Америка ветерандарына арналған мемлекеттік мекемелер тарихы

Кіріспе

Ардагерлерге арналған американдық мемлекеттік мекеме.

Ұлттық мүгедек еріктілерге арналған баспана 1865 жылдың 3 наурызында АҚШ Конгресі тарапынан Америка Азаматтық соғысында одақтық күштерде қызмет ету кезінде аяқ-қолынан айырылу, жаралану, ауру немесе жарақат алу салдарынан мүгедек болған еріктілерге көмек көрсету үшін құрылды. Бастапқыда, кейіннен "Үй" деп аталған баспананың үш бөлімшесі болуы жоспарланған: Солтүстік-Шығыста, Огайо өзенінің солтүстігіндегі орталық аймақта және сол кездегі Солтүстік-Батыста, қазіргі Орта Батыста. Үйді басқаруға жауапты Менеджерлер кеңесі 1870 және 1907 жылдар аралығында тағы жеті филиал қосты, себебі біліктілік талаптары кеңейіп, көптеген ардагерлерге қабылдануға өтініш беруге мүмкіндік туды. Бірінші дүниежүзілік соғыстың салдарынан бес миллионнан астам ер және әйелден тұратын жаңа ардагерлер тобы пайда болды, бұл Ұлттық үйге және ардагерлерге жәрдемақы беруге жауапты барлық мемлекеттік мекемелерде маңызды өзгерістерге әкелді. 1930 жылы барлық ардагерлер бағдарламаларын біріктіру үшін Ардагерлер әкімшілігі құрылды. 20 және 21 ғасырлардағы бірнеше соғыстар ардагерлердің көптегендеріне қызмет көрсету қажеттігін тудырды.

Ұлттық үйдің басталуы

Мүгедектер ерікті жасақшыларының ұлттық үйі бастапқыда Конгресс бекіткен және 1865 жылғы наурыз айында президент Авраам Линкольн заңға қол қойған заңнамада Ұлттық бейімдеме деп аталды. "Бейімдеме" термині 19-шы ғасырда қоғамның тәуелді мүшелеріне, мысалы, ақыл-есі дұрыс емес және кедейлерге күтім жасайтын мекемелерге қолданылды, олардың жағдайлары уақытша емделуге немесе түзетілуге болатындығы ойланды. Бірақ, бұл терминде кейбір теріс мағыналар бар еді. 1873 жылғы қаңтарда Менеджерлер кеңесі Ұлттық мүгедектер үйі үшін атауды мақұлдады. Революциялық соғыстан Азамат соғысына дейін американдық соғыстардың ардагерлерінің аз саны Федералдық үкіметтен көмек алудың үш көзін тапты. Үкімет ардагерлерге, әсіресе Революциялық соғыстан кейін, жаңа елдің игерілмеген территорияларын дамыту үшін жер грантын қолданған кезде, олардың қызметі үшін өтемақы ретінде жер грантын ұсынды. 1833 жылы Федералдық үкімет ардагерлерге шағын ақшалай төлемдер жасайтын Зейнетақы бюросын құрды. Ардагерлердің саны аз болғандықтан және тегін жердің тартымды ұсынысы зейнетақы жүйесін Азамат соғысынан кейінге дейін салыстырмалы түрде кішкентай ұстады. 1811 жылы Конгресс Америка Құрама Штаттарының Әскери-теңіз флотына ардагерлері үшін тұрақты бейімдеме құруға рұқсат берді; құрылыс 1827 жылы басталды. Филадельфияда орналасқан Америка Құрама Штаттарының теңізшілерінің үйі 1833 жылы ашылды. 1827 жылы соғыс министрі Джеймс Барбур армия үшін ұқсас мекеме құруды ұсынды, бірақ Конгрестің қызығушылығы мен қаржысының жетіспеуі мұндай жобаның кейінге шегерілуіне әкелді. 