Эдвард Кэррингтон: Американ саяхатшысы және әскери қайраткері
Edward Carrington
Эдвард Кэррингтон (1748-1810) – америкалық саяхатшы, әскери қолбасшы. Американ революциясындағы рөлі, Оңтүстік науқаны, Монмут және Йорктаун шайқастары туралы ақпарат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Американдық саясаткер
American politician
Эдвард Каррингтон (11 ақпан 1748 – 28 қазан 1810) – Вирджиния штатынан шыққан американдық әскерші және мемлекет қайраткері. Америка Тәуелсіздік соғысы кезінде ол Континенттік армиядағы артиллерия подполковнигі болды. Ол генерал Натанаэль Гриннің оңтүстік науқанында генерал-квартирмейстер ретінде көзге түсті. Монмут және Йорктаун шайқастарында артиллерияға қолбасшылық етті. Сонымен қатар, Коупенс, Гилфорд соты және Хобкирк төбесінде де болды. Соғыс жылдары Джордж Вашингтонмен жақын дос болды. Каррингтон 3-ші Континенттік конгресте қызмет етті және штатынан тағайындалған алғашқы АҚШ маршалы атанды. Ол Цинциннати қоғамының негізгі мүшесі болды.
Edward Carrington (February 11, 1748 – October 28, 1810) was an American soldier and statesman from Virginia. During the American Revolutionary War he became a lieutenant colonel of artillery in the Continental Army. He distinguished himself as quartermaster general in General Nathanael Greene’s southern campaign. He commanded artillery at Monmouth and Yorktown. He was also present at Cowpens, Guilford Court House, and Hobkirk's Hill. During the war he became a close friend of George Washington. Carrington served in the 3rd Continental Congress and was the first US Marshal appointed from his state. He was an original member of the Society of the Cincinnati.
Отбасы
Эдвард Каррингтон 1748 жылғы 11 ақпанда Вирджиния штатының Гучленд округінде, кейін Камберленд округіне бөлінген Картерсвилл қаласының жанындағы Бостон-Хилл плантациясында дүниеге келді. Ол Джордж Каррингтон мен Энн Майоның 11 баласының сегізіншісі еді. Оның әкесі Джордж 1727 жылы Барбадостан Вирджинияға келді және 21 жасында Аннаға үйленді, ол кезде Аннаның жасы 20 болған. Эдвардтың үлкен ағасы Пол Каррингтон белгілі заңгер атанды. Эдвард Елизавета Жакелин Амблер Брент Каррингтонға (1765–1842) үйленді, бірақ олардың балалары болмады. Ол Елизаветаның екінші күйеуі болды, ал оның бірінші күйеуі Уильям Брент қайтыс болды. Ол 1805 жылдары үйсіз қыздар мен жас әйелдерге көмек көрсету мақсатында Әйелдердің Адамгершілік Қауымдастығын құрды, қазір ол Балаларға арналған Естелік Қор деп аталады.
Edward Carrington was born on February 11, 1748, on Boston Hill Plantation near the town of Cartersville in old Goochland County, Virginia, later split off into Cumberland County, Virginia. He was the eighth of the 11 children of George Carrington and Anne Mayo. His father George arrived in Virginia in 1727 from Barbados and married Anne around 1732 when he was 21 and she was 20. Edward's oldest brother Paul Carrington became an eminent jurist. Edward married Elizabeth Jaquelin Ambler Brent Carrington (1765–1842) and the couple had no children. He was Elizabeth's second husband; her first husband William Brent died. She co founded the Female Humane Association around 1805 to aid homeless girls and young women, it is now known as the Memorial Foundation for Children.
