Бірінші дүниежүзілік соғыстағы Royal Aircraft Factory R.E.8 ұшағы

Кіріспе

Ұлыбританияның Корольдік ұшақ фабрикасының Бірінші дүниежүзілік соғыстағы барлау бипланы

Корольдік ұшақ фабрикасының R. E.8 ұшағы – Бірінші дүниежүзілік соғыстағы британдық екі орындық барлау және бомбалаушы бипланы. Ол Корольдік ұшақ фабрикасында жобаланып, өндірілген. Сонымен қатар, Остин Моторс, Даймлер, Стандарт Моторс, Сиддли Дези және Ковентри Орднанс Воркс компанияларымен келісімшарт бойынша да салынды. Зардап шеккен B. E.2 ұшағының орнын алмастыру мақсатымен жасалған R. E.8 ұшағы ұшуға қиын деп есептелді және Корольдік ұшу корпусында "қауіпсіз емес" деген беделге ие болды, бұл бедел толығымен жойылған жоқ. Ақырында ол жақсы қызмет көрсеткенімен, ешқашан ерекше жауынгерлік ұшақ болған жоқ. Дегенмен, ол 1917 жылдың ортасынан соғыстың соңына дейін стандартты британдық барлау және артиллериялық бақылау ұшағы болып қалды, Армстронг Уитворт F. K.8 ұшағымен бірге қызмет етті. 4000-нан астам R. E.8 ұшағы өндірілді; бұл ұшақтар Италия, Ресей, Палестина және Месопотамия, сондай-ақ Батыс майдан сияқты әртүрлі театрларда қолданылды. Соғыс аяқталғаннан кейін R. E.8 ұшағы қызметтен тез алынды, ол кезде ол толығымен ескірген деп саналды.

