Британдық ұлтшылдар қозғалысы: «Ұлыбритания қозғалысы» тарихы
Greater Britain Movement
Ұлыбритания қозғалысы (1964) – Джон Тиндалл құрған, ұлтшыл, саяси ұйым. Колин Джорданмен идеологиялық дау, Освальд Мослидің әсері, тарихы туралы ақпарат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Британдық оңшыл саяси ұйым
British far right political organisation
Ұлыбритания қозғалысы – 1964 жылы Джон Тиндалл Колин Джорданның Ұлттық-социалистік қозғалысынан бөлінген соң құрылған британдық оңшыл саяси топ. Ұйымның атауы Освальд Мослидің 1932 жылы жазған «Ұлыбритания» кітабынан алынған.
The Greater Britain Movement was a British far right political group formed by John Tyndall in 1964 after he split from Colin Jordan's National Socialist Movement. The name of the group was derived from The Greater Britain, a 1932 book by Oswald Mosley.
Құрылу
Тайндалл мен Иордания арасындағы араздыққа себеп Иорданияның Франсуаза Диорға үйленуі саналды, оған дейін ол Тайндаллмен романтикалық қарым-қатынаста болған. Бірақ Тайндалдың өзі екі адам арасындағы араздықтың себебі – Иорданияның нағыз нацизмді қолдауына қарсы шығуы және оның «британдық» шешімді дұрыс көруінен туындаған идеологиялық қайшылық екенін айтты. Араздасуға дейін, екеуі де Британдық Ұлттық партиясының мүшелері болғанда, Иордания Джон Биннің сынап-сөккеніне тап болды, ал Тайндал Биннің пікірін көбірек қолдады. Бұл бөліну 1964 жылғы сәуірдегі NSM конференциясында Тайндал Иорданиядан қозғалысты басқаруды өзіне беруді талап еткенде шиеленіске жетті. 1964 жылдың 11 мамырында Иордания Тайндалды NSM-нен шығаруға тырысты, бірақ келесі күні Тайндал топты өзі басқарып, Иорданияны шығарғанын мәлімдеді. Алайда, көп ұзамай Тайндал NSM мүшелігінен бас тарды және партияның Лондондық кеңсесіндегі көптеген қызметкерлермен бірге ұйымнан кетіп қалды. 1964 жылдың тамызында ол Ұлыбритания қозғалысын құрғанын жариялады және оның «Спиархед» журналын шығара бастады, бұл ат NSM-нің жартылай әскери қанат құруға жасаған сәтсіз әрекетінен алынған. GBM сондай-ақ Джеймс МакИнтайрдің Ұлттық студенттік фронтының қолдауын алды, ол осы уақытқа дейін NSM-ге адал болған. Тайндал кейіннен GBM-ді жақтастарының бірлігін сақтау үшін уақытша шара ретінде құрғанын айтты, тіпті 1964 жылы да олардың болашағы басқа ұқсас топтармен тығыз байланыста екенін сезінгенін мәлімдеді.
While the roots of the split between Tyndall and Jordan was considered to be the marriage of Jordan to Françoise Dior – who had previously been romantically involved with Tyndall – Tyndall himself stated that the rift between the two men was a consequence of an ideological clash resulting from his rejection of Jordan's endorsement of straight Nazism and his own preference for a more 'British' solution. Before the split, and during their spell as members of the British National Party, Jordan had faced the same criticism from John Bean with Tyndall increasingly echoing Bean's view. This division led to a showdown at the April 1964 NSM conference when Tyndall demanded that Jordan give control of the movement to him. On 11 May 1964, Jordan moved to expel Tyndall from the NSM, although the following day Tyndall claimed that, having taken control of the group, he had expelled Jordan. However, soon afterwards Tyndall gave up his NSM membership and, along with most of the staff from the party's London headquarters, left the group. In August 1964, he announced the formation of the Greater Britain Movement and began publishing its magazine, Spearhead, a name taken from the NSM's largely failed attempt to set up a paramilitary wing. The GBM also gained the support of James McIntyre's National Student Front which until that time had been loyal to the NSM. Tyndall would later claim that he had formed the GBM merely as a stopgap to keep his supporters united, stating that he felt, even in 1964, that their future lay in working more closely with other similar groups.
