Кіріспе
Американдық кантри музыканты (1899–1982)
Дефорд Бейли (14 желтоқсан 1899 – 2 шілде 1982) – шоуда өнер көрсеткен алғашқы афроамерикалық орындаушы және музыкасын Нэшвиллде жаздырған тұңғыш музыкант. Бейли 1899 жылдың 14 желтоқсанында Теннесси штатының Смит округіне қарасты Беллвуд ауданының жанында дүниеге келген. Бейли полиомиелиттен жазылғанмен, соның салдары ұзаққа созылды. Оның арқасы сәл қисық қалды және бойы 4 фут 10 дюймқа ғана жетті. Ол өте кішкентай және жіңішке болғандықтан, жасөспірім кезінде теміржол билеттерін сатушылар оны кәмелетке толмаған бала деп жаңылыстырды. Оның асырап алған әкесі Кларк Одом Нэшвилл маңындағы ферманың басқарушысы болып жұмысқа орналасты және 1908 жылы отбасы Смит округінен көшіп келді. Одомдар мен олардың асырап алған ұлы Кларк Одом басқарған бірнеше жылдық фермаларда Нешвилл мен Франклинде тұрды. 1918 жылы Кларк Одом қалалық жұмысқа орналасқанда отбасы Нэшвиллге көшіп келді, ал Бейли сол жерде әуесқой ретінде өнер көрсете бастады.
Мансап
Бейлидің алғашқы радиоға шығуы 1925 жылдың қыркүйегінде Фред Эксумның WDAD станциясында болған, бұл Нэшвилл станциясы 1925 жылдан 1927 жылға дейін ғана жұмыс істеді. Дегенмен, оның алғашқы құжатталған өнер көрсетулері 1926 жылы «The Nashville Tennessean» газетінде жарияланды, оның ішінде 14 қаңтарда WDAD және 19 маусымда WSM станцияларында болды. 1927 жылдың 10 желтоқсанында ол өзінің «Pan American Blues» (Луисвилл және Нэшвилл темір жолының «Pan American» құрметіне аталған) әнін WSM Barn Dance бағдарламасында тұңғыш рет орындады. Сол кезде Barn Dance NBC классикалық музыкалық бағдарламасынан кейін, «Музыканы бағалау сағатынан» кейін эфирге шықты. Бейлиді таныстырып жатып, WSM станциясының директоры және дикторы Джордж Д. Хей эфирде: «Соңғы сағатта біз негізінен Гранд Операдан музыка тыңдадық, бірақ енді біз «Гранд Оле Оприді» ұсынамыз», – деді. Бейлидің 1927 және 1928 жылдары бірнеше жазбалары шықты, олардың барлығы гармоникамен орындалған сололар еді. 1927 жылы ол Нью-Йорктегі Brunswick Records үшін жазба жасады, ал 1928 жылы RCA Victor үшін Нэшвиллде алғашқы жазбаларын жасады. Осы кезеңде ол Атақты кантри жұлдыздарымен, соның ішінде Аға Дейв Мэйкон, Билл Монро және Рой Акуффпен гастрольдік сапарларда болды. Оңтүстік және Батыс АҚШ-та саяхаттаған замандас қара нәсілді жұлдыздар сияқты, ол дискриминациялық Джим Кроу заңдарына байланысты тамақ табу және тұруда қиындықтарға тап болды. Бейли 1941 жылы BMI және ASCAP арасындағы лицензиялық дауға байланысты WSM станциясынан босатылды, бұл оның ең танымал әндерін радиода ойнауға кедергі келтірді. Оприден босатылуы оның өнер және жазба мансабын тоқтатты. Содан кейін Бейли өмірінің қалған бөлігін өзінің аяқ киім шылау орталығын басқарумен және үйінде бөлмелерді жалға берумен өткізді. Ол гармоникада ойнауды жалғастырса да, сирек ғана қоғамдық жерлерде өнер көрсетті. Оның өнері Опридің жыл сайынғы «Ескі уақыттар» шоуларының бастауына себеп болды, сондай-ақ 1982 жылдың сәуір айында да. Сол жылдың маусым айында, бірнеше айдан кейін, ол денсаулығы нашарлап Нэшвиллдегі баптисттік ауруханасына жатты. Бейли 1982 жылдың 2 шілдесінде Нэшвиллдегі қызының үйінде қайтыс болды және сол жердегі Гринвуд зиратында жерленді. «Cow Cow Blues» сияқты танымал жанр классикаларын орындаумен қатар, Бейли «Pan American Blues» және «Dixie Flyer Blues» сияқты пойыздардың дыбысын еліктейтін өзінің жеке Opry әндерін жазды. Бұл деректі фильм PBS арнасы арқылы бүкіл елге таратылды. Бейли 2005 жылдың 15 қарашасында Кантри Музыкасының Даңқ залына енгізілді. 2007 жылдың 27 маусымында Нэшвиллдегі Джордж Вашингтон Карвер азық-түлік паркінде Дефорд Бейлиге арналған ескерткіш бақ ашылды. «Кантри Музыкасының энциклопедиясы» оны «Екінші дүниежүзілік соғысқа дейінгі ең маңызды қара нәсілді кантри жұлдызы» деп атады. Бейли қайтыс болғаннан кейін үштен астам онжылдықтар өткен соң да «гармоника шебері» деп аталады.
Several records by Bailey were issued in 1927 and 1928, all of them harmonica solos. In 1927 he recorded for Brunswick Records in New York City, In 1928 he made the first recordings in Nashville, for RCA Victor, During this period he toured with major country stars, including Uncle Dave Macon, Bill Monroe, and Roy Acuff. Like other Black stars of his day traveling in the Southern United States and Western United States, he faced difficulties in finding food and accommodations because of discriminatory Jim Crow laws. Bailey was fired by WSM in 1941 because of a licensing conflict between BMI and ASCAP, which prevented him from playing his best known tunes on the radio. When he was let go from the Opry, that effectively ended his performance and recording career. Bailey then spent the rest of his life running his own shoeshine stand and renting out rooms in his home to make a living. Though he continued to play the harmonica, he almost never performed publicly. This performance became the impetus for the Opry's annual Old Timers' Shows. and also in April 1982. A few months later that year, in June, he was taken to Nashville's Baptist Hospital in failing health. Bailey died on July 2, 1982, at his daughter's home in Nashville, and is buried in Greenwood Cemetery there. Along with performing well known genre classics such as "Cow Cow Blues", Bailey also wrote his own signature Opry songs, like the train imitating "Pan American Blues" and the "Dixie Flyer Blues". The documentary was broadcast nationally through PBS. Bailey was inducted into the Country Music Hall of Fame on November 15, 2005. The DeFord Bailey Tribute Garden at the George Washington Carver Food Park in Nashville was dedicated on June 27, 2007. The Encyclopedia of Country Music called him "the most significant black country star before World War II." Bailey is still being referred to as a "harmonica wizard" more than three decades after his death.