Өмірбаян

Жаңа типтің дизайны 1915 жылдың соңында басталды, сондықтан ол тұжырымдық тұрғыдан кемінде Б. Е.12 және Б. Е.2e-мен бірдей дәуірде болды. Бұрынғы типтер сияқты, ол әуедегі бақылау міндетін орындау үшін тұрақтылықтың қажеттілігіне сенімді болған соғысқа дейінгі басым көзқарасқа сәйкес, қалыптасқан тұрақтылықпен жасалған. Б. Е.2 үлкен сынға ұшырағандықтан, бұрынғы типтің барлық кемшіліктерін жоюға бағытталған тырақты күш-жігер жұмсалды. Атап айтқанда, күштірек қозғалтқыш Б. Е.2-нің нашар жылдамдығы мен биіктікке көтерілуін жақсартуға, сондай-ақ үлкен жүк көтеруге мүмкіндік беруі тиіс болды. Бұл типті нағыз екі орынды ұшақ ретінде пайдалануға мүмкіндік берді: бомбалар немесе толық отын жүктемесі болғанда бақылаушыны қалдыру қажеттілігі болмады. Оның орнының ауырлық орталығында болуы міндетті емес еді; ол Б. Е.2-дегідей алдында емес, ұшқыштың артында отырып, машинаны басқаруға қолайлы жағдайға ие болды. Қосымша қозғалтқыш қуатының тағы бір салдары – ұшқышқа арналған алдыңғы жақтағы пулемет орнату мүмкіндігі болды. Гудден осы типпен алғашқы ұшуларды орындады; 1916 жылдың 1 шілдесінде Гудден Сефтон Бранкерді Лондонның Хаунслоу қаласына апарды. 1916 жылдың 16 шілдесінде екінші прототип, басқаша конструкцияланған пернемен жабдықталған, алғашқы ұшуын жасады. Алғашқы өндірістік R.E.8 ұшақтары прототиптерге ұқсас болды. Құйрық қосқан сияқты кейбір басқа да ерекшеліктері бұрын Б. Е.2e-де қолданылғанмен бірдей болды. R. E.8 ұшағын басқаруды жеңілдету үшін ұшқыштың басқару құралдарына ұшақтағы құйрықтың бұрылуын реттеуге арналған дөңгелек кірді, ал рульге (рульдің жолағына) әсер ететін алғашқы рульді түзету құрылғысы перненің тудырған айналу моментін тежеу үшін қажетті тұрақты қысымды азайтуға көмектесті. Бақылаушының кабинасында негізгі ұшу басқару құралдары орнатылды, олар пайдаланылмағанда жолдан шығып қалады; олар лифтерге, рульге және газға қосылды, бірақ аэрондарға емес, және ұшқыш қаза болған немесе әрекетке қабілетсіз болған жағдайда бақылаушыға мәжбүрлі қону жасауға мүмкіндік беру үшін емес, нағыз екі басқаруды ұсыну мақсатында жасалды. Б. Е.2 сияқты нашар қуатталмаса да, R. E.8 әлі де жеткіліксіз қозғалтқышпен шектелді, ал Hispano Suiza қозғалтқышымен қайта жабдықталған модель ерте кезеңнен-ақ R. E.8a ретінде жоспарланды. Сұйық салқындатылатын қозғалтқыштың корпусы B.E.12b немесе S.E.5a корпусына ұқсас болды. Hispano Suiza қозғалтқыштарының жеткізілімі, басқа типтер үшін шұғыл түрде қажет болғандықтан, R.E.8a өндірісіне мүмкіндік бермеді, бірақ прототип 1916 жылдың желтоқсанында жасалып, сынақтан өтті. 25 тамызда Остин Моторс компаниясымен 100 R.E.8 ұшағын аяқтау туралы келісімшарт жасалды; 30 тамызда Сиддли Дези компаниясымен тағы 100 данасын жасау туралы келісімшарт жасалды. Қыркүйек айының соңына дейін әртүрлі өндірушілерден тағы 850 R.E.8 ұшағына тапсырыс берілді. 1916 жылдың желтоқсанында алғашқы R.E.8 ұшақтары пайда бола бастады. Викерс Челленджер бұзаулары мен Шарф сақинасы әлі де жетіспеді, олар Сопвиф 1½ Strutter және басқа да типтер үшін қажет болды; осыған байланысты, бірнеше ерте R.E.8 ұшақтары бақылаушының қаруы үшін уақытша шара ретінде тіреуге орнатылған пулеметпен жасалды. Ұшқыштың синхронды Викерс пулеметіне балама ретінде, пропеллердегі дефлекторлық пластиналары бар бекітілген Льюис пулеметінен тұратын құрылғы жоспарланды, бірақ ол қолданылмады, ұшқышқа арналған Викерс пулеметі B. E.12-дегідей фюзеляждың сол жағына орнатылды, алдымен Викерс Челленджер құрылғысымен, содан кейін жетілдірілген Константинеско гидравликалық құрылғысымен синхрондалды. Барлығы 4077 R.E.8 ұшағы жасалды; соғыс аяқталғаннан кейін тапсырыс бойынша тағы 353 ұшақ алынып тасталды. Ұшақтардың өндірісінің көп бөлігі Корольдік ұшақ фабрикасымен аяқталды, ал жұмыстың басым бөлігі Остин Моторс, Даймлер, Стандарт Моторс, Сиддли Дези және Ковентри Орднанс Воркс сияқты бірнеше жеке компанияларға тапсырылды, олар типтің өндіріс өмірі бойында жауапты болды.

