Проинсиас Де Росса: Ирланд саяхатшысының өмірі мен қызметі
Proinsias De Rossa
Проинсиас Де Росса (1940 ж.т.) – ирланд саяхатшысы, Еуропалық парламент депутаты, Әлеуметтік әл-ауқат министрі болған. Саяси мансабы, өмірбаяны туралы ақпарат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Ирландиялық саясаткер (1940 жылы туған)
Irish politician (born 1940)
Проинсиас Де Росса (15 мамыр 1940 жылы туған) – Ирландияның бұрынғы Еңбек партиясының саясаткері, 1994 жылдан 1997 жылға дейін әлеуметтік әл-ауқат министрі, 1992 жылдан 1999 жылға дейін Демократиялық солшыл партиясының төрағасы және 1988 жылдан 1992 жылға дейін Жұмысшылар партиясының төрағасы болды. Ол 1989 жылдан 1992 жылға дейін және 1999 жылдан 2012 жылға дейін Дублин сайлау округінен Еуропалық парламент депутаты (ЕПД) болды. 1989 жылдан 2002 жылға дейін Дублин Солтүстік-Батыс сайлау округінің депутаты болды.
Proinsias De Rossa (born 15 May 1940) is an Irish former Labour Party politician who served as Minister for Social Welfare from 1994 to 1997, Leader of Democratic Left from 1992 to 1999 and Leader of the Workers' Party from 1988 to 1992. He served as Member of the European Parliament (MEP) for the Dublin constituency from 1989 to 1992 and 1999 to 2012. He was a Teachta Dála (TD) for the Dublin North West constituency from 1989 to 2002.
Ерте өмір және саяси қызметі
1940 жылы Дублинде Фрэнсис Росс болып дүниеге келген ол Марлбороу-стрит ұлттық мектебінде және Дублин технология институтында білім алған. Ол 12 жасында Fianna Éireann ұйымына қосылды. Он алты жасқа толғаннан кейін, 1956 жылы мамыр айында, ол Ирландия Республикалық Армиясына (ИРА) қосылды және ерте кезден бастап Синн Фэйнде саяси қызмет етті. ИРА шекаралық науқаны кезінде ол 1957 жылы мамыр айында Гленкриде басқа ИРА мүшелерін дайындап жатқанда тұтқындалды. Ол жеті ай бойы Маунтджой түрмесінде отырды, содан кейін Курга лагеріне қамалды.
Born as Francis Ross in 1940 in Dublin, he was educated at Marlborough Street National School and Dublin Institute of Technology. He joined Fianna Éireann at age 12. Soon after his sixteenth birthday, in May 1956, he joined the Irish Republican Army (IRA), and was politically active in Sinn Féin from an early age. During the IRA Border Campaign, he was arrested while training other IRA members in Glencree in May 1957. He served seven months in Mountjoy Prison and was then interned at the Curragh Camp.
Саяси қызметі мен мансабы
1970 жылы ол ресми Синн-Фейн жағына шықты. 1977 жылы партия үшін алғашқы жалпы сайлауға қатысты, сол жылы партия «Синн Фейн – Жұмысшылар партиясы» деп аталды (1982 жылы атау қайтадан «Жұмысшылар партиясы» болып өзгерді). Ол үшінші рет жеңіске жетті және 1982 жылдың ақпан айында өткен жалпы сайлауда Дублин Солтүстік-Батыс сайлау округінен «Синн Фейн – Жұмысшылар партиясы» атынан Дэйл депутаты болып сайланды. Ол 2002 жылғы жалпы сайлауға дейін орнын сақтап тұрды, содан кейін Еуропалық парламенттегі жұмысына көбірек уақыт бөлгендіктен депутаттықтан бас тартты. 1988 жылы Де Росса Томас МакГилладан кейін «Жұмысшылар партиясының» президенті болды. Партия 1980-ші жылдары тұрақты түрде өсіп, 1989 жылы өткен жалпы және Еуропалық сайлауларда ең жақсы нәтиже көрсетті. Партия 7 Дэйл орынын жеңіп алды, дауыстардың 5% жинады. Де Росса Дублин сайлау округінен Еуропалық парламентке сайланды, онда ол дауыс беруде көшбасшы болды және партия астананың екінші ірі партиясы ретінде «Файн Гейлді» алмастыруға жақын болды. Ол «Еуропалық Біріккен Солшылдар тобының» мүшесі болды. Алайда, науқан нәтижесінде «Жұмысшылар партиясы» үлкен қаржылық қарызға батып, партияның жетістіктерін сақтап қалу мүмкіндігіне