1851 жылы Миссисипи штатының сенаторы және бұрынғы соғыс министрі Джефферсон Дэвис енгізген заң Конгресспен бекітілді. Ол АҚШ әскери қызметшілерінің үйін салуға қаражат бөлді. Солдаттар үйіне 20 жыл қызмет еткен және үйді қолдауға өз үлесін салған ер азаматтар немесе ерікті әскери қызметшілер қабылдана алды. Солдаттар үйі 1851 және 1852 жылдары ұйымдастырылып жатқанда, оның кем дегенде төрт бөлімшесі болуы тиіс еді. Оның ұйымдастырылуы мен басқарылуы әскердің командалық құрылымына негізделген және штат офицерлерімен жабдықталған. Солдаттар үйін комиссарлар кеңесі басқарды, бірақ олар әскери офицерлерден тағайындалды; әр бөлімшеде губернатор, губернатордың орынбасары және қазынашы болды; мүшелер роталарға бөлінді және күнделікті тәртіп әскери кестеге сәйкес болды; барлық мүшелер форма киді; және жұмыс істегісі келетін немесе жұмыс істеуі қажет мүшелерге шеберханалар ұйымдастырылды. 1866 жылы Мүгедектер ерікті жасақшыларының Ұлттық бейімдемесі ұйымдастырылып жатқанда, Ұлттық жауынгерлер үйі бейімдеме кеңесіне оның ережелерін түсіндіріп, ұсыныстар жасады. Азамат соғысы - АҚШ тарихындағы азаматтардың қатысу масштабы бойынша ұлттық деп есептелетін алғашқы оқиға, және Солтүстік пен Оңтүстіктегі адамдардың күнделікті өміріне тигізген әсері. Азамат соғысы - еріктілер мен шақырылғандар, әскери және азаматтық соғыс болды. Соғыстың басында Солтүстіктегі қоғамдық лидерлерге жараланғандарға медициналық көмек көрсету үшін жаңа бағдарламалар қажет екендігі анық болды, бұл ресми әскери құрылым арқылы қол жетімді болғаннан асып түсті. Басты азаматтық ұйым - АҚШ санитарлық комиссиясы; ол 1861 жылдың жазында президент Линкольннен майданға медициналық жабдықтар жеткізуге, ерікті медбикелермен (көбінесе әйелдер) жабдықталған далалық госпитальдер құруға және комиссия бағдарламаларын қолдау үшін қаражат жинауға рұқсат алды. Соғыс жалғасып жатқанда, азаматтық лидерлер соғыс аяқталғаннан кейін көмекке мұқтаж болатын көптеген ардагерлерге қамқорлық жасау мәселесін қарастыра бастады. Санитарлық комиссияның мүшелері мүгедек ардагерге тұрақты мекемеде күтім жасаудың орнына зейнетақы жүйесін жақтады; комиссия тұрақты мекеме ардагерлер үшін кедейлер үйіне айналады деп қорқады. Басқа топтар сапалы күтімді қамтамасыз ету үшін әскери бейімдеме құруды қатты жақтады. Топтар Еуропадағы әскери бейімдемелер туралы, әсіресе Париждегі Инвалидтар туралы ақпарат жинады. Олар өз пікірлерін бейімдеме туралы түсініктердің екі жағында да қолдайтын дәлелдерді табуға бейім болды. 1865 жылғы наурыз айында президент Линкольн Мүгедектер ерікті жасақшыларының Ұлттық бейімдемесін құру туралы заңға қол қойған кезде, ел жақындап келе жатқан бейбітшілікке байланысты жоғары эмоционалдық жағдайға тап болды. Одақтың жеңісі ұлттың жеңісі ретінде қарастырылды. Ардагерлерге қызмет ететін ұлттық мекеме құру осы ұлттық жеңістің нығаюы болды. Мекеме құрылған кезде, қолдаушылар болашақ ардагерлер арасындағы қажеттіліктердің әлеуеті туралы шектеулі білімге ие болған болуы мүмкін. Бірақ, 2,000,000-нан астам адам Одақ армиясында қызмет етті, бұл 1860 жылы әскери жасқа (13-43 жас) жеткен ақ адамдардың үштен бірін құрады. Егер соғыста мүгедек болған адамдардың саны соғыста қаза тапқан сарбаздардың алтыдан бірін құраса, Ұлттық бейімдемеге қабылдануға лайық адамдардың саны 300,000-нан асып түсер еді.

