Кіріспе

Американдық фотограф

Грегори Крудсон (Gregory Crewdson, 1962 жылдың 26 қыркүйегінде туған) – американдық фотограф. Ол қала шетіндегі пейзаждар мен интерьерлерде қойылған түсірілімдердің ірі форматты, киноға тән, психологиялық тұрғыдан күшті басылымдарын жасайды. Ол өзінің суреттерін құру үшін үлкен өндіріс және жарық тобын жетекшілік етеді.

Ерте өмір және білім

Крудсон Нью-Йорк қаласының Бруклин ауданындағы Парк Слоп шағын ауданында дүниеге келген. Бала кезінде ол Бруклин достары мектебінде, содан кейін Джон Дьюи аттас орта мектебінде оқыды. Жасөспірім шағында ол "Speedies" деп аталатын пауэр-поп тобының құрамына кірді. Олардың "Let Me Take Your Foto" әні 2005 жылы Hewlett Packard компаниясы өздерінің цифрлық камераларын жарнамалау мақсатында пайдаланды. Крудсон Нью-Йорк мемлекеттік университетінің Пурчэйз колледжінде оқыды, бастапқыда психология мамандығын таңдаған болатын. Пурчэйзде ол Лори Симмонстың фотосурет курсына қатысып, сондай-ақ Ян Груверден де сабақ алды. Ол Йель өнер мектебінен фотосурет саласы бойынша магистр дәрежесін алды.

Өмір және жұмыс

Крудсон – Йель өнер мектебінде фотосурет бойынша аспирантураның профессоры және директоры. Крудсонның фотосуреттері кино өндірісімен таныс топтарды қолдана отырып, кино өндірісі техникасы мен жабдықтарын пайдаланып үлкен көлемде жоспарланып, өндіріліп, жарықтандырылады. Ол жарық операторлары тобымен, көркемдік директормен, грим және костюм бөлімімен, реквизиттермен және арнайы эффектілермен жұмыс істейді, бұл көңіл-күй, атмосфера және ашық соңы бар сюжеттік суреттерді жасауға мүмкіндік береді. Ол шамамен 25 жылдан бері Ричард Сэндспен, сондай-ақ негізгі команда мүшелерімен бірге жұмыс істеп келеді. Ол бюджеті фильм өндірісіне ұқсас режиссер сияқты жұмыс істейді, әр суреттің жасалуына ондаған адам қатысады және жоспарлауға апталар, тіпті айлар жұмсалады. Крудсон фильмдердегідей кадрларды қолдана отырып, өзінің туындыларында американдық қалалық өмірді бейнелейді. Оның стиліне «Vertigo», «The Night of the Hunter», «Close Encounters of the Third Kind», «Blue Velvet» және «Safe» фильмдері, сондай-ақ суретші Эдвард Хоппер және фотограф Дайан Арбус әсер еткенін айтады. Крудсонның ең танымал жұмыстары: «Twilight» (1998–2002), «Beneath the Roses» (2003–2008), «Cathedral of the Pines» (2013–2014) және «An Eclipse of Moths». Крудсонның АҚШ-тан тыс жерде жасаған жалғыз жұмысы – Римнің сыртындағы тасталған «Cinecittá» студиясында түсірілген «Sanctuary» (2009) болды. Оның бұрынғы және кейінгі барлық жұмыстары Батыс Массачусетс штатының шағын қалаларында жасалды. 2012 жылы «Грегори Крудсон: Ұзақ емес кездесулер» көркем деректі фильмі оның туындыларына арналды. Фильмдер сериясы «Розалар астындағы» туындыларының құрылысын және Крудсонның ойлау процесі мен көрінісін көрсетті.

Жеке өмір

Крудсон негізінен Массачусетс штатының батысында бұрынғы методист шіркеуінде тұрады. Оның серіктесі Джулиан Хиам - жазушы және продюсер, және олар тығыз байланыста жұмыс істейді. Хиам Крудсонның көптеген фотосуреттерінде модель ретінде де түскен. Оның Айви Шапиромен бұрынғы некесінен Лили және Уокер есімді екі баласы бар. Крудсон ашық суда жүзумен айналысады және күнделікті жаттығулары арқылы қол жеткізетін медитативтік күйдің, оның суретші ретіндегі шығармашылық процесі үшін маңызды екенін айтады.

Жарияланымдар

Hover. Artspace Books, 1995. Twilight: Грегори Крудсонның фотосуреттері. Harry N. Abrams, 2002. Рик Мудидің эссесімен. Грегори Крудсон: 1985–2005. Hatje Cantz, 2005. Жарыққұрттар. Skarstedt Fine Art, 2007. Розалардың астында. Рассел Банкспен бірге. Harry N. Abrams, 2008. Түс үйі. Тильда Свинтонның мәтінімен. John Rule, 2009. Қасиетті орын. Энтони О. Скоттпен бірге. Hatje Cantz, 2010. Жалғыздыққа толы орын. Hatje Cantz, 2011. Грегори Крудсон. Нью-Йорк: Rizzoli, 2013. Пайнс соборы. Нью-Йорк: Aperture, 2016. Александр Немеровтың мәтінімен. Көбелектердің тоқырауы. Нью-Йорк: Aperture, 2020. Джефф Твидидің алғы сөзімен. Жалғыз көше. Нью-Йорк: Aperture, 2021. Джойс Кэрол Оутстың эссесі және Кейт Бланшеттің суретшімен сұхбатымен. Грегори Крудсон: Eveningside, 2012–2022. Милан: Skira Editore, 2022. Жан Шарль Верньенің мәтінімен.