Кіріспе

Тәбеттік жоғалуды емдеу үшін қолданылатын дәрі. Фенфлураминнің ұстамалармен емделген адамдардағы жанама әсерлері: тәбеттің төмендеуі, ұйқышылдық, седация, шаршаңқылық, диарея, іш қату, эхокардиограмманың бұрмалануы, шаршау, дәмсіздік, астения, атаксия, тепе-теңдіктің бұзылуы, қадамдардың бұзылуы, қан қысымының көтерілуі, сілекей ағуы, шамадан тыс сілекей шығару, қызба, жоғарғы тыныс жолдарының инфекциясы, құсу, тәбеттің жоғалуы, салмақтың төмендеуі, құлау және эпистатус. Фенфлурамин 1960 жылдардың басында жасалған және алғаш рет 1963 жылы Францияда тәбетті басушы ретінде медициналық қолданысқа енгізілді, содан кейін 1973 жылы АҚШ-та бекітілді.

Қамаулар

Фенфлурамин екі және одан үлкен жастағы адамдарда Дравет синдромы және Леннокс-Гастау синдромымен байланысты ұстамаларды емдеу үшін көрсетілген. Созылмалы түрде қолдану кезінде серотонергиялық нейротоксикация/серотонин деңгейінің төмендеуі және/немесе серотонин 5 HT2A рецепторларының белсендірілуі арқылы осы әсерлердің кейбіреулері жүзеге асуы мүмкін деп саналады.

Жүрек қақпақшасының ауруы

Фенфлураминмен байланысты ерекше жапырақша аномалиясы – жапырақшалар мен шеміршектердің қалыңдауы. Бұл құбылысты түсіндірудің бір механизмі жүрек жапырақшаларындағы серотонин рецепторларымен байланысты, олардың өсуді реттеуге көмектесетіні есептеледі. Фенфлурамин және оның белсенді метаболиті норфенфлурамин серотонин рецепторларын стимуляциялайтындықтан, фенфлурамин қолданушылардың арасында осы жапырақша аномалиялары пайда болуы мүмкін. Әсіресе, норфенфлурамин 5-HT-нің жүйке ұштарына қайта сіңірілуін күшті тежейді. Фенфлурамин және оның белсенді метаболиті норфенфлурамин адам жүрегінің жапырақшаларында көптеп кездесетін 5-HT2B рецепторларына әсер етеді. Фенфлураминнің зақымдануға себеп болатын механизмі осы рецепторларды артық немесе тиісті емес стимуляциялау арқылы, жапырақша жасушаларының қате бөлінуіне алып келуі деп саналады. Бұл пікірге 5-HT2B рецепторларына әсер ететін басқа да препараттарды қолданған пациенттерде де осы жапырақша аномалиясының кездесуі дәлелдейді. 5743 бұрынғы қолданушыға жасалған зерттеуде, ішкі органдарының маманы-кардиолог жүрек жапырақшаларының зақымдануы дәріні тоқтатқаннан кейін де ұзақ уақыт бойы жалғасқанын мәлімдеді. Тесттен өткен пайдаланушылардың 20%-ы әйелдер, ал 12%-ы ерлер еді. Барлық бұрынғы қолданушылар үшін, дәрінің салдарынан бұзылған жүрек жапырақшаларына операция жасау қажеттілігі 7 есеге артты.

Фармакокинетика

Фенфлураминнің жартылай жойылу уақыты 13-30 сағат аралығында болып тіркелген. Оның энантиомерлерінің орташа жартылай жойылу уақыты дексфенфлурамин үшін 19 сағат, ал лефенфлурамин үшін 25 сағатты құрайды. Сонымен қатар, өкпе гипертензиясының, оның ішінде жүрек фиброзы сияқты жағдайлардың анықталуы жалғасты. Одан кейін ол әлемнің басқа нарықтарынан алынып тасталды. 1998 жылы Үндістанда қолдануға тыйым салынды. Фенфлурамин – семіздікті емдеу үшін қолданылатын тәбетке қарсы препарат. Ол жеке немесе фентерминмен бірге, семіздікке қарсы Fen Phen дәрісінің құрамында қолданылды. Фенфлураминнің Дравит синдромымен байланысты ұстамаларды емдеудегі тиімділігі 2 жастан 18 жасқа дейінгі 202 пациент қатысқан екі клиникалық зерттеуде көрсетілді. FDA Fintepla-ны Zogenix, Inc. компаниясына бекітті. Фенфлурамин 2020 жылдың желтоқсан айында Еуропалық Одақта медициналық қолдануға мақұлданды.

Рекреациялық пайдалану

Фенфлурамин, басқа амфетамин туындыларынан өзгеше, терапиялық дозаларда дисфориялық, "жағымсыз шаршаңқылық" және тәуелділік тудырмайтындығы хабарланған. Дегенмен, оны 80-ден 400 мг-ға дейінгі жоғары дозаларда ойын-сауық үшін қолдану жағдайлары тіркелген, бұл дозалар эйфория, амфетаминге ұқсас әсерлер, седация және галлюциногендік әсерлер, сондай-ақ алаңдау, құсу, диарея және кейде паникалық шабуылдар, сонымен қатар препараттың әсері біткеннен кейін депрессивті белгілерге алып келуі мүмкін. Өте жоғары дозаларда (мысалы, 240 мг немесе 200-ден 600 мг-ға дейін) фенфлурамин лизергік қышқыл диэтиламиді (ЛСД) сияқты психоделикалық күйге түсіреді. Препараттың жеткілікті дозадағы психоделикалық әсерлеріне серотонинді босату арқылы жанама және/немесе 5 HT2A рецепторларын тікелей белсендіру жауапты болуы мүмкін.