қауіп тудырды. «Жұмысшылар партиясы» ішіндегі ұзақ жылдар бойына созылған шиеленіс, реформаторлар (оның ішінде партияның көптеген Дэйл депутаттары) мен бұрынғы бас хатшы Шон Гарландты қолдаған консерваторлардың арасындағы күресті күшейтті, бұл 1992 жылы шиеленіске жетті. Саясат мәселелеріндегі келіспеушіліктер реформаторлардың партиялық құрылымдардың демократиялық орталықтандырылған сипатын өзгерту және «Ресми ИРА»мен партиялық байланыстар туралы күмәндіктерді жою ниетімен күшейді, бұл мәселе БАҚ-та жиі және жағымсыз жарияланды. Де Росса конституцияға өзгерістер енгізуді талқылау үшін Ардфхейс (партиялық конференция) шақырды. Ұсыныс қажетті үштен екі көпшіліктің қолдауын алмады, содан кейін Де Росса келесі сенбіде Уиннс қонақ үйінде өткен партияның Орталық Атқару Комитетінің отырысынан парламенттік топтың көпшілігі мен кеңесшілерді алып шықты, бұл партияның бөлінуіне әкелді. Де Росса және бұрынғы «Жұмысшылар партиясының» басқа мүшелері «Жаңа бағдарлама» деп аталған жаңа саяси партия құрды. 1992 жылдың наурыз айында өткен құрылтай конференциясында партия «Демократиялық Сол» деп аталды және Де Росса партия басшысы болып сайланды. Содан кейін ол осы жылы Еуропалық парламенттегі өкілдігінен бас тартты, оның орнына «Демократиялық Солдың» бас хатшысы Дес Герагти келді. 1994 жылы «Фианна Файл – Лейбористтік партия» коалициялық үкіметінің құлауынан кейін «Файн Гейл», «Лейбористтік партия» және «Демократиялық Сол» 27-ші Дэйлдің қалған мерзіміне үкіметтік бағдарлама бойынша келісімге келді, бұл «Көкалау коалициясы» деп аталды. Де Росса Әлеуметтік қамтамасыз ету министрі болды. Ол Ирландияның кедейлікке қарсы бірінші ұлттық стратегиясын, отбасы мәселелері жөніндегі комиссияны және ұлттық зейнетақы саясатын зерделеу жөніндегі комиссияны бастады. Сондай-ақ, Де Росса басшылығымен жұмыссыздық жәрдемақысына салынатын салықтар алынып тасталды, ал отбасында тұратындарға берілетін жұмыссыздық жәрдемақысының деңгейі айтарлықтай артты. Бір ата-аналы отбасыларға жәрдемақы, мүгедектік жәрдемақысы, бала асырап алу жәрдемақысы, денсаулық пен қауіпсіздік жәрдемақысы және аман қалғандардың зейнетақысы сияқты жаңа жәрдемақылар енгізілді. 1997 жылғы жалпы сайлауда үкіметтік коалиция жеңіліске ұшырады. Осы кезде «Демократиялық Сол» үлкен қаржылық қарызға батқан еді. «Көкалау коалициясы» кезінде барлық саяси мәселелер бойынша қол жеткізілген ынтымақтастықты ескере отырып, партия «Лейбористтік партиямен» бірігуге шешім қабылдады. «Лейбористтік партияның» басшысы Руайри Куин біріккен партияның басшысы болды, ал Де Росса партияның символдық президенті лауазымын алды, ол 2002 жылға дейін сақталды. 1999 жылы Де Росса Дублин сайлау округінен Еуропалық парламентке қайта сайланды және бұл жолы «Еуропалық социалистер партиясының» тобымен бірге отырды. Де Росса 2002 жылғы жалпы сайлауда Дэйл орындығына үміткер болмады. 2004 жылы Еуропалық парламент сайлауында қайта сайланды. Еуропалық парламент мүшесі ретінде Де Росса интеграцияны қолдайтын және әлеуметтік демократиялық көзқарасқа ие болды, сондай-ақ сыртқы және әлеуметтік саясатқа қызығушылық танытты. Де Росса 2003 жылдың шілдесінде Еуропалық конституцияның жобасын жасаған Еуропалық конвенцияның мүшесі болды. Де Росса Палестина заң шығарушы кеңесімен қарым-қатынас жөніндегі Еуропалық парламент делегациясының төрағасы болды. Ол Жұмыс және әлеуметтік мәселелер комитетінің және делегациялар конференциясының мүшесі, сондай-ақ Даму комитетінің және Еуро-Жерорта парламенттік ассамблеясына делегацияның қосымша мүшесі болды. 2012 жылдың 16 қаңтарында ол Еуропалық парламент депутаты лауазымынан кеткенін хабарлады және 1 ақпанда қызметтен босады.
