан шығарды, ал Сауд Арабия үкіметі тұтқынға алып, елден қуды. Ол әйелі мен отбасымен Наблусқа оралып, Ясир Арафаттың ФАТХ тобына қосылды. Палестина саясатына берілгенімен, 1967 жылғы алты күндік соғыста Израиль Голан биіктерін, Батыс жағалауын және Газа секторын басып алғанға дейін аса белсенді болған жоқ. Мелман: «Израиль қорғаныс күштерінің танктері Наблуске кіргені оған ауыр соққы болды. Осы жеңіс оны әрекетке итермеледі» деп жазады. Амман (Иордания) қаласына көшіп келгеннен кейін, ол ФАТХ үшін жасырын қызмет еткен Impex атты сауда компаниясын құрды, ол кездесу орны және қаржы ағыны ретінде пайдаланылды. Бұл Әбу Нидал мансабының айрықша белгісіне айналды. ANO бақылауындағы компаниялар заңды бизнес айналысы арқылы оны байытып, сонымен қатар қару-жарақ саудасы мен жалдамалы әскерлерге қатысуын жасырды. ФАТХ одан соғыс есімін таңдауды сұрағанда, ол ұлы Нидалдың құрметіне «күрестің әкесі» мағынасындағы Әбу Нидалды таңдады. 1968 жылы Әбу Ияд оны Суданның Хартум қаласында ФАТХ өкілі етіп тағайындады, ал кейіннен Әбу Нидалдың талабы бойынша 1970 жылдың шілдесінде Бағдадтағы сол лауазымға тағайындады. Ол «Қара қыркүйек» басталуға екі ай қалғанда келді. Осы оқиға кезінде патша Хусейннің әскері он күнге созылған шайқаста палестиналық федаиндерді Иорданиядан қуды, нәтижесінде мыңдаған адам қаза тапты. Осы кезеңде Әбу Нидалдың Иорданияда болмауы, патша Хусейннің палестиналықтарға қарсы әрекет етуге дайын екені анық болған кезде, оның тек өзін құтқаруды ойлап жүргеніне күдік тудырды, деп Сеал жазады.
Бірінші операция
Қара қыркүйектен кейін көп ұзамай Абу Нидал өзінің Ирактағы "Палестина дауысы" радиостанциясы арқылы Хұсейнмен атысты тоқтатуға келіскен Палестина Азаттық Ұйымын (ПАҰ) батылдықсыздықпен айыптады. 1973 жылғы ақпанда Абу Дауд Иорданияда Хұсейн патшаның өміріне қастандық жасауға тырысқаны үшін тұтқындалды. Бұл Әбу Нидалдың алғашқы операциясына әкелді, ол "Аль Икаб" ("Жаза") деген атпен жүргізілді. 1973 жылғы 5 қыркүйекте бес қарулы адам Париждегі Сауд Арабиясының елшілігіне кіріп, 15 адамды кепілге алды және егер Абу Дауд босатылмаса, ғимаратты жарытумен қорқытты. Қарулы топ екі күннен кейін Сирия Әуе Жолдарының рейсімен Кувейтке ұшып, бес кепілді алып, содан кейін Эр-Риядқа ұшып, кепілдерді ұшақтан лақтырып тастаумен қорқытты. Олар 8 қыркүйекте бас беріп, кепілдерді босатты. Абу Дауд екі аптадан кейін түрмеден босатылды; Сил Кувейт үкіметі оның босатылуы үшін патша Хұсейнге 12 миллион доллар төлегенін жазады. Шабуыл болған күні Алжирде 56 мемлекет басшысы Беделсіздік қозғалысының 4-ші конференциясына жиналды. Силдің сөзінше, Сауд Арабиясының елшілігіне жасалған шабуылды Ирак президенті Ахмед Хасан әл-Бакр ұйымдастырды, себебі ол Алжирдің конференция өткізуіне қызғанышпен қарады. Силдің айтуынша, кепілге алғандардың бірі оған кепілдерді конференция аяқталғанша ұшырып жүруді бұйрық берген. Абу Ияд (Арафаттың орынбасары) және Махмуд Аббас (кейін Палестина басшысы) Иракқа ұшып барып, Абу Нидалға кепілге алу қозғалысқа зиян келтіретінін түсіндіруге тырысты. Әбу Ияд Силге кездесуде болған ирактық шенеуніктің: "Неге сіз Әбу Нидалға шабуыл жасайсыз? Бұл операция біздің еңбегіміз! Біз одан оны үшін жасауын сұрадық" дегенін айтты. Аббас ашуланып, басқа ПАҰ делегаттарымен бірге кездесуден шығып кетті. Осыдан бастап, Силдің сөзінше, ПАҰ Абу Нидалды Ирак үкіметінің бақылауында деп есептейді.
