Әустралия Әуе Күштерінің алғашқы басшысы: Ричард Уильямс

Кіріспе

Австралия Корольдік Әуе күштерінің бас әскери-әуе шебері сэр Ричард Уильямс (3 тамыз 1890 – 7 ақпан 1980) Австралия Корольдік Әуе күштерінің (RAAF) «әкесі» деп есептеледі. Ол Австралияда оқытылған алғашқы әскери ұшқыш және Бірінші дүниежүзілік соғыста Австралия мен Ұлыбританияның истребитель эскадрильяларына басшылық еткен. Әскери күштердің басқа түрлерінен тәуелсіз әуе күшін жақтаған Уильямс RAAF құруда маңызды рөл атқарды және 1922 жылы Әуе штабының бірінші бастығы болды. Ол үш мерзімге бөлініп, CAS лауазымында он үш жыл қызмет етті, бұл кез келген басқа офицерден ұзақ. Уильямс Оңтүстік Австралияда қарапайым отбасыда дүниеге келген. 1914 жылы Виктория штатындағы Пойнт-Кук қаласында ұшуды үйренген кезде ол армияда лейтенант болған. Бірінші дүниежүзілік соғыста Австралия Ұшу корпусының (AFC) ұшқышы ретінде Уильямс No. 1 эскадрилья AFC-ге, кейін 40-шы қанат RAF-қа басшылық етті. Ол «Еңбегі үшін орденмен» марапатталды және соғысты подполковник шындығында аяқтады. Содан кейін ол 31 наурыз 1921 жылы құрылған Армия мен Әскери-теңіз күштерінен бөлек басқарылатын Австралия Әуе күштері үшін күресті. 1920-ші және 1930-шы жылдардың басында жас RAAF өмір сүруіне қатысты бірнеше қиындықтарға тап болды, ал Уильямс оның тәуелсіздігін сақтағаны үшін көп мақтауға ие болды. Бірақ ұшу қауіпсіздігі стандарттары бойынша жасалған жағымсыз баяндама оны CAS лауазымынан босатып, Екінші дүниежүзілік соғысқа дейін RAF-қа жіберді. Әуе күштері басшысы лауазымына қайта тағайындалуына және 1940 жылы әуе маршалына өкіметтік деңгейге көтерілуіне қарамастан, ол RAAF-ты ешқашан қайтадан басқармады. Соғыстан кейін ол басқа Бірінші дүниежүзілік соғыс ардагерлерімен бірге міндетті түрде зейнеткерлікке шықты. Ол Австралиядағы Азаматтық авиацияның бас директоры лауазымын иеленді және 1955 жылы зейнетке шығу алдында рыцарь атағын алды.

Ерте өмір және мансап

Уильямс 1890 жылдың 3 тамызында Оңтүстік Австралияның Мунта Майнс кентінде жұмысшы отбасында дүниеге келді. Ол Англияның Корнуолл аймағынан көшіп келген мыс кеншісі Ричард Уильямс пен оның әйелі Эмилидің үлкен ұлы еді. Уильямс орта мектептің төменгі сыныбын бітірмей Moonta мемлекеттік мектебін тастап, телеграф хабаршысы, кейін банк клеркі болып жұмыс істеді. 1909 жылы он тоғыз жасында Оңтүстік Австралия жаяу әскер полкіне қатысты. 1914 жылдың тамызында лейтенант Уильямс Австралияның алғашқы әскери ұшу курсына қатысты. Виктория штатының Пойнт Кук әуежайы маңында Бристоль Бокскайт ұшағында жеке ұшудан кейін Уильямс 1914 жылдың 12 қарашасында ұшқыш ретінде бітірген алғашқы студент болды. Ол мектепті "рагтайм шоу" деп сипаттады, ол падоктан, шатырлардан және бір үлкен құрылымнан – Бокскайт үшін сарайдан тұрды. Әкімшілік және оқу-әдістемелік жұмыстан кейін Уильямс 1915 жылдың шілдесінде Пойнт Кукта ұшу дағдысын жетілдірді. Келесі айда ол өзінен он үш жас үлкен Констанс Эстер Гриффитске үйленді. Олардың балалары болмады. Уильямс неміс Фокерлерімен болған шайқаста "біздің әуедегі ұрысымыз қысқа ғана болды, бірақ тез аяқталуы мүмкін еді" деп жазды, ал бомбалауға келгенде ол және оның әріптестері "көбінесе сәттілікке үміттенеді" еді. Уильямс RFC тіркемесін 1917 жылдың ақпанында аяқтады. 