Design of the new type had begun in late 1915, so that it was conceptually at least almost contemporary with the B. E.12 and the B. E.2e – like these earlier types, it was designed for inherent stability in line with the dominant pre war belief in the necessity of stability to perform the aerial observation role. The B. E.2 had already been subject to considerable criticism, and a deliberate effort was made to address each of the earlier type's failings. In particular, the more powerful motor was intended to improve the feeble speed and climb of the B. E.2 and to allow a better payload; this permitted the type to operate as a true two seater: the observer no longer had to be left behind when bombs or a full fuel load were carried. There was no need for his seat to be at the centre of gravity; seated behind the pilot, instead of in front as in the B. E.2, he was in the proper position to operate a machine gun. Another consequence of the additional engine power was the possibility of fitting a forward mounted gun for the pilot. Goodden would perform all of the early flights with the type; on 1 July 1916, Sefton Brancker was flown by Goodden in the type to Hounslow, London. On 16 July 1916, the second prototype, furnished with a different design of propeller, performed its first flight. The early production R. E.8s were more or less identical to the prototypes. Several other features, such as the tailplane, were also identical to those previously used upon the B. E.2e. For the purpose of making the R. E.8 less tiring to fly, the pilot's controls included a wheel to adjust the tailplane incidence in flight and a primitive form of rudder trim (applied to the rudder bar) was provided to alleviate the constant pressure necessary to counteract the torque generated by the propeller. Basic flight controls were installed in the observer's cockpit, which folded out of the way when not in use; these were connected to the elevators, rudder and throttle, but not to the ailerons, and were intended to give observers a chance to make a forced landing if the pilot was killed or incapacitated rather than to offer true dual control. Although not so underpowered as the B. E.2, the R. E.8 was still handicapped by a less than adequate powerplant, and a model re engined with the Hispano Suiza engine was projected as the R. E.8a from quite an early stage. The cowling designed for the liquid cooled engine closely resembled that of the B. E.12b or the S. E.5a. Supplies of Hispano Suiza engines, more urgently required for other types, never permitted production of the R. E.8a, although a prototype was constructed and underwent trials during December 1916. On 25 August, a contract was placed with Austin Motors for the completion of 100 R. E.8s; on 30 August, Siddeley Deasy was also contracted to produce a further 100 examples. By the end of September, a further 850 R. E.8s had been ordered from a range of manufacturers. During December 1916, the first contractor produced R. E.8s began to appear. The Vickers Challenger interrupter gear and the Scarff ring were still in short supply, being required for the Sopwith 1½ Strutter and other types; accordingly, a few early R. E.8s were built with a pillar mounting for the observer's gun as an interim measure. An alternative to the pilot's synchronised Vickers had been designed, consisting of a fixed Lewis gun with deflector plates fitted to the propeller, although this was never used, a Vickers gun for the pilot being mounted on the port side of the fuselage in a similar position to that on the B. E.12, at first synchronised by the Vickers Challenger gear and then by the improved Constantinesco hydraulic gear. In total, 4,077 R. E.8s were constructed; a further 353 aircraft that had been on order were cancelled following the end of the war. Only a handful of production aircraft were actually completed by the Royal Aircraft Factory; the bulk of the work was issued out to several private companies including Austin Motors, Daimler, Standard Motors, Siddeley Deasy and the Coventry Ordnance Works, which were responsible for the type throughout its production life.

