Соңғы Цин әулетінің регенті Зайфен

Кіріспе

Кейінқы Цин әулетінің регенті Зайфэн (12 ақпан 1883 – 3 ақпан 1951), сондай-ақ Цай Фэн, Ч'ун князі, ресми түрде Чун князі атағымен танымал, маньчжур князі және кейінқы Цин әулетінің регенті болды. Ол Даогуан императорының жетінші ұлы Иксюанның ұлы және Соңғы император Пуйидің әкесі. Ол 1908 жылдан 1911 жылға дейін ұлының билігі кезінде регент қызметін атқарды, Сіньхай революциясы Цин әулетін құлатқанға дейін.

Отбасылық негіздер

Зайфэн Гуансю императорының билігінің 9-шы жылының 12 ақпанында Айсин Гиоро руында Иксюаньның (Чун ханзадасының) бесінші ұлы ретінде дүниеге келді. Ол Чун ханзадасының ересек жасқа жеткен екінші ұлы болды. Оның анасы Люгия Куйян, Чун ханзадасының сарайында қызметші болғаннан кейін ханзаданың қарындасы болды. Хан баннерінің отбасынан шыққан ол, бастапқыда "Лю" (劉) тегін алып, Чун ханзадасына үйленгеннен және маньчжур баннеріне ауысқаннан кейін "Люгия" (劉佳) деп өзгертілді. 1875 жылы баласыз Тонгчжи императоры қайтыс болғаннан кейін, Зайфэннің ағасы Зайтианды Императрица-Жекелілер Цыси мен Цы'ань жаңа император етіп таңдады. Цыси мен Цы'ань император жесірлері Зайтианды өз ұлдары ретінде "асырап алды", яғни ол енді Чун ханзадасының ұлы емес еді. Одан кейін ол Гуансю императоры болып жарияланды. Чун ханзадасы, биліктегі императордың биологиялық әкесі ретінде, император сарайында ең жоғары наградалар мен жоғары дәрежеге ие болды. Сонымен қатар, ол Императрица-Жекелі Цысимен жақын қарым-қатынаста болды, ал оның басты әйелі Йехара Ванчжэнь Цысидің қарындасының бірі болды. 1891 жылдың қаңтар айында Чун ханзадасы қайтыс болғаннан кейін сегіз жасар Зайфэн әкесінің ханзадалық титулын мұраға алып, екінші Чун ханзадасы болды. 1900 жылы Боксерлер көтерілісі кезінде Сегіз елдің одағы Пекинге басып кіргенде, Чун ханзадасының болашақ әйелі шетелдік басқыншылардың зорлауы мен қорлауынан өзін сақтап қалу үшін өзіне-өзі қол жұмсады деген хабар тарады.

