Кіріспе
1964 жылы Майкл Ромер түсірген фильм. Бұл фильм тарату қиындықтарына байланысты кеңінен көрсетілмегенімен, қазір американдық неореалистік киноның маңызды мысалы саналады. 1993 жылы Конгресс кітапханасы оны "мәдени, тарихи және эстетикалық тұрғыдан маңызды" деп танып, АҚШ Ұлттық кино тізіміне енгізіп, сақтауға алды.
Although it was not widely seen upon release due to difficulties in finding distribution, the film is now generally considered to be an important example of neorealistic American cinema. In 1993, it was selected for preservation in the United States National Film Registry by the Library of Congress as being "culturally, historically, or aesthetically significant".
Сюжет
Дафф Андерсон Бирмингем, Алабама қаласының маңында теміржол секциясында жұмыс істейді, жақсы жалақы алады және қара жұмысшыларымен бірге көшпелі өмір сүреді. Демалыс күндері, басқа ер адамдар ішіп, бильярд залына бара жатқанда, Дафф жақын маңдағы шағын қалаға барып, жақсы тамақ пен жанды евангелистік музыкасы бар шіркеу кездесуіне барады. Сол жерде Дафф ізгі және әдепті мектеп мұғалімі Джозимен, уағыздаушы Доусонның қызымен танысады. Олар Джозидің әкесі мен өгей анасының қалауына қарсы кездесе бастайды, олар салыстырмалы түрде білімсіз, діни емес және (оларға) менмен Дафф Джози үшін жеткіліксіз деп санайды. Ата-анасының қарсылығына қарамастан, Джози Даффпен кездесуді жалғастырады, себебі Дэф өзінің қара адамдарды қанаушы әлеуметтік конвенцияларға қарсы тұруға және сынға алуға дайын екенін көрсетеді, Джозидің әкесі сияқты ақ адамдармен тату болу үшін жай ғана статус-квоны қабылдауға емес. Бастапқыда Дафф тек жыныстық қатынас іздеп, Джозиге үйленгісі келмейтінін айтады. Бірақ Дафф өзінің төрт жасар заңсыз ұлын сүймейтін, бей-жай өгей анасының қамқорлығына жібергеннен кейін және оның эмоционалды жағынан қатыгез, ішімдікке толы әкесі (Харрис) қызына (Ли) өмір сүретіннен кейін, Дафф отбасының тұрақтылығын скитник өмірінен артық көретінін түсінеді. Дафф пен Джози болашаққа жарқын үмітпен үйленеді, бірақ содан кейін некелік жұп ретінде бірқатар қиындықтарға тап болады. Дафф топтан шығып, тұрақты отбасылық өмір сүру үшін жергілікті ағаш кесу зауытында төменгі жалақымен жұмыс істейді. Қозғалыста болу Даффқа еркіндікті сезінді, бірақ қалада өмір сүру Даффты қаланың әлеуметтік ережелеріне бағынады, ал ол дереу қиындықтарға тап болады. Өзінің құрбыларынан айырмашылығы, Дафф өзіне жамандық жасайтын немесе оны қолдайтын ақ адамдарға достықпен қарамауға тырысады. Дафф фабрикадағы қара жұмысшыларды бірігіп, өз құқықтарын қорғауға шақырады, бірақ олардың бірі оны кәсіподақ ұйымдастырушысы және алауыздық туғызушы деп күдіктенген ақ фабрика басшыларына хабарлайды. Дафф өзінің ақ бастығының басқа адамдарға берген мәлімдемесін қайтарып алу туралы бұйрығын орындаудан бас тартқаннан кейін, Даффты жұмыстан босатып, кейіннен басқа аймақтағы диірмендердің қара тізімінде болады. Ол жұмыс іздеп жүрсе де, ұятқа қалдырмайтын, отбасын асырау үшін жеткілікті жалақы алатын басқа жұмыс