Кіріспе

Италиялық кино продюсері (1912–2007)

Карло Фортунато Пьетро Понти (11 желтоқсан 1912 – 10 қаңтар 2007) – 140-тан астам фильмнің продюсері болған италиялық кино продюсері. Дино Де Лаурентиспен бірге ол Екінші дүниежүзілік соғыстан кейін итальян киносын қайта жандандырып, танымал етті, 1950-1960 жылдардағы елдің ең атышулы және табысты фильмдерін жасады. Понти сол дәуірдегі итальян киносының маңызды режиссерлерімен, оның ішінде Федерико Феллини, Микеланджело Антониони және Витторио Де Сикамен, сондай-ақ Аньес Варда және Дэвид Лин сияқты халықаралық режиссерлермен жұмыс істеді. Ол әйелі, халықаралық кино жұлдызы София Лореннің мансабын дамытуға көмектесті. Ол "Ла Страда" (1954) фильмі үшін "Ең үздік шетелдік фильм" номинациясында "Оскар" сыйлығын жеңіп алды және "Доктор Живаго" (1965) фильмін продюсерлегені үшін "Ең үздік фильм" номинациясына ұсынылды. 1996 жылы Италия Республикасының Еңбегі үшін орденінің Ұлы крестінің иегері атанды.

Ерте өмір

Понти Ломбардиядағы Маджента қаласында дүниеге келді, оның әкесі қаланың мэрі болған. Понти Милан университетінде құқық білімін оқыды. Ол Миландағы әкесінің заң фирмасында жұмыс істеді және келісімшарттарды талқылау арқылы кино индустриясына қатысты.

Алғашқы фильмдер

Понти 1940 жылы Миланда киноиндустриясын құруға тырысты және Марио Солдатидің «Пикколо Мондо Антико» фильмін шығарды, онда Алида Валли алғаш рет көзге түсетін рөлде ойнады. Фильм Ризорджименто кезеңінде Италия Корольдігіне Солтүстік-Шығыс Италияны қосу үшін австриялықтарға қарсы итальяндық күрес туралы болды. Фильм сәтті болды, себебі Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде «австриялықтарды немістер ретінде» қарастыру оңай еді. Осының салдарынан Понти нацистік Германиямен қарым-қатынасты нашарлатқаны үшін қысқа мерзімге түрмеге қамалды. 1941 жылы ол Римдегі Риккардо Гуалиноның Lux Film ұсынысын қабылдады. Ол «Идеалист Джакомо» (1943), «Римдегі америкалық» (1946), «Тыныштықта өмір сүру» (1947), «Ақ пияз гүлі» (1948), «Жаңылғандыққа шақыру» (1948) және «Эй, жігіт» (1948) фильмдерін түсірді. Понти Джина Лоллобригиданың қатысуымен бірнеше фильм түсірді: «Сақшыл қоңыраулар» (1949), «Ақ сызық» (1950), «Иттің өмірі» (1950). «Оның сүйікті күйеуі» (1950) – Жан Кентпен бірге түсірілген британдық-итальяндық копродукция. Ол «Фигаро мұнда, Фигаро сол жерде» (1950), «Тото үшінші адам» (1951) және Тотоның түсті «Тото» (1952) сияқты көптеген комедияларды түсірді, сондай-ақ Уолтер Чиаримен бірге «Рыцарь келді!» (1951), «Пианино шебері келді» (1952) және «Бу кемесінің иесі» (1951) фильмдерін түсірді. Понти Роберто Росселлинидің «Еуропа '51» (1952) сияқты маңызды туындылармен қатар «Италияның бауырлары» (1952), «Лейтенант Джорджо» (1953) және «Оңай жылдар» (1953) фильмдерін де түсірді. «Адалдықсыз» (1953) фильмінде Понти Лоллобригидамен қайта жұмыстасты, ал «Неаполитандық карусель» (1954) Канн кинофестивалінде Халықаралық жүлдеге ие болды.

Халықаралық жетістік және София Лорен

1954 жылы Понти Федерико Феллинидің "La strada" фильмін қою арқылы ең үлкен көркемдік жетістігіне қол жеткізді. Алайда, Феллини Понтидің оның табысына тигізген үлесін мойындамай, "La Strada Понти мен Де Лаурентистің қарсылығына қарамастан жасалды" деді. Понти итальяндық нарық үшін "Темір жол адамы" (1956) және "Гвендалина" (1957) сияқты кішкентай фильмдерді шығаруды жалғастырды, бірақ оның назары халықаралық нарыққа арналған, Лореннің қатысуымен түсірілген, үлкен бюджетті фильмдерге көбірек ауысты: "Қара орхидея" (1959) Энтони Куиннмен, "Ондай әйел" (1959) Таб Хантермен, "Жасыл шалбардағы Хеллер" (1960) тағы да Куиннмен, "Жанжалдың демі" (1960) Джон Гавинмен. Лореннің басты рөлде ойнаған және Витторио де Сиканың режиссерлігімен түсірілген "Екі әйел" (1960) фильмі үлкен сәттілікке ие болып, Лоренге Оскар сыйлығын әкелді.

