Калифорниялық фотограф Кэтрин Опи өнері мен американдық идентитісі

Кіріспе

Американдық бейнелеу өнерінің фотосуретшісі (1961 жылы туған)

Кэтрин Сью Опи (1961 жылы туған) – американдық бейнелеу өнерінің фотосуретшісі және педагог. Ол Лос-Анджелесте тұрады және жұмыс істейді, Калифорния университетіндегі фотосурет профессоры. Опи ерекше және кең таралған қоғамдар арасындағы байланысты зерттейді. Портреттік, студиялық және ландшафттық фотосуреттерге маманданған ол сексуалдық үлгілерге қатысты туындылар жасауға мүмкіндік алады. Фотография арқылы Опи жеке тұлға мен оның тұратын кеңістігі арасындағы қарым-қатынасты көрсетеді, американдық идентитіні зерттейді, әсіресе американ арманы мен оның азаматтарының алуан түрлі шындықтары арасындағы кернеулерді терең зерттейді. Концептуалды және құжаттамалық стильдерді үйлестіре отырып, Опидің туындылары портреттер мен ландшафттарға ерекше назар аударады, сериялық суреттер мен күтпеген композицияларды қолдана отырып, гендерлік, қоғамдық және географиялық шекараларды ерекшелейді де, сонымен бірге Ренессанс кезеңінің портреттеріне тән формальды мәнділікке ұқсатып, өнер және сурет тарихымен тығыз байланысын көрсетеді. Ол Лос-Анджелестің тері киімдерін танымал ететін қауымдастығын зерттейтін портреттерімен белгілі. Оның туындылары Қазіргі заманғы өнер мұражайы мен Соломон Р. Гуггенхайм мұражайының коллекцияларында сақталады және ол 2006 жылғы АҚШ суретшілерінің стипендиясы мен 2009 жылғы Әйелдер өнерінің өмір бойы жетістіктері үшін президенттік сыйлығын жеңіп алған. Ол фотограф Льюис Хайнның ықпалында болды. Тоғыз жасында ол Kodak Instamatic камерасын алды және отбасы мен қоғамның суреттерін түсіре бастады. 14 жасында жеке қараңғы бөлмесін құрып, суретші ретінде дамыды. Оның отбасы 1975 жылы Огайодан Калифорнияға көшті. 1985 жылы Сан-Франциско өнер институтында BFA дәрежесін алды. Кейін 1988 жылы Калифорния өнер институтынан (CalArts) Көркемөнер магистрі дәрежесін алды. CalArts-қа келгенге дейін ол тек қара-ақ фотограф болған. Опидің 1988 жылғы «Бас жоспар» (Master Plan) диссертациялық жобасы көптеген тақырыптарды қамтыды. Жоба Калифорния штатының Валенсия ауданындағы құрылыс алаңдарын, жарнамалық схемаларды, үй иелерінің ережелерін және үйлердің ішкі құрылымын терең зерттеді. 1988 жылы Опи Лос-Анджелеске көшіп, суретші ретінде жұмыс істей бастады. Ол Калифорния университетіндегі Ирвайн қаласындағы зертханашы болып жұмысқа орналасып, өзін асырады. Опи және оның бұрынғы серіктесі, суретші Джули Берли, Оңтүстік Орталық Лос-Анджелестегі үйлерінің артқы ауласында жұмыс студияларын құрды. 2001 жылы Опи аналық жолмен ұрықтандыру арқылы Оливер есімді ұлын дүниеге әкелді. Хаммер мұражайында Опи алғашқы суретшілер кеңесіне (кураторлар мен мұражай әкімшілерімен бірнеше сессиялар) қатысты және бақылау кеңесінде қызмет етті. Джон Балдессари, Барбара Крюгер және Эд Руша сияқты суретшілермен бірге Опи Лос-Анджелестегі Қазіргі заманғы өнер мұражайының басқарма мүшесі болды. 2012 жылы ол және басқалары отставкаға кетті; алайда, 2013 жылы Джеффри Дейчтің отставкасынан кейін жаңа директорды іздеу жөніндегі мұражайдың 14 мүшесі бар комитетіне қосылды. Опи 2014 жылы мұражайдың жаңа директоры Филипп Верньеге қолдау көрсету үшін оралды. Ол сондай-ақ Энди Уорхол қорының басқармасында болды. 2017 жылдан бастап Опи өзінің студиясын The Brewery Art Colony-де орналастырды.

