Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Томас Хардидің 1871 жылғы романы, 1993 жылғы Жаңа Зеландия фильмі, Эндрю Скаллдың кітабы.
1871 novel by Thomas Hardy
the 1993 New Zealand film
the Andrew Scull book
"Жайлаусыз дәрілер" – Томас Хардидің екінші романы, бірақ алғаш рет жарияланғаны. Ол 1871 жылы Тинсли ағайындылары тарапынан анонимді түрде шығарылды.
Desperate Remedies is the second novel by Thomas Hardy, albeit the first to be published. It was released anonymously by Tinsley Brothers in 1871.
Сюжеттің қысқаша мазмұны
Desperate Remedies-те жас әйел, Cytherea Graye, кедейлікке байланысты әкесінің бір кездері сүйген, бірақ үйленуге мүмкіндігі болмаған эксцентрикалық мисс Олдклифтің жеке қызметшісі лауазымына қабылдануға мәжбүр болады. Цитерия жас сәулетші Эдвард Спрингроувке ғашық, бірақ мисс Адклифтің істеген қиындықтары, Эдвардтың махаббатсыз әйелге құдаланғанын білу және ауырған бауырын асыға қолдау көрсету қажеттілігі Цитерияны мисс Алдклифтің заңсыз ұлы, бірінші әйелі өртте қаза болған деп есептелетін Эней Манстонның қолына беруге итермелейді; алайда, олардың некесі бірден бұзылады, өйткені оның бірінші әйелі қонақ үй өртенгенге дейін кетіп қалған екені белгілі болады. Манстонның әйелі, көрінеді, онымен бірге өмір сүруге оралады, бірақ Китерия, оның ағасы, жергілікті пастор және Эдвард оларды миссис Манстон деп таныстырған әйелдің жалған екеніне күдікпен қарайды. Шындығында, Манстон әйелін қонақ үйден кеткеннен кейін туған дау кезінде өлтірген және кісі өлтіргені үшін сотталуын болдырмау үшін жалғанды әкелген. Себебі, дауды естіген (бірақ көрмеген) аңшы, Манстонды кісі өлтірген деп күдіктенген және әйелі тірі қалмаса полицияға хабарласуды жоспарлаған. Романның шешімінде Манстон Китерияны ұрлап қашуға тырысады, бірақ Эдвард оны тоқтатады; кейін ол түрмеде өз-өзіне қол жұмсайды, ал Китерия мен Эдвард үйленеді.
In Desperate Remedies a young woman, Cytherea Graye, is forced by poverty to accept a post as lady's maid to the eccentric Miss Aldclyffe, the woman whom her father had loved but had been unable to marry. Cytherea loves a young architect, Edward Springrove, but Miss Adclyffe's machinations, the discovery that Edward is already engaged to a woman whom he does not love, and the urgent need to support a sick brother drive Cytherea to accept the hand of Aeneas Manston, Miss Aldclyffe’s illegitimate son, whose first wife is believed to have perished in a fire; however, their marriage is almost immediately nullified when it emerges that his first wife had left the inn before it caught fire. Manston's wife, apparently, returns to live with him, but Cytherea, her brother, the local rector, and Edward come to suspect that the woman claiming to be Mrs. Manston is an impostor. It emerges that Manston killed his wife in an argument after she left the inn, and had brought in the impostor to prevent his being prosecuted for murder, as the argument had been heard (but not seen) by a poacher, who suspected Manston of murder and had planned to go to the police if his wife did not turn up alive. In the novel's climax, Manston attempts to kidnap Cytherea and flee, but is stopped by Edward; he later commits suicide in his cell, and Cytherea and Edward marry.
Баспа тарихы
Хардидің алғашқы романын жариялауда қиындықтар туғаннан кейін, оған "таза көркемдік мақсатпен роман жазуға тырысып, оның сюжетін алғашқы, жарияланбаған романынан гөрі күрделірек ету" жөнінде кеңес берілді. "Жоқтырғыш емдіктер" романы Харди үшін шығармашылықтың жаңа бір кезеңі болды және оны Виктория дәуірі әдебиетінің алдына шығарған көптеген романдардың біріншісі атанды.
After Hardy had trouble publishing his first novel, he was told to "attempt a novel with a purely artistic purpose, giving it a more "complicated" plot than was attempted with his first, unpublished novel." The publication of Desperate Remedies was Hardy's breakthrough, and the first of a long string of novels that propelled him to the forefront of Victorian letters.
Сын
Кейбір сыншылар "Жоқтырғыш дәрілер" кітабында "жартылай готикалық" элементтерді атап көрсетеді. "Афинеум" және "Морнинг Пост" газеттерінде кітапқа жағымды пікірлер жазылған. Дегенмен, "The Spectator" журналындағы рецензия Хардиді және оның туындысын қатты сынап, кітапты "таусылған қалтаға арналған соңғы шара" деп атады, ал белгісіз автор "өзінің қабілетін зұлымдықтарды тыңшылықпен қарау үшін сатқан" делінген. Харди бұл рецензия туралы былай деп жазды: "Әй, "The Spectator" өзінің ең ауыр қорғасыннан жасалған пасторлық таяғын шамадан тыс қуанған томдарға түсірді, сол сәттегі ащылық ешқашан ұмытылмады, сол сәтте мен өлгенімді тіледім".
Some critics cite "quasi gothic" elements in Desperate Remedies. It was positively reviewed in the Athenaeum and Morning Post. However, the review in The Spectator excoriated Hardy and his work, calling the book "a desperate remedy for an emaciated purse" and that the unknown author had "prostituted his powers to the purposes of idle prying into the way of wickedness." Hardy wrote of the review: "alas The Spectator brought down its heaviest leaded pastoral staff on the prematurely happy volumes the bitterness of that moment was never forgotten, at that moment I wished I was dead."