Ғайний Домиций Әхенобарб: Римнің саяхатшысы мен әскери қолбасшысы

Кіріспе

Гней Домиций Аенобарб (б.з.д. 31 жылы қайтыс болған) – б.з.д. 1 ғасырындағы ежегі Римнің әскери қолбасшысы және саяхатшысы.

Өмір

Цезарьдің азаматтық соғысы кезінде Аенобарб әкесі Луций Домиций Аенобарбпен бірге б.з.б. 49 жылы Корфинийде тұтқындалды. 48 жылы Фарсалус шайқасына қатысты, бірақ соғыста белсенді рөл алмады. Дегенмен, ол 46 жылы Юлий Цезарь кешірім бергенге дейін Италияға оралмады. Ол Цезарьді өлтіруге қатысқан жоқ деп саналады, бірақ кейбір авторлар оның қастандыққа қатысқандардың бірі болғанын мәлімдейді. Цезарь қайтыс болғаннан кейін ол Брутпен бірге Македонияға кетті және 43 жылы Лекс Педия заңымен кісі өлтіруші ретінде айыпталып сотталды. 42 жылы ол Ион теңізінде елу кемеден тұратын флотқа басшылық етті және Екінші Триумвиратқа қарсы маңызды жетістіктерге қол жеткізді, Филиппи шайқасының күні Гней Домиций Кальвинды толық жеңіп, ол Брундзийден қашуға тырысқанда. Осының нәтижесінде ол император деп жарияланды, ал осы жеңістің жазбасы тіркелген монетада сақталған, онда кеменің мұртына қойылған трофей бейнеленген. Монетаның екінші жағындағы бас Аенобарбұс әулетінің тегіне сілтеме жасай отырып, сақалмен бейнеленген. 42 жылы Филиппи шайқасынан кейін Аенобарб Секст Помпейден тәуелсіз соғыс жүргізді және жетпіс кеме мен екі легионнан тұратын флотымен Ион теңізінің жағалауларын тонады. 40 жылы Гай Асиний Полионың делдалы арқылы Аенобарб Марк Антониймен келісімге келді, бұл Октавианды қатты ашуландырды. 39 жылы Секст Помпеймен жасалған бейбіт келісімде Антоний Аенобарбтың қауіпсіздігін қамтамасыз етті және оған 32 жылы консулдыққа үміткерлік беруге келісім берді. Аенобарб Антонийдің 36 жылы Парфияға жасаған сәтсіз жорығына қатысты. Бір қатты жеңілістен кейін Антоний әскерлерінің рухын көтеруге мүкіндік таппады, сондықтан ол бұл міндетті Аенобарбқа жүктеді. Антоний оны Битинияға басшы етіп тағайындады, ол оны 35 жылға дейін немесе одан кейін де басқарды. 35 жылы ол Азияның губернаторы Гай Фурнийді Помпейге қарсы қолдады. Алайда, ол шайқаста болған жоқ, өйткені Октавианға қосылғаннан кейін бірнеше күннен кейін қайтыс болды. Плутарх оның өлімінің себебін "адалдықсыздық пен сатқындығының ашыққа шығуынан туған ұят" деп сипаттайды.

During Caesar's civil war, Ahenobarbus was captured with his father, Lucius Domitius Ahenobarbus, at Corfinium in 49 BC, and was present at the Battle of Pharsalus in 48 BC, but did not take any further part in the war. He did not however return to Italy until 46 BC, when he was pardoned by Julius Caesar. He probably played no part in Caesar's assassination, although some writers claim that he was one of the conspirators. He followed Brutus into Macedonia after Caesar's death, and was condemned by the Lex Pedia in 43 BC as one of the murderers. In 42 BC he commanded a fleet of fifty ships in the Ionian Sea, and gained considerable success against the Second Triumvirate, completely defeating Gnaeus Domitius Calvinus on the day of the first battle of Philippi, as the latter attempted to sail out of Brundisium. He was saluted imperator in consequence, and a record of this victory is preserved in the annexed coin, which represents a trophy placed upon the prow of a vessel. The head on the other side of the coin has a beard, in reference to the reputed origin of the Ahenobarbus family. After the Battle of Philippi in 42 BC, Ahenobarbus conducted the war independently of Sextus Pompey, and with a fleet of seventy ships and two legions plundered the coasts of the Ionian Sea. In 40 BC, through the mediation of Gaius Asinius Pollio, Ahenobarbus became reconciled to Mark Antony, which greatly offended Octavian. In the peace concluded with Sextus Pompeius in 39 BC, Antony provided for the safety of Ahenobarbus, and obtained for him the promise of the consulship for 32 BC. Ahenobarbus accompanied Antony on his ill fated invasion of Parthia in 36 BC; after one particularly devastating defeat, Antony was too despondent to boost the morale of his troops, so he gave that duty to Ahenobarbus. Antony placed him in command of Bithynia, which he governed until 35 BC or perhaps after. In 35 BC he supported Gaius Furnius, governor of Asia against Pompeius. He was not, however, present at the battle itself, as he died a few days after joining Octavian. Plutarch suggests that his death was due to "the shame of his disloyalty and treachery being exposed."

Отбасы

Аенобарбтың әкесі Луций Домиций Аенобарб б.з.б. 54 жылы консул болған. Оның анасы Порция, Кіші Катонның қарындасы және екі Сервилияның жарты қарындасы: Сервилия (Цезардың сүйіктісі) және Кіші Сервилия (Лукулдың екінші әйелі). Оның әйелі – Аэмилия Лепида, ал ұлы Луций Домиций Аенобарб, Марк Антонийдің Октавиядан туған қызы Антония Майорға үйленген. Олар кіші Гней Домиций Аенобарбтың ата-анасы, ал Рим императоры Неронның әжесі мен атасы болды. Аенобарб Луций Манлий Торкваттың қызына да үйленген болуы мүмкін.

Мәдени суреттер

Домиций Энобарб кейіпкері Антоний мен Клеопатра пьесасында осы адамның бейнесімен байланысты. Ол Антонийдің досы, Антонийді Цезарьге сатып кетеді (ІІІ акт, 13-шы көрініс), кейін өкінішпен күйзеледі (IV акт, 6-шы көрініс) және қайтыс болады (IV акт, 9-шы көрініс).