1917 жылдың 5 наурызында No. 1 эскадрилья құрамында Уильямс Тель-эль-Шариядағы теміржол бекетін бомбалау кезінде қозғалтқышы тоқтағанда апаттан мүжілді. Басында жаудың оғы тигенін ойлаған ол, ұшқыш кабинасының сыртындағы қозғалтқышты өшіру қосқышының өшірілгенін байқады. Жерден 500 фут биіктікте ол қозғалтқышты қайта іске қосып, базаға оралды. 21 сәуірде Уильямс жаудың тылында түсірілген әріптесі лейтенант Адриан Коулды құтқару үшін қонды, ал күні бұрын "күшті зениттік оққа түскен" түрік атты әскеріне шабуыл жасады. Осы екі іс-әрекеті үшін ол Ең жоғары қызмет орденіне ие болды, мақтау қағазында былай делінген:

Williams was born on 3 August 1890 into a working class family in Moonta Mines, South Australia. He was the eldest son of Richard Williams, a copper miner who had emigrated from Cornwall, England, and his wife Emily. Leaving Moonta Public School at junior secondary level, Williams worked as a telegraph messenger and later as a bank clerk. He enlisted in a militia unit, the South Australian Infantry Regiment, in 1909 at the age of nineteen. In August 1914, Lieutenant Williams took part in Australia's inaugural military flying course at Central Flying School, run by Lieutenants Henry Petre and Eric Harrison. After soloing in a Bristol Boxkite around the airfield at Point Cook, Victoria, Williams became the first student to graduate as a pilot, on 12 November 1914. He recalled the school as a "ragtime show" consisting of a paddock, tents, and one large structure: a shed for the Boxkite. Following an administrative and instructional posting, Williams underwent advanced flying training at Point Cook in July 1915. The next month he married Constance Esther Griffiths, who was thirteen years his senior. The couple had no children. Williams wrote that in combat with the German Fokkers, "our fighting in the air was of short duration but could mean a quick end", and that when it came to bombing, he and his fellow pilots "depended mainly on luck". Williams completed his RFC attachment in February 1917. On 5 March 1917, shortly after commencing operations with No. 1 Squadron, Williams narrowly avoided crash landing when his engine stopped while he was bombing the railway terminus at Tel el Sheria. At first believing that he had been struck by enemy fire, he found that the engine switch outside his cockpit had turned off. Within 500 feet of the ground he was able to switch the engine back on and return to base. On 21 April, Williams landed behind enemy lines to rescue downed comrade Lieutenant Adrian Cole, having the day before pressed home an attack on Turkish cavalry while under "intense anti aircraft fire"; these two actions earned him the Distinguished Service Order, the citation for which reads:

Май айында ол майор болып тағайындалды және сол жылы Бристоль Файтерамен қайта жарақтандырылған No. 1 эскадрильяға қолбасшылық етті. "Енді алғаш рет", - деп жазды Уильямс, - "далада 17 ай болғаннан кейін бізде жаумен әуеде күресе алатын ұшақтар болды". 1918 жылдың маусымында Уильямс подполковник және RAF-тің 40-шы (Армиялық) қанатының командирі болып тағайындалды, ол Палестинада әрекет етіп жатқан еді. Оған бұрынғы No. 1 эскадрилья және үш британдық бөлім кірді. Үлкен Хэндли Пейдж бомбалаушысымен күшейтілген оның күштері Палестинадағы Армагеддон шайқасына, соңғы шабуылға қатысты, онда олар түрік колонналарына "жаппай қирату" келтірді. Уильямс 1918 жылдың 21 қыркүйегінде Вади-Фарадағы 40-шы қанаттың әрекеттері туралы былай деп жазды: "Түрік жетінші армиясы тоқтатылды және бұл әуеден жасалған шабуылдың нәтижесі екенін атап өту керек". Ол сонымен қатар, Хандли Пейдждегі капитан Росс Смиткі екі Бристоль Файтерымен бірге, Амманның солтүстігіндегі майор Т. Е. Лоуренстің араб армиясына, Дераадан ұшып келе жатқан неміс ұшақтарынан қысымға ұшыраған кезде көмекке жіберді. Қараша айында Уильямс Палестина бригадасының уақытша командирі болып тағайындалды. Уильямс Лондондағы Австралия императорлық күштерінің (АИК) штабында авиация офицері болып қызмет етті, содан кейін Австралияға оралып, Армия штабындағы Әуе қызметінің директоры лауазымын иеленді, Мельбурн. Австралия ұшу корпусы таратылды және оның орнына Австралия әуе корпусы (ААК) құрылды, ол AFC сияқты Армияның бір бөлімі болды. 1920 жылдың 9 қарашасында Австралия әуе кеңесі құрылғаннан кейін Уильямс және оның әріптестері Корольдік әуе күштеріне негізделгендердің пайдасына әскери шендерін тастады. Уильямс, қазір қанат командирі, Австралия әуе күштерін (АӘК) құру үшін Әуе кеңесінің ұсынымын жеке құрастырып, ұсынды, ол Армиядан да, Корольдік Австралия теңіз күшінен де тәуелсіз қызмет еді. АӘК 1921 жылдың 31 наурызында құрылды; Уильямс RAF құрылған күні үш жыл бұрынғы 1 сәуірден гөрі осы күнді әдейі таңдады, "жаман адамдар бізді "сәуір ақымақтары" деп атамасын". "Корольдік" префиксі бес айдан кейін қосылды. Уильямс 1921 жылдың шілдесінде RAF туына негізделген, бірақ Оңтүстік Кресттің бес жұлдызы RAF дөңгелегінің ішінде және төменгі қосқыш төртбұрышындағы Ұлттық жұлдызды көрсететін АӘК үшін туды ұсынды. Бұл дизайн RAAF үшін қабылданбады, үкімет 1949 жылға дейін RAF туының тікелей көшірмесін қолданды, ол кезде Австралия туының жұлдыздарын пайдаланатын жаңа дизайн таңдалды. Әуе кеңесінің аға офицері ретінде Уильямс Бірінші әуе мүшесі атағын алды, жаңадан құрылған әуе күштері бастапқыда Армия мен Флотқа тең "Штаб бастығы" лауазымына лайық деп танылмады. Ол жаңа қызметтің позициясын нығайту үшін оның активтерін және оқытуын кеңейтуге кірісті. АӘК құрылғаннан кейін көп ұзамай, Пойнт Куктан сегіз шақырым (бес миль) қашықтықтағы Лавертон әуе базасы үшін жер сатып алынды, ал 1921 жылдың шілдесінде Уильямс Жаңа Оңтүстік Уэльстегі Ричмондта база құру туралы алғашқы ұсынысын жасады, ол Викториядан тыс алғашқы база болды. Ол сонымен қатар Армия мен Флот студенттерін, соның ішінде Корольдік әскери колледждің түлектерін, офицерлер санын арттыру үшін қосымша тарту бағдарламасын бастады; осы схемадан пайда болған үміткерлердің арасында болашақ әуе күштерінің басшылары Джон Маккоули, Фредерик Шергер, Валстон Хэнкок және Алистер Мурдок, сондай-ақ Джо Хьюитт және Фрэнк Блэдин сияқты басқа да жетекші тұлғалар бар еді.