1775 1777 жыл
Каррингтон заңды оқып, заңгерлік практикасын ашты. Ол сондай-ақ Вирджинияның оңтүстігінде плантация басқарды. 1775–76 жылдары Гучленд округінің революциялық комитетіне мүше болды. 1775 жылдың 1 желтоқсанында Вирджиния штаты артиллериялық рота құрды. 1776 жылдың 13 ақпанында штат билігі Джеймс Иннесті капитан, ал Чарльз Харрисон, Сэмюэл Денни және Каррингтонды лейтенанттар етіп тағайындады. Континенттік Конгресс 19 наурызда артиллериялық бөлімді Континенттік армияға қабылдап, Вирджиниядан екінші рота құруды сұрады. Иннес жақын арада пехотаға өтті. 1776 жылдың соңында Джордж Вашингтон артиллерия бастығы Генри Ноксқа Континенттік армияны қолдау үшін үш артиллериялық полк ұйымдастыруды бұйырды. Харрисонның Континенттік артиллериялық полкі 1776 жылдың 26 қарашасында құрылып, Оңтүстік бөліміне бекітілді. Полк екі ротадан бастап, барлығы он ротаға дейін ұлғайтылуға тиіс болды. Харрисон полк полковнигі, ал Каррингтон подполковник және оның орынбасары болып тағайындалды. Әр ротада төрт офицер, бір сержант, төрт капрал, төрт бомбардиер, сегіз зеңбілші және 48 матрос болды. 1777 жылы полк Вирджинияда гарнизондық қызметте болды.
Carrington studied the law and opened a law practice. He also managed a plantation in southern Virginia. In 1775–76 he became a member of the Goochland County Revolutionary Committee. On December 1, 1775, the state of Virginia established an artillery company. On February 13, 1776, the state authorities appointed James Innes the captain and Charles Harrison, Samuel Denney, and Carrington as lieutenants. the Continental Congress accepted the artillery unit into the Continental Army on March 19 and requested a second company from Virginia to be formed. Innes soon transferred to the infantry. In late 1776, George Washington ordered his artillery chief Henry Knox to begin organizing three artillery regiments to support the Continental Army. Harrison's Continental Artillery Regiment was authorized on 26 November 1776 and assigned to the Southern Department. The regiment was to expand from the two existing companies to a total of ten companies. Harrison was appointed the regiment's colonel while Carrington became lieutenant colonel and second in command. Each company consisted of four officers, one sergeant, four corporals, four bombardiers, eight gunners, and 48 matrosses. The regiment garrisoned Virginia during 1777.
17781780 жыл
1778 жылдың 13 наурызында Харрисон полкі бас армияға жіберілді. 28 маусымда Каррингтон Монмут шайқасында көзге түсті. Түстен кейін басталып, екі сағатқа созылған шайқаста 10-14 американдық далалық зеңбірегі сегіз британдық зеңбірек және екі минометпен қақтығысты. Каррингтонның зеңбіректерi Уильям Александр, лорд Стирлинг басшылығымен американдықтардың сол қанатына орналастырылды. 1779 жылдың 10 тамызында Харрисон полкі 1-ші континенттік артиллерия полкі болып қайта аталды. 1780 жылдың наурыз айында Каррингтон Артур Сент-Клэр және Александр Гамильтонмен бірге тұтқын алмасу комиссарлары ретінде жұмыс істеді. 1780 жылдың 17 сәуірінде 1-ші артиллерия полкі Оңтүстік бөліміне бекітілді. Каррингтон Иоганн де Кальб әскерімен бірге үш артиллериялық ротаға қолбасшылық ету үшін оңтүстікке жіберілді. Харрисон күтпеген жерден Де Кальбқа қосылып, әскер Солтүстік Каролинаға жеткенде Каррингтон жұмыссыз қалды. 25 шілдеде Хорацио Гейтс Де Кальбты қолбасшылықтан ауыстырып, Каррингтонға жаңа тапсырма берді. Гейтс оған американдық әскерді жабдықтау және шегінудің ең қолайлы жолдарын табу үшін Роанок өзенін кесіп өтуге ең қолайлы жерлерді зерттеуді тапсырды. Гейтс басқарған американдық армия 1780 жылдың 16 тамызында Камден шайқасында жеңіліске ұшырады. Натанаэль Грин 3 желтоқсанда американдық оңтүстік армиясына қолбасшылық етті. Жаңа қолбасшы Каррингтонға ықтимал шегіну жолдарын барлауды жалғастыруды бұйырды, бұл әрекет тарихшы Марк М. Боатнер III-тің пікірінше, "шешуші болар еді". Грин армиясын үш бөлікке бөлді: 600 сарбаз Дэниел Морган басшылығымен, 1100 сарбаз Айзек Гугер басшылығымен Оңтүстік Каролинадағы Чероу қаласында және "Жеңіл атты" Гарри Ли басқарған жеңіл әскерлер. Грин Каррингтонды генерал-квартирмейстер болып тағайындады. Сол кезде әскери қазынада ақша болмаса да, армия жабдықталып тұрды. Оның жаңа міндеттерінің бірі – Роанок өзенінің оңтүстік саласы болып табылатын Дан өзенін зерттеу болды. Кейін Ли Каррингтонның осы міндетті табысты орындағаны туралы мақтауға толы жазба қалдырды.