Пайдалану тарихы

Бірінші өндірістік ұшақ 1916 жылғы қарашада Франциядағы Корольдік әуе күштерінің (RFC) 52-эскадрильясына жеткізілді. 52-эскадрильяның тәжірибесіз ұшқыштары жаңа ұшақтарды өте қауіпті деп тапты, ал бірнешеуі қонуға тырысқанда айналып түсіп қаза тапты; олар Б.Е.2e-ге қайта оралуға қуанды. Тәжірибелі ұшқыштардың жаңа типпен азаматтық проблемалары болды және Б.Е.2 эскадрильяларын қайта жабдықтау жалғасты. R.E.8 үшін далада дайындалған пилоттардың нұсқаулықтары, оның B.E.2e-ге қарағанда жоғары қону жылдамдығына назар салды (ол ауыррақ болғандықтан және қанат ауданы шамалы дерлік бірдей болғандықтан бұл таңқаларлық емес) және ол құлау туралы ешқандай ескерту бермейді. R.E.8 ұшақтары фронтқа көптеп келе бастады, дәл сол кезде "Қанды сәуір" деп аталатын неміс әуе үстемдігінің кезеңі RFC-дегі барлық типтерге ауыр зиян келтірді; ал бастапқы қызмет сәтті болмады. 1917 жылғы 13 сәуірде 59-эскадрильядан алты R.E.8 ұшағы алыс қашықтыққа фотобарлау миссиясына жіберілді, жоспарланған эскорттарын жіберіп алды және Jasta 11 эскадрильясының таңдаулы ұшқыштарымен кездесті, олар бес минут ішінде барлығын атып түсірді. R.E.8 эскадрильяларындағы шығын көлемі жаңа одақтас ұшқыш түрлері әуедегі үстемдікті қайтарумен және ұшқыштардың дайындығы мен тактикасы жақсарумен бірге төмендеді. Бұл ұшақ ешқашан танымал болмаса да, талап етілген міндеттерге жеткілікті болды және тіпті оған біршама сүйіспеншілікпен қарады, сол кездегі танымал музыкалық зал әртісінің атымен "Гарри Тейт" деген лақап атты алды. Кейбір экипаждар баяу, ауыр ұшақтарымен өте агрессивті түрде ұшты; неміс ұшқышының тумасы Эдуард Риттер фон Достлер 7-эскадрильяның R.E.8 ұшағымен атып түсірілді, ал 3-эскадрильяның Австралиялық әуе корпусы (AFC) 12 айлық операциялар кезінде 50 әуе жеңісіне ие болды. 12-эскадрильяның лейтенанттары Пити мен Родс әуедегі ұрыста ең табысты R.E.8 экипажы болды, олар он екі жеңіске ие болды. Басқа типтермен толықтырылғанымен, R.E.8 соғыстың соңына дейін стандартты RFC артиллериялық бақылау, әуе суреті және жалпы қысқа қашықтықтағы барлау ұшағы болып қала берді, 1917 жылы 18 RFC эскадрильясын және 1918 жылы 19 эскадрильяны жарақтандырды. Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде Ұлыбритания мен Доминионнан басқа R.E.8 ұшағын пайдаланған жалғыз ел – Бельгия, 1917 жылдың шілдесінде 22 ұшақ алды. Бельгиялық үлгілердің кейбіреулерінде R.E.8a-ның S.E.5a типті капонынан гөрі SPAD типті капонында Hispano Suiza қозғалтқыштары орнатылған. R.E.8 ұшағын Sunbeam Arab қозғалтқышымен жұмыс істейтін Bristol Fighter нұсқасымен алмастыруға үміттенген, бірақ бұл комбинация сәтсіз болып шықты және аз ғана "Араб Бристолдары" салынды. Соғыстың соңғы апталарында бірнеше R.E.8 эскадрильясына бір немесе екі стандартты (Falcon қозғалтқышы бар) F.2bs берілді. 1918 жылғы қарашаға қарай R.E.8 мүлдем ескірген деп есептелді және аман қалғандары соғыстан кейін тез арада зейнеткерлікке шығарылды. Бұл типтегі ұшақтар соғыстан кейін RAF-тің артық ұшақтарын сатып алған жеке меншік иелері арасында танымал болған жоқ және R.E.8 ұшақтары азаматтық тіркелімге енгізілген жоқ.

The first production aircraft reached 52 Squadron Royal Flying Corps (RFC) in France in November 1916. The inexperienced pilots of 52 Squadron found their new mounts thoroughly dangerous and several were killed spinning in off a stall while attempting to land; they were grateful to return to the B. E.2e by exchanging aircraft with 34 Squadron in January 1917. Experienced pilots had fewer problems with the new type and re equipment of B. E.2 squadrons continued. Pilot's notes for the R. E.8, prepared in the field, drew attention to the fact that it had a higher landing speed than the B. E.2e (hardly surprising, since it was heavier and had almost the same wing area) and that it gave almost no warning of a stall. R. E.8s began to arrive at the front in numbers just as the period of German air superiority known as "Bloody April" was taking a heavy toll of all types in the RFC; and early service was not auspicious. On 13 April 1917, six R. E.8s from 59 Squadron were sent on a long range photo reconnaissance mission, missed their intended escorts, and were met by the picked fighter pilots of Jasta 11, who shot them all down within five minutes. The casualty rate in R. E.8 squadrons became more sustainable as new Allied fighter types regained air superiority and pilot training and tactics improved. Although never a popular aeroplane, it was reasonably satisfactory for the tasks demanded of it and was even regarded with some affection, gaining the rhyming slang nickname "Harry Tate" (after a popular music hall artist of the time). Some crews flew their slow, cumbersome mounts quite aggressively; the German fighter ace Eduard Ritter von Dostler was shot down by an R. E.8 of 7 Squadron, while 3 Squadron Australian Flying Corps (AFC) was credited with 50 air victories in 12 months of operations. Lts Pithey and Rhodes of 12 Squadron were the most successful R. E.8 crew in air to air combat, being credited with twelve victories. Although supplemented by other types, the R. E.8 remained the standard RFC artillery observation, air photography and general short range reconnaissance aircraft for the remainder of the war, equipping 18 RFC squadrons in 1917 and 19 squadrons in 1918. Belgium was the only country other than Britain and the Dominions to operate the R. E.8 during the First World War, receiving 22 in July 1917. At least some of the Belgian examples were fitted with Hispano Suiza engines, in a SPAD type cowling, rather than the S. E.5a type cowling of the R. E.8a. It was hoped to be able to replace the R. E.8 with a version of the Bristol Fighter powered by the Sunbeam Arab engine but the combination proved unsuccessful and few "Arab Bristols" were ever built. A few R. E.8 squadrons were issued with one or two standard (Falcon engined) F.2bs in the last weeks of the war. By November 1918, the R. E.8 was regarded as totally obsolete and surviving examples were quickly retired after the Armistice. Nor was the type popular with the private owners who purchased surplus RAF aircraft after the war and no R. E.8s came onto the civil register.

