Үндістандағы монархия: Кочин патшалығының тарихы (12-19 ғасырлар)

Кіріспе

Монархия Үндістанда (12-ғасырға дейін–1949)

Виджаянагара империясының билігінде (1370–1565)
Тәуелсіз патшалық (1565–1766)
Майсур патшалығының билігінде (1766–1799)
Жартылай тәуелсіз патшалық; Шығыс Үндістан компаниясымен одақтастық (1799–1815)
Британ империясының княздік мемлекеті (1815–1947)
| астанасы = Перумпадапу Поннани Кодунгаллур Трипунитура Триссур Маттанчерри
| үкімет түрі = Абсолюттік монархия Княздік мемлекет
| басшы атағы = Раджа
| басталу жылы = 12-шы ғасыр. Малаялам тілінде сөйлейтін Траванкор және Кочин аймақтары, Малабар ауданымен (Лаккадив және Миникой аралдарын қоспағанда) және Мадрас штатындағы Оңтүстік Канара округінің Касарагод талодымен бірігіп, 1956 жылғы 1 қарашада Үндістан үкіметінің Штаттарды қайта ұйымдастыру заңына сәйкес қазіргі Керала штатын құрды. Тарихқа жазылғандар – тек халық ауыз әңгімелері мен әңгімелер, ал билік құрған әулеттің тегі туралы біршама тұманды тарихи сурет. Сақталған қолжазбалар, мысалы, Кералопати, Кераламахатмям және Перумпадапу Грандавари – мифтер мен аңыздар жинағы, олар дәстүрлі тарихи дереккөздер ретінде сенімді емес. Перумпадапу Грандавариде әулеттің тегі туралы қосымша мәлімет бар: Перумпадапу Сваропамның соңғы Тхаважиі Калиюга күні шодшангсамсурайямда пайда болды. Чераман Перумал жерді екіге бөліп, Нейласварамнан солтүстікке қарай 17 "амса", оңтүстікке қарай 17 "амса", барлығы 34 "амса" деп бөліп, билігін немерелері мен ұлдарына берді. Каньякумари мен Гокарна (қазіргі Карнатака) арасындағы отыз төрт патшалық Чераман Перумалдың соңғы немере қызы болған "тампуранға" сыйланды. Кералопати өзінің патшалығының бөлінуін біздің заманымыздың 345 жылы, Перумпадапу Грандавари 385 жылы, Уильям Логан 825 жылы деп жазды. Кераланың осы бұрынғы бөліністері туралы жазба деректер жоқ, бірақ кейбір тарихшылардың пікірінше, бөліну 12-шы ғасырдың басында Екінші Чера патшалығы кезінде болған болуы мүмкін.

Under the Vijayanagara Empire (1370–1565)
Independent Kingdom (1565–1766)
Under the Kingdom of Mysore (1766–1799)
Semi Independent Kingdom; Subordinately alliance with the East India Company (1799–1815)
Princely State of the British Empire (1815–1947)
| capital = Perumpadappu PonnaniKodungallurThripunithuraThrissurMattancherry
| government type = Absolute monarchyPrincely state
| leader title1 = Raja
| year start = 12th century CE The Malayalam speaking regions of Travancore Cochin merged with the Malabar District (excluding Laccadive and Minicoy Islands) and the Kasaragod taluk of South Canara district in Madras State to form the modern Malayalam state of Kerala on 1 November 1956, according to the States Reorganisation Act, 1956 of the Government of India. All that is recorded are folk tales and stories, and a somewhat blurred historical picture about the origins of the ruling dynasty. The surviving manuscripts, such as Keralolpathi, Keralamahatmyam, and Perumpadapu Grandavari, are collections of myths and legends that are less than reliable as conventional historical sources. The Perumpadapu Grandavari contains an additional account of the dynastic origins: The last Thavazhi of Perumpadapu Swaroopam came into existence on the Kaliyuga day shodashangamsurajyam. Cheraman Perumal divided the land in half, 17 "amsa" north of Neelaeswaram and 17 amsa south, totaling 34 amsa, and gave his powers to his nephews and sons. Thirty four kingdoms between Kanyakumari and Gokarna (now in Karnataka) were given to the "thampuran" who was the daughter of the last niece of Cheraman Perumal. Keralolpathi recorded the division of his kingdom in 345 Common Era, Perumpadapu Grandavari in 385 Common Era, William Logan in 825 Common Era. There are no written records on these earlier divisions of Kerala, but according to some historians the division might have occurred during the Second Chera Kingdom at the beginning of the 12th century.