Catherine Sue Opie (born 1961) is an American fine art photographer and educator. She lives and works in Los Angeles, as a professor of photography at University of California at Los Angeles. Opie studies the connections between mainstream and infrequent society. By specializing in portraiture, studio, and landscape photography, she is able to create pieces relating to sexual identity. Through photography, Opie, documents the relationship between the individual and the space inhabited, offering an exploration of the American identity, particularly probing the tensions between the constructed American dream and the diverse realities of its citizens. Merging conceptual and documentary styles, Opie's oeuvre gravitates towards portraiture and landscapes, utilizing serial images and unexpected compositions to both spotlights and blur the lines of gender, community, and place, while invoking the formal gravitas reminiscent of Renaissance portraiture and hinting at her deep engagement with the history of art and painting. She is known for her portraits exploring the Los Angeles leather dyke community. Her work is held in the collections of the Museum of Modern Art and the Solomon R. Guggenheim Museum and she has won awards including the United States Artists Fellowship (2006) and the President’s Award for Lifetime Achievement from the Women’s Caucus for Art (2009). and was influenced heavily by photographer Lewis Hine. At the age of nine she received a Kodak Instamatic camera, and immediately began taking photographs of her family and community. She evolved as an artist at age 14 when she created her own darkroom. Her family moved from Ohio to California in 1975. She earned her BFA from the San Francisco Art Institute in 1985. She later received a Masters of Fine Arts degree from the California Institute of the Arts (CalArts) in 1988. Prior to arriving at CalArts, she was a strictly black and white photographer. Opie's thesis project entitled Master Plan (1988) examined a wide variety of topics. The project looked deeper into construction sites, advertisement schemes, homeowner regulations, and the interior layout of their homes within the community of Valencia, California. In 1988 Opie moved to Los Angeles, California, and began working as an artist. She supported herself by accepting a job as a lab technician at the University of California, Irvine. Opie and her former partner, painter Julie Burleigh, constructed working studios in the backyard of their home in South Central Los Angeles. In 2001, Opie gave birth to a boy named Oliver though intrauterine insemination. At the Hammer Museum, Opie was on the first Artist Council (a series of sessions with curators and museum administrators) and served on the board of overseers. Along with fellow artists John Baldessari, Barbara Kruger and Ed Ruscha, Opie served as member on the board for the Museum of Contemporary Art, Los Angeles. In 2012, she and the others resigned; however, they joined the museum's 14 member search committee for a new director after Jeffrey Deitch's resignation in 2013. Opie returned in support of the museum's new director, Philippe Vergne, in 2014. She was also on the board of the Andy Warhol Foundation. As of 2017, Opie has her studio at The Brewery Art Colony.