Үкіметтегі өмір

1901 жылдың ақпан айының соңы немесе наурыз айының басында Пекиннен көшіп келген Цин императорлық сарайы принц Чунды армия инспекторы етіп тағайындады. 1901 жылдың маусым айында шетелдік державалардың қысымымен 18 жасар Чун ханзадасы Германияға арнайы елші ретінде тағайындалды. Ол неміс дипломаты барон фон Кеттелердің қазасы үшін Цин үкіметі атынан Германияға өкініш білдіру үшін жіберілді. Шілдеде Чун ханзада теңіз жолымен Германияға аттанды және қыркүйекте Потсдамда император Вильгельм II-мен кездесті. Бастапқыда Еуропаны аралап, Бельгия мен Лондонға сапар шегуді жоспарлаған, алайда императорлық жесір Цисидің денсаулығының нашарлауына байланысты жоспарларын тоқтатты және мерзімінен бұрын Қытайға оралуға мәжбүр болды. Императорлық жесір Циси Чун ханзаданың Германиядағы дипломатиялық миссиясын қалай атқарғанына риза болды. Ол немістердің талабына қарамастан, императордың алдында тізе бүгуден бас тартты; дипломатиялық бұл қадам оның кеңесшісі Лян Ченгтің келіссөз дағдыларының арқасында кешірілді. Бірақ Қытайда шетелдік елшілер императордың алдында тізе бүгуге міндетті болды. Сәттіліктерінің арқасында Чун ханзада келесі жылдары бірнеше маңызды лауазымдарға тағайындалды. Сонымен қатар, Циси Чун ханзадаға күдікпен қарады, өйткені ол шетелдік державалардың сүйіктісі еді. Шындығында, 1901 жылдан кейін Чун ханзаданың императорлық сарайдағы маңызды лауазымдарға ие болуының себебі – ол шетелдік державалардың қолдауында болды, ал Циси оларды ренжітпеуге тырысты. Алайда, ол өзінің билігіне күйреу қаупін болдырмауға бейілді болды, сондықтан Чун ханзада оған үлкен мәселе тудырды. 1902 жылы Чун ханзада Германиядан оралғанда, Циси оған императорлық сарайдағы консервативті саясаткер және Цисидің адал қолдаушысы Ронглудың қызы Юланға үйленуге бұйрық берді. Чун ханзада Ронглуға қарсы болды, өйткені ол 1898 жылғы жүз күндік реформаны тоқтатуда және Гуансю императорын тұтқындауда басты рөл атқарды. Дегенмен, ол Цисиге қарсы шығудың ақылға қонымсыз екенін сезіп, Ронглудың қызына үйленуге келісті. Чун ханзада мен Юланның некесі бақытсыз болды. Чун ханзада енді оған тығыз байланысқандықтан, Циси оны енді қауіп деп санамады. 1906 жылы Чун ханзада мен Юланның тұңғыш ұлы Пуи дүниеге келгенде, Пуи таққа мұрагер болу мүмкіндігіне ие болды. Чун ханзада мен Юланның тағы бір ұлы Пуцзе және үш қызы – Юньин, Юньхэ және Юньин дүниеге келді.

Around late February or early March 1901, Prince Chun was appointed as an army inspector by the Qing imperial court, which had moved to Xi'an after evacuating Beijing. In June 1901, at the insistence of the foreign powers, the 18 year old Prince Chun was appointed by as a Special Ambassador to offer regrets on behalf of the Qing government to Germany for the murder of German diplomat Baron von Ketteler. In July, Prince Chun left for Germany by sea and met Kaiser Wilhelm II in Potsdam in September. Although he first planned to subsequently tour around Europe and visit Belgium and London, he had to cancel his plans and return to China prematurely because of health issues of Empress Dowager Cixi. Empress Dowager Cixi was pleased with how Prince Chun executed his diplomatic mission in Germany. He allegedly refused to kneel in front of the Kaiser even when the Germans insisted; the diplomatic slight was forgiven thanks to the negotiation skills of his adviser, Liang Cheng. In China, however, it was mandatory for foreign ambassadors to kneel in front of the Emperor. Due to his success, Prince Chun was subsequently given several key appointments over the following years. At the same time, Cixi grew wary of Prince Chun because the latter was a favorite of foreign powers. In fact, one reason why Prince Chun took up so many important positions in the imperial court after 1901 was that he was a protégé of the foreign powers, which Cixi was careful not to displease. However, she was as intent as ever on thwarting any challenge to her power, and so Prince Chun clearly posed a problem for her. Cixi saw an opportunity in 1902 on Prince Chun's return from Germany – she ordered him to marry Youlan, the daughter of Ronglu, a conservative politician in the imperial court and a staunch supporter of Cixi. Prince Chun loathed Ronglu because the latter played a leading role in ending the Hundred Days' Reform in 1898, and in the subsequent internment of the Guangxu Emperor. However, he still agreed to marry Ronglu's daughter because he felt it was unwise to oppose Cixi. The marriage between Prince Chun and Youlan was an unhappy one. With Prince Chun now firmly tied to her, Cixi no longer viewed him as a threat. When Prince Chun and Youlan's first son, Puyi, was born in 1906, Puyi became a likely heir to the throne. Prince Chun and Youlan had another son, Pujie, and three daughters – Yunying, Yunhe and Yunying.

