Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Зимбабве парктері мен жабайы табиғатты басқару басқармасы (Zimparks) – Зимбабве үкіметінің ұлттық парктерін басқаратын мекемесі. Зимбабведегі аң аумақтары үкімет тарапынан басқарылады. Олар бастапқыда өнімсіз жерлерді тиімді пайдалану мақсатында құрылған.
Zimbabwe Parks and Wildlife Management Authority (Zimparks) is an agency of the Zimbabwe government managing national parks. Zimbabwe's game reserves are managed by the government. They were initially founded as a means of using unproductive land.
Тарих
Алғашқы жарияланған аң қорығы 1928 жылы құрылған және 1949 жылғы Ұлттық парктер туралы заңда жаңартылған Ванки (қазіргі Хванге) болды. Родезияның аңшылық бөлімі 1952 жылы Тау-кен, жер және зерттеулер департаментінің еншілес ұйымы ретінде құрылды. Бұл 1964 жылы Ұлттық парктер және жануарлар дүниесін басқару департаментіне айналған негіз болды. 1975 жылғы Парктер және жабайы табиғат туралы заң агенттікті құрды. Бұл – табиғатты қорғау саласындағы маңызды қадам. Адамдардың жануарларға деген көзқарасы түбірімен өзгерді. Заң бойынша, жануарлар дүниесінің меншігі мемлекеттен, жануарлар тұратын жердің иесіне көшті. Жер иелері (қоғамдық және жеке) жануарлар дүниесінің қамқоршылары болғанда, ойлау жолы өзгерді. Адамдар жануарлар дүниесін күтіп-бағуға, одан болашақта да пайда табуға бейімделді. Бірте-бірте, қоршауды бұзып шыққан пілдер мен зебралар жоюға тиіс жағдай ретінде қарастырылмады; импалалардың үйірлері енді жылдам, оңай тамақ емес еді. Парктер және жабайы табиғат туралы заңда мемлекеттік жерлерді қорғау және пайдаланудың әртүрлі деңгейлері белгіленді. Ескі аңшылық департаменті аңшылық лицензияларын шығарды, олар арзан бағаға белгілі бір аймақтардан басқа барлық жерде жануарларды аулауға рұқсат берді. Ұлттық парктер, ботаникалық қорықтар мен бақтар, қасиетті орындар, демалыс парктері және сафари аймақтары жүйесі нығайтылды. 1975 жылдан бері заңға түзетулер енгізіліп, жануарлар дүниесін қорғау процесінің дамуына жағдай жасалды. Көптеген африкалық елдер осы философияны қабылдады. Бастапқы заңның идеясы соншалықты кең болды, ол бүкіл әлемде іске асырылып жатқан халықтық табиғатты қорғаудың көптеген аспектілерін қамтиды. Ауылдық және дәстүрлі тайпалық жерлер мен жеке меншіктегі жерлер әртүрлі пайдалану деңгейлері бойынша жіктелді. Маңызды жануарлар дүниесіне ие және ұлттық парктермен шектесетін ауылдық жерлерге ауылдық кеңестер арқылы тиісті өкілеттік мәртебесі берілді, нәтижесінде жергілікті ресурстарды басқару жөніндегі ауылдық бағдарлама (CAMPFIRE) дүниеге келді. CAMPFIRE маңызды табиғатты қорғау стратегиясына айналды, ол ауылдық қауымдастықтарға қаржылық табыс әкеледі. Бұл философия жалпыафрикалық деңгейде қабылданды және Азия мен Оңтүстік Америкада да біртіндеп іске асырылуда. Зимбабведегі Виктория сарқырамасы, Мана бассейндері және Хванге сияқты көптеген ұлттық парктер әлемге әйгілі, бірақ елде Чизарира және Гонаречжоу сияқты аз танымал асылдар да бар. 1902 жылы Родос жасаған өсиеті бойынша құрылған Родос иелігінің жері шаруашылық, орман шаруашылығы және ауыл шаруашылығы зерттеулері үшін мемлекетке мұрагерлікпен қалдырылды. Бұл жер кейіннен таулы Матобо және таулы Ньянга ұлттық парктерінің құрамына кірді.
The first proclaimed game reserve was Wankie (now Hwange), formed in 1928 and upgraded in the 1949 National Parks Act. The then Rhodesia's game section was originally formed in 1952 as a subsidiary of the Department of Mines, Lands and Surveys. This was the nucleus that became the Department of National Parks and Wildlife Management in 1964. The Parks and Wildlife Act of 1975 established the agency. It was a quintessential breakthrough for conservation. The attitude of people towards wildlife underwent a profound change. Under the act, ownership of wildlife passed from the state to whoever owned the land the animal lived on. When the landowners (both communal and private) became custodians of the wildlife, a change in mindset occurred. People began to see their wildlife resources as an asset to be nurtured, ensuring their benefits continued into the future. Gradually, fence breaking elephant and zebra were not viewed as nuisances to be eradicated; herds of impala were no longer a quick, easy meal. Within the Parks and Wildlife Act, various levels were defined at which state owned land was to be protected and utilised. Gone was the old Game Department that issued hunting licences which, for a nominal fee, allowed settlers to hunt wildlife in all areas but a few game reserves. A system of national parks, botanical reserves and gardens, sanctuaries, recreational parks and safari areas was set firmly in place. Since 1975, the act has been amended and refined, allowing the evolution of a dynamic wildlife protection process. Many African countries have since adopted this philosophy. So far reaching was the concept of the original act that it now enshrines many aspects of grassroots conservation being implemented worldwide. Communal or traditional tribal areas and privately owned land were also categorised for different levels of utilisation. Communal areas harbouring significant wildlife resources or bordering national parks were given Appropriate Authority status through their Rural Councils, and as a result the Communal Areas Management Programme for Indigenous Resources was born. CAMPFIRE has developed into an important conservation strategy, ensuring that significant financial earnings revert to rural communities for their benefit. This philosophy has been adopted on a pan African basis and is slowly being implemented in Asia and South America as well. Many of Zimbabwe's national parks, such as Victoria Falls, Mana Pools and Hwange, are renowned worldwide, though the country also has lesser known gems such as Chizarira and Gonarezhou. Parts of the Rhodes Estate, established in Rhodes' will of 1902, were bequeathed to the nation for farming, forestry and agricultural research. This land later became part of the rocky Matobo and mountainous Nyanga National Parks.