Ричмонд шлюзі мен жаяу өткелі: Темза өзеніндегі маңызды тарихи құрылыс. 1894 ж. салынған, қаладағы жаяу жүргіншілерге арналған көпір және шлюз туралы ақпарат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Лондондағы шлюздер мен жаяу жүргіншілер көпірлері, Англия.
Lock and pedestrian bridges in London, England
Ричмонд шлюзі мен жаяу жүргіншілер көпірі – Англияның оңтүстік-батысындағы Темза өзенінде орналасқан, бақыланатын шлюздері мен жаяу жүргіншілерге арналған екі көпірден тұратын, су деңгейіне қарай көтеріліп түсетін төменгі жағалау бөгеті. Бұл Темзаның қырық бес шлюзінің ең төменгісі және Лондон порты басқармасына тиесілі болып, олармен басқарылатын жалғыз шлюз. Ол 1894 жылы ашылған және Ричмонд қаласының солтүстік-батысында, оңтүстік-батыстағы жартылай қалалық аймақта орналасқан. Ағыс бойында, қарама-қарсы жағалауларда Сион паркі мен Кью бағы шаруашылығы орналасқан. Күндіз Ричмондтағы жағажайды батыс жағалаудағы Сент-Маргаретс ауданымен байланыстырады, ал түнгі уақытта жаяу жүргіншілерге жабылады – 19:30 GMT немесе жазғы уақыт қолданылғанда 21:30-дан кейін. Су тасқыны кезінде шлюз қақпалары көтеріліп, металл аркалардың артына жартылай жасырылады, осы аркалар екі жаяу жүргіншілер көпірін құрайды. Бұл Темзаның кеме жүзе алатын қырық бес бөлігінің ең төменгі су деңгейін сақтау үшін салынған. Құрылыстың төменгі жағында бірнеше шақырымға дейін, су тасқанда кеме жүретін арна тар болып, ең үлкен су сыйымдылығы бар кемелердің өтуіне шектеу қояды. Сәйкесінше, шлюзден төмен орналасқан келесі маңызды тоқтау орны – Брентфорд догы.
Richmond Lock and Footbridge is a lock, rising and falling low tide barrage integrating controlled sluices and pair of pedestrian bridges on the River Thames in southwest London, England, and is a Grade II* listed structure. It is the furthest downstream of the forty five Thames locks and the only one owned and operated by the Port of London Authority. It was opened in 1894 and is north west of the centre of Richmond in a semi urban part of southwest London. Downstream are Syon Park and Kew Gardens on opposite banks. It connects the promenade at Richmond with the neighbouring district of St. Margarets on the west bank during the day and is closed at night to pedestrians – after 19:30 GMT or after 21:30 when BST is in use. At high tide the sluice gates are raised and partly hidden behind metal arches forming twin footbridges. It was built to maintain the lowest lying head of water of the forty five navigable reaches of the Thames above the rest of the Tideway. Below the structure for a few miles, at low tide, the navigable channel is narrow and restricts access for vessels with the greatest draft. The next major point of mooring below the lock is, accordingly, at Brentford Dock.
Сипаттама
Құрылыстың негізін жобалаған бас инженер Ф. Г. М. Стоуни 1873 және 1894 жылдар аралығында шлюздерге байланысты жеті патент тіркеді.
The chief engineer who designed the core of the structure, F. G. M. Stoney, took out seven patents relating to sluices between 1873 and 1894.
Меншік және пайдалану
1908 жылы қабылданған заң бойынша Теддингтон шлюзінен төмен ағысқа орналасқан өзеннің барлық бөлігіне жауапкершілік Лондон порты басқармасына берілді, соның ішінде осы құрылым да.
In 1908 an act transferred responsibility for all points of the river downstream of a point below Teddington Lock to the Port of London Authority thereby including this structure.
