Кіріспе

Кеңес саясаткері және КГБ төрағасы (1924–2007)
Кеңес велоспортшысы

Владимир Александрович Крючков (Влади́мир Алекса́ндрович Крючко́в; 29 ақпан 1924 – 23 қараша 2007) – кеңес заңгері, дипломат және КГБ басшысы, КПСС Орталық Комитетінің Политбюро мүшесі. Крючков бастапқыда кеңес әділет жүйесінде прокурордың көмекшісі болып жұмыс істеді, содан кейін Кеңес Сыртқы істер министрлігінің Дипломатиялық академиясын бітіріп, дипломат болды. Сыртқы қызметте жүрген жылдары ол Юрий Андроповпен танысты, ол оның басты қолдаушысы болды. 1974 жылдан 1988 жылға дейін Крючков КГБ-ның сыртқы барлау басқармасын, Бірінші бас басқарманы (ПГУ) басқарды. Осы жылдары басқарма әлемдегі түрлі коммунистік, социалистік және отаршылдыққа қарсы қозғалыстарды қаржыландыруға және қолдауға қатысты, олардың кейбіреулері өз елдерінде билікке келіп, кеңестік үкіметтер құрды; сонымен қатар, Крючковтың басшылығымен басқарма Батыс барлау агенттіктеріне енуде үлкен жетістіктерге жетті, құнды ғылыми және техникалық ақпарат алды, дезинформация мен жасырын әрекеттердің тәсілдерін жетілдірді. Сонымен қатар, оның қызмет ету кезеңінде басқарма дезертирлердің көбеюімен күресті және Кеңес үкіметін Ауғанстанға басып кіруге ынталандыруда маңызды рөл атқарды, сондай-ақ Батыс Еуропаның коммунистік партияларына ықпал ету мүмкіндігі одан әрі азайды. Ол жұмысшы отбасында дүниеге келді. Оның ата-анасы Иосиф Сталиннің жақтастары болды. 1944 жылы Кеңес Одағының Коммунистік партиясына қосылып, Коммунистік жастар лигасының (Комсомол) толық уақытты қызметкері болды. Заңгерлік білімінен кейін Крючков кеңес әділет жүйесінде мансапқа қадам басып, туған қаласы Сталинградтағы прокуратурада тергеуші болып жұмыс істеді.

Дипломатиялық қызмет

Содан кейін Крючков Кеңес дипломатиялық қызметіне қосылып, 1959 жылға дейін Венгрияда қызмет етті. Одан кейін ол сегіз жыл бойы Коммунистік партия Орталық Комитетінде жұмыс істеді, ал 1967 жылы өзінің қолдаушысы Юрий Андроповпен бірге КГБ-ға кірді. 1971 жылғы жазда Андроповтың бұйрығымен Бірінші бас басқармасына басшы болып тағайындалды, ал 1978 жылы төрағаның орынбасары болды. 1978 жылғы маусымда Ауғанстанға сапар шекті, ал 1978 жылғы шілдеде Кабулда КГБ резидентурасын басқарды, онда ол Кеңес-Ауған соғысының басында осы елдің үкіметін құлатуға тікелей қатысты. 1988 жылы армия генералы шеніне көтеріліп, КГБ төрағасы болды. Крючков Горбачевтің реформаларына қарсы болды және өзінің естеліктерінде сталиндік жүйені қорғап, Никита Хрущев билігінен бастап Кеңес саяси жүйесіне жасалған көптеген реформаларды сынады. Осыған қарамастан, Горбачев оны тағайындады, себебі ол негізінен ішкі қызметтер емес, сыртқы барлау саласында маманданған. Крючковты Горбачевтың бұрынғы жетекшісі Андропов және оның реформашы әріптесі Александр Яковлев та ұсынған еді. 1990 жылғы Кеңес Конституциялық реформаларынан кейін Крючков Горбачевтың билігін күлдету мақсатымен жаңа президенттік аппаратта Борис Пуго, Валентин Павлов және Геннадий Янаев сияқты басқа да консервативті шенеуніктермен бірге жұмыс істей бастады. Бұл сегіз министрден құралған топ кейіннен Төтенше жағдай жөніндегі мемлекеттік комитетке (GKChP) айналды. Горбачев КГБ-ның өкілеттіктерін кеңейтетін президенттік жарлықпен Крючковты ынталандыруға тырысты және оған антикоммунистік РСФСР президенті Борис Ельцин мен диссидент көшбасшысы Андрей Сахаровты бақылауға алуды тапсырды. Крючковтың саясаты Горбачевты өз билігіне қауіп төнгенін дұрыс бағаламауына және бұрынғы реформашы әріптестерінен консерваторларға қарай бұруына себеп болуы мүмкін. Сергей Третьяковтың сөзіне сүйенсек, Крючков Кеңес Одағының ыдырауы алдында Коммунистік партияның 50 миллиард долларлық қаражатын белгісіз жерге жасырын түрде жіберген.

