Кіріспе

Роберт Поррет Коллиер, 1-ші барон Монксвелл (21 маусым 1817 – 27 қазан 1886) – ағылшын заңгері, саясаткер және судья.

Өмірбаян және білім

Ол Плимут қаласындағы саудагер Джон Коллиердің үлкен ұлы, бұрын Достар қоғамының мүшесі және 1832-1842 жылдар аралығында сол қаланың парламент депутаты болған. Роберт Коллиер 1817 жылы дүниеге келді және он алты жасқа дейін Плимут грамматикалық мектебінде және басқа мектептерде білім алды. Содан кейін ол Лондонның Пикадиллидегі Сент-Джеймс шіркеуінің пасторы болған Кемп мырзаның жетекшілігінде білім алды. Ол Кембридж университетінің Тринити колледжінде оқыды, онда бірнеше тапқыр пароди́ялар жазып, "Гранта" атты сатирикалық өлеңін жариялады. Денсаулығының нашарлауына байланысты ол құрметті диплом алуға дайындалуды тоқтатып, университетті тастауға мәжбүр болды, бірақ 1843 жылы қарапайым бакалавр дәрежесін алу үшін қайта оралды. Ол бұрыннан саясатпен айналысып, 1841 жылы Лансестонда либералдық мақсатта сөз сөйледі, бірақ сайлауға түспеді. Сонымен қатар, ол Анти-Корн заңы лигасының белсенді мүшесі болды және Ковент-Гарден театрында өткен жиналыстарда сөз сөйледі.

Бардағы мансап

Ол 1843 жылы Хиллари семестрінде Ішкі ғибадатханада адвокаттыққа қабылданды және Батыс аймағымен, сондай-ақ Девоншир, Плимут және Девонпорт сот отырыстарына қосылды. Оның алғашқы маңызды жетістігі – 1845 жылдың шілдесінде Эксетерде бразилиялық қарақшылардың бір тобын шебер қорғауы болды; алайда, тұтқындар өлім жазасына кесілді, ал судья (барон Плат) Коллиердің талап еткен құқықтық мәселені қарауға бас тартты. Коллиер дереу Лондонға барып, мәселені Ішкі істер министріне (Сэр Джеймс Грэм) және Сэр Роберт Пилге жеткізді. Екі министр де Коллиердің аргументіне көз жеткізгендей болды, және 5 тамызда Парламенттің екі палатасында барон Платтың мәселеге келісімін бергені жарияланды. Лондондағы барлық судьялардың алдында сотта қабылданған мәселе бойынша жүргізілген тартыс Коллиердің клиенттеріне толық кешірім беруге әкелді. Эксетерге келесі сапарында оның жиырма тоғыз ісқағазы болды. Жергілікті бедел мен кең тәжірибелік білім оған жақсы тәжірибе сыйлады, және ол өте жақсы жас адвокат еді.

Саяси мансап

Ол Пензанс рекордері болып тағайындалды және 1852 жылы Либералдық бағытта Плимуттан парламентке сайланды, содан кейін Тайлық Кеңестің Сот комитетіне мүше болғанға дейін орынды сақтап қалды. Лорд Кранворт 1854 жылы оны Корольдік кеңесшісі етіп тағайындады. Кейін судья болған Монтег Эдвард Смитпен ең алдыңғы орын үшін қызу бәсекелескеннен кейін, ол аймақтың жетекшісі болды және көп жылдар бойы осы лауазымды сақтап тұрды. 1859 жылы ол Адмиралтействоға кеңесші және Флоттың әскери судьясы болып тағайындалды. 1862 жылы американдық министр Адамс мырза Лорд Джон Расселге Мерсидегі Конфедерациялық шабуыл кемелерін ұстап тұру туралы оның пікірін ұсынды. CSS Alabama теңізге шығуына кедергі келтіру үшін бұл тым кеш болғанымен, кейіннен Корольдік заңгерлері оны қабылдады. Ол парламентте жиі және табысты сөйледі, әсіресе 1855 жылы Ресеймен сауда мәселесінде, бірақ көбінесе құқықтық тақырыптарды қозғады. 1863 жылдың қазанында сэр Уильям Атертон зейнеткерлікке шыққанда, сэр Раунделл Палмер Бас прокурор болғанда, Коллиердің Бас солиситор болып тағайындалуы (қалыпты рыцарьдық атағымен бірге) күтпеген болып келді. Ол 1866 жылы Либералдық үкімет отставкаға кеткенге дейін осы лауазымды сәтті атқарды, ал 1868 жылдың желтоқсанында Бас прокурор болды, келесі жылы ол Банкроттық заң жобасын Палаталар палатасында өткізді. Бас прокурор болып қызмет еткен кезде ол Бристоль рекордері болып тағайындалды, бірақ сайлау округінің тілегін ескере отырып, бірден осы лауазымнан бас тартты.