ФАТХ-тан шығарылу
Екі айдан кейін, 1973 жылдың қарашасында (қазан айындағы Йом Киппур соғысынан кейін), АНО 861 рейстік KLM ұшағын басып алды, бұл жолы «Араб ұлттық жастар ұйымы» деген атпен танысты. ФАТХ Женевада бейбітшілік конференциясын өткізуді қарастырып жатқан; ұшыру мақсаты – оларды осыдан бас тартуға ескерту болды. Жауап ретінде, 1974 жылдың наурыз немесе шілде айында Арафат Әбу Нидалды ФАТХ қатарынан шығарып жіберді. 1974 жылдың қазан айында Әбу Нидал АНО-ны құрып, оны «ФАТХ: Революциялық кеңес» деп атады. Силдің сөзіне сенсек, Әбу Нидалдың Аббасты өлтіру ниеті болмаған, ал ФАТХ-тың Әбу Нидалды өлтіруді жоспарлағаны да күмәнді. Ол өлім жазасын талқылау үшін Бейрутке шақырылды және қайтадан кетуге рұқсат алды, бірақ ол «персона нон грата» санатында екені анық болды. Осының нәтижесінде ирактықтар Әбу Нидалға ФАТХ-тың Ирактағы активтерін – оқу лагерін, шаруашылықты, газетті, радиостанцияны, паспорттарды, шетелде оқуға берілетін стипендияларды және 15 миллион долларлық қытай қару-жарағын берді. Ол сондай-ақ, ПОҚ-қа Ирактың тұрақты жәрдемін алды: ай сайын шамамен 150 000 доллар және бір реттік 3-5 миллион доллар көлемінде қаржы.
Ұйымның сипаты
ФАТХ: Революциялық кеңеспен қатар, АНО өзін Палестинаның ұлттық азаттық қозғалысы, «Қара маусым» (Сирияға қарсы әрекеттері үшін), «Қара қыркүйек» (Иорданияға қарсы әрекеттері үшін), Революциялық араб бригадалары, Социалистік мұсылмандардың революциялық ұйымы, Египет революциясы, Революциялық Египет, Әл-Асифа («Дауыл», ФАТХ та қолданатын атау), Әл-Иқаб («Жаза») және Араб ұлттық жастар ұйымы деп атады. Олар сол кезде АНО-ны қабылдаған елдердің (Сирия, Ирак немесе Ливия) оқу лагерлеріне жіберіліп, кейін шағын топтарға бөлінетін. Әбу Халил мен Майкл Фишбахтың айтуынша, бір рет кірген соң, олар қайтадан шығуға рұқсат алмайтын. Топ мүшелердің толық бақылауын өз мойнына алды. Патрик Силге сөйлескен бір мүшеге шетелге жібермес бұрын: «Егер біз: «Алкоголь ішіңіз» десек, солай істеңіз. Егер «Үйлен» десек, әйел тауып үйлен. Егер «Бала таппаңыз!» десек, мойынсұнуларыңыз керек. Егер «Барып Хусейн патшаны өлтіріңдер!» десек, өздеріңізді құрбандыққа шалуға дайын болуыңыз керек!» делінген. Силдің айтуынша, жаңа келгендерге өз өмірбаяндарын, соның ішінде отбасы мен достарының аты-жөндерін, мекенжайларын жазып, егер олардың барлаумен байланысы бар екені анықталса, өлім жазасына келісетіндігі туралы құжатқа қол қою талап етілді. Күдік туса, олардан оқиғаны қайта жазу сұралып, ешқандай қайшылық болмауы керек еді. АНО-ның «Филастин әл-Таура» газеті сатқындардың атылуы туралы үнемі хабарлап тұрды. 1989 жылы АНО-ның саяси дирекция басшысы Атеф Әбу Бакрдың ФАТХ-қа қайтуына себеп – тазалаулар болды. Мүшелер «Революциялық әділет комитеті» тарапынан адалдық танытпағанша азаптауға ұшырады. Силдің айтуынша, азаптау туралы хабарларға ер адамды жалаңаштай асып, есінен танығанша қамшымен ұру, суық сумен қайта тірілту, содан кейін жараларына тұз немесе бұрыш ұнтағын сіңіру кіретін. Жалаңаш тұтқынды аяқтары мен артқы жағын көкке көтеріп, автокөліктің дөңгелегіне отырғызып, содан соң қамшымен ұрып, жаралай, тұздай, суық сумен қайта тірілтетін. Мүшелердің ұрықтарын майда қуыру немесе ерітілген пластик тамшыту арқылы терісін күйдіру мүмкін еді. Тергеулер арасында тұтқындар кішкентай камераларға байлап қойылатын. Егер камералар толған болса, ауыздарына ауа мен су үшін құбыр салып көмілуі мүмкін; егер Әбу Нидал оларды өлтіруді қаласа, құбырдан оқ атылатын.