Регенттік

Гуансю императоры 1908 жылдың 14 қарашасында қайтыс болды. Сол күні Цыси ханшайымы ханзада Чуньның үлкен ұлы Пуйиді мұрагер деп жариялады. Пуйи Гуансю императорының ұлы ретінде "асырап алынды"; Гуансю императоры сияқты, ол да биологиялық әкесі ретінде танылмады. Ханзада Чунь жаңа императорға көмектесу үшін регент ханзада болып тағайындалды. Цыси келесі күні қайтыс болып, Қытайдағы 47 жылдық билігін аяқтады, ал ханзада Чунь келесі үш жыл бойы регент ретінде билік жүргізді. Ханзада Чуньнің ең бірінші мәселесі – Гуансю императорына опасыздық жасаған және 1898 жылы жүз күндік реформаны тоқтатуға Ронглуға көмектескен Бейян армиясының генералы Юань Шикайды жазалау болды. Ханзада Чунь Юань Шикайды өлтіру жоспарынан бас тарды, бірақ Юаньды қызметтен босатып, "аяғының ауруын емдеу" сылтауымен Хэнаньға жіберді. 1909 жылдан 1911 жылға дейінгі үш жыл ішінде ханзада Чунь 1901 жылы Боксерлер көтерілісі аяқталғаннан кейін басталған экономикалық және саяси реформаларды жүзеге асырды, бірақ ол императорлық сарайда консерваторлар (көбінесе маньчжур шенеуніктері) мен реформаторлар (көбінесе ханьқытай шенеуніктері) арасында қысылып қалды. Тәжірибесіз ханзада Чунь билікті шағын басқару тобының қолына шоғырландырды, бұл төменгі деңгейдегі бюрократтарды ашуға ұшыратты. Ол 1916 жылға қарай конституцияны қабылдауға уәде берді, оған дайындық кезеңдері кіретін болды. 1909 жылдың 5 ақпанынан бастап Қытайда алғашқы провинциялық жиналыстар мен жергілікті кеңестер сайлауы өтті (Тяньцзинде кеңес сайлауы 1907 жылы өткізілді). 14 қазанда 21 провинциялық жиналыс өз орындарын алды. Сайланғандардың басым көпшілігі конституциялық монархияшылдар, ал кейбіреулері жасырын революционерлер болды, олар жиналыстарды наразылық ошағына айналдырды. Қорқынышпен, 3 қазан күні Пекинде өткен Ұлттық жиналыс провинциялық жиналыстар сайлаған жарты мүшесін теңестіру үшін 200 мүшесінің жартысын тағайындады. Облыстар 98 мүшені астанаға жіберді, өйткені 22-облыс Шинжаң әлі де өте нашар дамығандықтан жиналыс құру үшін сайлау өткізе алмады. Ханзада Чунь тек 96 мүшені тағайындады. Дегенмен, сайланған мүшелер басымдыққа ие болып, тағайындалғандарды өз жақтарына тартты. Ұлттық жиналыс ханзада Чуньды конституциялық процесті жеделдетуге және нағыз парламент құруға шақырды, сондықтан ханзада күтілетін мерзімді 1913 жылға жылжытуға жауап берді. 