1930 жылғы Канада федералды сайлауы: Консерваторлардың жеңісі және Ұлы депрессияның әсері
1930 Canadian federal election
Канаданың 1930 жылғы федералды сайлауы: Консервативтер жеңіске жетіп, Ричард Беннетт премьер-министр болды. Ұлы дағдарыс кезіндегі сайлау, либералдардың сәтсіздігі.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
1930 жылғы Канаданың федералды сайлауы 1930 жылдың 28 шілдесінде Канаданың 17-ші Парламентінің Халық қатарының мүшелерін сайлау үшін өтті. Ричард Бедфорд Беннеттің Консервативтік партиясы премьер-министр Уильям Лайон Маккензи Кинг басқарған Либералдық партияны жеңіп, көпшілік дауысқа ие болды. Бұл сайлауда 3 922 481 дауыс берілді.
none
The 1930 Canadian federal election was held on July 28, 1930, to elect members of the House of Commons of the 17th Parliament of Canada. Richard Bedford Bennett's Conservative Party won a majority government, defeating the Liberal Party led by Prime Minister William Lyon Mackenzie King. 3,922,481 votes were cast in this election.
Өмірбаян
Ұлы депрессияның алғашқы белгілері 1930 жылғы сайлауда айқын байқалды, және консервативтік партияның басшысы Ричард Беннетт онымен күресу үшін қатаң шаралар негізінде сайлау кампаниясын жүргізді. Беннетттің сәттілігінің бір себебі либералдардың 1930 жылғы жұмыссыздықтың өсуіне жауап берудегі қателіктерінде жатты. Мысалы, 1920 жылдардағы экономикалық өркендеудің себебі либералдардың саясаты екенін айту, либералдарды американдық қор нарығының құлауының салдары үшін жауапты деп көрсетті, олардың кінәлі емеуі мүмкін болса да. Кинг 1930 жылдардағы жұмыссыздықтың өсуіне көз жұмғандай болды және Канаданың гүлденуіне үкіметінің үлесін мақтап тұрды. Көмек сұрағандарға «торийшілдердің» құрылысының бір бөлігі деген айыптаулар жасалды, бұл Кингтің «бес центтік» ашуға дейін жеткізді, осылайша наразы сайлаушылардың қатарын көбейтті. Кингтің ойларын кейіннен түсінуге болады. Кингке көмек сұраған батыстың қала әкімдері мен провинциялық премьерлердің көп бөлігі консервативті болды: премьерлердің арасында тоғыздың жетісі. Парламенттегі талқылауларда Кингтің пікірінше, көмек көрсету провинциялық құзыреттің мәселесі болғанымен, жұмыссыздық мәселесі жоқ деп сануы провинциялардан келген өтініштерді саяси мақтан үшін жасалған әрекеттер деп көрсетті. Федералды консерваторлар Кингтің үкіметін шабуылдау үшін депрессияны ерте кезеңдерде әдейі шамадан тыс көрсетті. Кингтің жеңілісіне басқа да бірнеше фактор әсер етті. Либералдардың сайлау машинасы бұрынғыдай тиімді болмады, себебі көптеген бас стратегиялардың жасы ұлғайып, денсаулығы нашарлаған. Кингтің сайлау кампаниясы Мерфи заңының іске асуына ұқсады: премьер-министрді әрбір сапарда қандай да бір қиындық күтіп отырды. Ал Беннетттің консерваторлары қарқынды болды. Оларды басқарған адам партиясын қайта құрды (оның маңызды бөлігін өз қаражатымен) және либералдармен бәсекелесе алатын сайлау машинасы құрды. Консерваторлар партиялық ұйымдастырудың артықшылығын пайдаланды. Олар маңызды аймақтардағы газеттерді сатып алды (әсіресе батыстағы және Квебектегі либералдардың бекіністерін) және консервативтік көзқарастарды сақтады. Радионың маңызды рөл атқарған алғашқы сайлауда Беннетттің күшті, ынталы дауысы Кингтің дауысынан әлдеқайда артық еді. (Консерваторлар Беннетке ең жақсы радио эфирлерін алуды қамтамасыз етті.) Сонымен қатар, Беннетттің тарифтік саясаты, оның Канаданы әлемдік нарыққа «жарып өтуге» уәде бергені Батыс және Квебектегі либералдардың бекіністерінде жақсы қабылданды. Батыста ауыл шаруашылығы өнімдерінің артық өндірісінен зиян шекті, ал Квебектегі кейбір ауыл шаруашылығы топтары Беннетттің тарифтік саясатын қолдады. Беннетттің консерваторлары Батыстағы прогрессивтілер мен фермерлердің көп бөлігін жеңіп алды, ал Квебекте 44% дауыспен наразылық дауысымен сайланды. Осы факторлардың барлығы Беннетттің сайлауда жеңіске жетуіне әкелді. Канадалық сайлаушылар Беннеттпен келісті, консерваторлар парламентте 137 орынмен көпшілік дауысқа ие болды. Уильям Лайон Маккензи Кинг басқаратын либералдар 89 орынға дейін азайтылып, оппозицияға өтті. Прогрессивтер құлдырауын жалғастырып, үш орын ғана жеңіп алды. Альбертаның Біріккен фермерлері провинциядағы халықтың дауысында үшінші орынға ие болғанына қарамастан, он жеті орынның тоғызын сақтап қалды (UFA олардың тек онына қатысты). Бұл прогрессивтілер мен UFA-ның федералдық сайлауда жеңіске жеткен соңғы сайлауы болды. Өкінішке орай, Беннетт пен консерваторлар үшін депрессия саясаткерлерге күрделі мәселелер әкелді және көптеген канадалықтар үшін ауыр қиындықтар тудырды. Беннетт пен консерваторлар 1935 жылғы сайлауда бұрынғы премьер-министр Уильям Лайон Маккензи Кинг басқаратын либералдарға жеңілді, ал консерваторлар 1957 жылға дейін үкіметке оралмады.