Ақпараттық басқарма
Ақпараттық басқарма 1985 жылы арнайы операцияларды қадағалау үшін құрылды. Оның құрамында төрт кіші комитет болды: Арнайы миссиялар комитеті, Сыртқы барлау комитеті, Контрразведка комитеті және Ливан комитеті. АОҚ-ның ең ұзақ қызмет еткен мүшесі Абдул Рахман Иса басшылық етті – "Seale" жазбаларында Исаның сақалы жоқ, киімі шалап болған, бірақ тартымды және көндіруге шебер екені айтылады. Басқарма шетелде 30-40 адамды жұмылдырды, олар АОҚ-ның түрлі елдердегі қару-жарақ қоймаларын күзетті. Қызметкерлерді даярлады, паспорттар мен визалар рәсімдеді, әуежайлар мен теңіз порттарындағы қауіпсіздікті тексерді. Мүшелерге бір-бірінің үйіне баруға тыйым салынды, және басқармадан тыс ешкімге кімнің мүше екені белгілі болмауы керек еді. Әбу Нидал 1987 жылы Исаны АНО-ның басқа тұлғаларымен тым жақын болды деп салып, шенінен төмендетті. Мүшелерін қорлап жазалауға бейім болған ол, Исаның Ақпараттық басқармада қалуын талап етті, онда ол бұрынғы бағыныстарына жұмыс істеуге мәжбүр болды, ал "Seale" айтуынша, оларға оны еңбектеп қана қарауға рұқсат етілді.
Арнайы тапсырмалар жөніндегі комитет
Арнайы миссиялар жөніндегі комитеттің міндеті – нысаналарды таңдау болды. Ол 1981 жылы атылып өлтірілген Израиль-Аустрия достық лигасының төрағасы Хайнц Ниттельге шабуыл жасаған Наджи Абу әл-Фаварис басқарған Әскери комитет ретінде құрылған. 1982 жылы комитет атауын Арнайы миссиялар комитеті деп өзгертті, оның төрағасы доктор Гассан әл-Али болды. Ол Батыс жағалауда дүниеге келген және Англияда білім алған, химия ғылымдарының бакалавры және магистрі дәрежесін алған, сондай-ақ британдық әйелге үйленген (кейін ажырасқан). ANO-ның бұрынғы мүшесі Силге Әлидің «ең радикалды және ең қауіпті операцияларды» ұнатқанын айтты. ПОҚ шабуылға жауапкершілікті дереу мойындамады. Израильдің қорғаныс министрі Ариэль Шарон үш күннен кейін Ливанға басып кірді, онда ПОҚ орналасқан еді. Силдің пікірінше, бұл Әбу Нидалдың ниеті болған: Израиль үкіметі басып кіруге дайындалып жатқан, ал Әбу Нидал оған себеп тапты. Der Spiegel журналы 1985 жылғы қазан айында Арговты өлтіру, Израиль Ливандағы ПОҚ-қа шабуыл жасағысы келетінін білген кезде, оны Ясир Арафаттың көзімен қарағанда, израильдіктер үшін жұмыс істейтіндей етіп көрсеткенін айтты. Ол былай деп жауап берді:
«Арафаттың мен туралы айтқандары маған бөгде. Одан бөлек, көптеген араб және әлемдік саясаткерлер мені сионистердің немесе ЦРУ-дың агенты деп айыптайды. Тағы біреулері мені француз құпия қызметінің және кеңестік КГБ-нің жалдамалы қызметкерімін дейді. Соңғы қауесет бойынша мен Хомейнидің агентымын. Бір кезде бізді Ирак режимі үшін тыңшылар деп айыптады. Енді бізді сириялық агенттер деп жүр. Кеңес блогының көптеген психологтары мен әлеуметтанушылары осы Әбу Нидалды зерттеуге тырысты. Олар оның мінезіндегі нашар тұсын табуға тырысты. Бірақ нәтиже жоқ болды. 