1911 жылдың 8 мамырында Ұлы кеңес Кинг ханзадасы басқаратын Императорлық кабинетпен алмастырылды. Бұл конституционалистерді қорқытты, өйткені Императорлық кабинет Ұлттық жиналысқа жауап бермейді және оның 13 мүшесінің арасында тек төрт ханьқытайымен бірге жеті маньчжур император туыстары болды, бұл екі этностың тең санын тағайындаудың ұзақ жылдар бойы сақталған саясатын бұзды. Маньчжурлар династиясының алғашқы жылдарынан бері кез келген уақыттағыдан гөрі көп билік маньчжурлардың қолына шоғырланды. Келесі күні үкімет ірі теміржолдарды мемлекеттік меншікке алу туралы жариялады, бұл саясат теміржолға көп инвестиция салған көптеген кәсіпкерлерді ашуға ұшыратты. Оларға салған қаржының тек бір бөлігі ғана қайтарылатынын айтты. Бұл көптеген буржуазия мен ақсүйектерді оқшаулады, олар теміржолды қорғау қозғалысын қарсылық ретінде бастады, ал өздері революцияға бейімделді. Осы кезеңде революционерлер Цин әулетін құлату үшін бірнеше көтеріліс жасауға тырысты, тіпті 1910 жылдың ақпанында Ван Цзиньвэй ханзада Чуньды өлтіруге тырысқан. Ханзада Чунь император жесір Цысидің маневрлеу қабілеті де, билікке құмарлығы да болмады, ол көбінесе шешімсіз болып көрінді және осы қиын кезеңде жарамсыз болды. 1910 жылы ханзада Чунь Тибеттен 13-ші Далай-ламаны қуды, ол 1913 жылға дейін Үндістаннан қайтып келмеді, содан кейін Далай-лама Тибетті тәуелсіз деп жариялады. 1911 жылдың 10 қазанында Вучан көтерілісі Синьхай революциясының басталуын белгіледі, оның мақсаты Цин әулетін құлатып, Қытайдағы императорлық билікті тоқтату еді. Цин императорлық соты Юань Шикайды қайта шақыруға мәжбүр болды, бірақ ханзада Чунь оны қатты жек көретін, өйткені Юань революцияны басуға қабілетті жалғыз адам болды. Юань 16 қарашада Императорлық кабинеттің премьер-министрі болды. Ханзада Чунь, қазір кез-келген нақты биліктен айырылған, 1911 жылдың 6 желтоқсанында орнынан кетті және регент ретінде оның қарындасы, император жесір Лонгю алмастырды. Сол күні үйіне оралғанда ол отбасына: "Енді мен отбасымның мүшесі болдым, енді балаларыма қамқорлық жасай аламын" деді. Үш жылдық регенттік ханзада Чунь үшін өте қиын жылдар болды; ол император жесір Цыси немесе Юань Шикай сияқты билікті ұнатқан жоқ, куәгерлер оның кеңседен кеткенде жеңілдегенін айтады. Пуйидің тәрбиешісі сэр Реджинальд Джонстон ханзада регент болып тағайындалғанда оның алдында тұрған орасан зор міндетке қабілетсіз екеніне баршаның мәлім болғанын айтты. Ол Чунь былай деді:
Адами қасиеттері бар, қастық немесе өшпенділікке бой алмайды, әлеуметтік, қытай драмасына саясат пен әлем ісіне қарағанда қызығушылық танытады. Жақсы ниетті, өзінің жалқау және тиімсіз жолымен баршаға ұнауға тырысады, ешкімге ұнамайды, жауапкершіліктен қашады, мүлде іскер емес, энергия, ерік күші және қайраттылықтан кемшіліктері бар, және оның дене және рухани батылдығы жетіспейтініне сенуге себеп бар. Төтенше жағдайда әлсіз, түпкілікті идеялары жоқ және сөйлеу шеберінің сөзіне ықпалдануға бейім. Дегенмен, регент болғаннан кейін, жалтақтап сөйлейтінтердің мақтауы оның өз пікірлеріне қатты ұстануына әкелді, олар әдетте дұрыс болмайтын.

