Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Жеңіліске қарсы күреспей қабылдау
Acceptance of defeat without a struggle
Жеңілісшілдік – бұл ешқандай күрессіз жеңілісті қабылдау, көбінесе теріс мағынада қолданылады. Ол психологиядағы пессимизммен байланысты болуы мүмкін, және кейде фатализм немесе детерминизммен бір мағынада қолданылуы мүмкін.
Defeatism is the acceptance of defeat without struggle, often with negative connotations. It can be linked to pessimism in psychology, and may sometimes be used synonymously with fatalism or determinism.
Тарих
Дефетизм термині саясатта оппозициялық партиямен ынтымақтастыққа қарастыратын идеологиялық көзқарас сипаттамасы ретінде жиі қолданылады. Әскери контексте, соғыс уақытында, әсіресе майданда, дефетизм – сатқындықпен тең. Әскери заң бойынша, егер әскери қызметші ұлттық саясаттың идеологиялық дұрыстығына күмән келтіріп, соғысудан бас тартса, ол дефетист деп айыпталуы мүмкін; осылайша, "соғыс бұрыннан жеңіліске ұшырады ма?" және "осы күреске тырысудың мәні бар ма?" сияқты экзистенциалды сұрақтар дефетизм болып табылады және олар соғысты әскери жеңістен өзгеше тәсілмен аяқтауды жақтауды білдіреді.
The term defeatism is commonly used in politics as a descriptor for an ideological stance that considers co operation with the opposition party. In the military context, in wartime, and especially at the front, defeatism is synonymous with treason. Under military law, a soldier can be accused of being defeatist if he refuses to fight by voicing doubt of the ideological validity of national policy; thus, existential questions such as "Is the war already lost?" and "Is the fight worth the effort?" are defeatism that connote advocacy of an alternative end to the war other than military victory.
Нацистік Германиядағы "жеңісшілдік"
Германияда 1918 жылы капитуляциядан кейін жеңілісшілдік кең таралды, әсіресе Адольф Гитлер басқарған нацистік партияда, олар осы жеңілісті "жеңілісшілдік көзқарасқа" балады. Билікті қолға алғаннан кейін, қарсыластарын "жеңілісшілдік" үшін айыптауға арналған оның құштарлығы уақыт өте келе күшейіп, жақсы белгілі болды. Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде Гитлер күтпеген жерден көптеген генералдарды жеңілісшілдік көрсеткені үшін қызметтен шеттетуге бел буды. Әскердегі Альберт Кесселринг сияқты сақтықпен әрекет ететін қолбасшылар "жеңілісшіл" деп танылмау үшін майдандағы жағдайды фюрерге шындықтан гөрі жақсырақ көрсетуге мәжбүр болды. Соғыстың соңғы жылы Германия халық соты жеңілісшіл сөздер айтқан немесе іс-әрекеттер жасаған деп айыпталған көптеген адамдарды өлім жазасына кесті, ал олардың есімдері елдегі жарнама тақталарына ілінетін қызыл түсті плакаттарда апта сайын жарияланды. 1945 жылдың наурыз айында Қызыл Армияның танктері Берлинге жақындап келе жатқанда, нацистік шенеуніктер өздерінің қатарындағы "қорыққандық пен жеңілісшілдікті" жою үшін шұғыл түрде өлім жазасын қолдану арқылы белсенді жұмыс істеді.
Defeatism became a buzzword in Germany following its capitulation in 1918, particularly among the Nazi Party led by Adolf Hitler, who routinely blamed this loss on a "defeatist mentality". After seizing power, his obsession with denouncing opponents for "defeatism" grew more acute as time went on, and was widely noted. During World War II, Hitler unexpectedly dismissed many generals for defeatism. More prudent military commanders such as Field Marshal Albert Kesselring felt constrained to present the Führer a rosier account of the battlefront situation than was realistic, to avoid being labeled "defeatist". During the last year of war, the German people's court executed many people accused of defeatist talks or acts, and their names were announced weekly in a pink colored poster pasted on billboards around the country. In March 1945, as Red Army tanks were closing in on Berlin, Nazi officials worked feverishly to suppress "cowardice and defeatism" in their own ranks with summary death sentences.
Революциялық жеңілісшілдік
Революциялық жеңілісшілдік – Владимир Лениннің ең белгілі идеясы, ол пролетариаттың капиталистік соғыста жеңе алмайтынын немесе пайда көре алмайтынын айтады. Ленинге сәйкес, пролетариаттың нағыз жауы – өз ең төменгі топтарын шайқасқа жіберген империалистік басшылар. Ол, егер соғысты азаматтық соғысқа, содан кейін халықаралық революцияға айналдыру мүмкін болса, жұмысшылар өз елдерінің жеңілістерінен көбірек пайда көреді деп сақтайды. Саяси ғалым Барух Кней Паздың пікірінше, Сталин билік үшін күрес кезінде Леон Троцкийдің «тұрақты революция» теориясын жеңілісшіл және авантюристтік деп қате көрсеткен, бірақ шындығында Троцкий Еуропада революцияларды қолдады, алайда ешқашан капиталистік әлеммен «асығыс қақтығыстарға» ұсыныс жасамады.
Revolutionary defeatism is a related idea, made most prominent by Vladimir Lenin, that establishes that the proletariat cannot win or gain in a capitalist war. Instead, according to Lenin, the true enemy of the proletariat is the imperialist leaders who send their lower classes into battle. Workers would gain more from their own nations’ defeats, he argued, if the war could be turned into civil war and then international revolution. According to political scientist Baruch Knei Paz, Leon Trotsky’s theory of “permanent revolution” was grossly misrepresented by Stalin as defeatist and adventurist during the succession struggle when in fact Trotsky encouraged revolutions in Europe but was not at any time proposing “reckless confrontations” with the capitalist world.