27 желтоқсанда сағат 08:15 GMT төрт қарулы адам Римдегі Леонардо да Винчи халықаралық әуежайындағы El Al билет кассасына оқ жаудырып, 16 адамды өлтіріп, 99 адамды жарақаттады. Бірнеше минуттан кейін Вена халықаралық әуежайында үш адам Тель-Авивке ұшатын рейске тіркелуге асығысқан жолаушыларға қол гранаталарын лақтырып, төрт адамды өлтіріп, 39 адамды жарақаттады. Силдің сөзіне сүйенсек, қарулы топқа билет сатушылардың арасында жаттығудан оралған израильдік ұшқыштар бар екені айтылған. Австрия мен Италия бейбіт келіссөздерді ұйымдастыруға тырысып жатқан. Әбу Нидалға жақын көздер Силге Ливияның барлау қызметі қару-жарақ бергенін айтты. Арафаттың орынбасары Абу Иядтың айтуынша, ПОҚ үшін бұл үлкен шығын болды. Батыстың көптеген адамдары, тіпті арабтар да ANO мен ФАТХ-ты ажырата алмайды. «Осындай қорқынышты оқиғалар орын алғанда, қарапайым адамдар барлық палестиналықтардың қылмыскерлер деп ойлайды».
АҚШ-тың Ливияны бомбалауы
1986 жылдың 15 сәуірінде АҚШ Триполи мен Бенгазиге қарсы британдық базалардан бомбалау шабуылдарын жүргізді, нәтижесінде шамамен 100 адам қаза тапты. Бұл, АҚШ әскери қызметшілері жиналатын Берлиндегі түнгі клубқа жасалған бомбалауға жауап ретінде жасалды. Қаза тапқандардың арасында Ливия басшысы Муаммар Каддафидің асырап алған қызы Ханна Каддафи болды; оның тағы екі баласы жарақат алды. Наурыз айында Бейрутте ұрланған британдық журналист Алек Коллетт, әуе шабуылынан кейін ANO тобының адамдары тарапынан асылып өлтірілді деген хабар бар; оның дене қалдықтары 2009 жылдың қараша айында Бекаа аңғарында табылды. 1986 жылдың 17 сәуірінде Бейрут маңындағы бір ауылдан екі британдық мұғалім – Ли Дуглас пен Филип Пэдфилд, сондай-ақ американдық Питер Килберннің денелері табылған. Абу Нидалмен байланыстырылатын «Араб федайндық жасушалары» атты ұйым жауапкершілікті мойнына алды. Сол күні британдық журналист Джон Маккарти да ұрланды.
Хиндауи ісі
1986 жылдың 17 сәуірінде – мұғалімдердің денелері табылған және Маккарти ұрланған күні – жүкті ирланд қызметшісі Энн Мари Мерфи Хитроу әуежайында бір сөмкесінің құпия бөлімінде Semtex бомбасымен ұсталды. Ол Нью-Йорктен Тель-Авивке Лондон арқылы ұшатын El Al рейсіне отыруға дайын тұрған. Сөмкені оның иорданиялық никесі Низар Хиндауи жинаған еді, ол оған Израильде үйленеді деп уәде берген. Мелманның сөзінше, Әбу Нидал Хиндауиді Сирия барлау қызметіне ұсынған. Сил бұл бомбаны Әбу Нидалдың техникалық комитеті жасап, Сирия әуе күштерінің барлау қызметіне тапсырған деп жазады. Ол дипломатиялық сөмкемен Лондонға жіберіліп, Хиндауиге берілген. Силдің мәліметінше, бұл шабуыл екі ай бұрын Израильдің Сирияның шенеуніктерін Дамаскқа алып бара жатқан ұшақты тоқтатып, құлатқанына жауап ретінде жасалған, Израиль бұл ұшақта жоғары лауазымды палестиналықтар бар деп күдіктенген.