Өнер

Опидің туындылары формальды мәселелер, әртүрлі баспа технологиялары, өнер тарихына сілтемелер және әлеуметтік-саяси түсіндірмелердің үйлесімділігімен сипатталады. Ол дәстүрлі фотосурет пен конвенциялық емес тақырыптардың араласуын көрсетеді, сондай-ақ "Surfers" (2003) сериясын қамтиды. Ол суреттерін Chronochrome, Iris басып шығару, Polaroid және күміс фотогравюра арқылы жасайды. Өнер тарихына сілтемелердің мысалы – Ханс Гольбейннің туындыларына ұқсас портреттердегі жарқын түсті фондардың қолданылуы. Опи алғаш рет "Being and Having" (1991) және "Portraits" (1993–1997) жұмыстарымен танымал болды, олар Лос-Анджелес және Сан-Францискодағы квир қауымдастықтарын бейнелейді. "Being and Having" еркектіктің сыртқы көрінісін зерттейді және 17 ғасырдың көрнекті суретшілерінің портреттеріне сілтеме жасайды. Ол ЛГБТ қауымдастығының мүшелері арасындағы жыныс, жас, нәсіл және жеке тұлғаға қатысты идеалдар мен түсініктерді жеткізеді, олардың барлығы жеке тұлғаның құрылымына байланысты. Бұл туындылардың өзінде де перформативті элементтер мен ойынға бару бар. Бұл жұмыстар иконалық бейнелер ретінде қабылданады. Оның белгілі бір символдарды қолдануы осы портреттерді оның бұрынғы жұмыстарынан ерекшелендіреді. Мысалы, "Self Portrait/Pervert" (1994) суретінде қан қолданылады. Бұл туындыдағы символизм Опи үшін жеке және аллегориялық тұрғыдан қайта-қайта келетін мәлімдеме ретінде танылады. Бұл бейнелер денемен жеке қарым-қатынастың өзгеруі мен қабылдануын, мерекелеуін және еске алуын көрсетеді. Опидің қанды қолдануы "Self Portrait/Cutting" (1993) атты тағы бір жұмысында да көрінеді. Опидің ерте туындылары аллегориялық емес, көбінесе деректі фотосуреттерге негізделген, бірақ олар жылдар бойындағы оның зерттеулерімен және күшті иконографияны пайдалануымен байланысты. Оның жұмысындағы маңызды әлеуметтік-саяси тақырып – қоғамдық бірлік ұғымы. Опи қоғамдық бірліктің әртүрлі аспектілерін зерттеді, ЛГБТ қауымдастығы, серферлер және соңғы кездегі жоғары мектептің футболшылары сияқты түрлі топтардың портреттерін жасады. Опи біздің жекелігімізді қоршаған архитектура қалай қалыптастыратынына қызығушылық танытады. Оның жұмысы оның ашық лесбиянка екендігімен байланысты. Оның туындылары жеке және саяси мәселелердің арасалмақтығын көрсетеді. Оның батыл портреттері квир адамдарын қоғамдық нормалардың үнсіздікке мәжбүрлейтін жағдайдан шығарады. Оның жұмысы сонымен қатар отбасы идеясының гетеросексуалдық және ЛГБТҚ қауымдастықтары арасындағы айырмашылықтарын зерттейді. Опи ЛГБТҚ отбасыларының көбінесе жақын достыққа және қоғамдық бірлікке негізделгенін, ал гетеросексуалдық отбасылардың жеке отбасылық байланыстарға баса назар аударатынын атап көрсетеді. Опи көріну мәселелерін де қозғайды, оның бейнелеріндегі Ренессанс суреттеріне сілтеме жасау жеке тұлғаларды қасиетті немесе мифологиялық кейіпкерлер ретінде бейнелейді. Опидің портреттері ол сурет салған қоғам мен адамдарды құрметтейді, сақтайды және қорғайды. "Portraits" (1993–1997) сериясында ол квир қауымдастығының әртүрлі өкілдерін бейнелейді, мысалы, драг-кингтер, киім ауыстырушылар және әйелден еркекке транссексуалдар. Роберт Мапплторп, Нэн Голдин және либералдар мен феминистерге кеңістік берген жыныстық радикалдардың трансгрессивті фотосуреттерінен шабыт алып, Опи өзінің жұмысында да даулы тақырыптар мен бейнелерді зерттейді. 1999 жылғы "O folio" – 6 фотогравюрада Опи бұрын "On Our Backs" үшін түсірген S M порно суреттерін, бірақ өте жақын планмен бейнелейді. 2011 жылы Опи Лос-Анджелестегі Бел-Эйрдегі актриса Элизабет Тейлордың үйін суретке түсірді. Тейлор жоба барысында қайтыс болды және Опимен ешқашан кездеспеді. Опи жоба үшін 3000 сурет түсірді, оның 129-ы аяқталған зерттеуді құрады. Нәтижесінде алынған суреттер "700 Nimes Road" атты жинақта жарияланды. "Collector Daily" Тейлордың "әсем талғамының" суреттеріндегі "қарсылық" Опидің "еркекше әйел ретіндегі" өзіндік бейнесімен және Тейлордың жұлдыздығымен салыстырғанда Опидің "қарапайым адам" статусымен контраст құрайтынын атап өтті. Опидің алғашқы фильмі "The Modernist" (2017) француз режиссері Крис Маркердің 1962 жылғы классикалық "La Jetée" фильміне арналған құрмет. 800 бейнеден тұратын фильмде басты кейіпкер ретінде гендерлік квир орындаушы Пинг Пен (настоящее имя Стош Фила) бейнеленген. "The Modernist" Лос-Анджелес қаласына арналған гимн ретінде сипатталған, бірақ ол Америкадағы модернизмнің мұрасын сұраққа бірақтады. Жиырма екі минуттық фильмде сәулет өнерін сүйіп, өз үйін қалаған күйзелген суретші туралы айтылады. Өнер иесі тұратын жер сатып ала алмағандықтан, Лос-Анджелестің әдемі сәулет құрылыстарын өртеп жібереді.

