Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Майндағы маяк, АҚШ.
Lighthouse in Maine, United States
Батыс Куодди-Хед, Куодди-Хед штаттық паркінде, Любек, Мэн, Құрама Штаттардың үздіксіз аймағының ең шығыс нүктесі болып табылады. 1808 жылы кемелерді Куодди тарлығы арқылы жүргізу үшін осы жерге маяк салынды. Қазіргі мұнара 1858 жылы салынған және ерекше қызыл және ақ жолақтарымен ерекшеленеді, сонымен қатар кемелерді бағыттауға көмектесетін активті құрал болып табылады. Үшінші реттік Френель линзасы – Мэн жағалауында қолданылып келе жатқан жалғыз үшінші реттік және бар болғаны сегіз Френель линзасының бірі. Жарық станциясы 1980 жылдың 4 шілдесінде «Батыс Куодди-Хед маяғы» деген атаумен Ұлттық тарихи орындар тізіміне енгізілді.
West Quoddy Head, in Quoddy Head State Park, Lubec, Maine, is the easternmost point of the contiguous United States. In 1808 a lighthouse was constructed at the site to guide ships through the Quoddy Narrows. The current tower, with distinctive red and white stripes, was constructed in 1858 and is an active aid to navigation. The 3rd order Fresnel lens is the only 3rd order and one of only eight Fresnel lenses still in use on the Maine Coast. The light station was added to the National Register of Historic Places as West Quoddy Head Light Station on July 4, 1980.
Сипаттама
Вест-Кводди-Хед – Лубек қаласының оңтүстік-шығысында орналасқан, шығысқа қарай созылған мүйіс. Ол Лубек пен Кампобелло аралы арасындағы Куодди бұғазына, сондай-ақ Пасамакуодди шығанағына және Сент-Круа өзені мен шығанаққа құятын басқа да өзендердегі бекеттерге қолжетімділік береді. Тас тақтадағы жазу маяқты "АҚШ-тың ең шығыс нүктесі" деп көрсетеді. Бұл – АҚШ-тағы ең шығысқа орналасқан ғимарат (жақын жердегі тақта "АҚШ-тағы ең шығыс сыйлық дүкені" деп жариялайды), бірақ нақты ең шығыс нүктесі жағалаудан шығысқа қарай созылатын тасты жартастарда. Қазіргі жарық станциясына мұнара, бұрынғы күзетшінің пәтері, қызметтік ғимарат және май станциясы кіреді. Мұнара дөңгелек пішіндес, биіктігі 49 фут (15 метр), ал маяқтың теңіз деңгейінен биіктігі 83 фут (25 метр). Үшінші реттік Френель линзасы арқылы күшейтілген жарықтың көріну қашықтығы 18 миль (29 километр) құрайды. Мұнара кірпіштен салынған және көлденең қызыл және ақ түсті жолақтармен боялған. Мұнараға кіреберіс кірпіштен жасалған шағын, екі еңбекті вестибюль жалғасқан. Күзетшінің үйі – 1,5 қабатты ағаштан жасалған құрылыс.
West Quoddy Head is an easterly pointing peninsula in southeastern Lubec, overlooking Quoddy Narrows, a strait between Lubec and Campobello Island, Canada, that provides access to Passamaquoddy Bay and harbors located on the St. Croix River and other rivers which empty into the bay. A stone sign describes the lighthouse as the "easternmost point in the U. S. A." It is the easternmost building in the United States (a nearby sign proclaims the "easternmost giftshop in the U. S."), but the easternmost point is at rocks extending eastward from the shore. The present light station includes a tower, former keeper's quarters, service building, and oil house. The tower is circular, and is 49 feet (15 m) in height, with the beacon at 83 feet (25 m) above sea level. The light, magnified by a third order Fresnel lens, has a range of 18 mile (29 km). The tower is built of brick, and painted in alternating horizontal red and white stripes. A small gabled entry vestibule, also brick, projects from the tower. The keeper's house is a wood frame structure, 11/2 stories in height.
Тарих
1806 жылы Конгресс Мэн штатындағы Вест-Кводди-Хед мүйісінде маяк салуға рұқсат берді. Жарық станциясы 1808 жылдың 21 сәуірінде 5000 долларға (1808 жылы 5000 доллар соңғы жылдарда шамамен <есептелген сомаға> тең) аяқталды. 1820 жылы Конгресс станцияның алғашқы тұман сигналын – қоңырауды, 1000 долларға (1820 жылы 1000 доллар соңғы жылдарда шамамен <есептелген сомаға> тең) бекітті. Қазіргі мұнара 1858 жылы салынды.
A lighthouse at West Quoddy Head, Maine, was authorized by Congress in 1806. The light station was finished on April 21, 1808, at a cost of $5,000 (5000.0 in 1808 is equivalent to about <calculated amount> in recent years). In 1820, Congress authorized the station's first fog signal, a bell, costing $1,000 (1000.0 in 1820 is equivalent to about <calculated amount> in recent years). The current tower was built in 1858.
Сақтаушылар
Бірінші күзетші Томас Декстер болды. 1939: Говард Грей АҚШ Жағалау күзеттеріне берілгенге дейін станцияның соңғы азаматтық күзетшісі болды. 1962: 1962 жылдың 15 тамызынан бастап БМ1 Брюс Кин OIC, яғни жауапты офицер болды (қызметке кірген және аяқтаған күндері белгісіз – ол кем дегенде 1964 жылдың қыркүйегіне дейін қызмет етті). Вест-Квадди ісіндегі құжаттарға сәйкес, оның әкесі, лейтенант Томас Кин, бұрын жарық станциясының бас күзетшісі болып қызмет еткен. 1963: 27 қазан күні Кийн әлі де OIC болды, ал (машина тартушы?) Ричард Коупленд оның көмекшісі болды. 1978: 31 мамырға дейін OIC BM1 Клиффтон Шолфилд болды. Оның екі көмекшісі бар командасы болды: MK3 Кеннет Фишер (1977 жылдың ақпан-шілдесі), MT2 Карл Хатч және FN Дэвид Бландинг. 1978: 1 маусымда BM2 Джордж Итон станцияның OIC-іне өтті. Оның екі көмекшісі болды. 1979: MK3 Карл Хатч команда мүшесі болды. 1981: 14 қыркүйекте OIC BM1 Джон Ричардсон болды. 1988: Соңғы OIC (күзетші) – USCG-нің Малкольм Роуз болды.
The first keeper was Thomas Dexter. 1939: Howard Grey was the last civilian keeper of the station prior to its transfer to the U. S. Coast Guard. 1962: As of August 15, 1962, BM1 Bruce Keene was OIC, or Officer in Charge (dates of the time he began and ended his tour are not known— he served at least through September 1964.) According to documents in the West Quoddy file, his father, LT Thomas Keene, had previously served as the head keeper of the light station. 1963: As of October 27, Keene was still OIC and (Engineman?) Richard Copeland was his assistant. 1978: Through May 31 the OIC was BM1 Cliffton Scholfield. He had a crew of two assistants: MK3 Kenneth Fisher (February–July 1977), MT2 Carl Hatch and FN David Blanding. 1978: On June 1, BM2 George Eaton took over as the OIC of the station. He had two assistants. 1979: MK3 Carl Hatch was a member of the crew. 1981: As of September 14, the OIC was BM1 John Richardson. 1988: The last OIC (keeper) was Malcolm Rouse, USCG.