On March 13, 1778, Harrison's Regiment was transferred to the main army. Carrington performed with distinction in the Battle of Monmouth on June 28. Beginning in the early afternoon and continuing for two hours, 10–14 American field guns dueled with eight British cannons and two howitzers. Carrington's guns were placed on the American left flank under William Alexander, Lord Stirling's command. On August 10, 1779, Harrison's Regiment was renamed the 1st Continental Artillery Regiment. In March 1780, Carrington served with Arthur St. Clair, and Alexander Hamilton as commissioners for a prisoner exchange. On April 17, 1780, the 1st Artillery Regiment was assigned to the Southern Department. Carrington was sent south in command of three artillery companies with Johann de Kalb's forces. Harrison unexpectedly joined De Kalb and assumed command of the gunners when the force reached North Carolina, leaving Carrington unemployed. On July 25, Horatio Gates superseded De Kalb in command and gave Carrington a new assignment. Gates ordered him to investigate the best points to cross the Roanoke River for supplying the American forces and finding the best retreat routes. The American army led by Gates was smashed in the Battle of Camden on August 16, 1780. Nathanael Greene assumed command of the American southern army on December 3. The new leader ordered Carrington to continue reconnoitering possible routes of withdrawal, an action that historian Mark M. Boatner III wrote would "prove decisive". Greene split his army into three parts: 600 led by Daniel Morgan, 1,100 under Isaac Huger at Cheraw, South Carolina, and light troops commanded by "Light Horse" Harry Lee. Greene appointed Carrington the quartermaster general. At that time there was no money in the military chest, yet the army was kept supplied. Among his new duties was an examination of the Dan River which is the southern branch of the Roanoke. Lee later wrote a glowing account of Carrington's successful execution of this duty.
1781 1783 жыл
Тарихшы Боатнердің пікірінше, "бұл алдын ала жоспарлау Каррингтонға Оңтүстік армиясын құтқаратын әрекеттерді ұсынуға мүмкіндік берді". 1781 жылдың 17 қаңтарында Коупенс шайқасында Морганның 1100 сарбазынан тұратын американдық әскері Банастре Тарлтон басқарған британдық әскерді, олардың саны да шамамен сондай болған, талқандады. Американдықтар британдықтарға 100 адамды өлтіріп, 229 адамды жаралап, 600 адамды тұтқынға алды, ал өздері 12 адамды өлтіріп, 60 адамды жараланды. Каррингтон шайқаста қатысты. Морган тұтқындарды Вирджинияға жіберіп, өзінің керемет жеңісінен кейін Гриннің әскеріне қосылу үшін дереу аттанды. Грин Лорд Чарльз Корнуоллис британдық әскердің негізгі күштерімен Морганды қуалайтынын түсінді. Ол Корнуоллис одан әрі ілесіп келеді деген үмітпен Вирджинияға қарай шегінуді шешті. Грин Каррингтонға Дан өзенінде қайықтарды жинауды және Морган, Ли және Гугер басқарған жеке колонналарға солтүстікке кездесу үшін жол көрсетуді бұйырды. 1781 жылдың 1 ақпанында Тарлтонның атты әскері Катаваба өзенін кесіп өтіп, Коуэнс Форд пен Торренс тавернасындағы шайқастарда Солтүстік Каролина жасақтарын таратып жіберді. 