Француз фильмдері

Понти Францияда бірнеше фильм түсірді: «Лола» (1961) Анук Эмеге арналған, Жан-Люк Годдардтың «Жан әйел» (1961) фильмі, Жан Пол Мелвиллдің «Леон Морин, ділмәр» (1961) фильмінде Жан Пол Бельмондо басты рөлде ойнады, Агнес Варданың «Клео 5-тен 7-ге» (1962) фильмі, Бельмондоның қатысуымен «Ле Дулос» (1962), «Ландру» (1962), сондай-ақ Годдардтың «Карабинерлер» (1963) және «Жамандық» (1963) фильмдері. Понти Италияда да фильмдер түсіруді жалғастырды, ең бастысы – «Боккаччо '70» (1962), «Қызылшаш» (1962), «Бос сурет» (1962), «Ажырасу» (1965) және Лоренмен бірге түсірілген екі фильм: «Кеше, бүгін және ертең» (1963) және «Итальяндық стильде үйлену» (1964).

МГМ

Понти өзінің ең танымал және қаржылық табысты фильмін – «Доктор Живагоны» 1965 жылы жасады. Фильмді Дэвид Лин режиссерлік етті және оны MGM компаниясы түсірді. Сондай-ақ, MGM үшін Понти «Operation Crossbow» (1965) – Лорен қатысқан соғыс фильмін, «The Girl and the General» (1967) – Род Стайгермен бірге түсірілген, «Ghosts – Italian Style» (1967) және Микеланджело Антонионимен үш атақты фильмді: 1966 жылы «Blow-Up», 1970 жылы «Zabriskie Point» және 1974 жылы «The Passenger» фильмдерін өндірді. Ол сонымен қатар «The 10th Victim» (1965) фильмін жасады, ал Paramount компаниясы үшін «Smashing Time» (1967) және «Diamonds for Breakfast» (1968) фильмдерін түсірді.

Кейінгі мансап

Понтидің кейінгі фильмдеріне Лоренмен бірге түсірілген "Құрметті әйел" (1970), Роман Поланскидің "Не?" (1972), "Джордано Бруно" (1973), Сузи Кендаллмен бірге "Торсо" (1973), Оливер Ридпен "Жаман демалыс" (1973), "Каратэге қарсы мырза Геркулес" (1973), "Франкенштейнге ет" (1974), Лоренмен "Саяхат" (1974), Лорен мен Мастрояннимен "Секс Пот" (1975), Урсула Андресспен "Медбике" (1975) және "Жаман және лас" (1977) кірді.

Оның соңғы жұмыстарының қатарында Лореннің қатысуымен халықаралық бірлесіп түсірілген "Кассандраның кесімі" (1977) және Мастроянни мен Лоренмен бірге түсірілген "Арнайы күн" (1977) бар.

Ұшып кету әрекеттері

1975 жылы Понтиді ұрлауға екі рет сәті түспеді, оның бірінде оның көлігіне оқ атып шабуыл жасалды. 1990 жылы Понти Италия үкіметімен келісімге келіп, оған тағылған айыптардан ақталғаннан кейін, ол тәркіленген 230 картинаны қайтарып алды. Бір кезде коллекция Понти мен Лорен арасында бөлінген деген аңыз бар. Жылдар бойы бірнеше туынды жеке сатылды. 2006 жылы бұрын Понти коллекциясында болған екі Бэкон картинасы Лондонның Гагосиан галереясында көрмеге қойылды. Олардың бірі, төрт автопортреттен тұратын тік композициясы, американдық коллекционер Стивен А. Коэнге сатылған еді. 2007 жылы Бэконның тағы бір папа суреті, Понти 1991 жылы сатқан картинасы, Нью-Йорктегі Acquavella Galleries арқылы жеке келісіммен 15 миллион фунттан астамға сатылды. Сол жылы Лореннің Christie's аукционына тапсырған "Портретке эскиз II" (1956) картинасы сатылды.

Өлім

Понти 2007 жылғы 10 қаңтарда Женевада, Швейцарияда өкпе асқынуларынан қайтыс болды. Одан қызы Гвендалина (1951 ж. т.), ұлы Алессандро (1953 ж. т.) және бірінші некесінен туған ұлдары қалды; сондай-ақ екінші әйелі София Лорен және ұлдары Карло (1968 ж. т.) мен Эдоардо Понти (1973 ж. т.) да одан қалды. Оның денесі Ломбардиядағы Маджента қаласындағы отбасылық қабірге қойылды.