Ерте тарих

Патшалықтың бастапқы штабы қазіргі Малапурам ауданындағы Поннани маңындағы Перумпадаппуда орналасқан еді. Каликут (Порлатири патшалығы) Эранад Заморинінің бағынысына түсті, ол кейін Перумпадаппу патшалығының бір бөлігін жаулап алып, оған билігін орнатуға тырысты. Солтүстік отаны мен бастапқы астанасын жоғалтса да, Перумпадаппу әулеті Орталық Кераланың кең аумағында патшалығын сақтап қалды (бұл жер әлі күнге дейін ресми түрде "Перумпадапу Сваропам" деп аталады). Олардың мемлекеті солтүстікте Пуккаитадан, шығыста Анамаладан, оңтүстікте Пураккадқа дейін созылған.

Патшалық әулеті мен мұрагерлік

Перумпадаппу әулеті ақырында бес тармаққа (Муттс, Элая, Паллурутти, Мадатттумкил және Чалиюр) бөлінді, олардың әрқайсысының өз отбасылық орындары, сақшылары және Наир әскерлері болды. Бірақ бес тармақ (тавали) бір ортақ билеуші патшаның (раджа) билігі астында бірікті, ол барлық бес тармақтың ең үлкен еркек мүшесі болып табылды. Мұрагерлік аналық желі арқылы жүрді, яғни патшаның ұлдарына емес, оның толыққан ағаларына, содан кейін оның әпкелерінің ұлдарына (яғни жүректе туған ұлдарына) берілді. Теория бойынша, мұрагер болуға әлеуетті үміткерлердің арасындағы ең үлкені тағайындалуға тиіс болды. Кейін бұл талап жеңілдетілді, және практикалық тұрғыда патшалық сайлауға айналды, мұрагердің тым қарт немесе қабілетсіз болмауын қамтамасыз ету үшін. Назардан тыс қалған ең үлкен мүшеге символдық немесе салтанатты дәрежелер берілді (әсіресе діни маңызы бар Мүппустанам атағы). Зейнеткерлікке шығу да міндетті болды – патшаның белгілі бір жасқа жеткенде немесе әскери қызметке жарамсыз болғанда зейнеткерлікке шығуы әдеттегідей болды және осылай күтілді, ол діни өмірге көшу үшін биліктен бас тартатын. Билік оның мұрагеріне немесе мұрагер кәмелетке толғанша регентке берілді. Мұрагерлік бес тармақ арасында жиі дау-жанжалға себеп болды. Каликут Заморины осы отбасылық дауларды пайдаланды, кейде төреші рөлін атқарды, бұл оған оңтүстік патшалықтағы ықпалын арттыруға мүмкіндік берді.

