Канададағы әдемі тақыр қала – Depot Harbour. Онтариодағы тарихы теміржол торабы және Georgian Bay порты болған. Бірігулер мен Booth әсері туралы ақпарат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Депо-Харбор – Канаданың Онтарио провинциясы, Перри-Саунд округіндегі Васаксинг алғашқы ұлты аумағында орналасқан жынды қала. Бұл қала бір кезде Канада Атлантик темір жолының батыс соңғы станциясы және Жоржиан шығанағындағы ірі порт болған.
Ghost town in Ontario, Canada
Depot Harbour is a ghost town on Wasauksing First Nation, in the Parry Sound District, Ontario, Canada. It was once the western terminus of the Canada Atlantic Railway and a busy port on Georgian Bay.
Құрылыс және көтерілу
1891 жылы Джон Рудольф Бут басқаратын екі темір жол – Оттава, Арнприор және Ренфрю темір жолы мен Оттава және Парри-Саунд темір жолы бірігіп, Оттава, Арнприор және Парри-Саунд темір жолын құрды. Бұл темір жол Парри-Саунд колонизациялық темір жолымен (PSCR) бірігу құқығына ие болды. 1893 жылы PSCR сатып алынып, Джорджиан шығанағынан Оңтүстік Алгонкин паркі арқылы Оттаваға дейін созылатын темір жол құрылды. Бут PSCR-ді сатып алған кезде, бастапқы ниет Парри-Саундта аяқтау болған. Алайда, жергілікті жер иелерінің жоғары талаптары 1895 жылы оны Парри аралындағы жақын жерде орналасқан жерді таңдауға мәжбүр етті. Сол жылы Буттың геодезистері Роуз-Пойнт Найроуздан осы жерге дейін сызықтар жүргізу үшін үнді резерватына еніп кірді. Үнділер туралы заңның, жерді темір жол пайдалануы үшін иеліктен алуға рұқсат беретін ережесін пайдаланып, ол Анишинайб резерватына темір жолға сатуға қысым жасады. 1899 жылы тағы бір жер иеліктен алу арқылы сатып алынды. Салынысы аяқталғаннан кейін Депо-Харбор Ұлы көлдердегі ең маңызды порттардың біріне айналды, Коллингвуд, Мидленд және Оуэн-Саундпен бәсекелесті. Бұл Атлантикаға астық тасымалдаудың ең қысқа жолы болды, пойыздар әр жиырма минут сайын келіп-кетіп тұрды және Ұлы көлдердегі ең жақсы табиғи порт ретінде танылды. Бут 110 үйден тұратын қалалық аудан, екі үлкен астық көтергіші, кемежай, теміржол станциясы, қонақ үй және дүкендер салдырды. 1926 жылы қаланың тұрғындары 1600 адамға жетті, ал жаз айларында 3000-ға жуық адам тұрды.
In 1891, the Ottawa, Arnprior and Renfrew Railway and the Ottawa and Parry Sound Railway, two lines controlled by John Rudolphus Booth, amalgamated to form the Ottawa, Arnprior and Parry Sound Railway with authority to execute a further amalgamation with the Parry Sound Colonization Railway. The PSCR was acquired in 1893, forming a railway that would run from Georgian Bay through southern Algonquin Park to Ottawa. When the PSCR was taken over by Booth, the original intention was to have its terminus at Parry Sound. However, the high prices demanded by local landowners prompted him in 1895 to choose a location on nearby Parry Island, away. Early that year, Booth's surveyors trespassed on the Indian reserve to run lines from Rose Point Narrows to the site. Taking advantage of a provision of the Indian Act that allowed native owned land to be expropriated for use as a railway, he pressured the Anishinaabe reserve to sell to the railway. A further was acquired by expropriation in 1899. When completed, Depot Harbour became one of the most prominent ports on the Great Lakes, rivalling Collingwood, Midland and Owen Sound. It was the shortest route for shipping grain to the Atlantic, with trains arriving and departing every twenty minutes, and was known as the best natural harbour on the Great Lakes. Booth built a town site with 110 houses, along with two large grain elevators, docks, a railway station, a hotel and shops. The town's population reached 1,600 permanent residents in 1926. There may have been as many as 3,000 inhabitants in the summers.
