Кіріспе
Альтернативті поп музыка жанры, Үндістанның поп музыкасы "Инди поп" деп аталады. Панк-рок, Шибуя кей. Қосалқы жанрлар = * Чембер поп, Twee pop – негізгі поп музыкасының стилі мен тонына қарама-қарсы. Ол 1970-ші жылдардың соңында британдық постпанктан пайда болды, содан кейін фанзин, лейбл, клуб және концерттік айналым гүлденді. Инди-рокпен салыстырғанда, алғашқы синглдар инди-поп тобы The Smiths-ке орасан зор әсер етті, тіпті Джонни Марр оларсыз The Smiths-тің болмағанын айтты. Инди-поп бұрынғы андеграундтық рок стильдерінің қатал және ауыр тондылығынан бесәй болмаған айырмашылықты көрсетті, сонымен қатар заманауи поп музыкасының жарқырауынан да алыстады. Музыка сыншысы Саймон Рейнольдс инди-попты "хит-парадтағы попқа" қарсы деп сипаттайды. Әбебе түсіндіреді: «Біріншіден, рок музыкасы салқын болуы керек деген идея болды – "салқын" дегеніміз сексуалды, қатал, өнерлі, отты немесе фантастикалық. Хит-парадтарда "салқын" бар еді – бұл балалар өз үйлерінде, бөлмелерінде оның айна бейнесін жасауға тырысты, олар жұлдыздар болатын поп әлемі және үлкен музыкалық әлемге аздаған қарсылық білдірді, ол (әділдікпен) орташа ақ балалардың қарапайым поп әндер ойнауынан гөрі қызықтырақ нәрсені қалаған». Рейнольдс 1979 жылы Postcard Records пайда болған кезде «қазір біз инди музыка деп білетін нәрсе Шотландияда туды» деді. Алайда, кейбір адамдар инди музыка тұжырымы 1980-ші жылдардың соңы мен 1990-шы жылдардың басында ғана қалыптасады деп санайды. 1985 жылы шыққан Beat Happening американдық инди-поп тобының дебюттік альбомы да инди-поп дыбысының дамуына әсер етті, әсіресе Солтүстік Америкада. 1990-шы жылдардың басында ағылшын инди-попы әртүрлі стильдерге ықпал етті және олардан тармақталды. 1980-ші жылдары ондай кең арена болмаған АҚШ-та 1990-шы жылдардың ортасында көптеген инди-поп жанкүйерлері болды. Инди-поп жанкүйерлері өздеріне popkids және popgeeks деген аттарды қойды, ал олар тыңдайтын музыка үшін p!o!p, twee, anorak және C86 сөздерін қолданды. Әбебе шотландтық The Pastels тобының «анорактың» «хип-соңынан» бейнелейтінін айтады: олардың жалқау мелодиялары, бейқам тартылуы және наив көзқарасы рок-топ идеясын бейресми, жақын және салқындықтан мүлдем құтылған нәрсеге айналдырды. Age of Chance тобының мүшесі Джефф Тейлор: «Біз ешқашан өзімізді кез келген айналымның бөлігі деп санамадық. Шындығында, көпшілік те солай ойламайды. Біз сол уақыттағы басқалар сияқты тәуелсіз топ едік». 1980-ші жылдардың соңында Melody Maker журналисі және поп-гуру Saint Etienne тобының негізін қалаушы мүшесі Боб Стэнли сол кездегі қатысушылардың жалқау таңбалауға қарсы болғанын мойындайды, бірақ олар бір көзқараспен бөліскенін айтады: «Әрине, кез келген айналым сияқты, «сцена» мүлдем болған жоқ. Марксистік фракциялар сияқты, ортақ нәрселері бар топтар да ұсақ бәсекелестікке ұшырады. June Brides және Jasmine Minks Алан МакГидің Living Room Club-ындағы ең танымал топтар еді және бір-бірін көре алмады. Тек Иисус және Мариямның тізбегі жарылып, екі басты тәжін ұрлағанда ғана олар негізінен жанындас екенін түсінді». Manic Street Preachers басы әншісі Ники Уайр сахнаның үйлесімділігін берген топтардың тәуелсіздігі екенін еске алады: «Адамдар бәрін өздері жасады – өз жазбаларын жасады, суреттер салды, қаптамаларды біріктірді, оларды шығарды және жіберді, фанзиндер жазды, өйткені музыка баспасөзінің қызығушылығы өте тез жоғалды». Көптеген C86 топтары өз уақытында Ұлыбритания музыка баспасөзінің айналасында өсірілген сахнадан алыстады – сол кезде C86 «шатасу» (Джон Пилдің кейбір музыканың өзіндік саналы примитивті тәсілін атап өткен сипаттамасы) және жетістіктерсіздікпен байланысты болды.