Кочинге ауысу

Болашақта Кочин қаласы пайда болғанда, ол ұзын жағалау бойындағы шағын ауыл еді. 1341 жылы Перияр өзенінің күшті тасқыны Вембанад лагунасы мен Араб теңізі арасындағы шығарудың ашылуына себеп болды. Кранганорды теңізге байланыстыратын су жолдары толып бара жатқандықтан, сауда ағыны Кранганордан Кочиндегі жаңа шығаруға қарай бұрыла бастады. Саудагерлер отбасылары көшіп келіп, қоймалар және соңынан үйлер салды. Көне Кодунгаллур (Кранганор) порты байлық пен маңыздылық тұрғысынан жаңа Кочи (Кочин) порты өскенде құлдырады. Ертедегі қаланың қалалық орталығы Маттанчерри ауылында (қазір Кочи қаласының ауданы, бұрын "Кохим де Сима" деп аталған) салыстырмалы түрде биік жерде дамыды. Кейін Кочин қаласы болып қалыптасқан аумақтың бастапқы иелері – Эдапалли (Репелим) (лагунаның шығыс жағында) раджаларының Элангаллур әулеті болды. Брахмандардан тараған Эдапалли әулеті мұрагерлік ережелерін өзгеше сақтады. 1400 жылдардың басында Эдапалли патшасы Перумпадаппудың Елая тармағынан келген әйелге үйленді, осылайша олардың ұлы екі әулеттің қос мұрагеріне айналды – әкесі арқылы Эдапаллиге, анасы арқылы Перумпадаппуға. Алайда, ол Перумпадаппу мұрагерлігінде бірінші болып тұрмаған. 1400 жылдардың басында Эдапалли патшасы өзінің жерлерінің бір бөлігін, атап айтқанда Оңтүстік Випин аралын және жаңа шығарудың маңындағы Карапурам түбегінің солтүстік бөлігін, өзінің ханзада ұлына аппанаж ретінде берді. Бұл бастапқыда тұрақты беріліс емес, мұрагерге басқару дағдыларын жетілдіруге мүмкіндік беретін оқу алаңы ретінде қызмет етуі тиіс еді. Әкесінің орнына отырғаннан кейін, ол лагунаның арғы жағына, Эдапаллиге көшіп, Кочинды келесі мұрагерге мұрагерлік орын ретінде беруі күтілді. Билеуші әрқашан дайындық күйінде болғандықтан, оған «Коччу Тампуран» (яғни «кіші ие» немесе «кіші патша») деп аталатын, сондықтан феод оның есімімен «Кочи/Кочин» деп аталды. Осылайша, бастапқы «Кочин патшалығы» (Кочи раджьямы) үлкен Перумпадапу мемлекетінен бөлек, Едапаллидің кішкентай тармағы ретінде құрылды. Кочиннің өсіп келе жатқан байлығы кіші ханзадаға Кочинде билік пен үстемдік берді, соңынан ол Перумпадапу әулетінің басқа тармақтарының аға туыстарынан өзін патша ретінде бекітуге және Кочинды Эдапаллиден ажыратып, өз жолын салуға мүмкіндік берді. Осы өзгерістердің нәтижесінде үлкен «Перумпадапу патшалығы» (Перумпадапу Сваропам) «Кочин патшалығы» деп аталды. Жаңа патшалық кезінде ережелер өзгертілді. Малабар жағалауында XV ғасырдың басында Каликут пен Кочин арасында қатыгез бәсекелестік болды, сондықтан Қытайдың Мин әулеті Кочинге және оның билеушісіне ерекше мәртебе беру арқылы араласуға шешім қабылдады. Каликут аймақтағы ең ірі порт қаласы болған, бірақ Кочин оның басты қарсыласы ретінде көтерілді. Португалдықтар 1500 жылы келген кезде жағдай осылай еді. Кочин патшалығы жартылай вассалдықта, жартылай Каликут Заморинімен соғыста болды. Кочин патшасы Унни Года Варда (португалдық жылнамаларда «Тримунпара Раджа» деп аталған) елді мекенге қауіп төндірді. Ол португалдықтармен одақтасып, Замориннің билігін құлату, Кочиннің тәуелсіздігін қайтару және туыстарына билік етуді көздеді.