He took the Official Sinn Féin side in the 1970 split. In 1977, he contested his first general election for the party, which that year was renamed Sinn Féin – The Workers' Party (in 1982 the name changed again to the Workers' Party). He was successful on his third attempt, and was elected at the February 1982 general election as a Sinn Féin – The Workers' Party TD for the Dublin North West constituency. He retained his seat until the 2002 general election when he stood down in order to devote more time to his work in the European Parliament. In 1988, De Rossa succeeded Tomás Mac Giolla as president of the Workers' Party. The party had been growing steadily in the 1980s, and had its best ever electoral performance in the general and European elections held in 1989. The party won 7 Dáil seats with 5% of the vote. De Rossa himself was elected to the European Parliament for the Dublin constituency, where he topped the poll and the party almost succeeded in replacing Fine Gael as the capital's second largest party. He sat as a member of the Group for the European United Left. However, the campaign resulted in a serious build up of financial debt by the Workers' Party, which threatened to greatly inhibit the party's ability to ensure it would hold on to its gains. Long standing tensions within the Workers' Party, pitting reformers, including most of the party's TDs, against hard liners centred on former general secretary Seán Garland, came to a head in 1992. Disagreements on policy issues were exacerbated by the desire of the reformers to ditch the democratic centralist nature of the party structures, and to remove any remaining questions about alleged party links with the Official IRA, a topic which had been the subject of persistent and embarrassing media coverage. De Rossa called a Special Ardfheis (party conference) to debate changes to the constitution. The motion failed to get the required two thirds majority, and subsequently De Rossa led the majority of the parliamentary group and councillors out of a meeting of the party's Central Executive Committee the following Saturday at Wynn's Hotel, splitting the party. De Rossa and the other former Workers' Party members then established a new political party, provisionally called New Agenda. At its founding conference in March 1992, it was named Democratic Left and De Rossa was elected party leader. Later that year he resigned his European Parliament seat, where he was succeeded by Democratic Left general secretary Des Geraghty. Following the collapse of the Fianna Fáil–Labour Party coalition government in 1994, Fine Gael, Labour and Democratic Left negotiated a government programme for the remaining life of the 27th Dáil, which became known as the Rainbow Coalition. De Rossa became Minister for Social Welfare. He initiated Ireland's first national anti poverty strategy, a commission on the family, and a commission to examine national pension policy. Also under de Rossa, taxes on unemployment benefits were abolished, while the level of unemployment assistance for those living in the family home was increased substantially. A One Parent Family Allowance was also introduced, along with a Disability Allowance, Adoptive Benefit, Health and Safety Benefit and Survivor's Pension. The 1997 general election resulted in the defeat of the outgoing coalition. At this point, Democratic Left had accumulated a very significant financial debt. In light of the co operation achieved in practically all policy areas during the Rainbow Coalition, the party decided to merge with the Labour Party. Labour leader Ruairi Quinn became leader of the unified party; De Rossa took up the symbolic post of party president, which he held until 2002. In 1999, De Rossa was elected again at the European Parliament election for the Dublin constituency, sitting on this occasion with the Group of the Party of European Socialists. De Rossa did not contest his Dáil seat at the 2002 general election. He was re elected at the 2004 European Parliament election. As a member of the European Parliament, De Rossa took a strong pro integration approach from a distinctly social democratic perspective, as well as a keen interest in foreign policy and social policy. De Rossa was a member of the European Convention which produced the July 2003 draft European constitution. De Rossa was chair of the European Parliament's delegation for relations with the Palestinian Legislative Council. He was a member of the Committee on Employment and Social Affairs and the Conference of Delegation Chairs, and a substitute member of the Committee on Development and the delegation to the Euro Mediterranean Parliamentary Assembly. On 16 January 2012, he announced his decision to resign as an MEP, and stepped down on 1 February.
Жамандау туралы іс
Де Росса Демократиялық солшыл партияның төрағасы болған кезеңде, ирландиялық журналист Эмон Данфи "Sunday Independent" газетінде Де Россаның жұмысшылар партиясының мүшесі кезінде Ресми ИРА-ның болған заңсыз қызметтері туралы, оның ішінде банк тонаулары және жалған құжат жасау туралы мәлімдеме жариялаған мақала жариялады. Де Росса газетті артық көтеру үшін сотқа берді және 300,000 ирланд фунт стерлингі өндіріп алды.
During De Rossa's period as leader of Democratic Left, Irish journalist Eamon Dunphy, writing in the Sunday Independent newspaper, published an article alleging that De Rossa was aware, while a member of the Workers' Party, of the Official IRA's alleged illegal activities, including bank robberies and forgery. De Rossa sued the newspaper for libel and was awarded IR£300,000.