Кіріспе
Американдық дирижер Роберт Лоусон Шоу (30 сәуір 1916 – 25 қаңтар 1999) – өзімен аттас Chorale тобымен, Кливленд оркестрі мен хорымен, сондай-ақ Атланта симфониялық оркестрі мен хорымен жұмысымен танымал американдық дирижер. Ол кең ауқымды ықпалымен және жас дирижерлерді тәлімгерлікке алуымен, жазбаларының жоғары деңгейімен, хорларындағы нәсілдік интеграцияны қолдауымен және заманауи музыканы насихаттауымен көпшіліктің хор музыкасына қызығушылығын арттырды. Ол өмірі бойында көптеген наградаларға ие болды.
Robert Lawson Shaw (30 April 191625 January 1999) was an American conductor most famous for his work with his namesake Chorale, with the Cleveland Orchestra and Chorus, and the Atlanta Symphony Orchestra and Chorus. He was known for drawing public attention to choral music through his wide ranging influence and mentoring of younger conductors, the high standard of his recordings, his support for racial integration in his choruses, and his support for modern music, winning many awards throughout his career.
Ерте өмір
Шоу Калифорния штатының Ред-Блафф қаласында дүниеге келген. Әкесі дін қызметкері, ал анасы концерт әншісі болған. Оның төрт бауыры болды, олардың бірі әнші Холлас Шоу еді. Шоу 1930-жылдардың басында Игл-Рок орта мектебінде оқыды, онда ол Ховард Сван басқарған хорларда ән шырқады. Ховард Сван кейін 1934 жылдан 1971 жылға дейін Оксидентал колледжінде халықаралық деңгейде танымал хор директоры болып ұзақ мансап жасады, ал оның мансабы мен хор музыкасы туралы жазбалары 1987 жылы Америкалық Хор Директорлары Ассоциациясының ұлттық конференциясында өткен симпозиумның тақырыбы болды. Шоу 1938 жылы Помона колледжін бітірді. Одан кейін Шоуды танымал оркестр жетекшісі Фред Уоринг оркестрмен бірге ән айтатын әншілер клубын құруға және оларды жаттықтыруға шақырды.
Мансап
1941 жылы Шоу өзінің нәсілдік интеграциясымен белгілі болған Collegiate Chorale тобын құрды. Шоу 1954 жылдың наурызына дейін Тосканини үшін хорларды дайындады, сонда олар Вердидің «Te Deum» және Бойтоның «Мефистофель» прологындағы әндерді орындады. Шоу хорлары NBC телеарнасында Вердидің үш операсының: «Аида», «Фальстаф» және «Маскалы балдың» орындалуына қатысты. Оларды Тосканини дирижерлік еткен «Аида» (1949 ж.) және Бетховеннің Тоғызыншы симфониясы (1948 ж. сәуір) теледидарларының үй бейнежазбаларында көруге болады. Видеодан көрініп тұрғандай, Тосканини сахна артына барып, Бетховеннің теледидарлық көрсетілімі соңында ортақ иілу үшін, көрінеу ықылассүймейтін Шоуды алып шыққанға дейін иілуден бас тартты. Шоу сонымен қатар Чарльз Ф. Шоудың екінші туысы болды және жиі Напа аңғарындағы шарапханасында демалды. Ол 1948 жылы Роберт Шоу Хоралын құрды, бұл топ Атлантада тағайындалғанға дейін RCA Victor-да көптеген жазбалар шығарды. Хорал тобы АҚШ Мемлекеттік департаментінің қолдауымен 30 елге сапар шекті. 1952 жылы ол «Менің сүйікті Аидам» Бродвей мюзиклінің хор директоры болды. 