Бырон Гальвес: Мексикалық суретшінің өмірі мен шығармашылығы
Byron Galvez
Бүгінгі мексикалық суретші, Байрон Гальвес (1941-2009) туралы ақпарат. Суреттері, мүсіндері, "Мексикалық Пикассо" деп аталуы және Винсент Прайспен байланысы.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Мексикалық суретші (1941–2009)
Mexican artist (1941–2009)
Байрон Гальвес (28 қазан 1941 – 27 қазан 2009) – мексикалық суретші, ол негізінен сурет салуымен танымал, сонымен қатар мүсіндер, оның ішінде монументальді туындылар жасаған. Ол Хидальго штатының ауылдық аймағында дүниеге келді, оның әкесі джаз музыкасы ойнап, әдебиет оқыған, бұл 1930 жылдардағы Мексиканың ауылдық жері үшін ерекше жағдай еді. Дегенмен, бұл Гальвесті мәдениетпен таныстырды, бірақ ол ой-толғанысқа немесе жазуға емес, бейнелеу өнеріне қызығушылық танытты. Ол Мексика қаласына бакалавр және магистратура деңгейінде сурет өнерін оқуға барды, бірақ бітірген жоқ, орнына оқу курсын аяқтағаннан кейін жұмысқа орналасуды жөн көрді. Оның алғашқы жеке көрмесінен бұрын, оның туындыларын Жюстино Фернандес сынға алды, бірақ барлық картиналар американдық актер Винсент Прайстің ішінде шетелдік сатып алушыларға сатылды, ол Гальвесті «мексикалық Пикассо» деп атады. Гальвес бір апта ішінде көрмеге арналған қырық бес картинаны ауыстыруға үлкерді. Осыдан бері ол Мексикада, АҚШ-та және әлемнің басқа елдерінде жеке және ұжымдық көрмелерге қатысты. 1970-1980 жылдары ол көбінесе сурет салуға ден қойды, бірақ мансабының кейінгі кезеңінде монументальді туындыларды қоса алғанда, мүсіншілікке көшті. Гальвестің еңбектері үшін алған наградаларының ішінде Salón de la Plástica Mexicana мүшелігі, Palacio de Bellas Artes-те өткен ретроспективалық көрмесі және оның өмірі туралы жарық көрген екі кітабы бар.
Byron Gálvez (October 28, 1941 – October 27, 2009) was a Mexican artist who was primarily known for his painting but also created sculpture, including monumental works. He was born in rural Hidalgo state, to a father who played jazz music and read literature, a rarity in 1930s rural Mexico. However, it exposed Gálvez to culture, even though this led to an interest in visual art rather than musing or writing. He went to Mexico City to study art at both the undergraduate and graduate level, but never completed his degrees, opting instead to begin career after his coursework. Before his first individual exhibition, his work was criticized by Justino Fernández, but all of the paintings were sold in advance to foreign buyers including American actor Vincent Price, who called Gálvez a “Mexican Picasso.” Gálvez then managed to replace the forty five paintings for the exhibition in a week. Since then he had individual and collective exhibitions in Mexico, the United States and other parts of the world. He concentrated on painting, which he is better known for, in the 1970s and 1980s, but moved on to sculpture, including monumental works later in his career. Recognitions for Gálvez's work include membership in the Salón de la Plástica Mexicana, a retrospective at the Palacio de Bellas Artes and two books published about his life.
Өмір
Гальвес Хидальго штатының Миккиауала қаласында дүниеге келді және балалық шағын бақытты деп сипаттап, оны өзгертуге ешқашан тырыспайтын. Оның әкесі Роберто Гальвес – фермер және саудагер, музыка мен әдебиетке ғашық, 1930 жылдардағы Мексиканың ауылдық жерлері үшін бұл сирек кездесетін құбылыс еді. Әкесі қалалық джаз тобында скрипка ойнайтын, ол Нью-Орлеан тобына ұқсас, көбінесе классикалық аспаптардан тұратын. Олар тіпті жаңа пьесалар да жазды. Суретші Лорд Байронның құрметіне аталған, ал оның ағалары – Элиот, Анибал және Данте әкесінің оқыған кітаптарының атауларымен байланысты. Ол оқу жоспарын аяқтағанмен, диплом алу үшін қажетті басқа талаптарды орындамай, оның орнына карьерасын бастауды жөн көрді. Олар Гальвес қайтыс болғанға дейін бірге өмір сүрді. Гальвес 67 жасында Инглес обсерваториясы ауруханасында жүрек талмасынан көз жұмды. Оның күлі қайтыс болғаннан кейін бір жыл өткен соң Миккиауала қаласындағы үйінің маңындағы бір мүсіннің қасына салынды.
