Жапон Го шебері – Ходзю Тамураның өмірі мен қызметі
Hon'inbō Shūsai
Жапондық Го ойыншысы – Тамура Ясухиса (Shusai) туралы мақала. Өмірі, Гоға қатысу жолы, жетістіктері мен мансабы туралы толық ақпарат. Го, Тамура, Shusai.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Жапондық кәсіби го ойыншысы – Ходзю Тамураның кәсіби есімі, сонымен қатар Ясухиса Тамура (田村保寿) деп те белгілі, ол жапондық кәсіби го ойыншысы болған.
Japanese professional Go player
is the professional name of Hoju Tamura, also known as Yasuhisa Tamura (田村保寿), who was a Japanese professional Go player.
Өмірбаян
Шусай Токионың Шиба қаласында, сьогуннің қызметшісі Тамура Ясунаганың ұлы болып дүниеге келді. Ол 10 жасында го ойынын үйреніп, 1883 жылы Мурасе Шухо басшылығымен «Хоэнша» клубына қосылды. 13 жасында шодан атағын алды. 18 жасында 2-дан дәрежесіне ие болды (кәсіби дәрежелердің төменгі сатылары қазіргі заманғы дәрежелерге сәйкес келмейді). Содан кейін ол ойынды біраз уақытқа тоқтатып, жеке кәсіп ашуға тырысып, Чиба префектурасындағы буддалық орталыққа барып соқты. Бір жылдан астам уақыт ойыннан тыс қалғаннан кейін, ол Роппонгиде жеке го салоны ашты. Оған сол кезде Жапонияда тұратын кореялық Ким Ок Гюн көмектесті, ол өзінің таныстары арқылы Тамураны Хон’инбо Шуэймен таныстырды. 1892 жылы ол 4-дан дәрежесіне қайта бағаланды және содан кейін дәрежелерді жоғарылатып өтті. 1914 жылы «Мейджин» атағын алды, бұл алғашқы Хон’инбо Сансадан бері оныншы ойыншы болды. Шусайдың жағдайында, бұрын Шуэй үшін болғандай, ресми үкіметтік араласу болған жоқ, ал оның атағы әріптестерінің құрметімен берілді. Кейіннен ол «Мейджин» лауазымын қорғаудың бірнеше жоғары деңгейдегі ойындарында жалғыз 9-дан ойыншысы ретінде қатысты.
Shusai was born in Shiba, Tokyo, son of Tamura Yasunaga, a retainer of the shōgun. He learned go at age 10 and joined the Hoensha in 1883, then under the leadership of Murase Shūho. He was made shodan at age 13. At age 18, he attained the rank of 2nd dan (the lower professional ranks cannot be assumed to correspond to modern ones). He then broke with the game for a time, tried to go into business on his own account, and ended up in a Buddhist retreat in Chiba Prefecture. After more than a year out of the game, he set up his own go salon in Roppongi. He was then helped by Kim Ok gyun, a Korean then resident in Japan, who used his contacts to secure Tamura an introduction to Hon'inbō Shūei. He was re ranked as 4th dan in 1892 and proceeded up the ranks from there. He attained the title of Meijin in 1914, becoming the tenth player since the original Hon'inbō Sansa to do so. In Shūsai's case, as was for Shūei previously, there was no official government involvement, and his title was given by the acclaim of fellow players. He subsequently played in some high profile "defenses" of the Meijin position as the only 9th dan player.