The National Home for Disabled Volunteer Soldiers was originally called the National Asylum in the legislation approved by Congress and signed into law by President Abraham Lincoln in March 1865. The term "asylum" was used in the 19th century for institutions caring for dependent members of society, such as the insane and the poor, who were thought to temporarily have conditions that could be cured or corrected. But, the term had some negative connotations. In January 1873, the Board of Managers gained approval of the name, the National Home for Disabled Volunteer Soldiers. From the Revolutionary War through the Civil War, the small number of veterans of American wars had three sources of assistance from the Federal government. The government offered land grants to veterans as compensation for their service, particularly following the Revolutionary War, when it used the land grant system to develop unsettled territories of the new nation. In 1833, the Federal government established the Bureau of Pensions, which made small cash payments to veterans. The low numbers of the veteran population and the more attractive offer of free land kept the pension system relatively small until after the Civil War. In 1811 the United States Navy was authorized by Congress to establish a permanent shelter for its veterans; construction was started in 1827. The United States Sailors' Home, located in Philadelphia as part of the Navy Yard, was opened in 1833. In 1827, Secretary of War James Barbour suggested a similar institution for the Army, but Congressional lack of interest and funding meant such a project was delayed. In 1851, legislation introduced by Jefferson Davis, senator from Mississippi and former secretary of war, was enacted by Congress. It appropriated funds for construction of the United States Soldiers' Home. The Soldiers' Home was open to all men who were regular or volunteer members of the army with 20 years' service and who had contributed to the home's support through pay withdrawals. When the Soldiers' Home was being organized in 1851 and 1852, it was intended to have at least four branches. Its organization and administration were based on the army's command structure and staffed with regular army officers. The Soldiers' Home was managed by a board of commissioners, although drawn from army officers; each branch had a governor, deputy governor, and secretary treasure; the members were organized into companies and the daily routine followed the military schedule; all members wore uniforms; and workshops were provided for members wanting or required to work. When the National Asylum for Disabled Volunteer Soldiers was being organized in 1866, the National Soldiers' Home assisted the asylum's board by explaining its regulations and offering suggestions. The Civil War was the first event in the history of the United States considered to be national in the scale of citizen involvement, and in its effects on the daily lives of people communities in both the North and the South. The Civil War was a war of volunteers and draftees, both military and civilian. Very early in the war, it became clear to social leaders in the North that new programs were required to deliver medical care to the wounded beyond what was available through the official military structure. The leading civilian organization was the United States Sanitary Commission; it secured permission from President Lincoln in the summer of 1861 to deliver medical supplies to the battle front, build field hospitals staffed with volunteer nurses (mostly women), and raise funds to support the commission's programs. As the war continued, civilian leaders began to address the issue of caring for the numerous veterans who would require assistance once the war ended. Members of the Sanitary Commission favored the pension system rather than permanent institutional care for the disabled veteran; the commission feared that a permanent institution would become a poorhouse for veterans. Other groups favored as strongly the establishment of a soldiers' asylum, to ensure provision of quality care. The groups gathered information on European military asylums, particularly the Invalides in Paris. They tended to find evidence to support their opinions on either side of the concept of a soldiers' asylum. When President Lincoln signed legislation creating the National Asylum for Disabled Volunteer Soldiers in March 1865, the nation was in a period of heightened emotional response to the approaching peace. The victory of the Union was seen as the triumph of the nation. The creation of a national institution to serve the veterans was an affirmation of that national victory. When the institution was established, supporters likely had a limited awareness of the potential need among future veterans. But, more than 2,000,000 men served in the Union Army, a third of the white men of military age (13 to 43 years old in 1860). If the number of men disabled in service equaled a sixth of the soldiers who died in the war, the number eligible for admission to the National Asylum would have been more than 300,000.