Құлдырау
Бут өзінің темір жолын 1904 жылы Grand Trunk Railway компаниясына сатты. 1923 жылы темір жол үкіметтік Канада Ұлттық темір жолдарының құрамына кірді. 1932 жылы Велланд каналын қайта жаңарту, 1933 жылы Алгонкин провинциялық паркіндегі желінің бір бөлігін тоқтату (Кэш көлінің мұздан зақымдануы салдарынан) және Ұлы депрессия кезінде астық бағасының төмендеуі Депо гаванінің маңыздылығын жоғалтуына себеп болды, сондай-ақ CNR Оңтүстік Пэрридегі өз нысандарына көшті. Қала құлдырап, халқының саны азайып, Депо гавані тасталып кетті. Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде, жақын орналасқан Нобельде өндірілген кордит темір жолдың жағалаудағы жүк қоймаларында сақталды. 1945 жылдың жазында ағаштан жасалған астық көтергіштері бөлшектелді. 14 тамызда, басқа жерлерде Жеңіс күніне дайындықтар жүргізіліп жатқанда, жартылай бөлшектелген астық көтергіштерінде кездейсоқ өрт шықты. Желмен тараған қызыл жалын жүк қоймаларының шатырларына түсіп, жарылыс тудырды, ол гаваньдың қалған бөлігін жойды. 1959 жылдың тамызының соңына қарай барлық тұрғын үйлер бұзылып, тек іргетастары ғана қалды. Көйлек астық көтергіштерінің орнынан күл-қоқыс тазартылғаннан кейін, кемежай Canada Steamship Lines компаниясының еншілес компаниясы Century Coal компаниясының тарату терминалы ретінде пайдаланылды. 1950 жылдардың соңында көмір нарығының төмендеуіне байланысты кемежайлар қайтадан тоқтады. 1959 жылы кемежайды пайдалану құқығын National Steel Corporation Sellwood-тағы төмен фосфорлы кенінен темір рудасын тиеу үшін сатып алды. Кемежайдың бойымен рельстік кран орнатылды. Депо гаваніне үнемі кемелер келіп тұратын. 1979 жылы кен жабылғанда, Депо гавані тағы да үндемеді. 1987 жылы Анишинаабе тайпасы бұрын тартып алынған жерлерін қайтарып алды. Қаладан тек шашыраңқы іргетастар қалды. Банктің сейфі мен жүк тиеу доктары әлі де табылмайды. Тек бір ғимарат коттедж ретінде пайдаланылуда. Порт әлі де балық шаруашылығы ретінде қолданылуда, ол резерватта тұратын жергілікті тұрғынға тиесілі.
Booth sold his railway to the Grand Trunk Railway in 1904. In 1923, the railway became part of the government owned Canadian National Railways. The reconstruction of the Welland Canal in 1932, along with 1933 abandonment of a portion of the line in Algonquin Provincial Park (as a consequence of the Cache Lake trestle being damaged by ice), and a drop in grain prices during the Great Depression, contributed to a loss of importance for Depot Harbour, and the CNR closed the facilities in favour of its own at South Parry. The town fell into disrepair and as its population gradually declined, Depot Harbour was abandoned. During World War II, cordite manufactured in nearby Nobel was stored in the railway's dockside freight sheds across the inlet from the grain elevators. In the summer of 1945, the timber frame grain elevators were dismantled. On August 14, as preparations were being made for V J Day celebrations in other places, the partly dismantled elevators accidentally caught fire. Flying embers carried by the wind, landed on the roofs of the freight sheds, setting off explosives which destroyed whatever remained of the harbour facilities. By late August 1959, all residential buildings had been removed, with only foundations remaining. After the debris had been cleared away from the site of the burnt down grain elevators, the wharf was used as a distribution terminal for the Century Coal Company, a subsidiary of Canada Steamship Lines. As the market for coal declined in the late 1950s the docks were silenced once again. By 1959 use of the wharf was acquired by National Steel Corporation for loading pelletized iron ore from its Low Phos Mine at Sellwood. A rail mounted gantry crane was installed along the length of the wharf. and were regular visitors to Depot Harbour. When the mine closed in 1979, Depot Harbour was silenced once more. The Anishinaabe reclaimed the expropriated lands in 1987. Little remains of the town except scattered foundations. The bank vault can still be found as well as the loading docks. Only one building remains in use as a cottage. The port is still in use as a fish farm, owned by a local resident on the reserve.