Құрылыс себептері
1209-1831 жылдардағы Лондон көпірі бұзылған кезде оның ауыр және күрделі тіректерін алып тастау нәтижесінде, өзеннің жоғары ағысы бұрынғыдай тез ағысқа қайта оралды, ал төменгі ағысындағы ағыс та өзгереді, көпірдің дерлік тосқауылдай болуына дейін. Бұл көпір, әсіресе Тюдор дәуірінде 200 ғимаратқа орналасқан кезде және Ұлы Лондон өрті кезінде, көпірді сақтап қалған суреттерде, тосқауыл сияқты көрінетін. Бұл өзгеріс, өзеннің төменгі ағысының (ең төменгі бөлігінің) аршылуымен және Теддингтон шлюзі мен бөгетінің салынуымен бірге, Ричмонд, Твикенхэм, Хэм, Питершем және солтүстік Теддингтондағы Темзаның күніне бірнеше сағат бойы үлкен лайлы және құмды жағалаулардың арасынан азаятын су ағысымен өтетіндей жағдайға әкелді. Ерекшелік – апталар бойы орташадан көп жауын-шашын болған кезде, өзеннің суы тасып, «тасқын» деп аталатын. Алайда, мұндай ағыс өзеннің жоғары ағысына кеме жүргізуге кедерілді. 19 ғасырдың соңына қарай Теддингтоннан жоғары су тартылу көлемі қаланың бес негізгі су тартқыш станциясының төртеуіне жетті. Жеңіл немесе қалыпты жауын-шашыннан кейін, көптеген баржалар екі төменгі толқын кезінде және олардың шамамен бірнеше сағатында өзенмен жүзуге тырысып, сәтті бола алмады. 1890 жылы, көп жылдық өтініштерден кейін, Парламент актісі қабылданды, ол жартылай шлюз бен бөгетті салуды бекітті – Ричмонд Footbridge Sluices, Lock and Slipway Act 1890 (53 & 54 Vict. c. ccxxiv). Бұл Темзадағы шағын шлюздердің бірі, ол арал немесе аралдардың (айттардың) айналасында салынбаған.
When the London Bridge of 1209 to 1831 was demolished the removal of its bulky and elaborate piers resulted in the tides upstream returning to the rapid flows as they were downstream and before its forming of a near barrier. That bridge was particularly dam like when it housed 200 buildings in the Tudor period and in depictions at the time of the Great Fire of London which spared the bridge. This change, together with dredging of the lower river (lowest reaches) and construction of Teddington Lock and weir, meant that for hours of each day the Thames at Richmond, Twickenham, Ham, Petersham and northern Teddington, was a shallow watercourse running past great mud and shingle banks. The exception was after weeks of above average rainfall when the river is known as in spate however such outflow hinders navigation upstream. By the late 19th century water extraction above Teddington had increased to four of five of the city's main waterworks and after light or normal rainfall more barges found it impossible to navigate the reach during and for hours around the two low tides each day. In 1890, after many years of petitioning, an act of Parliament was enacted to build the half lock and weir, the Richmond Footbridge Sluices, Lock and Slipway Act 1890 (53 & 54 Vict. c. ccxxiv). This is among a small minority of Thames locks not to have been built around an island or islands (aits).
Құрылыстың егжей-тегжейі
Солтүстік-шығыс ("Сарри") жағына қарсы баржалық шлюз салынды. Одан кейін үлкен ақ тас cutwaters (стерлингтер)пен қоршалған төрт алып кірпіш тіреуіш орналасқан. Бұл тіреуіштер металл парапет деңгейіне дейін жететін салыстырмалы жұқа тас қаптамаларын ұстап тұрады, олар классикалық стильде рередостармен және кәріздермен өрнектелген, боялған металл аркаларды қолдайды. Аркалардың үстінде қара фонарьлармен, металл тіреулермен және қарапайым финиалдармен аяқталған, аркалармен үйлесетін түсті балюстрада орналасқан. Тіреуіштер кедергілерді орналастырса, аркалар екі көлденең деңгейлі (жол) жүруге арналған алаңды ұстап тұрады. Қарсы жағалауда өзеннің жоғары және төменгі ағысынан қол жетімді, көлбеу құлама бар. Ілгекті кедергілерді ұстап тұру үшін қажетті құрылысты билік екі жаяу көпір түрінде салуға келісті. Көпір 1894 жылдың 19 мамырында сол кездегі Йорк герцогы (кейіннен король Георг V) тарапынан ресми түрде ашылды, құны 61 000 фунт стерлинг болды. Ақы төлеу кассалары мен турникеттердің қалдықтары әлі де сақталған. Шлюз қақпасының екі жағында кірпіштен салынған және механизмдермен жабдықталған екі жеке жаяу көпір болғандықтан, ақы жинау үшін төрт касса және турникеттер орнатылуы керек болды.
A barge lock was constructed against the north east ("Surrey") side. This is followed by four immense brick piers protected by large ashlar stone cutwaters (starlings). These in turn support relatively thin stone dressings reaching to the metal parapet level, carved in a classical style with reredos and cornices, supporting painted metal arches. A matching colour balustrade is above the arches finished with black lanterns, metal pillars and simple finials. The piers house the barriers and the arches support a pair of horizontal decks (walkways). Against the opposite bank is a gently elevated slipway accessed from upstream and downstream parts of the river. As a superstructure was required to hold the suspended barriers, authorities agreed to build this in the form of two footbridges. The bridge was formally opened on 19 May 1894 by the then Duke of York (who later became King George V), having cost £61,000 The toll booths and the remains of the turnstile housings remain. Since two unconnected footbridges exist, one either side of the sluice gate holding brickwork and mechanisms, four toll booths and turnstiles had to be provided to collect the tolls.