Басқарушылар кеңесі (1866-1916)

Жаңа мекемені ұйымдастыруға, ғимаратты жобалау және салуға уақыт кетті. Алғашқы корпорация бір жыл бойы кворумды қамтамасыз ете алмады. 1866 жылдың наурыз айында Конгресс 100 мүшелі корпорацияны басқаруға ыңғайлырақ болған он екі мүшелі директорлар кеңесімен алмастыру үшін жаңа заң қабылдады. Дегенмен, оларға құрылыс алаңдарын таңдау, құрылыс жобаларын бақылау және тәуелсіз федералдық агенттіктің ақысыз еріктілері ретінде жергілікті шенеуніктерді тағайындау қажет болды. Пананың басшылары мекемені құруға бағыт беру үшін бұрынғы үлгілер мен жергілікті күш-жігерді қарастырды. Ұлттық пананың басқарушы кеңесінің алғашқы отырысы 1866 жылдың 16 мамырында Вашингтон қаласында өтті. Олардың бірінші міндеті – ұлттық мекеменің үш филиалы үшін географиялық орналасуына сәйкес жерлерді таңдау болды. Олар жерді бағалау критерийлерін белгіледі: таза ауасы мен мол сумен қамтамасыз етілген, қаладан 3-5 миль (8 км) қашықтықта орналасқан және қаламен теміржол арқылы байланысқан кемінде 500 акр жер. Кеңес газеттерге және солтүстік штаттардың губернаторларына филиалдарды пайдалану үшін немесе сату үшін ұсынылған жерлер туралы хабарлама жіберді. Ұсыныстар 12 шілдеге дейін қабылдауға тиіс болды. Сонымен қатар, кеңес пана ғимараттарын салуға арналған жоспарлар, техникалық ерекшеліктер мен сметалар бойынша жарнама берді. 1866 жылдың қыркүйек айында өткен кеңес отырысында кеңес төрағасы генерал Бенджамин Батлер Ассаломның шығыс филиалы ретінде Аугуста қаласының жанындағы Тогустадағы банкрот болған курортты сатып алуды ұсынды. Милуоки немесе солтүстік-батыс филиалына қатысты кеңес атқару комитетіне қалаға барып, жерді таңдауды тапсырды. Орталық филиалдың орналасуы мүмкін жерлер талқыланды. 1866 жылдың 7 желтоқсанындағы кеңес отырысында атқару комитеті Милуокидегі жерді бекіту туралы хабарлады. Кеңес оларға Милуокиге жер сатып алуды және пана ғимараттарын салуды ұйымдастыруды, сондай-ақ Милуокидегі Висконсин солдаттары үйінде орналасқан ардагерлерді ауыстыруды ұйымдастыруды тапсырды, бұл жұмыс үй қоғамының әйелдері басқаратын. Сол отырыста кеңес Тогус жерін сатып алуға келісім берді. Ардагерлер 1866 жылдың қараша айында осы жердегі бұрынғы қонақ үйге көшірілді. Орталық филиалдың орналасқан жері Огайо штатының Дейтон қаласында 1867 жылдың қыркүйегіне дейін анықталмады. Үш филиал үшін жерлерді таңдау үш себепке негізделді: практикалық, саяси және экономикалық. Біріншіден, кеңеске соғыстан кейінгі екінші қысқа дейін және 1866 жылдың қарашасындағы сайлауға дейін пайдалануға дайын жерлер қажет болды. Тогус жері курорт болғандықтан, мүгедек ардагерлерді орналастыруға жеткілікті ғимараттар болды. Дейтонды Орталық филиал ретінде таңдау Конгресстегі Огайоның күшті фракциясын, сондай-ақ Огайодан келген көптеген одақтық генералдарды, әсіресе Уильям Тэкумсе Шерманды қанағаттандырды. Солтүстік-батыс филиалының Милуокиде орналасуы басқарушы кеңеске әйелдерден үлкен ақшалай сыйлық алуға мүмкіндік берді, бұл оларға жер сатып алуға және құрылысты бастауға қаражат қалдырды. Солтүстік-батыс филиалының алғашқы ғимараттары 1867-1869 жылдары аяқталғандықтан, басқарушы кеңес 1868 жылы өрттен қираған Орталық және Шығыс филиалдарындағы ғимараттарды қайта құруға күш салды. Алғашқы жылдары мүшелердің саны көбейгенмен, кеңес мүшелер саны тез арада азаяды деп болжады. Бұл кеңес мүшелерінің барлық қажетті ардагерлер панаға кіргенін және мүшелері денсаулығын қалпына келтірген немесе жаңа жұмыс дағдыларын үйренген кезде панадан шығады деп сенді. 