2 ақпанда Морган Ядкин өзеніндегі Трейдинг Фордта өзін күтіп тұрған қайықтарды тапты; сол түні оның әскері өтті. 7 ақпанда Морган, Хьюгер және Ли Солтүстік Каролинадағы Гилфорд сотында кездесті. Осы кезде Грин мен Корнуоллис Дикс паромнан шамамен бірдей қашықтықта болды. Каррингтон американдық әскерге Дананы 20 миль (32 км) төмендегі Ирвин паромынан және 4 миль (6 км) Бойд паромынан өтуді ұсынды. Ұсыныс қабылданды және Каррингтон қайықтарды төменгі ағыстағы өткелдерге көшіруді ұйымдастырды. Корнуоллистің жолын кесу үшін 700 сарбаздан тұратын артқы жасақ құрылды. Морган денсаулығына байланысты әскерді тастауға мәжбүр болғандықтан, Ото Уильямс артқы жасаққа басшылық етті. 10 ақпанда Гриннің әскері Гилфорд сотынан шығып, Каррингтон ұсынған екі өткелге қарай солтүстік-шығысқа қарай 113 шақырым жол жүрді. Екі күн бойы Уильямс Корнуоллиске Гриннің шегіну бағытын анықтауға кедергі келтірді. 13 ақпанның таңында Тарлтон Гриннің нақты шегіну жолын анықтады. Америкалықтарды жаңылыстыру үшін өзінің алғы шебін сол жолға жіберіп, Корнуоллис кенеттен өзінің негізгі күштерін шығысқа қарай жылжытты. Каррингтонның қайықтары енді Ирвин мен Бойд паромдарында болды, сондықтан ол британдық алғы шебін бақылайтын атты әскер отрядына басшылық етті. Каррингтон британдық алғы шебінің баяулағанын байқады, бұл және басқа да барлау мәліметтері Корнуоллистің бағытын өзгерткенін растады. Екі әскер де демалыссыз жүріп, американдықтар Бойд паромға жетіп, қарсыластарын тоқтатуға тырысты, ал британдықтар оларды басып алуға ұмтылды. 14 ақпанның түскісінде Уильямс Гриннен қуанышты хабар алды, американдық негізгі күш Данды кесіп өтіп, солтүстік жағалауда қауіпсіздікте екенін білдірді. Кешкі 9-да соңғы американдық атты әскері Ли мен Каррингтонмен бірге Бойд паромынан Дэнды кесіп өтті. Судың көтерілуіне және қайықтардың жетіспеуіне байланысты Корнуоллис Солтүстік Каролина штатының Хиллсборо қаласына қайта шегінді. Каррингтон бірнеше аптадан кейін Гилфорд сотындағы шайқасқа қатысты. 19 сәуірде Гриннің әскері Оңтүстік Каролина штатының Камден қаласына Лорд Фрэнсис Роудон басқарған британдық әскерге жақындады. Роудонның қорғанысы тым күшті екенін шешіп, Грин Камденнің солтүстігіндегі Хобкирк төбесінде орналасты. 22 сәуірде Грин өзінің орналасқан жерін өзгертіп, 20 миль (32 км) солтүстікке қарайғы қауіпсіз жерге өз артиллериясын жіберді. Грин 24 сәуірде Хобкирк төбесіне оралғанда, Роудон американдықтарда артиллерия жоқ және азық-түлік азайған екенін білді. 1781 жылдың 25 сәуірде таңертең Каррингтон американдық лагерьге артиллерия мен азық-түлікпен келді. Сол күні Роудон шабуылға шығып, Хобкирк төбелі шайқасында жеңіске жетті, бірақ шайқастың басында Харрисонның үш 6 фунттық зеңбірегінің кенеттен атуына таң қалды. 1781 жылдың шілдесінде Грин Каррингтонға 4-ші континенттік артиллерия полкіндегі бос орынды толтыруға тырысу үшін рұхсат берді. Грин Каррингтон оралған жағдайда генерал-квартирмейстер лауазымын орынбасарымен толтырды. Йорктаунды қоршау кезінде Каррингтон, Эбенезер Стивенс және Джон Лэмб Генри Нокстың бас көмекшісі ретінде кезекпен жұмыс істеді. Каррингтонның Уайтхед Кольманның 1-ші артиллерия ротасына немесе Йорктаундағы 4-ші артиллерияның үш ротасына тікелей басшылық етіп-етпегені белгісіз. Ол ешқашан шен алуға лайық болмағандықтан, 1782 жылдың жазында Гриннің бас квартирмейстері лауазымына қайта оралды және соғыс аяқталғанға дейін осы қызметте қалды.