1953 жылы Шоу Сан-Диего симфониясының музыкалық директоры болып тағайындалды және төрт жыл бойы сол лауазымда қызмет етті. Сан-Диегодағы қызметінен кейін Шоу Нью-Йорктегі Маннс музыка мектебіндегі бұрынғы мұғалімдерінің бірі Джордж Сельге қосылып, 1956 жылы Кливленд оркестрімен жұмыс істеді. 1967 жылға дейін он бір маусым бойы Кливленд оркестрінің көмекші дирижері болды. Ол сонымен қатар 1952 жылы құрылған Кливленд оркестрінің хорын басқарып, оны америкалық симфониялық оркестрдің демеушілігімен құрылған ең үздік ерікті хор ансамбльдерінің біріне айналдырды. Кливлендте болған кезінде Шоу Кливлендтегі Бірінші унитариандық шіркеудің хор директоры болды, онда ол қоғамдық музыка бағдарламасын жүргізді. 1967 жылдан 1988 жылға дейін Шоу Атланта симфониялық оркестрінің музыкалық директоры және дирижері болды. Ол Нью-Йорктегі Линкольн өнер орталығында концертке қатысты, ал оған дейін АҚШ университеттерінде екі апталық концерттік турне өткізді. Фестиваль концерті жазылды. Турне барысында Уотергейт жанжалының ашылу алдында хорлар бірінші ханым Пэт Никсон алдында, Ақ үйде, Джон Ф. Кеннедидің сахналық өнер орталығында және Біріккен Ұлттар Ұйымында өнер көрсетті. 1988 жылы Атлантадағы лауазымынан кеткеннен кейін Шоу Атланта симфониялық оркестрін музыка директоры және дирижер лауреаты ретінде басқарып, басқа оркестрлермен, соның ішінде Кливлендпен бірге тұрақты қонақ дирижер болды және жазғы фестивальдерде және бір апталық Карнеги залында хор дирижерлері мен әншілер үшін семинарларда сабақ берді. Ол 1996 жылғы Олимпиада салтанатының кадрларында Атланта симфониялық оркестрі мен хорын басқарып жатқанын тағы да көруге болады. Ол 1999 жылы Коннектикут штатының Нью-Хейвен қаласында 82 жасында инсульттан қайтыс болды. Оның қалыптасу жылдары және оның көптеген жұмыстары тарихи орындау практикасына негізгі қызығушылықтың көтерілуінен бұрын орын алса да, оның жазбалары, музыкалық интерпретация үшін негіз ретінде нақты жобаланған мәтіндердің қызмет етуіне деген ықыласын көрсетеді, көбінесе кіші күштердің қазіргі заманғы күштерімен салыстырғанда ескірген емес. Ол әлі күнге дейін қолданылып жүрген әдістер мен тәсілдерді ойлап тапты. Шоу карьерасының басынан бастап қазіргі заманғы музыканың жақтасы болды. Ол Франклин Д. Рузвельтке реквиемді жаңадан туған неміс композиторы Пол Хиндемиттен тапсырды, ол Уолт Уитменнің Абрахам Линкольннің өлімін еске алу өлеңінің орнына «When Lilacs Last in the Dooryard Bloom'd» деп жауап берді. Шоу 1946 жылы Collegiate Chorale-мен бірге жұмыстың премьерасын жүргізді және өмірінің соңғы онжылдығына дейін жұмысты жалғастырды; 1996 жылы ол Йель университетінде 50 жылдығына арналған спектакль өткізді, онда Хиндемит жұмыс жазғанда профессор болған. 1998 жылы Йель университеті Шоуға құрметті докторлық дәреже берді. Ол сондай-ақ Йельдің Санфорд медаліне ие болды. Шоу сонымен қатар Пенсильвания университетінің хоралдық музыкасына зор ықпал еткендігі үшін Glee клубының Құрмет сыйлығын алды. Ол халықаралық кәсіби музыкалық бауырластық - Дельта Омикронның Ұлттық қамқоршысы болды және Phi Mu Alpha Sinfonia (Alpha Chi, Tulsa университеті, 1945) құрметті мүшесі болды.