The Guangxu Emperor died on 14 November 1908. On the same day, Empress Dowager Cixi issued an imperial edict proclaiming Prince Chun's eldest son, Puyi, as the successor. Puyi was "adopted" as the Guangxu Emperor's son; like the Guangxu Emperor before him, he was no longer nominally his biological father's son. Prince Chun was appointed Prince Regent to assist the new emperor. Cixi died the following day, ending her 47 year long control over China, while Prince Chun ruled as regent for the next three years. Prince Chun's first concern was to punish the Beiyang Army general Yuan Shikai, who had betrayed the Guangxu Emperor and supported Ronglu in putting an end to the Hundred Days' Reform in 1898. Prince Chun was prevented from executing his plan of having Yuan Shikai assassinated, but managed to have Yuan dismissed from office and sent home to Henan on an excuse of "curing his foot disease". Over the next three years from 1909 to 1911, Prince Chun carried out the economic and political reforms that were initiated after the Boxer Rebellion ended in 1901, but he was torn between the conservative (mainly Manchu officials) and reformist (mostly Han Chinese officials) factions in the imperial court. The inexperienced Prince Chun concentrated more power in the hands of a small ruling court which angered bureaucrats on lower levels. He promised a constitution by 1916 with preparatory stages in between. Beginning on 5 February 1909, China held its first provincial assembly and local council elections (a council election was held in Tianjin as early as 1907). 21 provincial assemblies took their seats on 14 October. The vast majority elected were constitutional monarchists with a few crypto revolutionaries and they turned the assemblies into hotbeds of dissent. Alarmed, the National Assembly, which convened in Beijing on 3 October 1910, had half of its 200 members appointed to balance the other half elected by the provincial assemblies. The provinces sent 98 members to the capital since Xinjiang, the 22nd province, had yet to hold elections to form an assembly due to its extreme underdevelopment. Prince Chun only appointed 96 members. Nevertheless, it was the elected members that dominated the floor and wooed the appointed ones to their side. The National Assembly urged Prince Chun to speed up the constitutional process and create a true parliament so the prince responded by pushing forth the expected deadline to 1913. The Grand Council was replaced by an Imperial Cabinet led by Prince Qing on 8 May 1911. It dismayed constitutionalists as the Imperial Cabinet was not responsible to the National Assembly and contained seven Manchu imperial kinsmen with only four Han Chinese among its 13 members, breaking a long standing policy of appointing equal numbers of both ethnicity. More power was concentrated in the hands of the Manchu minority than at any time since the dynasty's early years. The following day, the government announced that it would nationalize major railroads, a policy which infuriated many businessmen who invested heavily in railways. They were told that they would be compensated with only a portion of the amount they invested. This alienated many bourgeoisie and gentry, who started the Railway Protection Movement as a means of opposition while themselves becoming disposed towards revolution. The period saw the revolutionaries attempting several insurrections to overthrow the Qing dynasty, and there was even one attempt by Wang Jingwei to assassinate Prince Chun in February 1910. Prince Chun did not have the maneuvering talent nor the lust for power of Empress Dowager Cixi, and he proved often indecisive and probably unfit for this troubled period. In 1910, Prince Chun ousted from Tibet the 13th Dalai Lama, who would not return from India until 1913, whereupon the Dalai Lama declared Tibet independent. On 10 October 1911, the Wuchang Uprising marked the start of the Xinhai Revolution, which aimed to topple the Qing dynasty and end imperial rule in China. The Qing imperial court was forced to recall back Yuan Shikai, despite Prince Chun's deep aversion for him, as Yuan was the only one capable of suppressing the revolution. Yuan became Prime Minister of the Imperial Cabinet on 16 November. Prince Chun, now deprived of any real power, stepped down on 6 December 1911, and was replaced by his sister in law, Empress Dowager Longyu, as regent. When he returned home that day, he told his family, "Now I am back in the family, and I can finally care for my children". The three years of regency were certainly the most painful years in Prince Chun's life; he never relished power the way Empress Dowager Cixi or Yuan Shikai did, and witnesses say he felt relieved when he left office. Sir Reginald Johnston, tutor to Puyi, said that upon the Prince's appointment as regent it was already common knowledge that he was incapable of the enormous task ahead of him. He states Chun was:
A man of some amiable qualities, free from malice or vindictiveness, sociable, as interested in the Chinese drama as he is uninterested in politics or affairs of the great world He is well intentioned, tries hard in his languid and ineffectual way to please everyone, succeeds in pleasing no one, shrinks from responsibility, is thoroughly unbusinesslike, is disastrously deficient in energy, will power and grit, and there is reason to believe that he lacks both physical and moral courage. He is helpless in an emergency, has no original ideas, and is liable to be swayed by any smooth talker. After he became regent, however, the flattery of sycophants tended to make him obstinantly tenacious of his own opinions, which invariably turned out to be wrong.