The future city of Cochin was originally just a small village along a long embankment. Violent floods and overflows of the Periyar River in 1341 forced the opening of the outlet between the Vembanad lagoon and the Arabian Sea at the juncture where Cochin now sits, separating the long Cochinese peninsula (karapuram) from what is now Vypin island. As the waterways connecting Cranganore to the sea were silting up, commercial traffic began re directing away from Cranganore to the new break at Cochin, and merchant families began to relocate and set up warehouses and eventually homes there. The once great old port city of Kodungallur (Cranganore) declined as the new port city of Kochi (Cochin) rose in wealth and importance. The urban center of the early city developed on relatively high ground in the village of Mattancherry (now a district in Kochi city, once called "Cochim de Cima"). The original owners of the territory of what later became Cochin city was the Ellangallur royal family of the Rajas of Edapalli (Repelim) (on the east side of the lagoon). Drawn from the Brahmin class, the Edapalli royal family followed different rules of succession. In the early 1400s, the king of Edapalli had married a sister of the Elaya branch of Perumpadappu, and so their son was doubly royal heir to two houses – via father to Edapalli, via mother to Perumpadappu But he was apparently not first in the line of succession to Perumpadappu. In the early 1400s, the King of Edapalli granted part of his lands, specifically southern Vypin island and northern part of Karapuram peninsula around the new break, as an appanage fief for his prince son. It was originally not supposed to be a permanent cession, but rather to serve as a training ground, to allow the heir to cultivate his governing skills. Upon succession to his father, he was expected to move across the lagoon to Edapalli, and cede Cochin as a seat to the next heir. As the ruler was always a prince in training, he was addressed as "Kocchu Thampuran" (meaning 'junior lord' or 'junior king'), thus the fief became known as "Kochi/Cochin" after him. So the original "kingdom of Cochin" (Kochi rajyam) started off as a small Edapalli offshoot, distinct and separate from the much larger Perumpadappu state. The growing wealth of Cochin gave the junior prince in Cochin power and ascendancy, eventually enabling him to assert himself as king over senior relatives from other branches of the Perumpadappu dynasty, as well as allowing him to detach Cochin from Edapalli, and chart his own separate course. As a result of this transition, the large "Kingdom of Perumpadappu" (Perumpadappu Swaroopam) came to be referred to as the "Kingdom of Cochin", During the new kingdom, rules were changed to confine succession within the Elaya branch of Cochin, rather across all branches of Perumpadappu (much to the chagrin of the branches). On the Malabar coast during the early 15th century, Calicut and Cochin were in an intense rivalry, so the Ming dynasty of China decided to intervene by granting special status to Cochin and its ruler, known as Keyili (可亦里) to the Chinese. Calicut had been the dominant port city in the region, but Cochin was emerging as its main rival. This was roughly the situation when the Portuguese arrived in 1500. The kingdom of Cochin was half in vassalage, half at war with the Zamorin of Calicut. The king of Cochin, Unni Goda Varda (referred to as "Trimumpara Raja" in Portuguese chronicles) was grating at the settlement. He perceived an alliance with Portuguese arms as way to overthrow the Zamorin's power, recover Cochin's independence and impose his ascendancy over his relatives.

Португалиялық одақ (15001663)