Стиль және әсері
Шүсай табиғи түрде ойлауға баяу және тереңдей түсінетін ойыншы еді. Жапониядағы салыстырмалы түрде баяу ойынға дағдылану оның ықпалымен байланысты. Шүсайдың наразылығына қарамастан, оның өмірінде уақыт шектеулері мен сағаттар сияқты жаңалықтар енгізілді. Шүсай Мейдзи дәуірінің стратегиясын – Хон'инбо Шухоның "Хоэн Шинпо" кітабында баяндалғандай – одан әрі тиімділікке жеткізді. Бұл әлсіз жерлерді жақсырақ қорғау үшін алысқа және кейде биікке кеңейту арқылы жасалды. Бұл әдіс, сол кезде жаңа болғандықтан, "гармонияны бұзу" деп аталды. Дегенмен, оның ашылу стилі көптеген ойыншыларға терең әсер ете алмады, өйткені оның стилінің қалыптасуы шинфусеки ашылуларының революциясымен үзіліп қалды. Ол жосекиде жаңалықтарды енгізуге көбінесе қарсы болды, "жаңалық іздемеңдер" деген кеңеске бас ұрды. Нихон Ки-ин құрылғанға дейін, ешқандай ресми ережелер жинағы болған жоқ. Шүсай алғашқы күндері даулы мәселелер бойынша шешім шығарды, мысалы, манменко туралы.
Shūsai was a naturally slow and deep thinking player. The fashion for relatively slow play in Japan has been traced back to his influence. Innovations such as time limits and clocks were introduced during his lifetime, much to the ire of Shūsai. Shusai pushed the strategy of the Meiji period – as famously outlined by Hon'inbō Shūho's book Hoen Shinpo – to further efficiency. This was done by playing farther and sometimes higher extensions, with the intention of providing better global protection to weak points. This method – then new – has been referred to as "harmony breaking". Be that as it may, his opening style was unable to deeply influence many others as the culmination of his style was soon cut short by the arrival of the shinfuseki openings revolution. He rarely innovated in joseki, preferring the admonition "do not seek out novelty". Before the Nihon Ki in was set up, there was no codified set of rules available at all. Shūsai handed down judgements on controversies in the first days, for example on mannenko.
Нихон Ки-иннің астында
1924 жылы Нихон Ки-иннің құрылуы ХХ ғасырдағы жапондық го ойынының ұйымдық тарихындағы ең маңызды кезең болды. Бұл бірлестікке Шусай арқылы қол жеткізілді, оның беделі түрлі топтарды біріктіру үшін қажетті ең төменгі шарт еді. Шусайға ықпалды бизнесмен, барон Кисичиро Окура қолдау көрсетті. Бұл процесс 1923 жылы Каригане, Тамедзиро Судзуки, Дохей Такабе және Сегоэ Кенсакулардың Хисекай тобын құруымен басталды. Бұл, 1923 жылғы қаңтарда Хонинбо мектебі мен Хоэншаның Чуо Киинде бірігуіне әкеп соқты. Алайда, бұл келісім уақытша болды және екі ұйым үш айдан кейін қайтадан бөлініп кетті. 1923 жылғы Ұлы Канто жер сілкінісі көптеген го ұйымдарына ауыр тиді, олардың көпшілігі жабылу қаупіне тап болды. Барон Кисичиро Окураның жетекшілігімен, 1924 жылдың мамыр айында Нихон Ки-ин құрылды, ол барлық қолданыстағы ұйымдарды біріктіруді мақсат етті. Шусай осы жаңа ұйымның маңызды мүшесі болды.
The 1924 foundation of the Nihon Ki in was the most significant moment in the organisational history of Japanese go in the twentieth century. It was mediated through Shusai, whose prestige was required as a minimum condition to unify the various groups. Shusai was backed by Baron Kishichiro Okura, an influential business magnate. The process was started in 1923 with the foundation of the Hiseikai group by Karigane, Tamejiro Suzuki, Dohei Takabe, and Segoe Kensaku. This prompted the amalgamation of the Honinbo school and the Hoensha, in January 1923, in the Chūō Kiin. This arrangement was however temporary, and the two constituent organizations split three months later. The 1923 Great Kantō earthquake brought hardship to a number of Go organizations, and many of them faced closure. Under the guidance of Baron Kishichiro Okura, the Nihon Ki in was founded in May 1924 to merge existing organizations into a single entity. Shusai was an important member of this new organization.