1868 жылы кеңес филиалдар санын үшке дейін шектейтін қаулы қабылдады. Солтүстік-батыс филиалының негізгі ғимаратын салудағы қиындықтар және Солтүстік-батыс және Шығыс филиалдарындағы қатал қыстар кеңесті 1870 жылы жылы климаттағы төртінші филиалды ашуға мәжбүр етті; онда қолданыстағы ғимараттар бар еді. Сонымен қатар, ардагерлердің саны көбейіп, олар қызмет көрсетуге өтініш білдірді. Ұлттық пананың оңтүстік филиалы 1870 жылдың қазан айында кеңес Вирджиния штатының Хэмптон қаласындағы Чесапик әйелдер колледжін сатып алғаннан кейін құрылды. Бұл жаңа филиалдың негізгі ғимараты 1854 жылы салынған және колледждің негізгі ғимараты ретінде пайдаланылған. Ғимарат одақ және Конфедерация әскерлерінің ауруханасы ретінде пайдаланылды. Азамат соғысынан кейінгі экономикалық төмендеу кезеңінде әйелдер колледжі қайтадан ашылмады. Ұлттық үйдің мүлікті сатып алуы төрт жыл бұрын Тогус курортын сатып алу прецедентін ұстанды. Оңтүстік филиалы егде жастағы ардагерлерге қолайлы климатта мүмкіндік беру, кеңес оңтүстік орналасқан жерге көнуге бейім болады деп сенген оңтүстік қара нәсілді мүшелерді орналастыру және жаңа филиал орналасқан жерге жақын орналасқан Форт Монромен байланысты болу үшін құрылды. Форт Монродағы федералдық әскерлер және Оңтүстік филиалындағы одақтық ардагерлер бұрынғы Конфедерация штаты Вирджинияның стратегиялық қаласы Ньюпорт Ньюс жанындағы одақтың күшті бекінісін құрады. 19 қаңтар 1873 жылы Конгресс мекеменің атын Мүгедек ерікті әскерлерге арналған Ұлттық үй деп өзгерту туралы қаулы қабылдады, бұл мекеменің және оның мүшелігінің ұзақ мерзімділігін көрсетеді. 1875 жылы кеңес Конгреске жолдаған есебінде мүмкіндігінше жылдам үлкен жай-күйге қажеттілігін баса көрсетті. Кеңес 1870 жылдардың басында қартаюға байланысты өлім-жітімнің жоғарылауына байланысты халықтың азаятынын болжады, бірақ 1870 жылдардың соңы мен 1880 жылдардың басында көбірек егде жастағы ардагерлердің қабылдануын күтетінін айтты. 1875 жылы төрт филиалда ірі құрылыс жобалары басталды, бұл көбірек тұрғын үйлерді қамтамасыз ету үшін, сондай-ақ мүшелердің денсаулық сақтану қажеттіліктерін қанағаттандыру үшін жаңа ауруханалар салу үшін болды. Азамат соғысына қатысқандардың жасы 1860 жылы 13-ден 43-ке дейін болғандықтан, үй 20 ғасырдың басына дейін қабылдауды жалғастыра алатындығын күтілді. Кеңес халықтың құрамы туралы жаңа түсінікті көрсетті, ол Конгреске үйге қабылдау шарттарын өзгертуді ұсынды, мүгедек емес, өмір сүруге қабілетсіз барлық әскерге артықшылық беруге рұқсат берді, олардың мүгедек екенін анықтау қажет болмады. Кеңес осы үлкен ардагерлер тобына артықшылықтарды бермеу олардың жалғыз құрылысы кедейхана екенін білдіреді. 1883 жылы кеңес үйге мүшелердің санының артуымен және мүшелердің денсаулық сақтану қажеттіліктерінің өсуімен байланысты болашақтағы өзгерістерді мойындады және «Ұлттық үй сияқты мекеме уақыт өте келе зор ауруханаға айналуы керек» деген қорытындыға келді. Ол барлық жаңа ғимараттарды осыны ескере отырып жоспарлау қажет деп қорытындылады. Нәтижесінде кеңес Орталық филиалындағы аурухананы кеңейту және Оңтүстік филиалында жаңа аурухана салу үшін Конгресс қаржысын сұрады. 1883 жылдың қыркүйек айындағы кеңес отырысында басқарушылар Канзас штатындағы Форт Райлиді үйге жаңа нысан ретінде беру үшін Конгреске үндеу жасауды қарастырды. Олар форттың көптеген үнді соғыстары аяқталғандықтан тасталып қалуы мүмкін екенін және үйге оңай бейімделуге болатынын түсінді. Кеңес ұсынысты қарастырмады, бірақ Ұлттық үйдің қосымша филиалдарын құру мәселесі көтерілді. 5 шілде 1884 жылы Конгресс кеңестің қабылдау шарттарын өзгерту туралы ұсынысын мақұлдады, қарттық немесе аурудан мүгедек болған кез келген ардагерге әскери қызметімен байланысты мүгедек екенін дәлелдемей-ақ өтініш беруге рұқсат берді. Нәтижесінде федералдық үкімет қарт ардагерлерге күтім беруге жауапкершілікті қабылдады; 1866 жылы мүгедек адамдарға арналған уақытша пана ретінде құрылған үй тұрақты үйге айналды...

