Лерос аралы – Грекияның Эгей теңізіндегі әдемі арал. Қалыңдық 7992 адам. Афинадан теміржолмен немесе ұшақпен қалай жетуге болады? Туризм үшін тамаша орын!
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Ракеталық қозғалтқыш
the rocket engine
Лерос (Λέρος), сондай-ақ Леро (итальян тілінен), – Эгей теңізінің оңтүстігіндегі Додеканестегі грек аралы және муниципалитеті. Ол Афинаның Пирей портынан шамамен 357 теңіз милі (661 км) қашықтықта орналасқан, одан 9 сағаттық теміржолмен немесе Афинадан 45 минуттық ұшумен жетуге болады. Түркиядан шамамен 48 км қашықтықта жатыр. Лерос Калимнос аймақтық бірлігінің құрамына кіреді. 2021 жылғы халық санауы бойынша халқы 7 992 адамды құрайды. Муниципалитетке Фармакониси (халық саны 21) және Левита мен Кинарос сияқты бірнеше адам тұрмайтын кішкентай аралдар кіреді. 2021 жылғы санақ бойынша халық саны 7 992 адамды құрады, бірақ жазғы маусымда бұл көрсеткіш 15 000-нан асып түседі. Аралдың жағалау сызығының ұзындығы 72 км-ге жетеді. Ол Сент-Джон рыцарларының әскери бекінісімен, мүмкін, Византия бекінісі орнында салынған ортағасырлық қамалымен танымал. Жақын маңдағы аралдар: Патмос, Липси, Калимнос, сондай-ақ Агия Кириаки және Фармакос кішкентай аралдары. Көне заманда бұл арал Парфен Иокаллис аралы деп есептелген және Мелеагер мен Мелеагридтер туралы грек және рим әдебиеттерімен байланысты болған. Әкімшілік орталығы және ең ірі қаласы – Агия Марина, 2021 жылы оның халқы 2 380 адамды құрады. Басқа да ірі қалалар: Лакки (2 093 адам), Хиркокампос (710 адам), Камара (673 адам) және Альинда (699 адам).
Leros (Λέρος), also called Lero (from the Italian language), is a Greek island and municipality in the Dodecanese in the southern Aegean Sea. It lies from Athens's port of Piraeus, from which it can be reached by a nine hour ferry ride or by a 45 minute flight from Athens. It is about from Turkey. Leros is part of the Kalymnos regional unit. It has a population of 7,992 (2021). The municipality includes the populated offshore island of Farmakonisi (pop. 21), as well as several uninhabited islets, including Levitha and Kinaros, and had a 2021 census population of 7,992, although this figure swells to over 15,000 during the summer peak. The island has a coastline of It is known for its imposing medieval castle of the Knights of Saint John possibly built on a Byzantine fortress. Nearby islands are Patmos, Lipsi, Kalymnos, and the small islands of Agia Kyriaki and Farmakos. In ancient times it was considered the island of Parthenos Iokallis and linked to the Hellenistic and Roman literature on Meleager and the Meleagrides. The administrative centre and largest town is Agia Marina, with a population of 2,380 inhabitants in 2021. Other sizable towns are Lákki (pop. 2,093), Xirókampos (710), Kamára (673), and Álinda (699).
Көлік
Парфенидегі Лерос қалалық әуежайы аралды күніне бірнеше рет Афинамен байланыстырады (45 минуттық ұшу). Сонымен қатар, Пирей және Додеканез аралдарының басқа аралдарына, оның ішінде жоғары жылдамдықты пароммен де қатынас бар, ол жазда тікелей Миконосқа (4 сағат) қатынайды. "Додеканисос экспрес" катамараны Леросты Додеканез аралдарының көпшілігімен байланыстырады. Лерос сондай-ақ әуежайлары бар басқа жақын аралдармен де байланысқа ие, олардың ішінде Кос, Калимнос, Родос және Самос бар, оларға Леросқа қысқа қайықпен (1-2 сағат) жетуге болады.
The Leros Municipal Airport at Partheni connects the island multiple times a day with Athens (45 minute flight). There are also ferry connections to and from Piraeus and the other islands of the Dodecanese, including the HighSpeed Ferry, which connects directly to Mykonos during summer (4 hours). The Catamaran Dodekanisos Express connects Leros with most of the Dodecanese islands. Leros also has a range of connections to other nearby islands with airports, including Kos, Kalymnos, Rhodes and Samos, which are a short boat ride to Leros (1 – 2 hours).