the pop music scene of India alternately called "Indi pop"
punk rock
Shibuya kei
| subgenres = * Chamber pop
twee pop in opposition to the style and tone of mainstream pop music. It originated from British post punk in the late 1970s and subsequently generated a thriving fanzine, label, and club and gig circuit. Compared to its counterpart, indie rock, early singles were so heavily influential to indie pop band the Smiths that Johnny Marr stated without them, the Smiths would not have existed. Indie pop was an unprecedented contrast from the gritty and serious tones of previous underground rock styles, as well as being a departure from the glamour of contemporary pop music. Music critic Simon Reynolds says that indie pop defines itself against "charting pop". Abebe explains:blockquote|One of those things was the idea that rock music was supposed to be cool – "cool" meaning sexy, tough, arty, fiery, or fantastical The charts had "cool" covered – these kids, in their basements and bedrooms, were trying to hand craft a mirror image of it, a pop world where they were the stars and a little bit of a raspberry blown at the larger musical world, which (sensibly) went right on preferring something more interesting than average white kids playing simple pop songs. Reynolds has said that "what we now know as indie music was invented in Scotland," with reference to the emergence of Postcard Records in 1979. However, some have posited that the concept of indie music did not crystallise until the late 1980s and early 1990s. American indie pop band Beat Happening's 1985 eponymous debut album was also influential in the development of the indie pop sound, particularly in North America. In the early 1990s, English indie pop influenced and branched off to a variety of styles. The US, which did not have as much of a scene in the 1980s, had many indie pop enthusiasts by the mid 1990s. Names that indie pop fans use for themselves are popkids and popgeeks, and for the music they listen to, p!o!p, twee, anorak and C86. Abebe says that the Scottish group the Pastels typified the "hip end of 'anorak': Their lazy melodies, lackadaisical strum, and naive attitude transformed the idea of the rock band into something casual, intimate, and free from the pretense of cool". Geoff Taylor, a member of the band Age of Chance, added: "We never considered ourselves part of any scene. I'm not sure that the public at large did either, to be honest. We were just an independent band around at that same time as the others." Bob Stanley, a Melody Maker journalist in the late 1980s and founding member of pop band Saint Etienne, acknowledges that participants at the time reacted against lazy labelling, but insists they shared an approach: "Of course the 'scene', like any scene, barely existed. Like squabbling Marxist factions, groups who had much in common built up petty rivalries. The June Brides and the Jasmine Minks were the biggest names at Alan McGee's Living Room Club and couldn't stand the sight of each other. Only when the Jesus and Mary Chain exploded and stole their two headed crown did they realise they were basically soulmates". Manic Street Preachers bassist Nicky Wire remembers that it was the bands' very independence that gave the scene coherence: "People were doing everything themselves making their own records, doing the artwork, gluing the sleeves together, releasing them and sending them out, writing fanzines because the music press lost interest really quickly." Many of the actual C86 bands distanced themselves from the scene cultivated around them by the UK music press in its time, C86 became a pejorative term for its associations with so called "shambling" (a John Peel coined description celebrating the self conscious primitive approach of some of the music) and underachievement.
Шибуя-кей
Шибуя-кей – 1990-шы жылдардағы жапон стилі, оны инди-поп жанкүйерлері құшақтап алды, өйткені оның көптеген тобы АҚШ-та Matador және Grand Royal сияқты ірі тәуелсіз лейблдар арқылы таралды. Осы стильдегі жапондық топтардың арасында Pizzicato Five АҚШ-та кең танылуға ең жақын келді.
Бөлмелік сорт
Chamber pop – инди-поптың ішкі жанры, ол еңкейтілген оркестрлік қорамымен ерекшеленеді. Брайан Уилсон мен Берт Бакарахтың күшті ықпалында болған, ал Divine Comedy бритпоп дәуіріндегі ең танымал chamber pop тобы болды.