Historian Boatner believed that, "this advance planning enabled Carrington to propose a course of action that probably saved the Southern army". On January 17, 1781, in the Battle of Cowpens, an 1,100 man American force under Morgan wrecked an equal sized British force led by Banastre Tarleton. The Americans inflicted losses of 100 killed, 229 wounded, and 600 captured on the British while reporting only 12 killed and 60 wounded. Carrington was present at the battle. Sending his column of prisoners to Virginia, Morgan quickly left the scene of his stunning triumph and raced to join Greene's forces. Greene realized that Lord Charles Cornwallis would soon be after Morgan with the main British army. He decided to retreat toward Virginia in the hope that Cornwallis would follow. Greene ordered Carrington to assemble boats on the Dan River and instructed his separate columns under Morgan, Lee, and Huger to head north for a rendezvous. On February 1, 1781, Tarleton's cavalry crossed the Catawba River and dispersed the North Carolina militia in actions at Cowan's Ford and Torrence's Tavern. On February 2, Morgan found boats waiting for him at Trading Ford on the Yadkin River; that night his troops crossed. On February 7, Morgan, Huger, and Lee rendezvoused at Guilford Court House, North Carolina. At this time, both Greene and Cornwallis were roughly the same distance from Dix's Ferry on the Dan River. Carrington recommended that the American army cross the Dan 20 mile (32 km) downstream at Irwin's Ferry and 4 mile (6 km) farther at Boyd's Ferry. The proposal was adopted and Carrington arranged to move the boats to the downstream crossings. A 700 man rearguard was organized to hold off Cornwallis. Since Morgan insisted on leaving the army on account of his health, Otho Williams assumed command of the rearguard. On February 10, Greene's army left Guilford Court House and marched toward the two crossings suggested by Carrington, 70 mile (113 km) to the northeast. For two days, Williams succeeded in blocking Cornwallis from finding out the true direction of Greene's retreat. By the morning of February 13, Tarleton had determined Greene's real line of retreat. Sending his vanguard on the same road to deceive the Americans, Cornwallis suddenly shifted his main body to a road farther east. Carrington's boats were now all at Irwin's and Boyd's ferries, so he took command of the cavalry detachment watching the British vanguard. Carrington noted that the British vanguard had slowed down and this, combined with other intelligence, confirmed Cornwallis' change of direction. Both armies raced along with hardly a rest, the Americans trying to reach Boyd's Ferry and hold back their foes while the British tried to overrun them. At noon on February 14, Williams received a welcome message from Greene that the American main body had crossed the Dan and was safely on the north bank. At 9 pm, the last American cavalry crossed the Dan at Boyd's Ferry with Lee and Carrington in the last boat. Blocked by high water and lacking boats, Cornwallis pulled back to Hillsborough, North Carolina. Carrington was present at the Battle of Guilford Court House a few weeks later. On April 19, Greene's army approached the British force under Lord Francis Rawdon at Camden, South Carolina. Deciding that Rawdon's defenses were too strong, Greene took up a position on Hobkirk's Hill to the north of Camden. On 22 April, Greene shifted his position and sent his cannons 20 mile (32 km) north to a secure location. When Greene returned to Hobkirk's Hill on 24 April, Rawdon received intelligence that the Americans were without artillery and low on food. On the morning of April 25, 1781, Carrington arrived in the American camp with the artillery and provisions. That day, Rawdon advanced and won the Battle of Hobkirk's Hill, but during its early stages he was unpleasantly surprised when Harrison's three 6 pound cannons suddenly opened fire. In July 1781, Greene granted Carrington leave to try to fill the vacancy in the 4th Continental Artillery Regiment after Thomas Proctor resigned in April. Greene filled the quartermaster general position with a deputy in case Carrington returned. During the Siege of Yorktown, Carrington, Ebenezer Stevens, and John Lamb rotated responsibility as Henry Knox's chief assistant. It is not clear if Carrington exercised direct command over Whitehead Coleman's company of the 1st Artillery or the three companies of the 4th Artillery present at Yorktown. Since he never received promotion, Carrington resumed his post as quartermaster general under Greene in the summer of 1782 and served in that capacity until the end of the war.