Дәстүрлі музыка
Лердің көптеген жергілікті әндері Грекияның дәстүрлі (нисиотика) музыкасындағы ең танымал әндердің қатарында, ең белгілілері – "Pote Tha'nixoume Pania" ("Pos to Trivun to Piperi"), "Mes tou Aegeou ta Nisia" және "Proutzos". "Лерикос" – аралдың жергілікті биінің атауы, сондай-ақ "Иссос" биі де ерекше аталады. Арал тұрғындары ең көп ұнататын музыкалық аспаптар – цемпуна (τσαμπούνα), лира (λύρα) және скрипка.
Many local songs of Leros are among the most famous in the traditional (nisiotika) music of Greece, the most celebrated being "Pote Tha'nixoume Pania" ("Pos to Trivun to Piperi"), "Mes tou Aegeou ta Nisia" and "Proutzos". Lerikos is the name of the local dance; also noteworthy is the Issos dance. The most loved instruments in the island are tsampouna (τσαμπούνα), lyra (λύρα) and violin.
Тағам
Лерос жергілікті тағамдары мен тәттілерімен әйгілі. Дәстүрлі түрде, бұл Лерос аралдарын Шығыс Жерорта теңізінің көптеген аралдарымен, сондай-ақ Кіші Азия мен Солтүстік Африканың бір бөлігімен байланыстыратын теңіз саудасының кең ауқымымен байланысты болды, бұл әрқашан таза өнімдерді қамтамасыз етіп, Лерос асүйін ерекше ететін әртүрлі рецепттер мен стильдерді ұсынды. Көбірек заманауи кезеңде итальяндық оккупация Леросқа итальяндық стильді қосуға әкелді, сондықтан қазір Леростағы көптеген мейрамханалар лириандық, грек және итальяндық тағамдардың, әдістердің және стильдердің бірегей үйлесімін ұсынады. Лерос ерекшеліктерінің ішінде тек Лероста ғана өсетін гавафес тропикалық жемісі, қызыл шарап шөгіндісінде пісірілген жергілікті қатты, тұзды мизитра ірімшігі, теңіз тұзында сақталған Колиос Пастос макрелі, Лерос төбелерінде өсетін лайсанның хош иісімен сіңген Лериан лайсан бал, тойларда ұсынылатын, бірақ Леростағы көптеген кондитерлік дүкендерде де қолжетімді Пугкакия десерті, фило қабаттары мен сироптан жасалған Патсавуропита торт және миндалдан жасалған тәтті Соумада сусыны бар.
Leros is famous for its local food and sweets. Traditionally, this was due to the range of seabound trade that connected Leros to most other islands of the Eastern Mediterranean, and parts of Asia Minor and North Africa, guaranteeing fresh produce and a range of recipes and styles that made Leros cuisine unique. In more modern times, the Italian occupation led to Leros adding an Italian style to its cuisine, whereby now many restaurants in Leros provide a unique mix of Lerian, Greek and Italian restaurants, dishes and cooking styles. Some of the more unique offerings of Leros include gavafes, a unique tropical fruit that grows only in Leros; mizithra, a local hard, salty cheese often cured in the sediment of red wine; Kolios Pastos, mackerel cured in sea salt; Lerian Thyme honey, a particularly flavourful honey derived from the thyme filled hills of Leros; Pougkakia, a Lerian dessert offered at weddings (but commonly available in the many sweets shops in Leros); Patsavouropita (a cake with layers of filo and syrup); and Soumada, a sweet drink made of almonds.
Ежелгі дәуір
Фукидид Пелопоннес соғысы кезінде (б.з.д. 431 – 404 жж.) Лерос аралдағы шығанақтар мен порстардың айрықша маңыздылығын баса көрсетті, онда Лерос демократиялық афиналықтарды қолдады. Соғыс аяқталғаннан кейін Лерос спарталықтардың билігіне өтті. Аралда грек құдайы Артемидаға арналған белгілі қасиетті орын болған. Кейіннен ол Александр Македонский және оның ізбасарлары, римдік кезең және Византия дәуірі кезінде Додеканез аралдарының қалған бөлігінің тағдырымен бірге болды. Рим империясы бөлінгеннен кейін Лерос Византия империясының құрамына кірді. Түркия жағалауындағы Дидимадан бірнеше шақырым қашықтықта, Леростан шығысқа қарай орналасқан Фармако аралында Юлий Цезарь жергілікті қарақшылармен қырық күнге тұтқынға алынған.