Португалдықтар 1498 жылы Каппадқа (Кожикодқа) келді, осылайша Еуропадан Үндістанға тікелей теңіз жолы ашылды. Кочин – Үндістандағы еуропалықтардың алғашқы қонысының орны. 1500 жылы португал адмиралы Педро Альварес Кабрал Каликуттан ығыстырылғаннан кейін Кочинге қонды. Кочин раджасы португалдықтарды құрметпен қарсы алып, достық шартына қол қойды. Раджа оларға Кочинде фабрика салуға рұқсат берді (және Кабрал кеткеннен кейін Кочин корольдігінде отыз португалдық пен төрт францискан монахына тұруға рұқсат берді). Раджа қолдау алғаннан кейін, өзінің жауы Каликуттың Замориндеріне соғыс жариялады. 1502 жылы Васко да Гама басқарған жаңа экспедиция Кочинге келді, және достық жаңадан жаңартылды. Кейін Васко да Гама Каликутты бомбалап, арабтардың фабрикаларын қиратты. Бұл Каликут билеушісі Заморинді ашуландырып, Васко да Гама кеткеннен кейін Кочинге шабуыл жасап, португалдық фабриканы қиратты. Кочин раджасы және оның португалдық одақтастары Випин аралына шегінуге мәжбүр болды. Алайда, португалдық флоттың шағын күшеюі және бірнеше күннен кейін Дуарте Пашеку Перейраның келуі, сондай-ақ алдағы муссон Заморинді алаңдатты. Каликут әскерін шақырып алып, қоршаудан бас тартты. Кочин раджасының тағына оралғаннан кейін португалдықтар португалдық фабриканы қоршап тұрған Эммануэль бекінісін (Португалия королінің құрметіне Кочи бекінісі деп аталған) салуға рұқсат алды. Бұл оны Каликуттан болатын кез келген шабуылдан қорғау үшін жасалды. Құрылыс жұмысын жергілікті раджа тапсырды, ол жұмысшылар мен материалдармен қамтамасыз етті. 1505 жылы ағаш бекінісінің орнына тас бекініс салынды. Кейіннен қаланы жақсы қорғау үшін Випен аралында "Castelo de Cima" деп аталатын бекініс салынды. Португалдық флот кетіп бара жатқанда, Кочинде Дуарте Пашеку Перейра және шағын флот ғана қалды. Осы уақытта Каликуттағы Замориндер үлкен күш жинап, оларға шабуыл жасады. Бес ай бойы Кочин патшалығы Пашеку Перейра мен оның адамдарының көмегімен Каликуттың шабуылдарын тойтарды. Танур патшалығының хакимі, Каликут Заморинінің вассалы, Кожикодедегі өзінің үстемдігіне қарсы португалдықтардың жағына шықты. Алайда, Танур аймағындағы мұсылман Мапила саудагерлерінің адалдығы Каликут Заморинімен қалды. Кочин раджасы португалдықтардың көмегімен билік етуді жалғастырды. Осы уақытта португалдықтар жасырын түрде Заморинмен одақ құруға тырысты. Кейіннен Заморин Кочин портын жаулап алуға тырысқан әрекеттері Кочин раджасы мен португалдықтардың көмегімен сәтсіз аяқталды. Бірте-бірте Кочиндегі португалдық қару-жарақтар көбейді, бұл корольдікті қорғауға көмектесу үшін жасалған болжамды. Ұзақ уақыт бойы, Гоадан кейін, Шығыс Үндістанның орталығында орналасқан Кочин Португалияның Үндістандағы ең жақсы жері болды. Одан португалдықтар көптеген дәмдеуіштерді, әсіресе бұрыш экспорттады. 1530 жылы Франциск Ксавье әулие келіп, латын христиандық миссиясын құрды. Кочинде португалдық вице-король Васко да Гаманың қабірі орналасқан, ол 1539 жылы оның сүйегі Португалияға қайтарылғанға дейін Киелі Франциск шіркеуіне жерленген. Афонсу де Альбукеркидің заманынан кейін Кераладағы португалдықтардың ықпалы азайды. Британдық Радж кезінде Кочин князьдік мемлекеті үш жағынан (яғни солтүстікке, батысқа және шығысқа қарай) Британдық Малабар округімен және оңтүстікке қарай Траванкормен қоршалған болды. Осы уақытта, 1956 жылға дейін Малабар ауданының бір бөлігі болған Форт-Кочин, 1866 жылдың 1 қарашасында Каннур, Талассери, Кожикод және Палаккадпен бірге, Мадрас Актысына сәйкес муниципалитетке айналды. Кочин махараджасы 1896 жылы Матанчери мен Ернакуламда қалалық кеңестер құрып, жергілікті басқаруды бастады. 1925 жылы Кочиде халыққа әкімшілік жұмыстарға қатысуға көмектесу үшін заң шығарушы ассамблея құрылды. Ассамблея 45 мүшеден тұратын, оның 10-ы ресми түрде тағайындалған. Тоттакатту Мадхавиамма – Үндістанның заң шығарушы құрамына мүше болған алғашқы әйел. Кочин 1947 жылы Үндістанның жаңа Доминионына қосылған алғашқы хандық мемлекет болды. 1950 жылы 26 қаңтарда Үндістан республика болды. Траванкор Кочинмен бірігіп, Траванкор Кочин құрды, ол өз кезегінде Мадрас президенттіктің Малабар ауданымен біріктірілді. Қасарогод қаласын қосып, Каньякумари қаласын алып тастады. 1956 жылы 1 қарашада Үндістанның Керала штаты құрылды.