Pan Am 73 рейсі
1986 жылы 5 қыркүйекте төрт АНО қарулы адам Мумбаиден Нью-Йоркке бағыт алған Pan Am 73 рейсін Карачи әуежайында басып алды. Олар 389 жолаушы мен экипажды 16 сағат бойы ұшақта, ұшу-қону жолағында ұстап тұрды, содан кейін кабина ішінде гранаталарды жарылысқа келтірді. Рейстің бас стюардессасы Ниржа Бханот төтенше шығу есігін ашып, көптеген жолаушылар қашып үлкерді; 20 адам қаза тапты, оның ішінде Бханот та болды, ал 120 адам жарақат алды. 2004 жылғы наурыз айында «The London Times» газеті Ливияның осы әрекеттің артында тұрғанын хабарлады.
Каддафимен қарым-қатынасы
Әбу Нидал өзінің ұйымын 1986 жылдың жазында Сириядан Ливияға көшіре бастады. Осы кезеңде ол 1984 жылы Брайтон қонақ үйін бомбалау, 1985 жылы Брэдфорд Сити стадионындағы өрт және 1986 жылы Наблустың мэрі Зафер әл-Масриді өлтіру (Сейлдің айтуынша, ФХДБ өлтірді) сияқты өзіне қатысы жоқ операциялар үшін бірнеше рет жауапкерлік алды. «Антон» журналында құттықтау хат жариялау арқылы ол 1986 жылы «Челленджер» ғарыш кемесінің апатының артында өзі тұрғанын мәлімдеді. Әбу Нидал мен Ливия басшысы Муаммар Каддафи жақын дос болды деген қауесет тарады, Мари Колвин мен Соня Мурад оларды «кемсіну сезімі мен өзінің ұлы тағдырға ие екендігіне сенудің қауіпті үйлесімі» деп сипаттады. Бұл қарым-қатынас Әбу Нидалға демеуші, ал Каддафиге жалдамалы сарбаз әкелді. Сейлдің сөзінше, Ливия Әбу Нидалдың ең жаман қасиеттерін шығарды. Ол тіпті АНО-ның ең жоғары дәрежедегі мүшелеріне де бір-бірімен қарым-қатынас жасауға рұқсат бермеді; барлық кездесулер туралы оған есеп беру қажет болды. Барлық паспорттарды тапсыру керек еді. Оның рұқсатысыз ешкім сапарға шыға алмады. Қарапайым мүшелерге телефон ұстауға рұқсат берілмеді, ал жоғары дәрежедегі мүшелерге тек қала ішінде қоңырау шалуға рұқсат болды. Оның мүшелері оның күнделікті өмірі туралы, тіпті ол қайда тұратыны туралы да ештеңе білмейтін. Егер ол той жасағысы келсе, басқа мүшенің үйін иеленеді деп Сейл жазады. 2002 жылы «Аль-Хаят» газетіне берген сұхбатында Әбу Бакр Әбу Нидалдың 1988 жылғы 21 желтоқсанда Шотландияның Локерби қаласының үстінде жарылған Pan Am 103 рейсін бомбалауға қатысқанын айтқанын мәлімдеді; Ливиялық Әуе Жолдарының бұрынғы қауіпсіздік басшысы кейіннен сотталды. Сейлдің сөзінше, Әбу Нидал Локерби туралы былай деді: «Біздің осы мәселеге қатысымыз бар, бірақ егер біреу осы туралы тілге тисе, мен оны өз қолыммен өлтіремін!» Сейлдің айтуынша, АНО-ның оқиғаға қатысы болмаған; Әбу Нидалдың серіктестерінің бірі оған: «Егер америкалық солдаттың аяғы жер шарының бір бұрышында тайға басқанда, Әбу Нидал оны бірден өз жұмысы деп мойындап алатын» деді.
BCCI-мен банктік қызмет
1980 жылдардың соңында британдық барлау қызметі ANO-ның Лондондағы Credit and Commerce International (BCCI) банкінде шоттары бар екенін анықтады. BCCI 1991 жылдың шілдесінде алты елдің банктік реттеушілері кең ауқымды алаяқтыққа қатысты дәлелдер пайда болғаннан кейін жабылды. Әбу Нидалдың өзі Шакар Фархан деген атпен Лондонға келгені айтылады; BCCI бөлімшесінің менеджері, ол ANO шоттары туралы ақпаратты MI5-ке жеткізген, оны кім екенін білмей, Лондонның бірнеше дүкеніне айдап әкепті. Әбу Нидал Варшавадағы SAS International Trading and Investments компаниясын қару саудасының қамтылуы үшін пайдаланған. Компанияның операцияларына Сирия үшін, ал кейін британдықтар Сирияға экспорт лицензиясын бермеген соң, африкалық мемлекет үшін көтеріліске қарсы мылтықтарды сатып алу кірді; іс жүзінде, жөнелтілімнің жартысы Шығыс Германия полициясына, ал жартысы Әбу Нидалға жіберілді.
