Кіріспе

Құс түрі

Моуссиердің қызылқұйрығы (Phoenicurus moussieri) – бұрын торғайлар тұқымдасына (Turdidae) жатқызылған, бірақ қазір Ескі әлемнің құс аулаушылары (Muscicapidae) тұқымдасына енетін, Phoenicurus (қызылқұйрықтар) туысына жататын шағын торғай. Ол Африканың солтүстік-батысындағы Атлас тауларында тұрақты мекендейтін, көбейетін құс. Оның өмір сүру ортасы – теңіз деңгейінен 3000 метрге дейінгі биіктіктегі таулы аймақтардағы жартасты жерлердегі сирек орман. Бұл ең кішкентай қызылқұйрық, ұзындығы 12 см, салмағы 14–15 грамм. Еркегінің басы қара, әр көзінің үстінен және мойнының бойымен кең ақ жолақ өтеді. Жоғарғы жағы қара, тек ақ қанат дағы бар, ал бай қоңыр түсті құйрығы бар, осы құйрығынан ол және басқа қызылқұйрықтар өздерінің атын алған (құйрық сөзі бұрын құйрықты білдірген). Төменгі жағы қызғылт-сары. Мекеңінің басы мен жоғарғы жағы ашық қоңыр, ал төменгі жағы еркегіне қарағанда ашық қызғылт, бірақ әдетте ұқсас, бірақ ірірек мекеңнің төменгі жағынан қызғыл түсті. Ол Жан Муссиердің (1795–1850) құрметіне аталған, ол Наполеон соғыстары кезінде француз армиясындағы хирург және әуесқой табиғатты зерттеуші болған.

Мінез-құлық

Аталықтың әні сырыл сияқты дыбыстар мен жіңішке ноталардың қоспасынан тұрады. Дабысы – ағыр, жалғыз нота, «уит». Ол негізінен жәндіктермен қоректенеді, көбінесе шыбықтарды ұстаушы сияқты, ұшып өткен жәндіктерге шабуыл жасайды, сондай-ақ жәндіктерді жерден теріп, тіпті қазып алады; одан да сирек, кішкентай жидектерді жейді. Ұясын бұтаға немесе жерге салады, әдетте 3-6 жұмыртқа туады. ), шығысқа қарай Грекияға дейін.

Таксономия

Phoenicurus тұқымдас атауы ежелгі грек тілінен алынған, онда phoinix – "қызыл", ал ouros – "құйрықты" деген мағына береді. Ағылшын және түрлік атаулары Наполеон соғыстары кезінде француз армиясындағы хирург және әуесқой табиғатты зерттеуші Жан Муссиердің (1795–1850) құрметіне берілген. Оның туыстық байланыстары анық емес; оның биогеографиялық таралуы басқа қызылқұйрықтардың ешқайсысына сәйкес келмейді, ал түс схемасы еркектегі көзге түсетін ақ қанат дағын бөлісетін Гюльденштедт қызылқұйрығына ең жақын. Ertan-ның (2006) зерттеуіне ол кірген жоқ, ал Sangster және авторлардың (2010) шектеулі зерттеуі бойынша, ол қарапайым қызылқұйрыққа ең жақын болды.