таба алмайды. Дафф өзінің нағыз діни қызметкерін жек көреді, ол ақ нәсілділерге әлеуметтік мәртебе мен экономикалық пайда үшін сатқан деп санайды және ол әйеліне: "Сен ешқашан шын мәнінде неггер болған емессің, олармен бірге өмір сүріп, сол үйде" дейді. Дегенмен, Джози үшін уағыздаушы Доусон қаладағы байланыстарын пайдаланып, Даффқа ақ нәсілділерге тиесілі май құю станциясында жұмыс тауып береді. Көп ұзамай, Дуфты қара "бала" үшін тым мақтан деп тапқан ақ клиенттер, егер басшы оны ұстаса, қиындық туғызады деп қорқытады, ал ол сол жұмыстан да айырылады. Джози түсінушіл болса да, Дафф эмоциялық қысым мен ашуға ұшырап, жүкті әйелі оны жұбатуға тырысқанда, оны еденге итеріп тастайды. Дафф үйін тастап, үйден шығып кетеді. Дафф әкесіне қарай жүгіріп барады, ол қатты мас болғандықтан, Дафф пен Ли оны ауруханаға апарып бара жатқанда өледі. Даф та, Ли де Дафтың әкесі қай жерде туылғанын немесе қанша жаста болғанын білмейді, ал оның Дафқа қалдырған жалғыз меншігі - оның қалтасының мазмұны. Дафф Джози асырап алғысы келген жас ұлымен бірге үйге қайтуға шешім қабылдайды. Дафф пен Джози жылап-сықтап құшақтасып, ол оны "оның оңай бола бермейтінін, бірақ бәрі жақсы болады" деп сендіреді. Сәби, мен өзімді еркін сезінемін.
Өндіріс
Сценарийді Роберт М. Янг пен Майкл Ромер жазды, ол нацистер қудалаған еврей ретінде өзінің жеке тарихын пайдаланды. Ромер 11 жасында нацистік Германиядан «Киндертранспорт» арқылы қашып келген. Жазуды бастамас бұрын, Ромер мен Янг Оңтүстіктің афроамерикандық мәдениетін түсіну және танып білу үшін ізденіс жасады. Олар «жер асты жолымен» кері бағытта саяхаттады. Оңтүстіктегі либералды еврейлер ретінде, олар ақ адамдар тарапынан жек көрінішпен қарастырылып, тамақтарына у қосылуы мүмкін екені туралы ескертілді, бұл оларды кездескен қара нәсілді отбасылармен жақын байланысқа түсірді. Олар бір отбасыдан екіншісіне, бір қауымнан екіншісіне өтуге рұқсат берді, осылайша қарым-қатынастар мен өмірлік тәжірибе туралы мүмкіндігінше көп білім алды. Бір күні Миссисипиде жас жұптың күресі және ер адамның әкесімен қарым-қатынасының сюжеті Ромерге келді, ал сценарий Нью-Йоркке оралғаннан кейін алты апта ішінде жазылды. Сценарий жылдам жазылғанмен, актерлерді іріктеу бірнеше айға созылды. Чарльз Гордон жазушыларды бірнеше дарынды актерлермен таныстырды, оның ішінде Бродвей актері Иван Диксон, CBS телеарнасының «Хоганның батырлары» ситкомында штаб-сержант Джеймс Кинчлоу рөлін ойнаған, сондай-ақ джаздың көрнекті өкілі Абби Линкольн. Джулиус Харрис фильмде Даффтың әкесі рөлінде актерлік дебютін жасады. Харрис актерлік мансабына келу алдында медбике болып жұмыс істеген, бірақ әрқашан актер болуді армандаған. Япхет Котто да осы фильмде теміржол жұмысшысы рөлінде кинодағы алғашқы рөлін ойнады. Харрис пен Котто келесі төрт онжылдық бойында көптеген фильмдерде және телешоуларда ойнады. Соңғы сәтте фильмнің атауы Дэф Андерсон деп өзгертілуге жақын болды.
Бейімделулер
1970 жылы танымал детектив жазушысы Джим Томпсонның фильмге негізделген романы жарық көрді.