Британ ғалымы Стивен Роуз және оның ғылыми еңбектері
Steven Rose
Лондондық невролог, жазушы және әлеуметтік сыншы Роуздің өмірі мен білімі. Атеист болған сәті, еврейлік тәрбиесі, биохимия және нейрохимиядағы зерттеулері.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Ағылшын нейробиологы, автор және қоғамдық комментатор.
English neuroscientist, author, and social commentator
Ерте өмір
Лондонда, Ұлыбританияда дүниеге келген ол, православие яһудийі ретінде тәрбиеленді. Роуз сегіз жасында атеист болуға шешім қабылдағанын айтады. Ол Лондонның солтүстік-батысындағы тікелей қаржыландырылатын мектепке оқыды, онда еврей студенттерінің санына шектеу қойылған (numerus clausus) жүзеге асырылды. Ол Кембридж университетінің Кингс колледжінде биохимияны және Лондондағы Кингс колледжінің Психиатрия институтында нейрохимияны оқыды.
Born in London, United Kingdom, he was brought up as an Orthodox Jew. Rose says that he decided to become an atheist when he was eight years old. He went to a direct grant school in northwest London which operated a numerus clausus restricting the numbers of Jewish students. He studied biochemistry at King's College, Cambridge, and neurochemistry at the Institute of Psychiatry, King's College London.
Академиялық мансап
Оксфордтағы Нью-колледжде шәкімдік алғаннан кейін және Медициналық зерттеулер кеңесінің ғылыми қызметкері болғаннан соң, ол 1969 жылы жаңа құрылған Ашық университетінің биология профессоры болып тағайындалды. Ол кезде ол Ұлыбританиядағы ең жас профессор және кафедра меңгерушісі болды. Ашық университетінде ол Ми зерттеу тобын құрды, онда ол және оның әріптестері есте сақтау процестеріне қатысты биологиялық процестерді және Альцгеймер ауруын емдеуді зерттеді. Ол 300-ге жуық ғылыми мақала мен шолу жариялады. Ол бірнеше танымал ғылыми кітаптар жазды және тұрақты түрде The Guardian газеті мен London Review of Books журналында жазады. 1999 жылдан 2002 жылға дейін ол әйелі, феминист-әлеуметтанушы Хилари Роузбен бірге Лондонның Грешем колледжінде «Физика профессоры» (генетика және қоғам) лауазымында қоғамдық лекциялар оқыды. Оның еңбектері көптеген медальдар мен сыйлықтарға ие болды, соның ішінде ғылымды насихаттау үшін Биохимиялық қоғамның медалі және 2004 жылғы беделді Эдинбург медалі. Оның «Жадының қалыптасуы» атты кітабы 1993 жылы Rhone Poulenc ғылыми кітап сыйлығын жеңіп алды. 2012 жылы Британдық нейробиология қауымдастығы оған «нейробиология саласына ерекше үлес қосқаны үшін» өмір бойына сыйлық берді. Хилари Роузбен бірге ол 1960 жылдары ғылымдағы әлеуметтік жауапкершілік жөніндегі британдық қоғамның негізін қалаушы мүшесі болды, ал соңғы кезде Израильдің палестиналық аумақтарды оккупациялауын тоқтағанша Израиль академиялық мекемелерін бойкоттауға шақыруда белсенділік танысты, себебі ізраильдік ғалымдардың Израиль Қарулы күштерімен (IDF) тығыз байланысы бар. Стивен мен Хилари Роуз бастаған және тағы 123 ғалым қол қойған ашық хат 2002 жылғы 6 сәуірде The Guardian газетінде жарияланды. 2004 жылы Хилари Роузбен бірге Палестина университеттері үшін британдық комитеттің құрылтайшы мүшелері болды. Роуз бірнеше жыл бойы BBC Radio 4 арнасының этикалық дебаттар сериясы «Әдептік лабиринтте» тұрақты сарапшы болды. Оның Хилари Роузбен бірге жазған соңғы кітаптары: «Ах, кешір, Дарвин: Эволюциялық психологияға қарсы аргументтер» (2012), «Гендер, жасушалар және ми: жаңа биологияның Прометей уәделері» (Verso), Guardian газетінің рецензенты Стивен Пул «таң қалдыратын, ақылға сыятын және ашулы» деп сипаттаған, «өте әсерлі» және соңғы «Нейробиологиялық ғылым біздің ойымызды өзгерте ала ма?» (Polity, 2016). Оның аудио-өмірбаяны Британ кітапханасының көрнекті ғалымдар туралы ұлттық өмірбаяндар жинағының бір бөлігі болып табылады. Әлеуметтанушы Николас Роуз оның кіші інісі. Хилари мен ол екі ұл тәрбиелеп отыр. Ол әлі де атеист болып қала береді.