It took time for the new institution to be organized, including design and construction of the building. The original corporation could not secure a quorum for a year after being authorized. In March 1866, Congress passed new legislation to replace the 100 member corporation with a twelve member board of managers, a more manageable group. Still, they had to select the sites, arrange supervision of construction projects, and designate local officials while serving as unpaid volunteers of an independent Federal agency. The managers of the Asylum looked to past models and local efforts to guide the creation of the institution. The Board of Managers of the National Asylum met for the first time in Washington, D. C. on May 16, 1866. Their first priority was the selection of sites for the three branches of the national institution, based on geographic distribution. They established criteria for site evaluation: a healthy site with fresh air and ample water supply, located 3 to 5 mile (8 km) from a city, and consisting of a tract of at least , connected to the city by a railroad. The Board issued a bulletin to newspapers and to governors of the northern states requesting proposals for sites to be donated or sold for use by the branches. Proposals were due before July 12. In addition, the Board advertised for plans, specifications, and estimates for the construction of asylum buildings. At the September 1866 Board meeting, General Benjamin Butler, the President of the Board, proposed the purchase of a bankrupt resort at Togus, Maine, near Augusta, as the eastern branch of the Asylum. In regards to a Milwaukee location or a northwestern branch, the Board directed that an executive committee visit the city to select a site. Possible locations for a central branch were discussed. At the December 7, 1866 meeting of the Board, the executive committee announced its approval of a Milwaukee location. The Board directed them to return to Milwaukee to purchase a site and arrange for the construction of asylum buildings, as well as the transfer of veterans currently housed in the Wisconsin Soldiers' Home in Milwaukee, operated by the Lady Managers of the Home Society. At the same meeting, the Board approved the purchase of the Togus site. Veterans had already been moved into the former hotel on the site in November 1866. The Central Branch location in Dayton, Ohio, was not selected until September 1867. The selection of the sites for the three branches was based on three motivations: practical, political and economic. First, the Board needed sites ready to be used immediately before the second winter after the war, and before the time of the November 1866 elections. The Togus site, having been a resort, had a sufficient number of buildings appropriate for housing the disabled veterans. Choosing Dayton as the Central Branch site satisfied the powerful Ohio faction in Congress, as well as the numerous Union generals from Ohio, particularly William Tecumseh Sherman. Locating the Northwestern Branch at Milwaukee resulted in the Board of Managers gaining a large cash donation from the Ladies Managers, enabling them both to purchase a site and have funds left to begin construction. As the first buildings at the Northwestern Branch were being completed in 1867–1869, the Board of Managers concentrated building efforts at the Central Branch, and in rebuilding facilities at the Eastern Branch, which had been destroyed by fire in 1868. Even though membership had increased in the first few years the Asylum was open, the Board had felt membership would soon begin to decline. The Board based this on the belief that any veteran who needed the Asylum had already entered it and that, as members regained their health or learned new work skills, they would leave the Asylum. In 1868, the Board adopted a resolution that limited the number of branches to the three existing ones. Problems with construction of the Main Building at the Northwestern Branch, and concern over the harsh winters at both the Northwestern and Eastern branches, led the Board to open a fourth branch in 1870 at a site in a warmer climate; it had existing buildings available for immediate use. In addition, an increasing number of veterans applied for services. The Southern Branch of the National Asylum was established in October 1870, with the Board's purchase of the Chesapeake Female College at Hampton, Virginia. What became the main building of