Gálvez was born in Mixquiahuala, Hidalgo and described his childhood as happy, and would not have changed it. His father, Roberto Gálvez, was a farmer and merchant, who was a music and literature enthusiast, a rarity is 1930s rural Mexico. His father played the violin in the town's jazz band, which had almost all classical instruments, making it similar to bands in New Orleans. They even composed new pieces. The artist was named after Lord Byron, and his brothers, Eliot, Aníbal and Dante, after his father's reading preferences. Although he completed his coursework, he did not finish the other requirements needed for the degree, instead opting to start his career. The couple remained together until Galvez's death. Galvez died at age 67 at Inglés Observatorio Hospital from a heart attack. His ashes were deposited a year after his death to the side of one of the sculptures at his home in Mixquiahuala.
Мансап
Гальвес ең алдымен, канвасқа маймен салған суреттерімен танымал. Өмірі бойы ол Мексиканың, АҚШ-тың, Еуропаның және Латын Америкасының алпыстан астам қалаларында жеке және ұжымдық көрмелер өткізді. Суреттер көрмеге бір апта бұрын елден шығарылды, бірақ Гальвесті суреттерінің жоқтығы алаңдатпады, керісінше, оның еңбегінің танылуы мен қолдауына риза болды. Оның туындыларын Мексика мен АҚШ-тың ірі коллекцияларында кездестіруге болады. Оның ең сұранысқа ие болған жұмыстары – бейнелі туындылары, әсіресе өмірінің соңғы жылдары жасағандары. Олардың ішінде Мексикадағы Ұлттық музыка консерваториясындағы мурал (1970), Мексикадағы Юнидад Морелос ауданындағы отыз фут биіктіктегі мүсін (1971), Мексикадағы жеке тұрғын үйге арналған қолмен соғылған мыс триптих (1984), жеке тұрғын үйге арналған мүсіндік есік (1985), Нью-Йорктегі жеке үйге арналған мүсін (1986), Никко Мексика қонақ үйіндегі «Жалпақ дене» (1998), Пачука қаласы үшін бес фут биіктіктегі «Дене I» мүсіні (1999), Пачука қаласындағы Альтива ғимаратындағы он тоғыз фут биіктіктегі «Дене II» мүсіні (1999), Пачукаға кіретін тас жолдағы «Мыңжылдық» қола мүсіні-фонтаны (2000), Миксуакуала, Идальго (2005) және Дэвид Бен-Гурион мәдени саябағына арналған бас жоспар мен орталық мозаика (2005) бар. Саябақ жобасы, оның өмірінің соңғы туындысы, 345 000 шаршы фут алақанды әлемдегі ең ірі жаяуларға арналған муралын құрумен қатар, 65 акрлық саябақтың өзінің дизайнын да қамтыды. Оның басқа да қызметтеріне өзі бітірген оқу орнында сурет салуды оқыту, 1973 жылы Мексика радиосының діни бағдарламасы үшін жоба жасау, 1980 жылы Мексикадағы литография туралы деректі фильмге қатысу және Радио, Телевидение және Кинематография бас басқармасы үшін бірнеше арнайы бағдарламалар жасау кірді. 1995 жылы ол Идальго штатының Ұлттық өнер және мәдениет кеңесінің мүшесі болып тағайындалды. 1997 жылы Испанияның Вальпараисо қорымен мәдени алмасуға қатысты. Гальвес өмірінде он бестен астам сыйлық пен құрметті марапаттар алды. Оның еңбектері үшін марапаттарға 1966 жылы Форд компаниясы ұйымдастырған бәйгеде мүсіншілік бойынша бірінші орын, 1967 жылы Ұлттық Жастар институтынан мүсіншілік бойынша бірінші орын, Мексикадағы Федералдық болат комиссиясы ұйымдастырған бәйгеде құрметті мақтау (1971) және 1972, 1975 және 1986 жылдары Мексикадағы Мексикалық пластикалық өнердің жылдық салонында бірінші орын кірді. 1968 жылы ол Мексикалық пластикалық өнер салонының мүшесі болды. 1996 жылы Әдемі өнерлер сарайы «30 жылдық сызба» атты ретроспективті көрме өткізді. Оның өмірі туралы 1982 және 1997 жылдары екі кітап жарық көрді. Ол қайтыс болғаннан кейін, оның туған қаласы мәдени орталығына оның есімін берді, ал штат губернаторы оған өлгеннен кейін еңбегі үшін медаль табыс етті.