He was promoted major in May and given command of No. 1 Squadron, which was re equipped with Bristol Fighters later that year. "Now for the first time," wrote Williams, "after 17 months in the field we had aircraft with which we could deal with our enemy in the air." In June 1918, Williams was made a brevet lieutenant colonel and commander of the RAF's 40th (Army) Wing, which was operating in Palestine. It comprised his former No. 1 Squadron and three British units. Augmented by a giant Handley Page bomber, his forces took part in the Battle of Armageddon, the final offensive in Palestine, where they inflicted "wholesale destruction" on Turkish columns. Of 40th Wing's actions at Wadi Fara on 21 September 1918, Williams wrote: "The Turkish Seventh Army ceased to exist and it must be noted that this was entirely the result of attack from the air." He also sent Captain Ross Smith in the Handley Page, accompanied by two Bristol Fighters, to aid Major T. E. Lawrence's Arab army north of Amman when it was harassed by German aircraft operating from Deraa. In November, Williams was appointed temporary commander of the Palestine Brigade, Williams served as Staff Officer, Aviation, at Australian Imperial Force (AIF) headquarters in London, before returning to Australia and taking up the position of Director of Air Services at Army Headquarters, Melbourne. The Australian Flying Corps had meanwhile been disbanded and replaced by the Australian Air Corps (AAC) which was, like the AFC, a branch of the Army. Upon establishment of the Australian Air Board on 9 November 1920, Williams and his fellow AAC officers dropped their army ranks in favour of those based on the Royal Air Force. Williams, now a wing commander, personally compiled and tabled the Air Board's submissions to create the Australian Air Force (AAF), a service independent of both the Army and the Royal Australian Navy. The AAF was duly formed on 31 March 1921; Williams deliberately chose this day rather than 1 April, the founding date of the RAF three years earlier, "to prevent nasty people referring to us as 'April Fools'". The "Royal" prefix was added five months later. Williams proposed an ensign for the AAF in July 1921, based on the Royal Air Force flag but featuring the five stars of the Southern Cross within the RAF roundel and the Commonwealth Star in the lower hoist quarter. This design was not adopted for the RAAF, the government employing instead a direct copy of the RAF ensign until 1949, when a new design using the stars of the Australian Flag was chosen. As the senior officer of the Air Board, Williams held the title of First Air Member, the nascent Air Force initially not being deemed suitable for a "Chief of Staff" appointment equivalent to the Army and Navy. He moved to consolidate the new service's position by expanding its assets and training. Shortly after the AAF's establishment, land was purchased for an air base at Laverton, eight kilometres (five miles) inland of Point Cook, and in July 1921 Williams made the initial proposal to develop a base at Richmond, New South Wales, the first outside Victoria. He also started a program to second students from the Army and Navy, including graduates of the Royal Military College, Duntroon, to bolster officer numbers; candidates reaped by this scheme included future Air Force chiefs John McCauley, Frederick Scherger, Valston Hancock and Alister Murdoch, along with other senior identities such as Joe Hewitt and Frank Bladin.