Кейінгі мансап
Каррингтон Вирджинияның Цинциннати қоғамының 1783 жылғы 9 қазандағы алғашқы отырысында қазынашы болып қызмет етті. Соғыс жылдары Каррингтон Джордж Вашингтонның досы және сенімді серігі болды. Вирджиния 1786 жылдан 1788 жылға дейін Каррингтонды Континенттік Конгресске делегат ретінде жіберді. (Ботнер 1785–1787 жылдар деп көрсетеді.) Ол осы кезеңде Вашингтонға Маунт-Вернонға жиі баратын. Президент болып сайланғаннан кейін Вашингтон Каррингтонды Вирджиния штатының алғашқы АҚШ маршалы етіп тағайындады, ол 1789 жылдан 1791 жылдың наурызына дейін осы лауазымды атқарды. Содан кейін 1791 жылдан 1794 жылға дейін Вирджинияның кіріс салықтарын бақылаушысы болып жұмыс істеді, бұл оған штаттағы даулы виски салықтарын жинауды тапсырды. Жаңа президент саяси мәселелер бойынша Каррингтонның кеңесін жиі сұрады. Екінші мерзімінде президент Вашингтон Каррингтонға Бас прокурор және Соғыс министрі лауазымдарын ұсынды, бірақ ол олардан бас тартты. 1797 жылы Вашингтон Каррингтонға хат жазып, болашақ Жоғарғы сот судьясы Джон Маршаллды қабылдағанын айтты. Маршалл Букер деген мырзаның жетілдірілген астық ұнтақтағыш машинасын мақұлдағанын атап өтті. Вашингтон Букерге хат жіберіп, оны Каррингтонға жеткізуін сұрады. 1798 жылы президент Джон Адамс Каррингтонды Франциямен болған Квази соғыс кезінде АҚШ армиясының генерал-квартирмейстері етіп таңдады, бірақ лауазым толтырылмады және қалыпқа келгеннен кейін жойылды. 1807 жылы Каррингтон Аарон Беррдің мемлекетке опасыздық жасады деген істе қазылар алқасының төрағасы болды. Оның жеңешесі Джон Маршалл төрағалық етті және Берр ақталды. Каррингтон 1810 жылғы 28 қазанда Вирджиния штатының Ричмонд қаласында қайтыс болды. 1775 жылы Патрик Генридің "Маған бостандық беріңіз, немесе маған өлім беріңіз!" деген танымал сөзін Сент-Джон шіркеуінің терезесі алдында тұрып тыңдағанда, ол достарына бұрылып: "Жігіттер, мені осы жерге жерлеңдер!" - деп сыбырлады. Оның тілегі бойынша, ол сол терезенің сыртында жерленген.
Carrington served as treasurer at the first meeting of Virginia's Society of the Cincinnati on October 9, 1783. During the war, Carrington became a friend and confidant of George Washington. Virginia sent Carrington as a delegate to the Continental Congress from 1786 to 1788. (Boatner states that it was 1785–1787.) He often visited Washington at Mount Vernon during this period. After being elected president, Washington appointed Carrington as the first U. S. Marshal for Virginia, a position he held from 1789 until March 1791. He then served as Virginia's supervisor of the revenue from 1791 to 1794, placing him in charge of collecting controversial whiskey taxes in the state. The new president often sought Carrington's advice on political matters. During his second term, President Washington offered Carrington the posts of Attorney General and Secretary of War, which were declined. In 1797, Washington wrote a letter to Carrington stating that he had just hosted the future Supreme Court Justice John Marshall. He noted that Marshall approved of an improved threshing machine by a Mr. Booker. Washington wrote that he was sending a letter to Booker and asked that Carrington forward it to that individual. In 1798, President John Adams selected Carrington to be the quartermaster general for the United States Army during the Quasi War with France, but the position was never filled and was eliminated when normal relations were restored. In 1807, Carrington was foreman of the jury during Aaron Burr's treason trial. His brother in law John Marshall was the presiding judge and Burr was acquitted. Carrington died on October 28, 1810, at Richmond, Virginia. In 1775, while listening to Patrick Henry's famous "Give me liberty, or give me death!" speech while standing outside a window at St. John's Church where the speech was given, he turned to his friends and whispered, "Boys, bury me here, in this very spot!" Per his wishes, he is buried just outside that window.