Цин әулетінен кейінгі өмір

Тіпті жеке өмірге оралғаннан кейін де ханзада Чун ұлттық және кейін коммунистік партиялар арасында құрметті тұлға болып қала берді, олар оның биліктен бейбіт түрде кетуін және Қытайдың республикаға айналуын қабылдағанын бағалады. Сунь Ятсен тіпті 1912 жылғы қыркүйекте Пекинге келіп, онымен құттықтады, ал ханзада Чун Қытай Республикасына қолдау білдіретінін ресми түрде жариялады. 1913 жылы императрица жесір Лонгю қайтыс болғаннан кейін ханзада Чун өзінің ұлы Пуйидың (енді билік жүргізбейтін) айналасында қалған шағын императорлық сарайды басқарды және 1924 жылға дейін сарайдың барлық істерін басқарып отырды. 1917 жылы әскери тәртіп сақшысы Чжан Сун Пуйиді қысқа мерзімге таққа қайта отырғызғанда, ханзада Чун маңызды рөл атқармады, себебі Чжан Сунның қалпына келтіру ұраны «Императордың туыстарына үкіметке қатысуға рұқсат берілмес» еді. Ханзада Чун 1928 жылға дейін Пекиндегі Солтүстік резиденциясында тұрды. Ол уақытының көп бөлігін кітапханада тарих кітаптарын оқып, жаңадан шыққан журналдармен танысып өткізді. 1911 жылдан кейін ол тағы бір әйелге, Денгия ханымға үйленді, олар бірнеше балаға ие болды. Оның басты жұбайы Юлан 1921 жылы Дуанкан әйелдің (1913 жылы қайтыс болғаннан кейін императорлық сарайдағы ең жоғары дәрежелі әйел) Пуйидің дұрыс емес мінез-құлқы үшін ашық сөккенінен кейін опий ішіп, өз-өзіне қол жұмсады. 1928 жылы ханзада Чун Тяньцзиньге көшіп, британдық және жапондық концессияларда тұрды. 1939 жылғы тамызда Тяньцзинь су тасқынына ұшырағанда ол Пекинге, Солтүстік резиденцияға көшіп келді. Екінші Қытай-Жапон соғысы кезінде ханзада Чун жапондық марионеттік Маньчжуко мемлекетінің құрылуына қарсы болды және Пуйиді қатыспауға ескертті. Бірақ Пуйи оның кеңесін елемеді және жапондықтар оны Маньчжуконың марионеттік билеушісі етіп тағайындады. Ханзада Чун үш рет Маньчжукоға барып, ұлын көріп қайтты, бірақ мемлекеттік істерге қатысудан жалтара берді. Пуйи әкесінің Маньчжукода тұруын қалады, бірақ әкесі бас тартып, ауру болғанын айтып Пекинге оралды. Екінші Қытай-Жапон соғысы аяқталғанда, Ұлттық революциялық армия Пекинге жапондықтардан қайтарып алғанда, Пекин муниципалитеті ханзада Чунға жапондық оккупация кезіндегі ұстанымы үшін алғыс айтатын хат жіберді. 1949 жылы Қытай Азамат соғысы аяқталғаннан кейін және Коммунистік партия Қытай Халық Республикасын құрғаннан кейін ханзада Чун партия мүшелері тарапынан жоғары бағаланды. Алайда оның ұлы Пуйи тұтқындалып, он жылға түрмеге қамалды. Ханзада Чун қаржылық қиындықтарға байланысты Солтүстік резиденцияны үкіметке сатты. Ол сондай-ақ кітапханасы мен өнер жинағын Пекин университетіне сыйға тартты және 1950 жылы Хуай өзеніндегі су тасқынынан зардап шеккендерге көмек көрсетті. Ханзада Чун 1951 жылғы 3 ақпанда Пекинде қайтыс болды. Оның көптеген ұрпақтары бүгінгі күнге дейін Пекинде тұрып жатыр, олардың ішінде Джин Ючжи, Джин Ючжан және Джин Юлан бар. Көптегендер өздерінің маньчжур тайпалық атын Айсын Гиородан қытайлық отбасылық аты Цзинь (金) деп өзгертті, бұл «алтын» дегенді білдіреді («Айсын» маньчжу тілінде де «алтын» дегенді білдіреді).