Әбу Иядты өлтіру
1991 жылы 14 қаңтарда Тунисте, АҚШ әскерлері Кувейтке кірер алдындағы түнде, АНО ҰПҚ барлау қызметінің басшысы Әбу Иядты, ФАТХ қауіпсіздік бөлімінің бастығы Әбу әл-Холды және ФАТХ-тың тағы бір көмекшісі Фахри Әл-Омариді өлтірді; үш адам да Әбу әл-Холдың үйінде атылды. Қаскөй Хамза Әбу Зайд оны АНО-ның қызметкері жалдағанын мойындады. Ол Әбу Иядты атып өлтірген кезде: "Әтеф Әбу Бакр сізге көмектессін!" деген сөздерді айтқан, бұл 1989 жылы ұйымнан кеткен және Әбу Нидал оны Әбу Иядтың тыңшы ретінде АНО-ға сіңірген деп санайтын АНО-ның жоғары лауазымды мүшесіне сілтеме жасады. Әбу Ияд Әбу Нидалдың өзін ҚҰҰ-нан шеттетуіне байланысты жек көретінін білген. Бірақ жек көрудің нағыз себебі, Әбу Ияд Силге, оның Әбу Нидалды қозғалыстың алғашқы жылдары қорғағаны еді. Әбу Нидал өзінің мінезіне байланысты, осы қарызын мойындауға бармады. Силдің пікірінше, бұл кісі өлтіруді "ескі есеп айдасудың соңғы әрекеті" деп қарастыру керек.
Өлім
Ливияның құпия қызметкерлері Локербидегі жарылысқа қатысы бар деп айыпталғаннан кейін, Каддафи өзін терроризмнен алшақтатуға тырысты. Әбу Нидал 1999 жылы Ливиядан қуылды, ал 2002 жылы Иракқа оралды. Кейін Ирак үкіметі оның елге жалған Йемен паспорты және жалған атпен кіргенін мәлімдеді. 2002 жылдың 19 тамызында палестиналық «Аль-Айям» газеті Әбу Нидалдың Бағдадтағы үйінде көптеген оқ жарақатынан көз жұмғанын хабарлады. Газеттің мәліметінше, бұл үй Ирактың құпия қызметіне – Мухабаратқа тиесілі болған. 2002 жылы Janes Ирактың барлау қызметі оның үйінен АҚШ-тың Иракқа шабуыл жасауы туралы құпия құжаттар тапқанын хабарлады. Олар үйге шабуыл жасағанда, Әбу Нидалдың адамдары мен ирактық барлау қызметі арасында қақтығыс болды. Осы шатақтастықта Әбу Нидал өз бөлмесіне асығып кіріп, қаза тапты; палестиналық дереккөздер Janes-ке оның бірнеше рет атылғанын айтты. Janes Саддам Хусейннің оны өлтіргенін болжады, себебі ол АҚШ шабуыл жасаған жағдайда Әбу Нидал оған қарсы шығуы мүмкін деп қорқыпты. 2008 жылы Роберт Фиск 2002 жылдың қыркүйегінде Саддам Хусейннің «президенттік барлау кеңсесі» үшін Ирактың «M4 арнайы барлау бөлімі» жазған есепті алды. Есепте Ирактың Әбу Нидалды үйінде Кувейт пен Египет үшін, ал тікелей емес, АҚШ үшін тыңшылық жасады деген күдікпен тексергені айтылған. Сондай-ақ, Кувейт тарапы оған Ирак пен «Аль-Қаида» арасындағы байланыстарды табуды тапсырған. Қауіпсіз жерге көшіру алдында Әбу Нидал киімін ауыстыруға рұқсат сұрап, бөлмесіне кірді және өзін-өзі атып өлтірді делінген есепте. Ол 2002 жылдың 29 тамызында Бағдадтағы әл-Карахтың ислам зиратында M7 деп белгіленген қабірге жерленді.