Кисеишамен кездесу
Осы уақыт аралығында Каригане өзінің бәсекелес Кисейша ұйымын құрды (1924). "Йомиури Шимбун" екі лагерь арасындағы сынақ кездесуін жоспарлады. Осылайша, 1926 жылы Кариганмен ("топты басып алу шедеврі") өткен, қазіргі заманның ең көп антологияланған ойынының негізі қаланды. Эдвард Ласкер өзінің "Go and Go Moku" кітабында былай деп жазды:
Karigane, in the meantime, had set up his rival Kiseisha organisation (1924). The Yomiuri Shimbun planned a challenge match between the two camps. This was the setting for the 1926 showdown with Karigane (the "group capturing masterpiece"), perhaps the most anthologised game of modern times. Edward Lasker in his book Go and Go Moku wrote:
"Әлдеқимде, ақтардың 41-ші жүрісінен кейін тарихқа енген ең әдемі ойындардың бірі." Кариганның позицияны батыл дамытуы және соңында e4-те кесуі өте тапқырлықты білдірді; оның жоспарын жоққа шығару үшін Хон'инбо деңгейіндегі ойыншы қажет болды. [Ойын аяқталғаннан кейін] Осы керемет ойынды бірнеше рет қарап шығу студентке бірнеше жылдық жаттығудан да көп нәрсе үйретеді. Шеберлікке жету жолында одан жақсы нұсқаушы табу мүмкін емес. "Йомиуридің" ойынды қоғамдық орындардағы жарнама тақталарына орналастыру арқылы жарнамалық тактикасы халықтың қызығушылығын арттырды немесе оятуға мүмкіндік берді, осылайша жүрістер орындалған сайын жаңартылып тұрды. Шүсай ақ түспен ойынды жеңді. Ойыншылардың әрқайсысына 16 сағат берілді; ойын 6 сессияда өтті, Каригане уақыты бітіп, шамамен 5 ұпаймен жеңілуі мүмкін болған ойында жеңіліске ұшырады. Бұл, келесі жеңіс пен жалғасу матчының бастапқы ойыны болды, онда үш Кисейша ойыншысы (Каригане, Такабе және Онода Чийотаро) жас жұлдыздардан құралған Нихон Ки командасына қарсы кезекпен ойнады. Китани Минору қатарынан он ойын жеңіп, матч Ки-ин үшін сәтті аяқталды.
probably one of the most beautiful games on record [after White's 41st move] The way Karigane boldly develops a position and finally cuts at e4 is most ingenious; it took a Hon'inbō to refute his plan. [After the end] Playing over this beautiful game over several times will teach the student more than he could learn in several years practice. No better guide on the way to mastership can be imagined. Intense public interest was shown by, or perhaps aroused by, the Yomiuris publicity tactic of posting the game on billboards, with plays pasted on as they happened. Shūsai won the game with White. The players had 16 hours each; the game was played out over 6 sessions, with Karigane eventually resigning as he ran out of time in a game he was likely to lose by about 5 points. This was just the initial game of a subsequent win and continue match, in which three Kiseisha players (Karigane, Takabe and Onoda Chiyotaro) rotated against Nihon Ki in young stars. Kitani Minoru won ten games in a row, and the match was a triumph for the Ki in.