Әуе штабының бастығы

Бірінші әуе мүшесі лауазымы 1922 жылдың қазан айында Әуе штабының бастығы (CAS) лауазымымен алмастырылды. Уильямс 1920 және 30-жылдары он жеті жыл ішінде үш рет CAS қызметін атқарды, ол қанатты командир (кейін Әуе вице-маршалы) Стэнли Гоблмен кезектесіп тұрды. Бұл ротацияға себеп болған нәрсе – Армия мен Теңіз күштерінің «Уильямстың тәуелсіздігін шектеу» үшін жасаған амалы болуы мүмкін. Бірақ бұл келісім «екі офицердің арасында өнімсіз бәсекелестікті күшейтті». Уильямс 1923 жылдың көп бөлігін Англияда өткізді, Камберлидегі Британ армиясының штаб колледжіне және Андовердегі Әуе күштерінің штаб колледжіне оқуға барып, келесі жылы Канада мен АҚШ-та білімін жетілдірді. Ол болмаған кезде Гобл Әуе штабының бастығы болып қызмет атқарды. 1925 жылдың ақпанында оралғаннан кейін көп ұзамай Уильямс Гоблдің Сиднейдегі Рашкаттерс шығанағында шағын гидроұшақтар базасын құру жоспарын тоқтатты. Оның орнына ол РААФ-тың алғашқы амфибиялық ұшағы Ричмондта орналасатын «Супермарин Сиглз» ұшақтарын сатып алуды ұйымдастырды. Ол шілде айында топ капитаны болып тағайындалды және сол жылы «Австралияның әуе қорғанысы туралы меморандум» атты маңызды әуе соғысы зерттеуін жазды. Көп жағынан болашақты көре білген бұл зерттеуде Бірінші дүниежүзілік соғыстағы одақтас Жапония Австралияның басты әскери қатері ретінде қарастырылды. Жаңа Әуе күштері шағын ұйым болды, атмосферасы ұшқыштар клубына ұқсас, бірақ оның мүшелері бірнеше маңызды ұшулар жасады. Гобл 1924 жылы CAS болып қызмет еткен кезде Австралияны әуемен айналып ұшудың алғашқы сапарына жетекшілік етті. 1926 жылдың 25 қыркүйегінде екі экипаж мүшесімен, соның ішінде Гоблдің пилоты Айвор МакИнтайрмен бірге Уильямс Де-Хавиланд DH.50A флоттық ұшағында Пойнт Куктан Соломон аралдарына 10000 миль (16093 км) саяхатқа шықты, Оңтүстік Тынық мұхиты аймағын операциялар жүргізуге қолайлы театр ретінде зерттеу үшін. Үшінші топ 7 желтоқсанда 12 ұшақтың RAAF сүйемелдеуімен және 300 сарбаздық құрмет сақшысымен оралды. Бұл сапар «белгілі бір шетелдік державалар» осындай сапарды жоспарлап отырғанын мәлімдеген заманауи газеттерде жарияланған «престиж мәселесі» ретінде қарастырылса да, сонымен қатар Уильямстың Гоблдің 1924 жылғы экспедициясына «жауап ретінде» RAAF ұшағы мен экипажы жасаған алғашқы халықаралық ұшу ретінде ерекшеленді. Ол сол жылдың 1 шілдесінде әуе коммодорына көтерілді. Уильямс 1933 жылы Лондондағы Империялық қорғаныс колледжіне оқуға бару үшін CAS лауазымын Гоблге қайта тапсырды және 1934 жылдың маусымында лауазымын қайта иеленді. 1935 жылдың 1 қаңтарында әуе вице-маршалына көтерілуі оны Армия мен Теңіз күштерінің штаб басшыларының теңдес дәрежесіне жеткізді. Уильямс жергілікті ұшақ өнеркәсібін дамытуға ынталандырды, бұл Әуе күштерінің және жалпы австралиялық авиацияның өзін-өзі қамтамасыз етуіне көмектесетін еді. Ол 1936 жылдың қарашасында RAAF-тың Эксперименттік бөлімінің бұрынғы басшысы Лоуренс Уокетт басқарған «Комонвелл әуе кемелері корпорациясының» құрылуына жеке қатысты. 1939 жылы Уильямс CAS лауазымынан босатылды және «Эллингтон есебі» жарияланғаннан кейін «фактылық түрде шетелге қуылды». Федералды үкімет Уильямсты Әуе күштерін нығайтқаны үшін мақтады, бірақ оны Эллингтонның қорытындылары үшін кінәлады және ол баспасөз тарапынан сынға ұшырады. Жағымсыз есептен басқа, Уильямстың RAAF тәуелсіздігін қызу қорғауы арқылы «жаулары көбейгені» айтылды. Үкімет оны екі жылға RAF-ке жібергенін мәлімдеді.

