Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Американдық протестант христиан пасторы, американдық саясаткер Джозеф Трейси (1793-1874) – протестант христиан пасторы, газет редакторы, тарихшы және 19 ғасырдың басы мен ортасындағы Америка отарлау қоғамының көрнекті қайраткері. Ол Жаңа Англия Ренессансының әдеттегі өкілі ретінде белгілі.
American Protestant Christian minister
the American politician from Ohio
Joseph Tracy (1793–1874) was a Protestant Christian minister, newspaper editor, historian and leading figure in the American Colonization Society of the early to mid 19th century. He is noted as a typical figure of the New England Renaissance.
Ерте өмір және білім
Джозеф Трейси 1793 жылдың 3 қарашасында Вермонт штатының Хартфорд қаласында Джозеф пен Рут Картер Трейситің үлкен баласы ретінде дүниеге келді. Өзінің айтуынша, ол 1814 жылы Дартмут колледжінде Фи Бета Каппа қоғамына сайланғаннан кейін, өнер магистрі дәрежесін алғанға дейін "фермердің ұлы және студент, кейде оның екеуі де бір уақытта" болды. Ол 1859 жылы Вермонт университетінен дінтану докторы дәрежесін алды, одан кейін ол атаққа ие болды.
Joseph Tracy was born November 3, 1793, in Hartford, Vermont, as the eldest child of Joseph and Ruth Carter Tracy. By his own account, he "was a farmer's boy and student alternately, or sometimes both at once," until he graduated with a Master of Arts from Dartmouth College in 1814, after election to the Phi Beta Kappa Society. The degree of Doctor of Divinity was awarded him by the University of Vermont in 1859, after he had won his fame.
Ерте мансап
Өз заманындағы көптеген жоғары оқу орындарын бітіргендер сияқты, ол да бастапқыда сабақ беріп өмірленді. 1817 жылы Вермонт штатындағы Роялтон академиясының директоры болып тағайындалды. Ұсыным хатында оның туралы: "Мен оны Дартмут колледжінде соңғы жылдардағы ең жақсы тіл білгіштері мен классикалық ғалымдардың бірі деп білемін. Оны әдемі мінезді джентльмен де, көзге түсетін педагог та емес, бірақ пайдалы оқытушы деп табасыздар" делінген. Ол сол жерде алғашқы әйелі Элеонора Уошбернмен танысып, 1819 жылы үйленді. Білімді әйелдерді бағалаған ол оған латын тілін оқытып, грек тілін бастады, бірақ отбасылық жағдайлар оның оқуын тоқтатты. Осы кезеңде ол заңды оқуға да кірісті.
Like many other college graduates of his day, he first supported himself by teaching. In 1817, he was chosen as principal of Royalton Academy in Vermont. In a letter of recommendation it was said of him "I know him to be one of the best linguists and classical scholars in general who have been this number of years at Dartmouth College. . You will find him to be not a fine gentleman nor a showy pedagogue but a useful instructor." It was there he met his first wife, Eleanor Washburn, whom he married in 1819. An admirer of educated women, he taught her Latin and began Greek, until the demands of family life cut short her studies. At this time, he also began the study of law.