Even after returning to private life, Prince Chun remained a respected figure, among both the Nationalist and later the Communist parties, who appreciated his peaceful stepping down from power and acceptance of China becoming a republic. Sun Yat sen even visited him in Beijing in September 1912, during which he congratulated Prince Chun, and the latter formally declared his support for the Republic of China. After the death of Empress Dowager Longyu in 1913, Prince Chun was put in charge of the small imperial court that remained around his son Puyi (no longer a ruling emperor), and he managed all the court's affairs until 1924 when Puyi was expelled from the Forbidden City. In 1917, when Puyi was briefly restored on the throne by the warlord Zhang Xun, Prince Chun played no significant role, as Zhang Xun's slogan for the restoration was "Do not allow the relatives of the emperor to participate in the government". Prince Chun lived in the Northern Residence in Beijing until 1928. He spent most of his time in the library reading books on history and newly published magazines. Sometime after 1911, he married another wife, Lady Dengiya, with whom he had several children. His primary consort, Youlan, committed suicide in 1921 by swallowing opium after being publicly scolded by Dowager Consort Duankang (the highest ranked woman in the imperial court after Empress Dowager Longyu's death in 1913) for the misconduct of her son, Puyi. In 1928, Prince Chun moved to Tianjin, where he lived in the British and Japanese concessions. In August 1939, he relocated back to the Northern Residence in Beijing when Tianjin was flooded. During the Second Sino Japanese War, Prince Chun was against the establishment of the Japanese puppet state of Manchukuo, and warned Puyi not to be involved. However, Puyi ignored his advice and was installed by the Japanese as the puppet figurehead ruler of Manchukuo. Prince Chun visited his son thrice in Manchukuo but ostensibly refused to participate in state affairs. Puyi wanted his father to live in Manchukuo but his father refused and returned to Beijing on an excuse that he was ill. At the end of the Second Sino Japanese War, when the National Revolutionary Army recovered Beijing from the Japanese, a letter of sympathy was sent to Prince Chun by the Beijing Municipality in recognition of his attitude during the Japanese occupation. After the end of the Chinese Civil War in 1949 and the Communist Party established the People's Republic of China, Prince Chun was held in high regard by the party's members. However, his son Puyi was arrested and imprisoned for ten years. Prince Chun sold the Northern Residence to the government out of financial difficulties. He also donated his library and art collection to Peking University, and provided relief aid to the victims of the Huai River flooding in 1950. Prince Chun died on 3 February 1951 in Beijing. Many of his descendants have resided or reside in Beijing to this day, including Jin Youzhi, Jin Yuzhang and Jin Yulan. Many have changed their Manchu clan name Aisin Gioro to a Chinese family name Jin (金), which means "gold" ("Aisin" also means "gold" in Manchu).