The position of First Air Member was replaced by Chief of the Air Staff (CAS) in October 1922. Williams would serve as CAS three times over seventeen years in the 1920s and '30s, alternating with Wing Commander (later Air Vice Marshal) Stanley Goble. One motive suggested for the rotation was a ploy by Army and Navy interests to "curb Williams' independence". Instead the arrangement "almost inevitably fostered an unproductive rivalry" between the two officers. Williams spent much of 1923 in England, attending the British Army Staff College in Camberley and RAF Staff College, Andover, followed by further study in Canada and the United States the following year. Goble served as Chief of the Air Staff in his absence. Shortly after his return in February 1925, Williams scuppered a plan by Goble to establish a small seaplane base at Rushcutters Bay in Sydney, instead organising purchase of Supermarine Seagulls, the RAAF's first amphibious aircraft, to be based at Richmond. He was promoted to group captain in July and later that year drafted a major air warfare study, "Memorandum Regarding the Air Defence of Australia". Considered prescient in many ways, it treated World War I ally Japan as Australia's main military threat,

The young Air Force was a small organisation with the atmosphere of a flying club, although several pioneering flights were made by its members. Goble had commanded the first circumnavigation of Australia by air in 1924 while he was CAS. On 25 September 1926, with two crew members including Goble's pilot, Ivor McIntyre, Williams commenced a 10000 mile (16093 km) round trip from Point Cook to the Solomon Islands in a De Havilland DH.50A floatplane, to study the South Pacific region as a possible theatre of operations. The trio returned on 7 December to a 12 plane RAAF escort and a 300 man honour guard. Though seen partly as a "matter of prestige" brought on by contemporary newspaper reports that claimed "'certain Foreign Powers'" were planning such a journey, and also as a "reaction" by Williams to Goble's 1924 expedition, it was notable as the first international flight undertaken by an RAAF plane and crew. and promoted to air commodore on 1 July the same year. Williams again handed over the reins of CAS to Goble in 1933 to attend the Imperial Defence College in London, resuming his position in June 1934. His promotion to air vice marshal on 1 January 1935 belatedly raised him to the equivalent rank of his fellow Chiefs of Staff in the Army and Navy. Williams encouraged the local aircraft industry as a means to further the self sufficiency of the Air Force and Australian aviation in general. He played a personal part in the creation of the Commonwealth Aircraft Corporation in November 1936, headed up by former Squadron Leader Lawrence Wackett, late of the RAAF's Experimental Section. In 1939 Williams was dismissed from his post as CAS and "effectively banished overseas", following publication of the Ellington Report that January. The Federal government praised Williams for strengthening the Air Force but blamed him for Ellington's findings, and he was criticised in the press. Beyond the adverse report, Williams was thought to have "made enemies" through his strident championing of the RAAF's independence. The government announced that it was seconding him to the RAF for two years.

Екінші дүниежүзілік соғыс