The first signs of the Great Depression were clearly evident by the 1930 election, and Conservative party leader Richard Bennett campaigned on a platform of aggressive measures in order to combat it. Part of the reason for Bennett's success lay in the Liberals' own handling of the rising unemployment of 1930. Touting the Liberal formula as the reason for the economic prosperity of the 1920s, for example, left the Liberals carrying much of the responsibility, whether deserved or not, for the consequences of the crash of the American stock market. King was apparently oblivious to the rising unemployment that greeted the 1930s, and continued to laud his government's hand in Canada's prosperity. Demands for aid were met with accusations of being the part of a great "Tory conspiracy," which led King to make his famous "five cent piece" outburst, alienating a growing number of voters. In retrospect, one can understand King's reasoning. Both the Western mayors and provincial Premiers who had visited King with requests of relief were overwhelmingly Conservative: in the Premiers' case, seven out of nine. King concluded in Parliamentary debates that though aid was a provincial jurisdiction, the fact that he believed there to be no unemployment problem meant that the requests from the provinces appeared to be nothing more than political grandstanding. The Federal Conservatives had certainly exaggerated the Depression in its early stages solely to attack King's government. Several other factors entered into King's defeat. Although obtaining funds from sometimes dubious sources was not a problem, the Liberal election machine was not as efficient as it once was, primarily due to the cause of the age and poor health of many chief strategists. King's campaign was the epitome of Murphy's law: every campaign stop appeared to meet the Prime Minister with some kind of mishap. By contrast, Bennett's Conservatives were electric. The self made man who led them had practically rebuilt his party (a significant part of it with his own funds) and developed an election machine which could rival the Liberals'. Aside from superior party organization, the Tories used it. They bought out newspapers in key areas (notably the Liberal strongholds of the West, and Quebec) and ensured that pro Tory slants were kept. In the first election where radio played an important role, Bennett's vibrant, zealous voice was extremely preferable to King's. (The Tory machine, of course, ensured that only the best radio spots were available to Bennett.) Also, Bennett's tariff policy, epitomized by his infamous promise to "blast" Canada's way into world markets, was extremely well received in the key Liberal strongholds of the West and Quebec. In the West, agricultural production had been hurt by worldwide overproduction, and certain agricultural groups in Quebec firmly endorsed Bennett's tariff policy. Bennett's Conservatives won much of the former Progressive and Farmers' vote in the West, and they were elected with 44% of the popular vote in Quebec as a protest vote. All those factors led to Bennett's eventual election. Canadian voters agreed with Bennett and the Conservatives were elected with a majority of 137 seats in the House Of Commons. The incumbent Liberals under William Lyon Mackenzie King became the official opposition after being reduced to 89. The Progressives continued their decline, winning only three seats. The United Farmers of Alberta did somewhat better despite finishing third place in the popular vote in that province they managed to hold on to nine of its seventeen seats (of which the UFA only contested ten). This would be the last federal election the Progressives or the UFA would win any seats. Unfortunately for Bennett and the Conservatives, the Depression brought complex problems to politicians and extreme hardship for most Canadians. Bennett and the Conservatives lost the 1935 election to the Liberals under the previous Prime Minister William Lyon Mackenzie King, and the Conservatives would not return to government until 1957.