Thucydides stressed the special importance of the bays and the harbours of Leros during the Peloponnesian War (431 BC – 404 BC), where Leros supported the democratic Athenians. After the end of the war, Leros came under the sovereignty of the Spartans. The island had a famous sanctuary of the greek goddess Artemis. It then followed the fate of the rest of the Dodecanese Islands during the years of Alexander the Great and his successors, the Roman years and the Byzantine period. After the division of the Roman Empire, Leros was part of the Byzantine Empire. On the island of Farmaco east from Leros, a few miles from Didyma on the Turkish coast, Julius Caesar was held as a hostage by local pirates for forty days.
Венеция мен Осман дәуірі
Византия дәуірінде арал Самос облысының құрамына енді. Он үшінші ғасырда аралды генуэздіктер, содан кейін венециялықтар басып алды. 1309 жылы Сен-Жан ордені Леросты басып алып, нығайтты. 1505 жылы Осман әскербасы Кемаль Рейс үш галерасымен және тағы он жеті соғыс кемесімен қаланы қоршауға алды, бірақ оны жаулап ала алмады. 1508 жылы операция қайтадан жүзеге асырылды, бірақ нәтиже болмады. Аңызға сүйенсек, содан кейін аралды жақын 18 жастағы жалғыз аман қалған рыцарь құтқарып қалды. Ол өлген қорғаушылардың қаруларын әйелдер мен балаларға кигізіп, Османлыларды Лерос гарнизоны әлі де күшті екеніне көндірді. Соңында, 1522 жылдың 24 желтоқсанында Родос қоршауынан кейін, Сұлтан Сүлейман мен Орденнің Ұлы Мастері Филипп Вильяр де Л'Иль Адам арасында шарт жасалды. Лерос, Орденнің барлық Эгей маңындағы иеліктерімен бірге, Осман қолдарына өтті, олар төрт жүз жыл бойы аралды қысқа үзілістермен басқарды. Осман билігі кезінде Лерос, басқа аралдармен бірге, ерекше режимге ие болды, ішінара автономиямен және өзін-өзі басқару құқығымен. 1821 жылғы грек революциясы кезінде арал азат етілді және грек әскери-теңіз күштерін қайта жабдықтау үшін маңызды базаға айналды. Әкімшілік тұрғысынан ол Шығыс Спорад аралдарының Уақытша Комитетінің қарауына өтті. Алайда, 1830 жылдың 3 ақпанындағы Лондон шартымен, жаңадан құрылған грек мемлекетінің шекарасы белгіленді, Шығыс Спорад аралдары қайтадан Осман империясына қайтарылды. 1881/82 жылғы Осман империясының жалпы халық санауына сәйкес, Лерос қазасының жалпы саны 6 754 адамды құрады, оның ішінде 6 623 грек, 18 мұсылман және 113 шетел азаматы болды. 1886 жылғы «Архипелаг префектурасының күнделігінде» Лерос, Патмос, Липсос және Фурной аралдарымен бірге Осман империясына қарасты. Аралдың әкімшілік кеңесі гректер мен түріктерден құралды.