1939 жылдың қыркүйегінде соғыс басталғанда Уильямс RAF Жағалау командованиесінде әкімшілік бөліміне жетекші болды, ол ақпан айынан бастап осы лауазымды атқарып келген, бұрын Ұлыбритания Әуе министрлігінде қысқа мерзім қызмет еткен. Екінші дүниежүзілік соғыстағы Әуе күштерінің ресми тарихындағы томында Дуглас Гиллисон Уильямстың RAAF және оның мәселелері туралы жан-жақты білімін, сондай-ақ қызметтегі ұзақ тәжірибесін ескере келе, "Бурнеттен Уильямстың мүмкіндіктерінен асып түсетін қандай үлес күтілгенін анықтау қиын" деп жазды. Уильямс Ұйымдастыру және Жабдықтау жөніндегі Әуе мүшесі болып тағайындалды және әуе маршалы атағына ие болды, бұл RAAF-тағы алғашқы мұндай атаққа ие болған адам. 1941 жылдың қазан айында Уильямс Англияға оралып, онда орналасқан көптеген австралиялықтарға қызмет көрсетуді үйлестіру үшін RAAF Шетелдік штаб-пәтерін құрды. «RAAF» эскадрильяларының көпшілігі негізінен австралиялықтардан тұрмады, ал Уильямстың Бомбалау командованиесінде ерекше RAAF тобын құруға жасаған тырабысы, Ұлыбритания Корольдік Әуе күштерінің 6-тобы сияқты, нәтижесіз аяқталды. Ол Еуропадағы RAAF қызметкерлері үшін жағдайды жақсарту бойынша келісімдерге келді, бастапқыда ұсынылған RAF төменгі жалақы мөлшерлемелеріне қарағанда Австралияның толық жалақы шкаласын ұсынды. 1942 жылы Әуе маршалы Бернеттің қызмет мерзімі аяқталғаннан кейін Уильямс тағы да CAS лауазымына қарастырылды. Алайда, премьер-министр Джон Кертин бұл ұсынысты қабылдамады, ал тағайындалу күтпеген жерден әуе коммодоры Джордж Джонсқа берілді. Уильямстың тікелей Әуе министріне есеп беруін көздеген Әуе күштерінің бас инспекторы лауазымы да іске аспады. Оның орнына Уильямс Вашингтонға, АҚШ-тағы Біріккен штабтардың бас кеңсесінде RAAF өкілі ретінде жіберілді және соғыс аяқталғанға дейін онда қалды. Сонымен қатар, Аделаида әуежайының салынуы және Сидней әуежайын халықаралық хаб ретінде қайта жаңғырту жұмыстары да оның қатысуымен жүзеге асты. Уильямстың әйелі Констанс 1948 жылы қайтыс болды, ал ол 1950 жылдың 7 ақпанында Лоис Виктория Кроссқа үйленді, ол Азаматтық авиация бас директоры лауазымынан зейнетке шығар алдындағы жыл. Содан кейін ол Air New Zealand-дың алдағы құрылымы болған Tasman Empire Airways Limited (TEAL) компаниясының директоры болып тағайындалды. Екінші дүниежүзілік соғысқа дейін Әуе күштеріне басшылық еткенімен, сондай-ақ 1921 жылы оның құрылуына қатысқандығы үшін Уильямс RAAF-тің «әкесі» деп есептеледі. Бұл атау бұрын Эрик Харрисонға қолданылған, ол Генри Петре 1915 жылы Таяу Шығысқа жіберілгеннен кейін Орталық Ұшу мектебінің жалғыз жетекшісі болды, сондай-ақ RAAF-тің негізін қалаушы мүшесі болды. 1970 жылдарға қарай, бұл мәртебе Уильямске тиесілі болды. Ол RAAF-тің ең ұзақ қызмет еткен басшысы болып қала береді, үш мерзімде он үш жыл қызмет етті: 1922 жылдың қазан айынан желтоқсан айына дейін; 1925 жылдың ақпанынан 1932 жылдың желтоқсанына дейін; және 1934 жылдың маусымынан 1939 жылдың ақпанына дейін. 1925 жылғы «Австралияның әуе қорғанысы туралы меморандум» атты мақаласында Уильямс «Австралияның қорғаныс қиындығының негізгі мәнін» және «RAAF-тің стратегиялық ойлауының тұрақты ерекшеліктерін» анықтады. Сол кездегі үкімет назардан тыс қалдырған зерттеудің операциялық қағидалары Австралияның қорғаныс стратегиясының негізіне айналды, ол 21-ші ғасырда да қолданылып келеді. Одақтас күштері арасында бірегей болған униформа 1972 жылы көп мақсатты орташа көк түсті костюмге ауыстырылды, бірақ кейінгі жылдары көптеген шағымдардан кейін 2000 жылы Уильямстың бастапқы түсі мен стиліне қайта оралды. Уильямсқа арналған ескерткіштердің қатарында Аделаида әуежайындағы Сэр Ричард Уильямс даңғылы бар. 1974 жылы тағайындалған Сэр Ричард Уильямс кубогы RAAF-тің «Жылдың ұшқышы» атағын иеленушіге табыс етіледі. 2005 жылы Уильямстың Австралиялық Ұшу корпусының қанаттары, әдетте Пойнт-Куктағы RAAF мұражайында көрсетілетін, австралиялық ғарышкер доктор Энди Томас ұшақпен ғарышқа алып барылып, қайтадан жерге оралды. Оның құрметіне аталған Уильямс қоры 2009 жылдың ақпанында «Австралияның қорғанысы мен қауіпсіздігіне қатысты мәселелер бойынша қоғамдық пікір алмасуды кеңейту үшін» құрылды.