Кейінгі өмірі мен еңбектері
Алайда ол заңнан бас тартып, дін қызметкері болуға бел буып, Вермонт штатындағы Тетфорд қаласында Аса Бертоннан оқыды және 1821 жылдың 26 маусымында Конгрегациялық шіркеулердің дін қызметкері ретінде қабылданды. 1821-1828 жылдар аралығында Тетфордқа жақын жердегі екі шіркеудің пасторы болды, бірақ соңғы жылға қарай оның нағыз шаруасы шіркеу қызметінің басқа саласында екені анық болды. 1828 жылдың күзінде ол кіші ағасы Эбенезер Картер Трейси 1826 жылы құрған Вермонт қауымдық шіркеулерінің органы – "Вермонт хроникасы" газетінің редакторы болып тағайындалды. 1834 жылы ол тағы да ағасымен лауазымын алмастырып, "Бостон рекордсменінің" редакторы болды. Сонымен қатар, ол 1837 жылы қысқа мерзімге "Нью-Йорк обсервер" газетінің редакторы қызметін атқарды. Осы және одан кейінгі кезеңде ол бірнеше кітап жариялады, олардың ішінде: 1839 жылғы "Соңғы үш нәрсе" – қайта тірілу, сот және соңғы жаза туралы эссе; 1842 жылғы "Ұлы ояну" – 18-ғасырдың ортасы мен соңында Америкадағы діни жаңару тарихы (кейбір ғалымдар осы қозғалыстың танымал атын пастор Трейсинің еңбегіне жатқызады); және 1842 жылғы "Америка кеңесінің миссиялары тарихы". Трейсидің бірінші әйелі Элеонорадан сегіз баласы болды, ол 1836 жылы қайтыс болды. 1842 жылы ол Сара Принсқа үйленді. Өмірінің соңғы жылдарында ол әйелі мен екі үйленбеген қызының күтімінде болды. Ол немересі Марта Трейси Оулердің қамқоршысы болды. Ол 1874 жылдың 24 наурызында Массачусетс штатындағы Беверли қаласындағы үйінде қысқа аурудан кейін қайтыс болды.
However, he gave up the law for the ministry, studying under Asa Burton of Thetford, Vermont, and was admitted to the ministry of the Congregational Churches on June 26, 1821. From 1821 to 1828 he held the pastorates of two churches in villages near Thetford, but by the latter year it became apparent that his true work lay in a different branch of church activities. He was appointed in the autumn of 1828 to take the editorship of the "Vermont Chronicle", an organ of the Vermont Congregational Churches, which had been founded in 1826 by his younger brother, Ebenezer Carter Tracy. In 1834, he again exchanged positions with his brother, becoming editor of the Boston Recorder. He also served for a short time in 1837 as editor of the New York Observer. During and after this time he published several books, including: The Three Last Things, 1839, an essay on resurrection, judgment and final retribution; The Great Awakening, 1842, a history of the religious revival in America in the mid to late 18th century (some scholars attribute the well known name of that movement to Rev. Tracy's work); and The History of the Missions of the American Board, 1842. Tracy had eight children with his first wife, Eleanor, who died in 1836. He remarried in 1842 to Sarah Prince. In his later years, he was cared for by his wife and two unmarried daughters. He was the guardian of his granddaughter, Martha Tracy Owler. He died in his home in Beverly, Massachusetts, on March 24, 1874, after a short illness.
Пікірлер мен көзқарастар
Трейсидің теологиялық көзқарастары оның діни тобы үшін толыққанды дәстүрлі, тіпті пуритандық болды. Бірақ, шіркеуіндегі қатты дау-дамабыл кезінде оның төзімділігі ерекше көзге түсті. Трейси отбасының әңгімелерінен белгілі болғандай, ол Нью-Йоркте жүргенде Сэмюэл Ф. Б. Морзеге Морзе кодын жасауға көмектескен, Морзенің әдетке сыймайтын идеяларына қарамастан. Бұл тек әңгіме болғанымен, Трейсинің түрлі салалардағы білімі өте кең екені белгілі болды. Бірде досы екіншісіне Англияда табылған мыс түрі туралы айтып тұрғанда, бірі: «Трейси мырза осында болса, сізге айта алатын еді!» деді. Сәл кейін көтеріп қараса, Трейси олардың жанында тұрды. Досы сұрақ қоюға қарсы тұра алмады: «Трейси мырза, Бангтаун мысы деген не?» Трейси ол сөздің «Birmingham Copper» деген сөздің қысқартылған түрі екенін айтып, терминнің мағынасын толық түсіндірді. Оқушы кезінен бастап Трейси, Солтүстікте саяси ой-пікірдің қалыптасуына үлкен үлес қоскан Жаңа Англиялық топпен тығыз байланыста болды, әсіресе, оның әріптестері, Дартмут колледжін бітірген Руфус Чойт пен Дэниел Вебстер. 1842 жылы ол Массачусетс отарлау қоғамының хатшысы болып жұмыс істеуге кірісті, ол Америка отарлау қоғамының бөлімшесі еді, және ол 1874 жылы қайтыс болғанға дейін осы лауазымды атқарды. 