Даму
GBM сайлауға қатыспады, керісінше, жарнамалық трюктер мен қылмыстық әрекеттерімен танылды. Олардың сүйікті әрекеттерінің мысалы – топ құрылғаннан кейін Тиндаллдың орынбасары Мартин Вебстер Кения президенті Джомо Кениаттаға шабуыл жасауға тырысқан кез. Бұл оқиға Webster-дің түрмеде қысқа мерзімге қамалуына әкелді. Тиндалл да сол оқиғаға куә болған, ол Кениатта Лондондағы қонақүйден шығып бара жатқанда болды. Тиндалл шабуыл кезінде мегафон арқылы айқайлаған сөздері үшін 25 фунт стерлинг айыппұл төледі. GBM-нің қаузақы көшедегі әрекеттері жиі қарсылық тудырды. 1964 жылдың 4 қазанында Лондонның Ист-Эндінде өткен жиынға қарсыластар шабуыл жасады, ал келесі қазанда Далстонда тағы бір жиынға шабуыл болды. Ал 1965 жылдың тамызында Тиндалл топтың Норвудтағы штаб-пәтерінде бес рет оққа түсті. Топтың негізгі демеушісі Гордон Браун есімді антиквариат сатушысы болды. 1966 жылдың соңында ол Тиндаллға Талс Хиллде шағын дүкен сатып алуға қаражат берді, оны Тиндалл Ұлттық орталыққа айналдырды. Орталық BNP және Империяның адал жақтастары лигасынан тұрақты қонақтарды қабылдады. Бірақ BNP-нің Родни Леггтің айтуынша, LEL-дің ескі мүшелерінің кейбіреулері нацистік материалдар мен көрсетілген қару-жарақтан қорқып қалды. 1965 жылдың қаңтарында Тиндалл GBM-ді Дүниежүзілік Ұлттық Социалистер Одағының жетекші күшіне айналдыруға тырысты. Бірақ американдық нацистік көшбасшы Джордж Линкольн Роквеллмен байланысқа шыққаннан кейін, Тиндалл Иорданияның әлі де ұйымның басшысы ретінде танылғанын және NSM-нің британдық бөлім екенін білгенде көңілі қалды. Бұл оқиға GBM-ді неонацистік маргиналдан алыстатып, оңшыл топтарға жақындатуға көмектесті. Нацистік бағыттан бас тартып, GBM жеке өзі көп жетістікке жете алмағандықтан және көп қолдау таба алмағандықтан, Тиндалл 1965 жылдың наурыз айында GBM мүшелеріне BNP, LEL және Патриоттық партияның науқандарын қолдауға рұқсат берді. Джон Биннің сөзіне сүйенсек, Тиндалл шамамен сол уақытта Освальд Мослиге, А.К. Честертонға және Бинге жеке хат жазып, олардың төрт қозғалысы Родезияны қолдау бойынша бейресми түрде ынтымақтасқандықтан, GBM, Одақ қозғалысы, LEL және BNP арасындағы ресми одаққа келісу керектігін ұсынды. Бірақ бұл ұсыныстардан ештеңе шықпады. Осы уақытта Тиндалл халықаралық байланыстарды құруға тырысуын тоқтатпады және GBM мен Ұлттық Мемлекеттер Құқықтары Партиясы арасында одақ құрды. Бұл АҚШ-тағы Роквелл мен Американдық Нацистік Партияны сынға алған өте оңшыл топ болды. Дегенмен, GBM оң жақтағы ең радикалды топтардың бірі болып қала берді, бұл 1966 жылы бірнеше мүшесі синагогқа өрт қойғаны үшін тұтқындалғанда және Тиндалл кейін атыс қаруын ұстағаны үшін түрмеге қамалғанда дәлелденді. Бірақ жыл аяқталмас бұрын Честертон келісімге келді және GBM-ге "сынақ мерзімімен" NF-ке қосылуға рұқсат берді, бұл GBM-нің таратылуына әкелді. Сол жылдың маусым айында Тиндалл 138 адамнан тұратын GBM мүшелеріне қозғалыстың таратылғанын және олардың Ұлттық майданға жеке тұлғалар ретінде қосылуы керектігін мәлімдеді.
The GBM did not contest any elections and rather became known for publicity stunts and criminal acts. An example of the sort of action they were fond of was provided soon after the group was formed when Tyndall's deputy Martin Webster attempted to assault President of Kenya Jomo Kenyatta, a headline grabbing stunt that also saw Webster serve a short spell in prison. Tyndall had also been present at the incident, which took place as Kenyatta exited a hotel in London at which he was staying, and Tyndall was given a £25 fine for the abuse he shouted into a megaphone during the attack. The GBM's policy of provocative street activity meant that it faced frequent opposition. A meeting in the East End of London on 4 October 1964 was attacked by opponents, as was another in Dalston the following October whilst earlier, in August 1965, Tyndall had been shot at five times whilst in the group's headquarters in Norwood. The group's main benefactor was an antiques dealer named Gordon Brown and in late 1966 he gave Tyndall the funds to purchase a small shop in Tulse Hill which Tyndall converted into the Nationalist Centre. The centre welcomed regular visitors from the BNP and League of Empire Loyalists although, according to the BNP's Rodney Legg, some of the older LEL members were appalled by the Nazi ephemera and loaded guns on display. In January 1965, Tyndall had attempted to make the GBM the leading lights in the World Union of National Socialists but after getting in touch with the American Nazi leader George Lincoln Rockwell Tyndall was dismayed to find that Jordan was still recognised as leader of the body and that the NSM was still the British chapter. The incident helped to push the GBM further away from the neo Nazi fringe and towards the other groups on the far right. Removed from the Nazi option and with the GBM individually failing to make much headway or attract much support, Tyndall authorised GBM members to support the campaigns of both the BNP and the LEL as well as the Patriotic Party in March 1965. According to John Bean Tyndall wrote personally to Oswald Mosley, A. K. Chesterton and Bean around the same time suggesting that as their four movements had been co operating unofficially on activities in support of Rhodesia a more formal alliance between the GBM, Union Movement, LEL and BNP should be agreed upon. Nothing came of these overtures however. Meanwhile, Tyndall had not abandoned his attempts to build links internationally and instead forged an alliance between the GBM and the National States Rights Party, a far right group in the United States that had grown critical of Rockwell and the American Nazi Party. The GBM, however, remained one of the more extreme groups on the far right as was evidenced in 1966 when a number of members were imprisoned for an arson attack on a synagogue, with Tyndall later also jailed for possession of a firearm. However, before the year was out Chesterton relented and allowed the GBM to join the NF 'on probation', leading to the GBM ceasing to exist. In June of that year Tyndall told the GBM membership, which at that point stood at 138, that the movement was disbanded and that they should join the National Front as individuals.