When war broke out in September 1939, Williams was Air Officer in charge of Administration at RAF Coastal Command, a position he had held since February that year, following a brief posting to the British Air Ministry. In his volume in the official history of the Air Force in World War II, Douglas Gillison observed that considering Williams' intimate knowledge of the RAAF and its problems, and his long experience commanding the service, "it is difficult to see what contribution Burnett was expected to make that was beyond Williams' capacity". Williams was appointed Air Member for Organisation and Equipment and promoted to air marshal, the first man in the RAAF to achieve this rank. Williams returned to England in October 1941 to set up RAAF Overseas Headquarters, co ordinating services for the many Australians posted there. Even nominally "RAAF" squadrons formed under the Scheme were rarely composed primarily of Australians, and Williams' efforts to establish a distinct RAAF Group within Bomber Command, similar to the Royal Canadian Air Force's No. 6 Group, did not come to fruition. He was able to negotiate improved conditions for RAAF personnel in Europe, including full Australian pay scales as opposed to the lower RAF rates that were offered initially. When Air Chief Marshal Burnett completed his term in 1942, Williams was once more considered for the role of CAS. This was vetoed by Prime Minister John Curtin and the appointment unexpectedly went to acting Air Commodore George Jones. A mooted Inspector Generalship of the Air Force, which would have seen Williams reporting directly to the Minister for Air, also failed to materialise. Instead Williams was posted to Washington, D. C. as the RAAF's representative to the Combined Chiefs of Staff in the United States, and remained there until the end of the war. as well as the construction of Adelaide Airport and redevelopment of Sydney Airport as an international facility. Williams' wife Constance died in 1948 and he married Lois Victoria Cross on 7 February 1950. the year before he retired from the Director Generalship of Civil Aviation. He then took up a place on the board of Tasman Empire Airways Limited (TEAL), forerunner of Air New Zealand. For his stewardship of the Air Force before World War II, as well as his part in its establishment in 1921, Williams is considered the "father" of the RAAF. The epithet had earlier been applied to Eric Harrison, who had sole charge of Central Flying School after Henry Petre was posted to the Middle East in 1915, and was also a founding member of the RAAF. By the 1970s, the mantle had settled on Williams. He remains the RAAF's longest serving Chief, totalling thirteen years over three terms: October to December 1922; February 1925 to December 1932; and June 1934 to February 1939. In his 1925 paper "Memorandum Regarding the Air Defence of Australia", Williams defined "the fundamental nature of Australia's defence challenge" and "the enduring characteristics of the RAAF's strategic thinking". Ignored by the government of the day, the study's operational precepts became the basis for Australia's defence strategy in the 1980s, which remains in place in the 21st century. Unique at the time among Commonwealth forces, the uniform was changed to an all purpose middle blue suit in 1972 but following many complaints in the ensuing years reverted to Williams' original colour and style in 2000. Memorials to Williams include Sir Richard Williams Avenue at Adelaide Airport, The Sir Richard Williams Trophy, inaugurated in 1974, is presented to the RAAF's "Fighter Pilot of the Year". In 2005, Williams' Australian Flying Corps wings, usually on display at the RAAF Museum in Point Cook, were carried into space and back on a shuttle flight by Australian born astronaut Dr Andy Thomas. The Williams Foundation, named in his honour, was launched in February 2009 "to broaden public debate on issues relating to Australian defence and security".