Нұсқалар

R.E.8 – 140 л.с. (104 кВт) қуаты бар RAF 4a қозғалтқышымен жабдықталған стандартты, жалпы мақсаттағы ұшақ. R. E.8a – S. E.5 (немесе B. E.12b) типіндегі төртбұрышты қаптамаға енгізілген 200 л.с. (149 кВт) Hispano Suiza қозғалтқышы бар R. E.8 ұшағының модификациясы. Hispano қозғалтқыштарының жетіспеуіне байланысты сериялық өндіріс жүргізілмеді. Белгияға жеткізілген R.E.8 ұшақтарының кейбіреулері де Hispano қозғалтқыштарымен қайта жабдықталды – бұл жағдайда олар кейінгі SPAD ұшақтарының қаптамасына ұқсас болды. R. E.9 – B. E.2c/d ұшақтарына ұқсас, бірдей қанат кеңдігіне ие R. E.8 ұшағының модификациясы, сондай-ақ кейбір R. E.8 оқу бөлімдерінде орнатылған үлкен қанат және рульге ие. 1917 жылы екі ұшақ модификацияланды, бірақ олар стандартты R.E.8 ұшағынан артықшылық танытпады (көтерілу және маневрлеу қабілеті нашар болды) және өндіріс жүргізілмеді. Қазіргі уақытта Брюссель әуе мұражайында сақталатын R.E.8 ұшағы – бұрынғы Бельгия әскери авиациясына тиесілі машина. Ол әдеттегі Hispano Suiza қозғалтқышымен және SPAD типіндегі қаптамамен, сондай-ақ дөңгелек алдыңғы радиаторымен жабдықталған. Хендон қаласындағы Корольдік әуе күштері мұражайында 2011 жылы Жаңа Зеландиядағы The Vintage Aviator Ltd (TVAL) компаниясы салған R.E.8 ұшағының толық көшірмесі бар. Ол "жаңадан құрастырылған" RAF 4a қозғалтқышымен жабдықталған және 2012 жылдың 1 қаңтарында ZK TVC тіркеу нөмірімен NZ, Masterton қаласында сәтті сынақтан өтті. Англияға жөнелтіліп, 2012 жылдың маусым айында Олд Уорден әуеайлағындағы Шаттлворт коллекциясында қайта құрастырылды. 9-шы Корольдік ұшу корпусы эскадрильясының "A3930" белгісімен бірнеше ұшуды жасады, содан кейін 2012 жылдың қарашасында Хендонға жіберілді. Қазір ол Грахам Уайт фабрикасында тұрақты түрде қойылған. Австралияның Корольдік әуе күштерінде 2012 жылы салынған және Бірінші дүниежүзілік соғыстың соңғы кезеңіндегі Австралия ұшу корпусының бояуымен боялған R.E.8 ұшатын көшірмесі бар. Бұрын ол RAAF мұражайының коллекциясына кірген, ал 2021 жылдан бастап Әуе күштері мұралық эскадрильясының құрамында.