Following a Fellowship at New College, Oxford, and a Medical Research Council research post, he was appointed to the professorship of biology at the newly instituted Open University in 1969. At the time he was Britain's youngest full professor and chair of the department. At the Open University he established the Brain Research Group, within which he and his colleagues investigated the biological processes involved in memory formation and treatments for Alzheimer's disease on which he has published some 300 research papers and reviews. He has written several popular science books and regularly writes for The Guardian newspaper and the London Review of Books. From 1999 to 2002, he gave public lectures as a Professor of Physick (Genetics and Society) with his wife, the feminist sociologist Hilary Rose at Gresham College, London. His work has won him numerous medals and prizes including the Biochemical Society medal for communication in science and the prestigious Edinburgh Medal in 2004. His book The Making of Memory won the Rhone Poulenc Science Book Prize in 1993. In 2012 the British Neuroscience Association gave him a lifetime award for "Outstanding contributions to neuroscience." Together with Hilary Rose he was a founder member of the British Society for Social Responsibility in Science in the 1960s, and more recently they have been instrumental in calling for a boycott of Israeli academic institutions for as long as Israel continues its occupation of the Palestinian Territories, on the grounds of Israeli academics' close relationship with the IDF. An open letter initiated by Steven and Hilary Rose, and also signed by 123 other academics was published in The Guardian on 6 April 2002. In 2004 Hilary Rose and he were the founding members of the British Committee for the Universities of Palestine. Rose was for several years a regular panellist on BBC Radio 4's ethics debating series The Moral Maze. His recent books with Hilary Rose include Alas Poor Darwin: Arguments against Evolutionary Psychology, in 2012, Genes, Cells and Brains: the Promethean promises of the new biology (Verso), described by Guardian reviewer Steven Poole as 'fascinating, lucid and angry' with a 'lethally impressive hit ratio' and most recently Can Neuroscience Change Our Minds? (Polity, 2016). His audio autobiography forms part of the British Library's National Life Stories Collection of distinguished scientists. The sociologist Nikolas Rose is his younger brother. Hilary and he have two sons. He remains an atheist.
Генетикалық детерминизмді сындау
Ричард Левонтин мен Леон Каминмен бірге Роуз «радикалды ғылым қозғалысын» қолдады. Үшеуі де социобиологияны, эволюциялық психологияны және адаптационизмді сынады, ең бастысы «Біздің гендерімізде емес» (1984) кітабында социобиологияға (Э. О. Уилсон, 1975), «Өзіндік ген» (Ричард Докинс, 1976) және адамның әлеуметтік мінез-құлқына эволюциялық түсіндіруді қолдайтын басқа да еңбектерге қарсылықтарын білдірді. «Біздің гендерімізде емес» кітабында Докинс «социобиологтардың ең редукционисті» деп сипатталды. Докинс жауап ретінде кітапта генетикалық тұрғыдан аргументтерді бұрмалап, «ақылға сыймас пароди́яға» (кешенді бірліктің қасиеттері – бөлшектердегі сол қасиеттердің қосындысы ғана) айналдырып, «сары адам» қателігін жасағанын жазды және авторларды «идеологияны шындыққа басымдық етуде» айыптады. Роуз өзінің «Өмір жолдары» кітабының екінші басылымында жауап берді. Роуз осы салада тағы да еңбектер жазды: 2000 жылы әлеуметтанушы Хилари Роузбен бірлесіп «Ах, кедей Дарвин: эволюциялық психологияға қарсы аргументтер» атты эволюциялық психологияға сын жазды. 2006 жылы ол классикалық мұрагерлік бағалауды, әсіресе IQ контекстінде, адам популяцияларына қатысты пайдалы ғылыми өлшем ретінде жоққа шығаратын мақала жазды. Роуз танымал американдық палеонтолог, эволюциялық биолог және ғылым тарихшысы Стивен Джей Гулдтың «Өмірдің байлығы» (2007) кітабына кіріспе жазды.
With Richard Lewontin and Leon Kamin, Rose championed the "radical science movement". The three criticized sociobiology, evolutionary psychology, and adaptationism, most prominently in the book Not in Our Genes (1984), laying out their opposition to Sociobiology (E. O. Wilson, 1975), The Selfish Gene (Richard Dawkins, 1976), and other works promoting an evolutionary explanation for human social behaviour. Not in Our Genes described Dawkins as "the most reductionist of sociobiologists". In retort, Dawkins wrote that the book practices a straw man fallacy by distorting arguments in terms of genetics to "an idiotic travesty (that the properties of a complex whole are simply the sum of those same properties in the parts)", and accused the authors of giving "ideology priority over truth". Rose replied in the second edition of his book Lifelines. Rose wrote further works in this area: in 2000 he jointly edited with the sociologist Hilary Rose, a critique of evolutionary psychology entitled Alas, Poor Darwin: Arguments Against Evolutionary Psychology. In 2006 he wrote a paper dismissing classical heritability estimates as useful scientific measures in respect of human populations especially in the context of IQ. Rose wrote the introduction of The Richness of Life (2007) by the prominent American paleontologist, evolutionary biologist, and historian of science, Stephen Jay Gould.