The Portuguese arrived at Kappad, Kozhikode in 1498 during the Age of Discovery, thus opening a direct sea route from Europe to India. Cochin was the scene of the first European settlement in India. In the year 1500, the Portuguese Admiral Pedro Álvares Cabral landed at Cochin after being repelled from Calicut. The Raja of Cochin welcomed the Portuguese and a treaty of friendship was signed. The raja allowed them to build a factory at Cochin (and upon Cabral's departure Cochin allowed thirty Portuguese and four Franciscan friars to stay in the kingdom). Assured by the offer of support, the raja declared war on his enemy, the Zamorins of Calicut. In 1502, a new expedition under the command of Vasco da Gama arrived at Cochin, and the friendship was renewed. Vasco da Gama later bombarded Calicut and destroyed the Arab factories there. This enraged the Zamorin, the ruler of Calicut, and he attacked Cochin after the departure of Vasco da Gama and destroyed the Portuguese factory. The raja of Cochin and his Portuguese allies were forced to withdraw to Vypin Island. However, the arrival of a small reinforcement Portuguese fleet and, some days later of Duarte Pacheco Pereira and the oncoming monsoons alarmed the Zamorin. Calicut recalled the army and abandoned the siege. After securing the throne for the Raja of Cochin, the Portuguese got permission to build a fort – Fort Emmanuel (at Fort Kochi, named after the king of Portugal) – surrounding the Portuguese factory, in order to protect it from any further attacks from Calicut and on 27 September 1503 the foundations of a timber fort, the first fort erected by the Portuguese in India, were laid. The entire work of construction was commissioned by the local raja, who supplied workers and material. In 1505, the stone fortress replaced the wooden fort. Later, for a better defence of the town, a fort called "Castelo de Cima" was built on Vypeen Island. At the departure of the Portuguese fleet, only Duarte Pacheco Pereira and a small fleet were left in Cochin. Meanwhile, the Zamorin of Calicut formed a massive force and attacked them. For five months, Cochin kingdom was able to drive back Calicut's assaults, with the help of Pacheco Pereira and his men. The ruler of the Kingdom of Tanur, who was a vassal to the Zamorin of Calicut, sided with the Portuguese against his overlord at Kozhikode. However, the allegiance of the Muslim Mappila merchants in Tanur region stayed with the Zamorin of Calicut. The raja of Cochin continued to rule with the help of the Portuguese. Meanwhile, the Portuguese secretly tried to enter into an alliance with the Zamorin. A few later attempts by the Zamorin to conquer the Cochin port were thwarted by the raja of Cochin with the help of the Portuguese. Slowly, the Portuguese armoury at Cochin was increased, presumably to help the king protect Cochin. And for a long a time, right after Goa, Cochin situated in the center of East Indies, was the best place Portugal had in India. From there the Portuguese exported large volumes of spices, particularly pepper. In 1530, Saint Francis Xavier arrived and founded a Latin Christian mission. Cochin hosted the grave of Vasco da Gama, the Portuguese viceroy, who was buried at St. Francis Church until his remains were returned to Portugal in 1539. Soon after the time of Afonso de Albuquerque, Portuguese influence in Kerala declined. During the British Raj, the Princely State of Cochin was surrounded by British Malabar District to three sides (i. e., To north, west, and east), and by Travancore to the south. Meanwhile, Fort Cochin, which was a part of Malabar District until 1956, was made a municipality on 1 November 1866, along with Kannur, Thalassery, Kozhikode, and Palakkad, according to the Madras Act 10 of 1865 (Amendment of the Improvements in Towns act 1850) of the British Indian Empire, and its first Municipal Council election with a board of 18 members was conducted in 1883. The Maharajah of Cochin initiated local administration in 1896 by forming town councils in Mattancherry and Ernakulam. In 1925, a Kochi legislative assembly was also constituted to help the public participate in the administration. The assembly consisted of 45 members, 10 were officially nominated. Thottakkattu Madhaviamma was the first woman to be a member of any legislature in India. Cochin was the first princely state to willingly join the new Dominion of India in 1947. India became a republic on 26 January 1950. Travancore merged with Cochin to create Travancore Cochin, which was in turn unified with the Malabar district of Madras Presidency. Kasaragod was merged into it and Kanyakumari was removed from it. On 1 November 1956, the Indian state of Kerala was formed.