this new branch was built in 1854 and used as the principal facility of the college. The building was used as a hospital for both Union and Confederate troops. In the economic downturn following the Civil War, the women's college did not reopen. Acquisition of the property by the National Home followed the precedent four years earlier of the purchase of the Togus resort. The Southern Branch was founded to provide a facility in a milder climate for the benefit of older veterans, to house Southern black members whom the board believed would be more accustomed to a southern location, and to be associated with Fort Monroe, adjacent to the new branch site. The Federal troops at Fort Monroe and Union veterans at the Southern Branch would establish a strong Union presence near the strategic city of Newport News in the former Confederate state of Virginia. On January 23, 1873, Congress passed a resolution changing the name of the institution to the National Home for Disabled Volunteer Soldiers, reflecting the increasing permanence of the institution and its membership. In 1875, the Board's report to Congress stressed the need for construction of larger accommodations as quickly as possible. The Broad projected an eventual decline in the population as of the early 1870s, due to an increase in death rate with aging, but also said that it expected more aging veterans to apply for admission in the late 1870s and early 1880s. In 1875, major construction projects were started at the four branches, in part to provide more housing, but also to provide more hospital facilities to meet the changing medical needs of the members. Considering the ages for Civil War participants ranged from 13 to 43 years in 1860, the Home could have expected continuing admissions well into the 20th century. The Board indicated a new understanding of the population makeup when it recommended that Congress change the eligibility requirements for admission to the Home by allowing benefits to all destitute soldiers unable to earn a living, without having to trace their disabilities to their military service. The Board realized that denying benefits to this large group of veterans meant their only recourse was the poor house. In 1883, the Board, recognizing the changes the Home would face with increased membership and increased medical needs of the members, conceded that an "institution like the National Home must in time become an enormous hospital." It concluded that all new buildings for the Home must be planned with that in mind. As a result, the Board asked for Congressional appropriations to enlarge the hospital at the Central Branch and to build a new hospital at the Southern Branch. At the September 1883 Board meeting, the managers considered asking Congress for the transfer of Fort Riley, Kansas, to the Home as a new facility. They understood the fort was likely to be abandoned since the end of most of the Indian Wars, and it would be easily adaptable to Home use. The Board tabled the motion, but the issue of establishing additional branches of the National Home had been raised. On July 5, 1884, Congress approved the Board's recommendation to change the eligibility requirements for admission, allowing any veterans disabled by old age or disease to apply without having to prove a service related disability. In effect, the Federal government assumed responsibility of providing care for the aged veterans; what had been established as a temporary asylum for disabled people in 1866, had become a permanent home for the elderly. This legislation provided for expansion of the National Home by authorizing branches to be established west of the Mississippi and on the Pacific Coast. With the loosening of restrictions, the Home rapidly had an increase of 12% in membership, but it had not gained additional funding from Congress. The Board returned to Congress with a request for deficiency funding, arguing that the Home could