Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Джон Сквайр есімді басқа адамдар
other people named John Squire
Сэр Джон Коллингс Сквайр (2 сәуір 1884 – 20 желтоқсан 1958) – британдық жазушы, ең белгілісі – соғыстар аралығындағы маңызды әдеби журнал "Лондон Меркурийінің" редакторы. Ол бірнеше көрнекті авторларды ренжітті, бірақ "Сквайрархия" деп аталған топты өз тартуына алды. Ол сонымен қатар ақын және тарихшы, "Инвалидтер" деп аталатын танымал әдеби крикет командасының капитаны болды.
Sir John Collings Squire (2 April 1884 – 20 December 1958) was a British writer, most notable as editor of the London Mercury, a major literary magazine in the interwar period. He antagonised several eminent authors, but attracted a coterie that was dubbed the Squirearchy. He was also a poet and historian, who captained a famous literary cricket team called the Invalids.
Өмірбаян
Плимут қаласында дүниеге келген ол Бланделл мектебінде және Кембридж университетінің Сент-Джон колледжінде білім алды. Эдвард Марштың грузин поэзиясының антологияларында оның туындылары жарияланды. 1921 жылы жарық көрген «Заманауи ақындардан таңдаулар» антологиясы грузин поэзиясының консервативті стилінің көрнекті үлгісі болды. Ол «The New Age» журналына рецензия жаза бастады; әйелі арқылы Альфред Ораджбен танысты. Оның әдеби беделін алғашқыда 1909 жылы «The New Age» журналындағы «Қиял жемісі» рубрикасындағы пародистикалық туындылары қалыптастырды. Бірінші дүниежүзілік соғысқа арналған өлеңдері сатиралық сипатта болды; сол кезде ол «New Statesman» журналына сын жазып, он жетінші ғасырдағы квакерден алынған «Соломон Игл» есімімен жазды. 1915 жылы жазған рецензияларының бірі Д.Х. Лоуренстің «Көкайық» романына болды. Сквайр 1912 жылы «New Statesman» журналы құрылғанда әдеби редактор болып тағайындалды; ол журналдың барлық бөліміне материалдар дайындауға қабілетті, шебер және жылдам журналист ретінде танылды. Клиффорд Шарп Британ армиясында болған кезде 1917-18 жылдары «New Statesman» журналының редакторы міндетін уақытша атқарды және журналды лайықты деңгейде ұстады. Соғыс аяқталғаннан кейін ол достары мен қолдаушыларының кең желісіне ие болды, ол Лондонның әдеби баспасөзінің маңызды бөлігін бақылады. 1919 жылдан 1934 жылға дейін Сквайр «London Mercury» айлық журналының редакторы болды. Журнал грузин ақындарының туындыларын жариялап, жаңа жазушылар үшін маңызды платформа болды. Алек Во Сквайрдың «гегемониясының» элементтері нашар көруіне байланысты әскери қызметтен босатылуының нәтижесінде, көбінесе кездейсоқ пайда болғанын айтты. Сквайрдің табиғаты сыра ішетін, крикет ойнайтын Батыс аймағының адамы болды; оның әдеби крикет командасы, «Инвалидтер» (алғашқыда Бірінші дүниежүзілік соғыста жараланғандардан құралған) А.Г. Макдонеллдің «Англия, олардың Англиясы» атты кітабында бейнеленді, онда Сквайр Уильям Ходж мырза рөлінде сомдалды. 1927 жылдың шілде айында ол Уимблдон турнирі бойынша радио комментаторы болды. «Егер басқаша болғанда» (1931) атты кітабында ол сол кезеңнің жетекші тарихшыларынан (Хилар Беллок пен Уинстон Черчилльті қоса алғанда) балама тарихқа арналған эсселер жинағын ұсынды; Америкада сол жылы «Егер: немесе, тарих қайта жазылған» деген атаумен біршама өзгеше форматта жарияланды. Сквайр 1933 жылы рыцарь атағына ие болды, ал 1934 жылы «London Mercury» журналынан кеткеннен кейін «Macmillans» баспасының оқырманы болды; 1937 жылы «Illustrated London News» журналының рецензенты болды. Оның үлкен ұлы Раглан Сквайр, 1950 жылдары Рангун университетіндегі жұмысымен танымал сәулетші, сондай-ақ Лондонның Итон скверіндегі үйлерді пәтерлерге айналдырған сәулетші, осылайша осы ұлы Лондон скверін сақтауға үлес қосты, және Таяу Шығыста және басқа жерлерде кеңселер мен қонақүйлер сияқты көптеген ғимараттардың құрылысына қатысты. Оның екінші ұлы Антони Сквайр, фильмдердің режиссері («The Sound Barrier»). Оның үшінші ұлы Морис Екінші дүниежүзілік соғыста қаза тапты, ал кіші қызы Джулия Бейкер (Сквайр) театр мен кино костюмдерін жасаушы болды. Ол актер Джордж Бейкерге үйленді. Сквайр Стилтон ірімшегін жақсы білетін. Ол сондай-ақ джаз музыкасын жек көріп, Бени Гудманның музыкасын ойнатуды тоқтатуды талаппен BBC радиосына шағым түсірді, оны ол «ешбір адамды жігерлендіре алмайтын жабайы шулар сериясы» деп атады.