During the Byzantine Age, the island was incorporated into the Theme of Samos. During the thirteenth century, the island was occupied by the Genoese and then by the Venetians. In the year 1309, the Knights of St John seized and fortified Leros. In 1505, the Ottoman Admiral Kemal Reis, with three galleys and seventeen other warships, besieged the castle but could not capture it. The operation was repeated in 1508 with more ships, but again nothing was achieved. Legend has it that then the island was rescued by the only surviving knight, barely 18 years old. He dressed women and children in the armor of the dead defenders, convincing the Ottomans that the garrison of Leros was still strong. Finally, on 24 December 1522, following the siege of Rhodes, a treaty was signed between Sultan Suleiman and the Grand Master of the Knights, Philippe Villiers de L'Isle Adam, and Leros, along with all the Aegean possessions of the Order, passed into Ottoman hands which ruled the island with brief interruptions during a period of four hundred years. During the Ottoman rule, and along with the other islands, Leros enjoyed a privileged regime, with partial autonomy and self–government. During the Greek Revolution of 1821, the island was liberated and became an important base for the re supplying of the Greek Navy. Administratively, it came under the jurisdiction of the Temporary Committee of the Eastern Sporades. With the Treaty of London, on 3 February 1830, however, which determined the borders of the newly established Greek state, the freed islands of the Eastern Sporades were given over to the Ottoman Empire again. According to the Ottoman General Census of 1881/82 1893, the kaza of Leros had a total population of 6.754, consisting of 6.623 Greeks, 18 Muslims and 113 foreign citizens. In the "Diary of the Prefecture of the Archipelago" of 1886, Leros, along with the islands of Patmos, Lipsos and Fournoi, belonged to the Ottomans. The island's administrative council was made up of both Greeks and Turks.
Италиялық кезең
1912 жылы Ливия соғысы барысында Осман империясына қарсы Италия барлық Додеканез аралдарын (Кастелоризодан басқа) жаулап алды. 1912 жылдың 12 мамырында аралды итальяндық «Сан-Джорджо» крейсерінің теңізшілері басып алды. Аралдардың грек халқы Грекиямен бірігу мақсатында «Эгей мемлекеті» деген атаумен аралдардың автономиясын жариялады, бірақ Бірінші дүниежүзілік соғыс басталған соң бұл әрекеттер нәтижесіз аяқталды және Италия аралдарды өзінің бақылауында қалдырды. 1916 жылдан 1918 жылға дейін британдықтар Лерос аралдарын теңіз базасы ретінде пайдаланды. 1919 жылғы Венизелос-Титтони келісімінде Родос аралдарынан басқа барлық Додеканез аралдарымен бірге бұл арал да Грекияға қайтарылуы тиіс еді, бірақ Греко-түрік соғысындағы гректердің жеңілісінен кейін Италия келісімнен бас тартты. Осының салдарынан Лозанна шарты Италияның Лерос және Додеканез аралдарын иеленуін бекітті. Жаңа итальяндық фашистік үкімет итальян тілін міндетті ету, жергілікті тұрғындарды итальян ұлтын қабылдауға ынталандыру және грек мекемелерін шектеу арқылы Додеканез аралдарын итальяндықтандыруға тырысты. Италиялықтар Лерос аралда 31 жыл бойы болған кезде, оның стратегиялық маңызы мен үлкен табиғи порты (олардың ішіндегі ең ірісі – Лакки, Жерорта теңізіндегі ең үлкен терең су порты) оны кемелерге қолайлы базаға айналдырғандықтан, аралды салу және нығайту бойынша үлкен жоспар жасады. Лерос аралдағы нығайту және ірі теңіз базасын құру итальяндықтардың одақтастар үшін маңызды аймаққа (Эгей теңізі, Дарданелл және Таяу Шығыс) бақылауын қамтамасыз етті. Мюссолини Лерос аралдарын «Жерорта теңізінің Коррехидоры» деп атап, оны Италияның шығыс Эгей теңізіндегі үстемдігі үшін маңызды база ретінде қарастырды.
In 1912, during the Libyan War against the Ottoman Empire, Italy occupied all of the Dodecanese islands (except Kastelorizo). On May 12, 1912, the island was seized by the sailors of the Italian Navy cruiser San Giorgio. The Greek inhabitants of the islands declared the autonomy of the islands under the title "The Aegean State", with the aim of unification with Greece, but with the outbreak of the First World War, these moves came to nothing, and Italy retained control of the islands. From 1916 to 1918, the British used Leros as a naval base. In the Venizelos–Tittoni agreement of 1919, the island was to be returned to Greece, along with all of the Dodecanese except Rhodes, but after the Greek defeat in the Greco Turkish War, Italy canceled the agreement. As a result, the Treaty of Lausanne confirmed the Italian possession of Leros and the Dodecanese. The new Italian Fascist regime actively attempted to Italianize the Dodecanese, by making the Italian language compulsory, giving incentives to locals to adopt Italian nationality, and clamping down on Greek institutions. During the 31 years that the Italians remained in Leros, they set up a great plan to build and fortify the island, since its strategic position and its large natural harbours (the largest of which, Lakki, is the largest deepwater harbour in the Mediterranean Sea), made it an ideal naval base. The fortification of Leros and the creation of a major naval base ensured that the Italians had control over an area of vital interest to the Allies (the Aegean, the Dardanelles and the Near East). Mussolini, who called Leros "the Corregidor of the Mediterranean", saw the island as a crucial base for the Italian domination of the eastern Aegean Sea.
