Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Спазмодикалық ақындар – Виктория дәуіріндегі британдық ақындар тобы. Бұл терминді Уильям Эдмонстоун Айтун бірқатар сыни, сондай-ақ әжуалы ниетпен қолданған. Томас Карлайл бұл эпитетті Лорд Байронға жатқызады. Спазмодикалық ақындарға Уильям МакГонагаллдың досы және шабыт көзі Джордж Гилфилан кіреді. Гилфилан өзінің ұзақ поэмасы "Түн" жөнінде отыз жыл бойы жұмыс істеді, бірақ ол әдеби рецензияларында "Аполлодор" псевдонимімен жас спазмодиктерді қолдауымен танымал. Бұл топқа Филипп Джеймс Бейли, Ричард Хенгист Хорн, Сидней Томпсон Добелл, Александр Смит, Джон Станян Бигг, Джеральд Масси, Джон Уэстленд Марстон және Эбенезер Джонс та жатты. "Спазмодикалық" термині замандас рецензенттер Элизабет Баррет Браунингтің "Аврора Ли", Теннисонның "Мод", Лонгфеллоудың "Алтын аңыз" және Артур Хью Клоу поэзиясына да қолданған. Қазіргі әдеби сыншылар бұл ақындарды көбінесе спазмодикалық мектепке жатқызбайды. Спазмодикалық поэзия 1840-шы жылдардың соңынан 1850-ші жылдарға дейін өте танымал болды, бірақ кейін күрт сәннен шығып кетті. Уильям Эдмонстоун Айтунның пародиалық "Фирмилиан: Спазмодикалық трагедия" (1854) спазмодикалық мектептің өлеңін мақтанға толы деп әжуалауға себеп болды. Спазмодикалық поэзия көбінесе кейіпкері ақын болатын поэма-драма түрінде жазылған. Ол кейіпкердің ұзақ, терең ойларға толы монологтары сияқты бірнеше ерекшеліктерімен сипатталды, бұл поэзияның жеке бағалы екендігіне алып келді.
The spasmodic poets were a group of British poets of the Victorian era. The term was coined by William Edmonstoune Aytoun with some derogatory as well as humorous intention. The epithet itself is attributed, by Thomas Carlyle, to Lord Byron. Spasmodic poets include George Gilfillan, the friend and inspiration of William McGonagall. Gilfillan worked for thirty years on his long poem Night, but he is best known for his encouragement of the young Spasmodics in literary reviews which he wrote under the pseudonym "Apollodorus". Others associated with the group were Philip James Bailey, Richard Hengist Horne, Sydney Thompson Dobell, Alexander Smith, John Stanyan Bigg, Gerald Massey, John Westland Marston, and Ebenezer Jones. The term "spasmodic" was also applied by contemporary reviewers to Elizabeth Barrett Browning's Aurora Leigh, Tennyson's Maud, Longfellow's Golden Legend, and the poetry of Arthur Hugh Clough. These poets are not generally included in the Spasmodic school by modern literary critics. Spasmodic poetry was extremely popular from the late 1840s through the 1850s when it abruptly fell out of fashion. William Edmondstoune Aytoun's parodic Firmilian: A Spasmodic Tragedy (1854) is credited with getting the verse of the Spasmodic school laughed down as bombast. Spasmodic poetry frequently took the form of verse drama, the protagonist of which was often a poet. It was characterized by a number of features including lengthy introspective soliloquies by the protagonist, which led to the charge that the poetry was egotistical.