Born in Plymouth, he was educated at Blundell's School and St. John's College, Cambridge. He was one of those published in the Georgian poetry collections of Edward Marsh. His own Selections from Modern Poets anthology series, launched in 1921, became definitive of the conservative style of Georgian poetry. He began reviewing for The New Age; through his wife he had met Alfred Orage. His literary reputation was first made by a flair for parody, in a column Imaginary Speeches in The New Age from 1909. His poetry from World War I was satirical; at the time he was reviewing for the New Statesman, using the name Solomon Eagle (taken from a Quaker of the seventeenth century) – one of his reviews from 1915 was of The Rainbow by D. H. Lawrence. Squire had been appointed literary editor when the New Statesman was set up in 1912; he was noted as an adept and quick journalist, at ease with contributing to all parts of the journal. He was acting editor of the New Statesman in 1917–18, when Clifford Sharp was in the British Army, and more than competently sustained the periodical. When the war ended he found himself with a network of friends and backers, controlling a substantial part of London's literary press. From 1919 to 1934, Squire was the editor of the monthly periodical, the London Mercury. It showcased the work of the Georgian poets and was an important outlet for new writers. Alec Waugh described the elements of Squire's 'hegemony' as acquired largely by accident, consequent on his rejection for military service for bad sight. Squire's natural persona was of a beer drinking, cricketing West Countryman; his literary cricket XI, the Invalids (originally made up of men who had been wounded in the First World War), were immortalised in A. G. Macdonell's England, Their England, with Squire as Mr. William Hodge, editor of the London Weekly. In July 1927 he became an early radio commentator on Wimbledon. In his book If It Had Happened Otherwise (1931) he collected a series of essays, many of which could be considered alternative histories, from some of the leading historians of the period (including Hilaire Belloc and Winston Churchill); in America it was published that same year in somewhat different form under the title If: or, History Rewritten. Squire was knighted in 1933, and after leaving the London Mercury in 1934, he became a reader for Macmillans, the publishers; in 1937, he became a reviewer for the Illustrated London News. His eldest son was Raglan Squire, an architect known for his work at Rangoon University in the 1950s, as the architect for the conversion of the houses in Eaton Sq, London into flats thus ensuring the preservation of that great London Square, and many buildings including offices and hotels in the Middle East and elsewhere. His second son was Antony Squire, a pilot film director (The Sound Barrier). His third son Maurice was killed in the Second War while his youngest daughter Julia Baker (née Squire) was a costume designer for theatre and cinema. She married the actor George Baker. Squire was an expert on Stilton cheese. He also loathed Jazz music, having filed a complaint with BBC radio to demand it stop playing Benny Goodman's music, which he called "an awful series of jungle noises which can hearten no man."
Саясат
Сквайр жас кезінде Марксистік социал-демократиялық федерацияға қосылған. «New Statesman» журналында «фабиандық либерал» ретінде жазды. 1918 жылғы жалпы сайлауда ол Кембридж университетінен Лейборист партиясының үміткері болды. Одан кейін оның көзқарастары тұрақты түрде оңға қарай жылжыды. Сквайр 1933 жылы Бенито Муссолинимен кездесті және 1934 жылдың 1 қаңтарында құрылған «Қаңтар клубының» негізін қалаушылардың бірі болды. Ол клубта төраға немесе хатшы қызметін атқарды және ол фашистік ұйым емес екенін айтты. Бұл шақырылған спикерлермен тамақтанатын клуб болды және мүшелерін ұсынған Освальд Мослидің «Британдық фашистер одағымен» тығыз байланыста болды. Тарихшы сэр Чарльз Петридің (Сквайр сияқты, ол да «Иллюстрацияланған Лондон жаңалықтарына» үзбей жазатын) сөзіне қарағанда, Сквайр «осы атмосфераны көп ұзамай ұнамайтынын сезді».
Squire had joined the Marxist Social Democratic Federation, as a young man. During his time at the New Statesman he wrote as a "Fabian liberal". In the 1918 general election he was the Labour candidate for the Cambridge University seat. His views then moved steadily rightwards. Squire met Benito Mussolini in 1933, and was one of the founders of the January Club, set up on 1 January 1934. He held in it the position of chairman or Secretary, and claimed that it was not a Fascist organisation. It was a dining club with invited speakers, and was closely connected to Oswald Mosley's British Union of Fascists, which nominated members. According to the historian Sir Charles Petrie (who, like Squire, wrote regularly for the Illustrated London News), Squire "found the atmosphere uncongenial before long".