Портолаго/Лакки
1930 жылдары итальяндық билік жаңа үлгідегі қала мен ірі теңіз порты – Портолагоны салды. Бұл итальяндық рационализм архитектурасының ең көрнекті мысалдарының бірі. Әңгімеге қарағанда, Муссолини қалада өзі үшін сарай салған. Лерос Грецияға өткеннен кейін Лакки деп аталды.
In the 1930s a new model town and major naval base, Portolago, was built by the Italian authorities. It is one of the best examples of Italian Rationalist architecture. Mussolini was said to have a mansion for himself in the town. After Leros was transferred to Greece, it was renamed Lakki.
Екінші дүниежүзілік соғыс
1940 жылдан бастап Италия Германия жағында Екінші дүниежүзілік соғысқа қатысқаннан кейін, Лерос аралшасы британдық бомбалау шабуылдарына ұшырады, оның ішінде 1940 жылғы 26 қарашада Порт-Лакидегі шабуыл Корольдік теңіз флотының (Әскери-әуе күштері) Swordfish ұшақтарымен, 815 және 819 эскадрильялары HMS Illustrious-тан жұмыс істеді. Көптеген табиғи шығанақтардың әскери кемелерге қолайлы бекініс қызметін атқарғандығының нәтижесінде, арал Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде ең көп бомбаланған аралдардың біріне (Криттен кейін) айналды. 1943 жылғы 8 қыркүйекте Италия неміс жағында соғысты жалғастыра алмай, қарулы келісімге қол қойып, одақтастар лагеріне өтті. Италияның қарулы келісімінен кейін британдық күштер Лерос және басқа Додеканес аралдарына келді, ал арал үздіксіз неміс әуе шабуылдарына ұшырады. Ең ірі шабуылдардың бірі грек флотының флагманы – грек эсминеці «Василисса Ольгаға» жасалды, ол 1943 жылғы 26 қыркүйекте, жексенбі күні Портолагода тұрғанда неміс бомбалаушыларымен батып кетті. Лерос аралшасы 1943 жылғы 12-16 қараша аралығында «Тайфун» операциясы аясында неміс әскерлерімен әуе және десант шабуылдары кезінде басып алынды. Операцияға парашютшілер бөлімдері мен элиталық Бранденбург дивизиясының батальоны қатысты. Жердегі әскерлер Люфтваффе бомбалаушыларымен қолдау көрсетілді, оның ішінде I және II Stuka Wing 3 тобы. I топ Мегара әуе базасынан жұмыс істеді. Арал соғыс аяқталғанға дейін неміс оккупациясы астында болды. 1957 жылғы роман және одан кейінгі 1961 жылғы «Наваронның қарулары» фильмі Алистер Маклиннің туындысы Лерос шайқасына негізделген.
From 1940, when Italy entered the Second World War on the side of Germany, Leros suffered bombing raids by the British, including Port Laki, on 26 November 1940, by the Royal Navy (Fleet Air Arm) Swordfish aircraft of 815 and 819 Squadrons, operating from HMS Illustrious. As a result of the excellent anchorage provided to warships by the many natural coves, the island was the second most bombed during World War Two (after Crete). On 8 September 1943, as Italy could not continue the war on the German side, it signed an armistice and came over to the Allied camp. After the Italian armistice, British reinforcements arrived on Leros and other Dodecanese islands and the island suffered continuous German aerial bombardment. One of the largest attacks was on the Greek Navy's flagship, the Greek destroyer Vasilissa Olga, sunk by German bombers on Sunday, September 26, 1943, along with , while they were anchored in Portolago. The island of Leros was finally captured by German troops during Operation Taifun in airborne and amphibious assaults between 12–16 November 1943. The forces involved were paratroop units and a battalion from the elite Brandenburg division. The ground troops were supported by bombers of the Luftwaffe. Among them I. and II. group of Stuka Wing 3. I. Group operated from Megara Air Base. The island remained under German occupation until the end of the war. The 1957 novel and subsequent 1961 film The Guns of Navarone by Alistair MacLean was contextually based on the Battle of Leros.
