Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Аргентиналық генерал (1774–1843)
Argentine general (1774–1843)
Хуан Хосе Виамонте Гонсалес (9 ақпан 1774 – 31 наурыз 1843) – 19 ғасырдың басындағы Аргентина генералы.
Juan José Viamonte González (February 9, 1774 – March 31, 1843) was an Argentine general in the early 19th century.
Өмір және саясат
Виамонте Буэнос-Айресте дүниеге келді және әкесінің ізімен жастайынан әскер қатарына кірді. Ол Бірінші британдық шабуылда лейтенант шенімен соғысты, ал Екінші шабуылға қатысқаннан кейін, Сан-Карлос колледжін қорғауда өзін ерекше көзге шығарғандықтан капитандыққа көтерілді. Ол 1810 жылғы 22 мамырда Буэнос-Айрес кабилдосының жұмысына қатысты және революциядан кейін Суипаха және Хуаки шайқастарында шайқасты. Осы соңғы шайқастан кейін ол өзінің қол астындағы 1500 салдатымен бірге емес, жақын маңдағы әскери жаттығуларда болды деген айыптамаға ұшырады. Бұл айыптама ұзақ сот процесіне әкелді, нәтижесінде ол ақталды және әскерде қызметін жалғастырды. 1814 жылғы қарашада федералистер мен унитариандар арасындағы азамат соғысы басталғанда, ол Энтре-Риос провинциясының губернаторы болып тағайындалды. Келесі жылы ол Жоғарғы директор Карлос Мария де Альвеарға қарсы төңкеріске қатысты, содан кейін федералистердің ілгерілеуін тоқтату үшін Санта-Фе провинциясына жіберілді. Оның келген күнінен кейін губернатор Франсиско Кандиоти қайтыс болды, бұл Виамонтеге провинцияны Буэнос-Айреске қайта бағынуға мүмкіндік берді. Келесі жылы ол жергілікті каудильолар Мариано Вера мен Эстанислао Лопес ұйымдастырған көтеріліс салдарынан қуылды және Артигас лагеріне қамауға алынды. 1818 жылғы мамыр айында ол Тукуман конгресінің депутаты болды, ал келесі жылы Хуан Рамон Балкарсенің орнына Санта-Фе экспедициялық армиясының басшысы болып тағайындалды. Эстанислао Лопес Кордовадан Хуан Баутиста Бустос басқарған армияны тоқтатты және Росариода Виамонтеді тұтқынға алып, Санто-Томе келісіміне қол қоюға мәжбүр етті. Сепеда шайқасынан кейін (1820) Монтевидеоға жер аударылды, бірақ бір жылдан кейін, 1821 жылы қайтып оралды және Мартин Родригес болмағандықтан Буэнос-Айрес провинциясының губернаторы болып тағайындалды. Ол 1824 жылғы Бас конгресс депутаты болды және 1826 жылғы унитариандық конституцияны қолдады, бірақ кейіннен ойын өзгертті және Доррегоның Федералды партиясына қосылды. Хуан Лавалленің сәтсіз унитариандық тәжірибесінен кейін ол 1829 жылы уақытша губернатор болды, бұл қызметте ол Хуан Мануэль де Росастың билікке келуін қамтамасыз етуден басқа ештеңе істемеді. 1833 жылы губернатор Балкарсе реставраторлар революциясында құлатылғанда, ол губернаторлыққа оралды, бірақ Росас оны 1834 жылғы маусымда отставкаға кетуге мәжбүр етті, бұл отставка оңай қабылданбады, өйткені ешкім бұл лауазымды қабылдағысы келмеді. Ақыры қазан айында заң шығарушы орган келісімге келді және оның президенті Мануэль Висенте Маза губернаторлық міндетін атқаруға мәжбүр болды. Виамонте 1839 жылы Монтевидеоға соңғы рет жер аударылды, ол 1843 жылы қайтыс болды. Оның денесі Буэнос-Айреске жеткізіліп, Ла Реколета зиратына жерленді.
Viamonte was born in Buenos Aires and entered the army in his youth following in his father's footsteps. He fought in the First British Invasion with the rank of lieutenant, and after his participation in the Second Invasion, having distinguished himself in the defense of the Colegio de San Carlos, was promoted to captain. He took part on the Buenos Aires Cabildo of May 22, 1810 and after the revolution he fought at the battles of Suipacha and Huaqui. After this latter battle he was accused of not joining with the 1,500 men under his command, while he was doing military exercises nearby. This accusation led to a long court martial which finally acquitted him and he remained in the army. In November 1814, when the civil war between Federales and Unitarians had started, he was named governor of Entre Ríos Province. The following year he took part in the revolution against Supreme Director Carlos María de Alvear, and later he was sent to Santa Fe Province to control the advance of the federalists. The day after his arrival governor Francisco Candioti died, which gave Viamonte the opportunity to make the province depend again on Buenos Aires. The following year he was expelled in a rising organized by local caudillos Mariano Vera and Estanislao López, and he was sent to be imprisoned at Artigas encampment. In May 1818 he was a deputy to the Congress of Tucumán, and the following year he was named chief of the expeditionary army of Santa Fe, replacing Juan Ramón Balcarce. Estanislao López immobilized the army directed from Córdoba by Juan Bautista Bustos and captured Viamonte at Rosario, forcing him to sign the armistice of Santo Tomé. He was exiled to Montevideo after the Battle of Cepeda (1820), but he returned a year later in 1821 and was named governor of Buenos Aires Province due to the absence of Martín Rodríguez. He was a deputy to the General Congress of 1824 and he supported the unitarian constitution of 1826, but later on he changed sides and joined Dorrego's Federal Party. After the failed unitarian experiment of Juan Lavalle, he was interim governor in 1829, a post in which he did practically nothing but ensure the ascent to power of Juan Manuel de Rosas. In 1833, when governor Balcarce was deposed in the Revolution of the Restorers, he returned to the governorship but Rosas forced him to resign in June 1834, a resignation that was not readily accepted as nobody wanted to take the post. Finally in October the legislature reached a compromise and its president Manuel Vicente Maza, was forced to take the governorship. Viamonte was exiled in Montevideo in 1839 for the last time where he died in 1843. His remains were transported back to Buenos Aires, and were interred in the La Recoleta Cemetery.