1858 жылы ол бас қоғамның директоры болды және Вашингтондағы жылдық жиналыстарға қатысты. 1867 жылы жарық көрген «Америка отарлау қоғамының жарты ғасырлық мерекесі» атты еңбекте ол қоғамның жұмысы туралы тарихи мақала жариялады. Бұл қоғамдар, 1817 жылдан бастап Оңтүстік штаттарында да пайда болды, қара құлдарды босату және оларды Африкаға қайтару арқылы құлдық мәселесін шешуге немесе жеңілдетуге тырысты. Бірақ шындығында, отарлауды қолдаушылардың ниеттері әртүрлі болды – көптегендер құлдықтан бас тартқандар емес, еркін негр халқынан құтылуды қалады. Трейси жұмысын бастаған кезде, ірі масштабты отарлау сәтсіздікке ұшырағаны және қозғалыстың көп бөлігінің сенімсіздікке тап болғаны анық болды. Трейси Либерияны ыңғайсыз халыққа арналған жай ғана қолайлы орын деп қараған жоқ. Шын құлдыққа қарсы көзқарастарынан басқа, ол Африка отарлауын христиандық миссияның бір жолы ретінде қарастырды. Ол сондай-ақ Либерияда колледж ашуға және оны табысты жұмыс істеуге маңызды үлес қосты. Трейсинің өмірі Америка тарихындағы «Жаңа Англияның қайта жаралуы» деп аталатын кезеңнің тән өкілі болды. Оның тәрбиесі мен көзқарастары діни жорашылардың дәуіріне қайта оралды – ол Рождествоны түркілердің мерекесі деп атады, бірақ отбасының оны тойлауына араласпады, – бірақ оның білімі мен төзімділігі заманауи сезімнің бастауын білдірді.
Tracy's theological views were absolutely orthodox for his denomination, even puritan in outlook. However, in a time of extreme turbulence in his church, his tolerance was notable. Tradition within the Tracy family suggests that he assisted Samuel F. B. Morse with the development of the Morse code when in New York, despite Morse's well known unorthodox ideas. Although this is mere tradition, Tracy did have a reputation as a man with an extraordinarily extensive fund of knowledge in varied fields. The story is told that a friend was talking to another about a certain type of copper found in England. The friend said "Mr. Tracy could tell you if he was here!" and then looking up, saw him. The friend couldn’t resist. "Mr. Tracy, what is Bungtown Copper?" Tracy replied that it was an expression shortened from Birmingham Copper and proceeded to go into a deep explanation of the meaning of the term. From his college days, Tracy was closely associated with the New England group who were leaders in the development of political feeling in the north, most notably Rufus Choate and Daniel Webster, both fellow Dartmouth graduates. In 1842, he began his life work as secretary of the Massachusetts Colonization Society, an affiliate of the American Colonization Society, a position he held until his death in 1874. He became a director of the parent society in 1858 and attended the annual meetings at the Washington headquarters. The "Memorial of the Semi Centennial Anniversary of the American Colonization Society," published 1867, contains a historical account by him of the work of the society. These Societies, which arose in several states including the South, beginning in 1817, undertook to solve, or alleviate, the slavery question by acquiring freedom for black slaves and transporting them by ship back to Africa. In actuality, the motives of the colonization supporters were mixed—many supporters were no abolitionists, but instead wanted to be rid of the free Negro population. By the time Tracy began his work, it was clear that large scale colonization was a failure and that much of the movement was discredited. Tracy's did not view Liberia as a mere convenient place for an inconvenient population. Besides sincere anti slavery views, he saw African colonization as a way of Christian mission. He also had an important influence in the founding of the college at Liberia and bringing it into successful operation. Tracy was in some ways a typical figure in the period of American history known as the New England Renaissance. His upbringing and inclination looked back to the Pilgrim fathers—he called Christmas a heathen holiday, yet never interfered with his family's celebration of it—but his education and tolerance heralded the beginnings of a more modern sensibility.