Соғыстан кейінгі тарих
Немістер аралды эвакуациялағаннан кейін, Лерос 1948 жылдың 7 наурызына дейін британдық әкімшілікке қарады, содан кейін Лерос басқа Додеканез аралдарымен бірге Грекиямен біріктірілді. Соғыстан кейінгі жылдары Грекия үкіметі Леростағы көптеген ғимараттарды түрлі мақсаттар үшін пайдаланды. 1959 жылы Лепидада Лерос психиатриялық ауруханасы құрылды. Полковниктердің билігі кезінде арал саяси қарсыластарды ішкі жер аударуға пайдаланылды, ал аралдағы ескі итальяндық казармалар тұтқындық лагері ретінде қолданылды. Грекия диктатурасы кезінде (1967-1974) 4000 саяси тұтқын психиатриялық аурухананың сол ғимаратында, ол концентрациялық лагерь ретінде пайдаланылған, қуғынға ұшырады. 1989 жылы Лерос аралдағы психиатриялық ауруханада 3000-ға жуық психикалық науқастың ақшасын жымқыру және оларға қатысты зорлық-зомбылықпен байланысты даудың нәтижесінде Еуропа көлемінде танымал болды. Үкіметтен қаржыландыру жағдайдың жылдам және айтарлықтай жақсаруына әкелді. 2009 жылғы маусымда BBC хабарлағандай, бұл жақсартулардың барлығы да сақталмаған. 2015 жылғы желтоқсанда Еуропадағы көші-қон дағдарысы кезінде Грекия үкіметі, Көші-қон саясаты жөніндегі министрдің орынбасары (Иоаннис Музалас) және Лерос қаласының әкімі (Михалис Колиас)мен бірге босқындарды қабылдау орталығын салу туралы шешім қабылдады. Лагерь "жедел нүкте" деп аталады және 1000-ға дейін адамды қабылдай алады. Лероста баспана іздеушілердің болуы даулы мәселе болып табылады. Грекияның жергілікті тұрғындары баспана іздеушілерге де, гуманитарлық көмек ұйымдарына да шабуыл жасап, мазалап отырады. Лерос қаласындағы "жедел нүкте" психиатриялық аурухананың жанында орналасқан, ол "Observer" журналында "Еуропаның жасырын кінәсі" деп аталған. Лепидадағы сол аумақта (ЕО қаржыландырған деинституционализация бағдарламаларын іске қосудың 15 жылдығынан кейін) шамамен 200 науқас әлі де кішкентай оңалту орталықтарында орналасқан.
After the Germans evacuated the island, Leros came under British administration until 7 March 1948 when Leros, together with the other Dodecanese Islands, was united with Greece. During the post war years, the Greek government utilized numerous buildings in Leros for various reasons. In 1959, the mental hospital of Leros was founded in Lepida. During the junta of the Colonels, the island was used as a place of internal exile for political dissenters, with old Italian barracks of the island used as an internment camp. During the dictatorship period of Greece (1967 1974), 4,000 political prisoners were exiled in the same spaces of the mental hospital which were used as a concentration camp. In 1989, Leros came to Europe wide attention as a result of a scandal involving embezzlement of funds and the maltreatment of about 3,000 mental patients at the mental hospital on the island. Funding from the government led to a rapid and substantial improvement in conditions. A June 2009 BBC report suggests these improvements have not all been sustained. In December 2015, during the European migration crisis, the Greek Government along with the Alternate Migration Policy Minister (Ioannis Mouzalas) and the Mayor of Leros (Michalis Kolias), decided to build a refugees' reception centre. The camp is termed a "hotspot" and is able to shelter up to 1,000 individuals. The presence of asylum seekers on Leros is controversial. Greek locals have attacked and harassed asylum seekers and humanitarian aid workers alike. The hotspot of Leros is located near the mental hospital which has been internationally known as "Europe's guilty secret", as coined in an Observer article. In the same space of Lepida (after almost 15 years of implementing deinstitutionalisation programmes financed by EU), about 200 patients are still accommodated in small rehabilitation structures.