either go into debt, which was illegal under its organic law, or it would have to discharge a large number of members to save on expenses. Expansion at the four original branches proceeded more slowly after 1884. The 1884 Board of Surgeons Report recommended that the Central Branch was already too large and should not be expanded; the severe climate at the Eastern and Northwestern branches should limit their growth; and the Southern branch should not be allowed to grow to more than 1500–2000 members. The surgeons suggested that new branches were a better solution than enlarging the older ones. They also recommended that certain diseases would benefit from treatment at the various branches. The establishment of new branches in the west and on the Pacific coast limited the expansion of the older branches. In September 1884, the Board selected Leavenworth, Kansas, as a new location, contingent on the city donating a tract of and $50,000 to provide for "ornamentation"; the city accepted in April 1885. Additional branches could be established; existing branches could be enlarged; states could be encouraged to erect state soldiers' homes through partial funding from the Federal government; and financial relief to veterans outside the Home system could be increased. Congress established a new Home branch in Grant County, Indiana, on March 23, 1888, with an initial appropriation of $200,000, based on the county residents' providing natural gas supply sufficient for the heating and lighting of the facility. The site selected was near Marion, Indiana, and the new facility was called the Marion Branch. The Marion Branch was the seventh of ten homes and one sanatorium that were built between 1867 and 1902. These homes were primarily intended to provide shelter for the veterans. The homes gradually developed as complete planned communities, with kitchens, gardens and facilities for livestock, designed to be nearly self sufficient. It appears that these homes were the first non religious planned communities in the country. Additionally, Congress passed legislation to provide $100 annually for every veteran eligible for the National Home who was housed in a state soldiers' home. In 1895, the Indiana legislature authorized the establishment of a state soldiers' home, which was built in West Lafayette, Indiana. The National Home continued to face problems of overcrowding and the need for more specialized medical care. In 1898, Congress approved an eighth branch, to be established at Danville, Illinois. The Mountain Branch was established in 1903 near Johnson City, Tennessee. The last of the National Home facilities was established as the Battle Mountain Sanitariumt at Hot Springs, South Dakota, in 1907. It was not a full service branch, but a specialized institution open to members from any of the nine branches who had rheumatism or tuberculosis. Neither disease could be cured at the time, but patients were believed to benefit from the dry air prevalent at that location. Between 1900 and 1910, the Board of Managers were directed most of their attention to developing these three new branches.

Тамақ

Таңғы аста шұжық, колбаса, тұздалған ет, пісірілген бұршақ пен шошқа еті, бұршақ еті фрикасесі мен жүгері, картоп, нан, май қосылды. Түскі аста бұршақ, лима бұршағы, кептірілген бұршақ, тұршы, пирог, қуырылған қой еті, көкөніс немесе бұршақ сияқты сорпалар, пісірілген сиыр еті және крекерлер болуы мүмкін. Кешкі ас жеңіл болды, мысалы, кептірілген жемістер, қарбыз, қант печеньелері, шай, жаңа жидектер, жүгері ұны немесе сироппен кебек немесе оралған сұлы, ірімшік пен печенье. Қажетті тағам мөлшері өте көп болды, мысалы, жексенбілік таңғы асқа 2800 фунт шұжық немесе 2950 фунт колбаса. Түскі аста 1250 пирог, әр тамаққа 800 фунт нан және т.б. осы тағамдарды дайындау үшін 126 аспазшы, 44 нан пісіруші, 18 қасапшы, 22 нан кесуші, сондай-ақ шаруалар, ыдыс жуушылар, официанттар және бағбандар қажет болды.