Gálvez is best known for his oils on canvas. During his career, he exhibited individually and collectively in over sixty venues in Mexico, various cities in the United States, Europe and Latin America. The paintings were taken out of the country one week before the exhibit, but Gálvez was not concerned about not having paintings for the show, rather he was satisfied about his work being recognized and supported. His works can be found in major collections in both Mexico and the United States. The strongest demand has been for his figurative work especially that produced later in his life. These include a mural at the National Conservatory of Music in Mexico City (1970), a thirty foot high sculpture in Unidad Morelos in Mexico City (1971), a hand hammered copper triptych for a private residence in Mexico City (1984), a sculpted door for a private residence (1985), a sculpture for a private home in New York (1986), Reclined Torso at the Hotel Nikko Mexico (1998), Torso I a five foot high sculpture for the city of Pachuca (1999), Torso II a nineteen foot high sculpture at the Altiva Building, Mexico City (1999), Millennium, a bronze sculpture/fountain at the highway entrance to Pachuca (2000), a sculpture garden for Mixquiahuala, Hidalgo (2005) and the master plan and central mosaic for the David Ben Gurion Cultural Park in Pachuca (2005) The park project, the last before his death, included not only the creation of the central mosaic, the largest pedestrian mural in the world at 345,000ft2, but also the design of the 65 acre park itself. His other activities included the teaching of drawing at his alma mater, the creation of a program for the radio ministry of Mexico in 1973, participation in a documentary about lithography in Mexico in 1980 and the creation of several special programs for the office Radio, Television and Cinematography. In 1995, he was appointed as a member of the Consejo Nacional de Arte y Cultura of the state of Hidalgo. In 1997, he participated in a cultural exchange with the Valparaíso Foundation of Spain. Galvez received over fifteen awards and honorary tributes during his lifetime. Recognitions for his work include first prize in sculpture in a competition organized by the Ford company in 1966, first prize in sculpture from the Instituto Nacional de Juventud in 1967, honorable mention from a contest promoted by the Comisión Federal de Acero in Mexico City (1971) and first place at the Salon Annual de la Plástica Mexicana in Mexico City in 1972, 1975 and 1986. In 1968, he became a member of the Salón de la Plástica Mexicana. In 1996, the Palacio de Bellas Artes held a retrospective called Semblanza de 30 años. Two books published about his life in 1982 and 1997. After his death, his hometown named their cultural center after him, and he was awarded a merit medal posthumously by the governor of the state.
Өнер
Гальвестің шығармашылығы сурет салу, мүсін жасау, гравюра, литография және сызу салаларын қамтыды. Гальвес үшін өнер рухани болды, физикалық логикадан бөлініп, тек эстетика ғана маңызды еді. Әйелдер бейнесі жиі кездеседі және көбінесе сезімтал болып келеді. Оның туындыларына Пикассо мен Жорж Брактің кубизмі, Африка және Океания халық өнері, сондай-ақ Колумбтан бұрынғы мүсін өнері әсер еткен. Ол көбінесе екі метрден асатын үлкен көлемді жұмыстарды жасайтын. Ол классикалық, джаз және кейде рок музыкасын тыңдап сурет салды. Гальвестің шығармашылығы экспрессионизм, абстракт өнер және олардың қосындысы сияқты әртүрлі көркем ағымдардың үстемдік құрған кезеңдерін бастан өткерді. Ол өзінің жұмыстарында бейнелі және абстракт өрнек арасында тепе-теңдікке қол жеткізуге тырысты. Оның сурет салудағы алғашқы кезеңі бейнелі экспрессионизм, содан кейін Карлос Мерида, Руфино Тамайо, Сантос Балмори, Кандинский, Вифредо Лам және Пикассоның күшті ықпалымен абстракт экспрессионизм болды. Рембрандт пен Караваджо сияқты классиктердің де әсері болды. Біраз уақыт абстракт өнермен айналысқаннан кейін, ол адам денесін, әсіресе әйел бейнесін қайтадан суретке салу қажеттігін сезінді, себебі ол осылай өзін жақсырақ таныстыра алады деп ойлады. 