Жазбалар
Классикалық репертуарда танымал болғанымен, Шоу өзін тек осы жанрмен шектемеді. Оның дискографиясындағы 104 жазуға қатысқан туындыларының ішінде теңізшілер әндері, әншілер клубының әндері, қасиетті музыка мен спиричуэлдер, музыкалық театрдан үзінділер, ирланд халық әуендері және, ең бастысы, шыққаннан бері үздік сатушы болып табылатын Рождестволық альбомдар бар. Шоу Артуро Тосканинимен және NBC Симфониялық оркестрімен бірнеше опералық және хорлық радиохабарлар мен жазбалар жасағандығымен де белгілі. Шоудың басшылығымен Атланта симфониялық оркестрі алғашқы жазбаларын жасады, ол 1976 жылы «Nativity» деп аталатын 2 LP альбомнан басталды, бұл альбом Шоудың 1970 жылдан бастап Атлантада өткізген жыл сайынғы Рождестволық концерттеріне негізделген. Telarc үшін ол бұрын RCA Victor үшін жазған Рождестволық альбомдардың бірнеше цифрлық қайта жазбаларын жасады, соның ішінде «Рождествоның сан алуан көңіл-күйлері». Шоу танымал хор композиторы және дирижер Элис Паркермен (Шоудың Джульярд мектебіндегі бұрынғы шәкірті) бірге халық әндері, гимндер, спиричуэлдер және бүгінгі таңға дейін хорларда орындалатын Рождестволық музыканың аранжировкаларын жасады. Шоу әртүрлі лейблдерде жазды, ол американдық Decca үшін бір жазбадан бастап, 78 айналым кезеңінде RCA Victor-да көптеген туындыларын шығарды. 1950-1960 жылдары Шоу және оның хоры RCA Victor Red Seal Records үшін көптеген LP жазбаларын жасады. 1977 жылдан бастап оның көптеген жазбалары Telarc лейблінде жарық көрді. Ол сол компания үшін Атланта симфониялық оркестрі мен хорын ғана емес, сонымен қатар Атланта симфониялық камералық хорынан көптеген мүшелерін шақырған Роберт Шоу камералық әншілер тобын және Францияда Шоудың жазғы хорлық шеберлік сабақтарына жиналған Роберт Шоу фестиваль әншілерін басқарды. Оның соңғы жазбасы Теларк үшін Дворжактың «Stabat Mater» шығармасы болды, онда Атланта симфониялық оркестрі, хоры және солистер қатысты. Шоу көптеген ұлы хорлық-оркестрлік туындыларды бірнеше рет жазды, ал оның Гендельдің «Мессиясы», Дж. С. Бахтың «Мисса си минор», Бетховеннің «Missa Solemnis», Орфтың «Кармина Бурана», Вердидің «Реквиемі» және басқа да осындай шедеврлерге берген орындаулары жоғары бағаланады. Тарихи тұрғыдан нақты орындауға ұмтылумен, Шоудың 1966 жылы «Мессияны» алғаш жазғанда тек отыз бір әншіден тұратын хор қолданды. 2016 жылы Роберт Шоу фестиваль әншілерінің орындауындағы Рахманиновтың «Кешкі құлшыныс» (All Night Vigil) жазбасы Конгресс кітапханасының Ұлттық жазбалар тізіміне енгізілді.
with Arturo Toscanini and the NBC Symphony Orchestra on several operatic and choral radio broadcasts and recordings. Under Shaw, the Atlanta Symphony Orchestra made its first recordings, beginning with a 2 LP album set called Nativity in 1976, based on the annual Christmas concerts that Shaw performed in Atlanta beginning in 1970. For Telarc he recorded several digital remakes of the Christmas albums he had previously recorded for RCA Victor, including The Many Moods of Christmas. Shaw collaborated with noted choral composer and conductor Alice Parker (a former student of Shaw's at the Juilliard School) on arrangements of folksongs, hymns, spirituals, and Christmas music that remain popular with choruses today. Shaw recorded for a variety of labels, beginning with a single record for American Decca and numerous releases on RCA Victor during the 78 rpm era. During the 1950s and 1960s, Shaw and his Chorale made many LP's for RCA Victor Red Seal Records. From 1977 onward, most of his recordings appeared on the Telarc label. For that company he led not only the Atlanta Symphony Orchestra and Chorus but also the Robert Shaw Chamber Singers, which drew its personnel largely from the Atlanta Symphony Chamber Chorus, and the Robert Shaw Festival Singers, a group assembled for Shaw's summer choral workshops in France. His last recording was for Telarc of Dvořák's Stabat Mater with the Atlanta Symphony Orchestra, chorus, and soloists. Shaw recorded many of the great choral orchestral works more than once, and his performances of Handel's Messiah, J. S. Bach's Mass in B minor, Beethoven's Missa Solemnis, Orff's Carmina Burana, Verdi's Requiem, and other similar masterworks remain highly regarded. In a move toward historically informed performance, Shaw's first recording of Messiah, in 1966, used a chorus of only thirty one singers. In 2016, Shaw's recording of the Rachmaninoff's Vespers (All Night Vigil), by the Robert Shaw Festival Singers, was added to the National Recording Registry of the Library of Congress.