Сот комитетінің мүшесі

1871 жылы Құпия кеңесінің Сот комитетіне колониялық шағымдардың жиналып қалған істерін қарау үшін, төрт жалақылы судьялық лауазымды қарастыратын заң қабылданды, олардың екеуі Англия соттарының судьялары немесе бұрынғы судьяларымен толтырылуы керек еді. Заң қызметкерлерінің біреуін осы лауазымға тағайындауға болмады. Осы екі лауазымның бірін Монтегью Смит қабылдады. Екіншісі үш ағылшын судьясына ұсынылды, бірақ олар бас тартты, ал төртінші судья ұсынылса бас тартатынын мәлімдеді. Сондықтан Лорд-канцлер Лорд Хэтэрли осы тағайындауды одан әрі іздеудің қажеті жоқ деп ойлады. Бос орынды дереу толтыру қажет болды, және Коллиер үкіметке осы қиындықтан шығуға көмектесуге келісті. Оған қажетті техникалық біліктілікті беру үшін, ол 3 қараша 1871 жылы Құпия кеңеске тағайындалды. Содан кейін Лорд Хэтэрли 7 қараша 1871 жылы жалпы сотқа бос судьялық лауазымға тағайындады. Ол онда бірнеше күн ғана отырды, бірақ оның үш шешімі жарияланды. Ол сержант лауазымына тағайындалғанмен, бұл шешім ашық сотта орындалмады, сондай-ақ ол Сержанттар үйінің мүшесі де болған жоқ. 23 қараша 1871 жылы Гладстон оны Құпия кеңестегі бос орынға тағайындады. Оның лауазымға лайықтылығына немесе оны қабылдаудағы мінез-құлқына ешқандай күмән туғызылмады, бірақ осы тағайындау үкіметке үлкен зиян келтіретін дауға себеп болды. Лорд Бас Сотник Кокберн және Бас Сотник Бовилл бұл тағайындау заңның рухына қайшы келеді деп наразылық білдірді. 1872 жылдың 15 ақпанында Лорд Стэнхоп Лордтар палатасында осы тағайындауды айыптау туралы ұсыныс жасады, ол тек екі дауыс айырмасымен жеңіліп қалды. Халық палатасында ұқсас ұсыныс тек 27 дауыспен жеңіліп қалды. Коллиер өмірінің соңына дейін осы лауазымды атқарды, және Құпия кеңестің шешімдерін жазбаша түріне келтіру жиі оған тапсырылды. 1885 жылы ол Девон графтығындағы Монксвеллдегі шағын мүлігінің атымен, Монксвелл бароны атанды.

Шығармалары

Ол 1845 жылғы Темір жол туралы ережелер жинағына арналған трактат, 1849 жылы – шахталар туралы еңбек, 1851 жылы Лорд Джон Расселге "Ортақ соттар реформасы" туралы хат (2-ші басылымы 1852 ж.), және 1875 жылы "Демосфен Корона туралы" аудармасын жариялады. Ол ең бастысы сурет салуда ерекше көзге түсті, оны шын сүйіп ұнатты. Жастығында ол H. B. стилінде өте тапқыр карикатуралар салған. Бас прокурор болып қызмет еткен кезде ол Сент-Джеймс паркінде сурет салған, және Корольдік академияда мен Гросвенор галереясында жиі көрмелер ұйымдастырған, әсіресе Швейцарияның Розенлауи аймалындағы суреттерін көрсеткен, онда ол көптеген демалысын өткізген.

Отбасы

1844 жылы Коллиер Уильям Роуздың қызы Изабелла Роузға (1815–1886) үйленді. Ол Регби қаласының жанындағы Вульстон Хиттен тұратын еді. Коллиер де, оның ұлы Джон да сурет салуға беделді болған. Шамамен 1880 жылы Коллиер 7 Челси жағалауында суретшілер студияларымен бірге жаңа үй салдырды. 1886 жылдың сәуір айында ол күрт ауырып қайтыс болғаннан кейін, денсаулығы нашарлағандықтан Ривьераға кетіп, 1886 жылдың 27 қазанында Грассада дүниеден озды. 3 қарашада Лондонда жерленді. Оның қабірі Лондонның Бромптон зиратындағы солтүстік кіреберістен орталық колоннадаға дейінгі басты жолдың шығыс жағында орналасқан. Оның орнын ұлы Роберт бастиер иеленді, ол 1866 жылы Кембридж заң мектебінің бірінші курсын бітіріп, қазынашылыққа конвейерлік кеңесші болып тағайындалды; ұлы Джон белгілі суретші болды; ал қызы Маргарет, Мэм Галеттиди Кадилхак, «Адриатика жағасындағы үйіміз» және «Принц Пеерлес» атты ертегілердің авторы.

Сот шешімдері

1873 жылы Коллиер «R v Coote» ісі бойынша Сот комитетінің шешімін жариялады, бұл 1867 жылғы Британ Солтүстік Америка актісі бойынша Сот комитетінде қарастырылған алғашқы канадалық конституциялық құқық ісі болды. Коллиер провинциялардың өрт комиссарларына өрттерге қатысты сауалдарда куәларды куәлік беруге міндеттеу құқығын беруді қолдады.