Opie's work is characterized by a combination of formal concerns, a variety of printing technologies, references to art history, and social/political commentary. It demonstrates a mix between traditional photography and unconventional subjects. and Surfers (2003) series. She has printed photographs using Chronochrome, Iris prints, Polaroids, and silver photogravure. Examples of art history references include the use of bright color backgrounds in portraits which reference the work of Hans Holbein

Opie first came to be known with Being and Having (1991) and Portraits (1993–1997), which portray queer communities in Los Angeles and San Francisco. Being and Having looks at the outward portrayal of masculinity and is a reference to 17th century Old Master portraiture. It conveyed strong ideals and perceptions based among persons of the LGBT community, referencing gender, age, race and identity; all constructed surrounding identity. This body of work similarly plays with performative aspects and play. These works read as iconography, themselves. Use of certain symbols in her works have allowed these portraits to sit separately from any of her previous works. The portraits, for instance, Self Portrait/Pervert (1994) uses blood. The symbolism used in this work is recognized as a reoccurring statement for Opie, personally and allegorically. These images convey symbolic references to the celebration, embracing and remembrance of the shift and personal relationship with one's body. Opie's use of blood is also seen in another work, entitled, Self portrait/Cutting (1993). Opie's earlier work relies more heavily on documentary photography as opposed to allegorical, yet still provides a stark relationship to her investigation and use of powerful iconography throughout the years. A common social/political theme in her work is the concept of community. Opie has investigated aspects of community, making portraits of many groups including LGBT community; surfers; and most recently high school football players. Opie is interested in how identities are shaped by our surrounding architecture. Her work is informed by her identity as an out lesbian. Her works balance personal and political. Her assertive portraits bring queers to a forefront that is normally silenced by societal norms. Her work also explores how the idea of family varies between straight and LGBTQ communities. Opie highlights that LGBTQ households often base their families in close friendships and community while straight families focus on their individual family. Opie has referenced problems of visibility; where the reference to Renaissance paintings in her images declare the individuals as saints or characters. Opie's portraits document, celebrate and protect the community and individuals in which she photographs. In Portraits (1993–1997) she presents a variety of identities among the queer community such as drag kings, cross dressers, and F to M transexuals. Drawing inspiration from transgressive photography of Robert Mapplethorpe, Nan Goldin, and sex radicals, who provided a space for liberals and feminists, Opie has also explored controversial topics and imagery in her work. In her O folio—6 photogravures from 1999—Opie photographed S M porn images she took earlier for On Our Backs, but as extreme close ups. In 2011 Opie photographed the home of the actress Elizabeth Taylor in Bel Air, Los Angeles. Taylor died during the project, and never met Opie. Opie took 3,000 images for the project; 129 comprised the completed study. The resultant images were published as 700 Nimes Road. Collector Daily noted the "relentless femininity of Taylor's taste" in the images contrasted with Opie's self declared "identity as a butch woman" in Opie's forward to 700 Nimes Road and Opie's "status as an ordinary mortal" in comparison to Taylor's stardom. Opie's first film The Modernist (2017) is a tribute to French filmmaker Chris Marker's 1962 classic La Jetée. Composed of 800 still images, the film features Pig Pen (aka Stosh Fila)—a genderqueer performance artist—as the protagonist. The Modernist has been described as an ode to the city in which it takes place, Los Angeles, but it is also seen as questioning the legacy of modernism in America. The twenty two minute film, in summary, is about an aggravated artist who just wants his own homes as he has fallen in love with the architecture of Los Angeles. Being unable to purchase a place to live, the performance artist goes around burning down lovely architecture of LA.