Тамыз төңкерісі

Крючковтың стратегиясы ақырында төңкеріс жасауға ауысты, онда төтенше жағдай КГБ-ға Кеңес Одағының қатал коммунистік саяси жүйесін қайта орнатуға мүмкіндік беретін еді. 1991 жылғы тамыздағы төңкеріс кезінде Крючков президент Горбачевті тұтқындаған ГКЧП құрудың бастамашысы болды. Дегенмен, Крючков пен басқа да қастандықшылардың шешімсіздігі салдарынан төңкеріс сәтсіз аяқталды. Крючков Альфа тобын Ельциннің тұтқындалуына жұмылдырды, бірақ соңында оған бұйрық беруден бас тартты. Крючков сондай-ақ, Елциннің Ресейдің мемлекеттік егемендігі туралы декларациясынан кейін Ресей Кеңес Федеративтік Социалистік Республикасына өзінің құзырындағы КГБ-ның ішкі қызметін басқаруға рұқсат берді. Көптеген ресейлік КГБ агенттері 1991 жылғы Ресей президенттік сайлауында Крючковтың Ельцинге қарсы дауыс беру туралы бұйрығына бағынбау арқылы жаңа үкіметке адалдығын көрсетті. Комитет жеңілгеннен кейін Крючков қатысқандығы үшін түрмеге қамалды. Крючковтың орнына КГБ төрағасы ретінде Вадим Бакатин тағайындалды, ол 1993 жылғы қаңтарда елден шығуға тыйым салынбауы шартымен босатылды. Сол кездегі және кейінгі Кеңес Одағының көптеген сарапшылары, соның ішінде АҚШ-тың бұрынғы елшісі Джек Ф. Матлок-младший, Крючковтың төңкеріс жасап, Коммунистік партияның беделін түсіріп, Кеңес Одағының ыдырауына тікелей себепкер болғанын айтты. Матлок өзінің естеліктерінде: "Адамдар тарихта өзгеріс жасайды, ал Владимир Крючков үлкен өзгеріс жасады. Егер 1990 және 1991 жылдары КГБ-ны басқа адам басқарса, Кеңес Одағы бүгінде қандай да бір өзгертілген нысанда сақталған болуы мүмкін еді" деп жазды, оны Кеңес Одағының ыдырауы үшін Төтенше жағдай жөніндегі мемлекеттік комитеттің мүшелерін кінәлауда айыптады. Крючков 1994 жылы Мемлекеттік Думаның кешірімімен босатылды. Одан кейін ол Горбачевтің саясатын айыптайтын жазбаларымен қоғамдық өмірге оралды. Оның жазбалары ресейлік қоғамда оның беделін арттырды, 2007 жылы Левада орталығы жүргізген сауалнама көрсеткендей, респонденттердің тек 12 пайызы ғана оның төңкерісіне белсенді түрде қарсылық танытар еді.

Отбасы

Оның ұлы 1990-шы жылдары Швейцарияда тұрған, сол кезде Ресейді тонаудың нәтижесінде өте ірі сомалар транзитпен өткен. Евгений Примаков Думаның Пономарев тергеу комиссиясына КГБ, ФҚҚ және СВР құжаттарына қол жеткізуге бөгет қойды.

Өлім

Крючков 2007 жылғы 23 қарашада 83 жасында қайтыс болды. Оның денесі Мәскеудегі Троекуровское бейіште жерленді.