1933 жылы Го Сейгенмен ойын
1933 жылы Го Сейген мен Шүсай танымал партия ойнады. Ол кезде Сейген 18 жаста, 5 дан дәрежесінде болды және Жапонияда шамамен бес жылдан бері тұрып жатқан еді. Олар бұрын да ойнасқан, бірақ тең түскен емес; Го Сейген бұрынғы бес партияда гандикаппен жеңіске жеткен. Сол кездегі дәстүр бойынша, ақ түспен ойнаған ойыншы партияны кез келген уақытта тоқтатуға құқылы болған, ал қозғалыстарды жасырау болмаған. Бұл дегеніміз, Шүсай номиналды түрде күшті ойыншы болғандықтан және ақ түспен ойнағандықтан, өз кезегінде партияны тоқтатып, тоқтату уақытында ойлануын жалғастыра берген. Шүсай бұл мүмкіндікті ұятсыздықпен пайдаланып, 13 рет, әрқашан өз кезегінде, партияны тоқтатқан, осылайша матчты үш айға созған (1933 жылдың 16 қазаны – 1934 жылдың 19 қаңтары). Мысалы, Шүсай матчтың сегізінші күні бірінші болып қозғалыс жасады, ал Го Сейген екі минут ішінде жауап берді. Содан кейін Шүсай үш жарым сағат ойланды, бірақ партияны тоқтату үшін ғана. Шүсайдың тоқтату кезінде оқушыларымен бірге партияны талқылап, зерттей отырып, ең тиімді қозғалыстарды іздегені құпия емес еді. Осылайша, Го Сейген бүкіл Хонинбо мектебіне қарсы тұруға мәжбүр болғандықтан, өте қиын жағдайға түсті. Шүсай партияның 13-ші күніне дейін жеңіліп отырды, содан кейін W160 орнында керемет қозғалыс жасады, ол бүгінге дейін мақталады. Аңыз бойынша, бұл тапқыр қозғалысты Шүсай емес, оның оқушыларының бірі – Маэда Нобуаки жасаған. Сего Кэнсаку бұл туралы журналистерге бейресми сұхбатта айтқан. Маэданың өзі де мұндай нәрсені білдірген. Бұл аңызды жоққа шығаруға мүмкіндік берілгенде, Маэда оны жоққа шығармады, сонымен қатар растамады да. Матч Хон'инбо Шүсайдың екі ұпаймен жеңісімен аяқталды. Го Сейген vs Хон'инбо Шүсай (ақ), W160=
In 1933, Go Seigen and Shūsai played a famous game. Go Seigen was then 18 years old, ranked 5 dan, and had been in Japan about five years. They had played before, but not an even game; Go Seigen had won five previous handicap games. The tradition at the time dictated whoever played White had the right to adjourn the game at any time, and there was no sealing of moves. This meant that Shūsai, being the nominally stronger player and thus holding White, could adjourn the game whenever it was his turn to play and continue deliberating at his leisure during the adjournment. Shūsai shamelessly abused this privilege by calling adjournments some 13 times, without exception, all at his turn to move, thus prolonging the match to a period of three months (16 October 1933 – 19 January 1934). For instance, Shūsai played first on the eighth day of the match, and Go Seigen replied within two minutes. Shūsai then thought for three and a half hours but only to adjourn the game. It was no secret that Shusai, during adjournments, discussed and studied the game with his students to come up with the best moves. Go Seigen was therefore put into an especially adverse position for having to take on the entire Honinbo establishment. Shūsai trailed throughout the game until, on the 13th day of the match, he made a brilliant move at W160, now celebrated. It was rumored that it was not Shūsai but one of his students, Maeda Nobuaki, who was the author of this ingenious move. Segoe Kensaku told a reporter this, in what he thought was an off the record interview. Maeda himself even hinted as much. When presented with the opportunities to debunk these rumors, Maeda neither denied nor confirmed them. The match ended with Hon'inbō Shūsai winning by two points. Go Seigen v. Hon'inbō Shūsai (white), W160=
Зейнеткерлікке шығу ойыны
1936 жылы Шусай Хонъинбо атағын Нихон Ки қорына өткізіп, содан кейін зейнетке шықты. 1938 жылы 64 жасында ол Китани Миноруға қарсы естелік "зейнеттік ойынға" қатысты, нәтижесінде 5 ұпаймен жеңіліске ұшырады. Бұл ойыннан кейін Нобель сыйлығының лауреаты Кавабата Ясунари "Мейджин" романында (ағылшын тілінде "Го шебері" деп басылды) мәңгілікке сақталды. Китани Минору, Шусайдың Го Сейгенмен ойынында уақытты тоқтату құқығын қалай жемісті пайдаланғанын көрген соң, әр уақыт тоқтату алдында жасалған жүрулерді жабуды талап етті. Алғашқыда Шусайдың жақтастары бұған қарсылық көрсетті, бірақ Китани талабынан мойын алмады, соңында Шусай келісім берді. Ойынға 40 сағаттан уақыт шектері қойылды, Китани терең ойға шоқты. Ол ойынды бес ұпай айырмасымен жеңді (ойында коми болған жоқ, сондықтан қара түсті тастармен ойнаған Китани қауіпсіз ойын арқылы бастапқы артықшылығын сақтап қалды).