Оқыту

Опидің оқытушылық мансабы 2001 жылы Калифорния университеті, Лос-Анджелес (UCLA) қабылдауымен басталды. 2019 жылы UCLA Опиді университеттің өнер факультетіндегі алғашқы атайы орынға тағайындады, бұл лауазым меценаттар Линда және Стюарт Резниктің 2 миллион долларлық қайырымдылық сыйлығымен қамтамасыз етілді.

Жарияланымдар

Автомобиль жолдары. Қазіргі заманғы өнер мұражайы, Лос-Анджелес. Кэтрин Опи, Кейт Буш, Джошуа Дектер және Рассел Фергюсонның мақалалары. Лондондағы Фотографтар галереясы. Кэтрин Опи: "Мұнда да, сол жақта да". Сент-Луис, МО: Сент-Луис өнер мұражайы, 2000. Рошель Штайнердің эссесімен. Көрме каталогы. Кэтрин Опи. Фотографтар галереясы, Лондон, 2000. Кэтрин Опи: Аспан жолдары мен мұз үйлер. Уокер өнер орталығы, 2002. 1999 / Үй ішінде және сыртында. Олдрич заманауи өнер мұражайы, Риджфилд, КТ және Ориндж округінің өнер мұражайы, Ньюпорт-Бич, КА, 2006. Чикаго (Америкалық қалалар), Элизабет Т. А. Смит құрастырған, Чикаго қаласының Қазіргі заманғы өнер мұражайы басылған, 2006. Кэтрин Опи: Америкалық фотограф. Гуггенхайм мұражайы, Нью-Йорк, Нью-Йорк, 2008. "Кэтрин Опи" Бұған қарамау керек. Морс, Ребекка. Қазіргі заманғы өнер мұражайы, Лос-Анджелес, Калифорния, 2008. Кэтрин Опи: Бос және толық, Моулсворт, Хелен, ред. Hatje Cantz, Штутгарт, 2011. 700 Nimes Road, Кэтрин Опи, Хилтон Алс, Ингрид Сишидің мақалаларымен, Prestel, Мюнхен, 2015. Кэтрин Опи: Әлемді бақылау. Buchhandlung Walter König, König, 2017. Кэтрин Опи, Хилтон Алс, Дуглас Фогель, Хелен Молесворт, Элизабет А. Т. Смиттың мақалаларымен, Шарлотта Коттонмен сұхбат, Phaidon Press, Нью-Йорк, 2021.

Танымал мәдениетте

Оның аты Le Tigre тобының "Hot Topic" әнінің мәтінінде айтылады.