Итальяндық кондотьер Никколо Пиччининоның өмірі мен әскери жолы

Кіріспе

Италиялық кондотьеро Николо Пичинино (1386 – 15 қазан 1444) – итальяндық кондотьеро болған.

Өмірбаян

Ол Перужада, қасаптың ұлы ретінде дүниеге келді. Пикчинино Перуджа қасаптарының гильдиясына қабылданды. Кейіннен Папа Пий II оны ащылықпен «қасаптың ұлы» деп атады. Дегенмен, Пикчининоның отбасына жақын жерде қасапханасы бар үй тиесілі болған, олар жер иелерінің орта тапқа жатқан өкілдері еді. Сонымен қатар, дәстүр бойынша, оның бір туысы Миланның подестасы болған. Ол әскери қызметін Бракцио да Монтоне қызметінде бастады, ол сол кезде Перуджаға қарсы соғыс жүргізіп жатқан еді. Флоренция Республикасында қысқа ғана қызметтен кейін, ол Милан герцогы Филиппо Мария Висконтиге (1425 ж.) көшті. Ол Никколо Фортебраччомен бірге Ломбардиядағы соғыстарда Папа Евгений IV, Венеция және Флоренция лигасына қарсы күресті. Делебио шайқасында (19 қараша 1432 ж.) венециялықтарға қарсы көрнекті жеңіске жеткеннен кейін, ол Кастель-Болоньезеде (1434 ж.) паптық әскерлерді жеңді. Франческо Сфорца басқаратын паптық әскер Фортебраччоны Фиордимонтеде жеңіп, өлтірген кезде Пикчинино Висконти әскерінің жалғыз қолбасшысы болды. 1438 жылы Венеция мен Милан арасындағы соғыста Милан герцогтігі үшін күрескен Пикчинино Филиппо Мария Висконти Ломбардиядағы Бреша қаласын басып алуға тырысты, бірақ Венеция үшін күрескен Скарамучча да Форли қоршауды көтеруге сәтті араласты. 1439 жылы Пикчинино Ломбардияда енді венециялық қызметке өткен Сфорцаға қарсы әр түрлі табыстармен шайқасты. Пикчинино Милан герцогін Умбрияға жіберуге көндірді, онда ол көптеген басқа кондотьерлер сияқты өзіне иелік етуді үміттенеді. Ол Ангиари шайқасында (1440 ж.) Сфорцадан жеңілді, бірақ оның бірнеше адамы тұтқынға алынғанымен, олар бірден босатылды, әдетте сарбаздар жүргізген соғыстарда болатындай. Соғыс қайтадан Ломбардияға ауысты, Пикчинино Мартиненгода Сфорцаны жеңіп, қоршап алды, Сфорцаны тұтқындау үшін Висконтиден Пьяченцаның иелігін талап етті. Герцог жауап ретінде Сфорцамен бітім жасады; бірақ Папалық мемлекеттерді қорғауға тырысып, Маркеде өз билігін орнатқан Сфорца, папа мен Неаполь патшасының, сондай-ақ Пикчининоға бірлескен күштерінің басшылығын берген Висконтидің қорқынышын тудырды. Сфорца Маркеден қуылды, бірақ Монтелаурода Пикчининоны жеңді. Ал соңғысы Сфорцаға қарсы соңғы күш-жігерге дайындалып жатқанда, ол кенеттен Миланға шақырылды, оның әскері оның болмауында жеңілді, ол қайғы мен жараларынан 1444 жылы қайтыс болды. Кішкентай бойлы, ақсақ және денсаулығы нашар болғандықтан, ол батылдығымен көзге түсті, епті және жеңіліске жиі ұшырамады. Ол қатыгез, сатқын және тек өзінің құдайына ұмтылды. Пикчинино екі ұл қалдырды: Джакопо мен Франческо, екеуі де кондотьерлер болды.

He was born in Perugia, the son of a butcher. Piccinino was introduced in the guild of Perugia's butchers. He was later scornfully called "son of a butcher" by Pope Pius II. However, Piccinino's family actually owned a house with a nearby butchery, and were part of the landed middle class, and, according to tradition, one of his uncles had been podestà of Milan. He began his military career in the service of Braccio da Montone, who at that time was waging war against Perugia on his own account, and at the death of his chief, shortly followed by that of the latter's son Oddo, Piccinino became leader of Braccio's condotta. After serving for a short period under the Florentine Republic, he went over to Filippo Maria Visconti, duke of Milan (1425), in whose service together with Niccolò Fortebraccio he fought in the Wars in Lombardy against the league of Pope Eugene IV, Venice and Florence. After an outstanding victory over the Venetians at the battle of Delebio (19 November 1432), he defeated the papal forces at Castel Bolognese (1434). When another papal army under Francesco Sforza defeated and killed Fortebraccio at Fiordimonte, Piccinino was left in sole command of the Visconti army, and in a series of campaigns against Sforza, he seized a number of cities in Romagna by treachery. In 1438, during the war between Venice and Milan, Piccinino, fighting for the duchy of Milan Filippo Maria Visconti, tried to take the city of Brescia, in Lombardy, but Scaramuccia da Forlì, fighting for Venice, intervened successfully to raise the siege. In 1439 Piccinino again fought in Lombardy with varying success against Sforza, who had now entered the Venetian service. Piccinino then induced the duke of Milan to send him to Umbria, where he hoped, like so many other condottieri, to carve out a dominion for himself. He was defeated by Sforza at the Battle of Anghiari (1440), but although a number of his men were taken prisoner, they were liberated at once, as was usually done in wars waged by soldiers of fortune. Again the war shifted to Lombardy, and Piccinino, having defeated and surrounded Sforza at Martinengo, demanded of the Visconti the lordship of Piacenza as the price of Sforza's capture. The duke by way of reply concluded a truce with Sforza; but the latter, who, while professing to defend the Papal States, had established his own power in the Marche, aroused the fears of the pope and the king of Naples, as well as of the Visconti, who gave the command of their joint forces to Piccinino. Sforza was driven from the Marche but defeated Piccinino at Montelauro, and while the latter was preparing for a desperate effort against Sforza he was suddenly recalled to Milan, his army was beaten in his absence, and he died of grief and of his wounds in 1444. Short of stature, lame and in weak health, he was brave to the point of foolhardiness, resourceful, and rarely overwhelmed by defeat. He was cruel and treacherous and had no aim beyond his own aggrandizement. Piccinino left two sons, Jacopo and Francesco, both condottieri.