Shusai transferred the Hon'inbō title to the Nihon Ki in in 1936 and retired thereafter. In 1938, at the age of 64, he came back to play a memorial "retirement game" against Kitani Minoru, losing it by 5 points. The game was later immortalized by Nobel Prize winner Kawabata Yasunari in the novel Meijin (published in English as The Master of Go). Kitani Minoru, having witnessed how Shūsai abused his adjournment privilege during his match against Go Seigen, demanded that the moves be sealed before each adjournment. Initially, Shūsai's camp opposed this, but Kitani insisted, and Shūsai eventually gave in. Time limits were used, of 40 hours each, and Kitani thought deeply. He won the game by a comfortable margin of five points (the game had no komi, so Kitani as black kept his initial advantage by safe play).
Дау
Хон'инбо Шусайға қатысты бірнеше айыптаулар тағылды. Олар Хон'инбо үйі ішіндегі және кейін Нихон Ки құрылысымен байланысты бәсекелестіктер, ойыншы ретіндегі мінез-құлқы және қаржылық мәмілелер туралы. Көшкін кезеңдегі тұлға болғанымен, Шусай Мейджин және Хон'инбо лауазымдарының арқасында зор беделге ие болды, бірақ ол аға ойыншы ретіндегі өкілеттіктерін жиі теріс пайдаланды. Хашимото Утаро бір тілшіге өзінің ұстазы Сегоэ Кенсакудың Шусайға қатысты күмәндануларын айтты. Сегоэ бұрын Шусаймен бірге, бірнеше бай қытайлық гоу демеушілерінің шақыруымен Қытайға сапар шеккен. Олар қытай ойыншыларымен бірнеше көрсету ойындарын өткізді. Қонақ ретінде Шусай қытай ойын ережелерін сақтаудан бас тартты, бұл оның үй иелерін ұялтып жіберді. Сонымен қатар, Шусай жас қытай ойыншыларына жеңілу қаупіне бармады және көптеген ойындарды аяқтамай қалдырды, оларды басқа күні аяқтауға уәде берді, бірақ ол уәдесін орындамады. Сегоэ Хашимотоға Шусайдың қонақ күтімі мен үлкен ойын төлемдерін алғаннан кейін ойындарды аяқтамай қалдыруының қабылданбайтынын айтты. Го Сейген де Шусайды өте төмен бағалады. Голландия Го Ассоциациясы журналына берген сұхбатында Го Сейген Шусайды "жалғаншы" және "зұлым" деп атады. Го Сейген Шусайды беделді Хон'инбо атағын үлкен сомаға сатқандығын, өзіне сәнді үй салғандығын, ал ақшаның бір тиынын да го қауымына қайтармағанын айыптады.
Hon'inbō Shusai has had a number of accusations leveled against his character. These deal with his rivalries, within the Hon'inbō house and subsequently with the establishment of the Nihon Ki in, conduct as a player, and financial dealings. Even though a transitional figure, Shūsai possessed enormous prestige due to his positions of Meijin and Hon'inbō, but he often abused his privileges as the senior player. Hashimoto Utaro confided to a reporter that his master Segoe Kensaku had his reservations about Shūsai. Segoe had earlier, along with Shūsai, visited China at the invitation of several wealthy Chinese go patrons. They played a number of exhibition games against Chinese players. As a guest, Shūsai had refused to abide by Chinese playing rules, embarrassing his hosts in the process. Moreover, Shūsai would not apparently risk losing to young Chinese players and left many games unfinished, supposedly to be concluded another day, a promise he never fulfilled. Segoe commented to Hashimoto that it was unacceptable for Shūsai to have left the games unfinished after receiving hospitality and large game fees. Go Seigen also held Shūsai in very low esteem. According to Pieter Mioch, who interviewed Go Seigen for the Dutch Go Association magazine, Go Seigen called Shūsai a "scoundrel" and a "villain". Go Seigen accused Shūsai of selling his prestigious Hon'inbō title for a large sum to build himself a magnificent house while failing to give any of the money back to the go community.