1980 жылдар шамасында ол геометриялық фигуративтік стильге көшті, бұл Заманауи өнер мұражайында өткен «Әйел» көрмесімен белгіленді. Бұл стиль «таза хроматикалық конструктивизм» деп те сипатталды. Ол өзін негізінен мүсінші деп есептеді және сол бағытта сурет салды. Абстрактты сипатына қарамастан, оның картиналарында Родригес Луна мен Сантос Балморидің ықпалымен туған күшті романтизм бар, ол ностальгия мен құрметтің араласуынан пайда болды. Оның түс және текстура қолдануы Руфино Тамайоның туындыларынан әсер алған. Көптеген жұмыстарында Пикассоның формалары мен Тамайоның түс схемалары көрінеді. Ол Пикассоны барлық уақыттағы ең ұлы суретші деп санады. (көрініс) Ол «салқын түстерді» пайдаланды және қозғалысты көрсету үшін кьяроскуро (Рембрандт техникасы) қолданды. Студент кезінде сурет салуға маманданған, сонымен қатар мүсін және монументалды туындылар жасады. 1970-1980 жылдары сурет салуға баса назар берсе де, мүсін жасаудан толыққанды бас тартқан жоқ. Ол қабырғалық суреттермен жұмыс істеген кезде мүсін жасауды бастады, оның алғашқы мүсін жұмыстары Мануэль Фельгуэрездің ықпалында болды (кейінгі туындыларында да көрінеді). Еуропаға саяхаттары оның мүсін өнеріне әсер етті, Генри Мур, Бранкузи және Чилиданың туындыларымен танысты. Стоунхенджге сапар оның кеңістік сезіміне әсер етті, ал мезоамерикалық мәдениеттің ықпалы оның тамырынан келді. Оның мүсіндік жұмыстары көбінесе металлдан жасалған, геометриялық және бейнелі дизайндарды қамтиды, соның ішінде рельефтер мен қола мүсіндер бар. Мозаикалық негіздегі металл фонтан сияқты аралас техникада жасалған туындылары да кездеседі. Кейінгі мүсіндерде көбінесе әуеде қалқып, көрерменге қарап тұрған әйел бейнелері бейнеленеді, олар көбінесе сезімтал. Оның мүсіндік жұмысы сурет салуына, ал сурет салуы мүсіндік жұмысына әсер етті.
Gálvez's work included painting, sculpture, etching, lithography, and drawing. For Galvez, art was spiritual and disconnected with physical logic, when only aesthetics mattered. Female figures are common, and often are sensual. He work has been influenced by the Cubism of Picasso and Georges Braque, by African and Oceanic folk art and by pre Columbian sculpture. He preferred large scale works often bigger than seven by seven feet. He painted while listening to classical, jazz and occasionally, rock music. Galvez's work experienced periods in which different artistic currents dominated including expressionism, abstract art and mixtures of the two. In his work, he tried to achieve a balance between figurative and abstract expression. The first stage of his painting was figurative expressionism, then abstract expressionism, under strong influence of Carlos Mérida, Rufino Tamaho, Santos Balmori, Kandinsky, Wifredo Lam and Picasso, along with some from classical painters such as Rembrandt and Caravaggio Then for some time, he practiced abstract art, but then felt the need to draw human bodies again, especially female ones because he felt it allowed him better expression. Around 1980, he moved on to geometric figurativism, marked by the “Woman” exhibit at the Museum of Modern Art. This has also been describes as “pure chromatic constructivism.” He considered himself primarily a sculptor and painted in that fashion. Despite their abstract quality, his paintings have an intense romanticism which arises from a mixture of nostalgia and affection, showing the influence of Rodríguez Luna and Santos Balmori. His use of color and texture shows influence from the work of Rufino Tamayo with many works showing the forms of Picasso and the color schemes of Tamayo. He considered Picasso to be the greatest artist of all time. (vision) He works in “cold colors” and used chiaroscuro (a technique from Rembrandt) to indicate movement. As student he specialized in painting but he also created sculpture and monumental pieces. During the 1970s and 1980s, he concentrated on painting but never left sculpture completely. He began doing sculpture though his work with murals, with his initial sculptural work showing the influence of Manuel Felguérez (seen in later pieces as well) with sculptures evolving from two dimensional to three. His European travels influenced his sculptural work with exposure to the works of Henry Moore, Brâncuși and Chillida. A visit to Stonehenge influenced his sense of space and Mesoamerican influence comes by way of his cultural heritage. His sculptural work is mostly in metals, with both geometric and figurative designs, which include reliefs and bronze sculptures. There are also mixed media pieces such as metal fountain work on a mosaic base. Latter sculptures often feature feminine figures that float in space, gazing upon the onlooker and often sensuous. His sculpting work influenced his painting and vice versa.