Елордалар

Перумпадапу Сваропамының астанасы 12-ші ғасырдың басынан 13-ші ғасырдың соңына дейін Ваннеридің Перумпадапу ауылындағы Читракудада орналасқан. Перумпадапу Сваропамының астанасы Ваннериде болғанымен, Перумпадапу патшасының Маходайпурамда сарайы болды. 13-ші ғасырдың соңында Замориндер Ваннериге шабуыл жасағанда, Перумпадапу Сваропамы өз астанасын Ваннериден Маходайпурамға көшірді. 1405 жылы Перумпадапу Сваропамы астанасын Маходайпурамнан Кочинге ауыстырды. 14-ші ғасырдың соңында Замориндер Трикканаматилакамды жаулап алды, бұл Маходайпурамға (Тхируванчикуламға) қауіп тудырды, және осы себептен Перумпадапу Сваропамы астанасын Маходайпурамнан Кочинге көшіруі мүмкін. Сонымен қатар, 1341 жылы болған су тасқыны нәтижесінде Путхувиппу (Випин) аралы пайда болды, ал Кочин Үнді мұхиты саудасы үшін маңызды табиғи порты болды. Ескі Кодунгаллор (Кранганор) порты маңыздылығын жоғалтты, бұл да астананы көшіруге себеп болуы мүмкін. Осыдан бастап Перумпадапу Сваропамы Кочин корольдік отбасы деген атауды қабылдады. Ақырында, португалдардың 16-шы ғасырда Үндістанға келгені Кочин саясатына ықпал еткен болуы мүмкін. Кочин патшалығы Еуропалық державамен – Педро Альварес Кабралмен 1500 жылы сауда шарттары бойынша ресми келісімге қол қойған алғашқы Үндістан мемлекеттерінің бірі болды. Калватидегі сарай бастапқыда патшалардың резиденциясы болған. Бірақ 1555 жылы патша сарайы Матанчериге, ал кейін Триссурға көшірілді. Сол кезде Пенвазитампуран (әйел Темпуран) және басқа Кочутампурандар (Валлиатхампураннан басқа Темпурандар) Велларапиллидегі сарайда тұрды. 18-ші ғасырдың басында Трипунитура маңызды бола бастады. Патшалық Триссур, Кочин және Трипунитурадан басқарылды. 1755 жылға таяу Пенвазитампуран (әйел Темпуран) және басқа Кочутампурандар (басқа Темпурандар) Велларапаллиден шығып, Трипунитурада тұруға көшті. Осылайша Трипунитура Кочин корольдік отбасының астанасы болды.

The capital of Perumpadapu Swaroopam was located at Chitrakooda in the Perumpadapu village of Vanneri from the beginning of the 12th century to the end of the 13th century. Even though the capital of Perumpadapu Swaroopam was in Vanneri, the Perumpadapu king had a palace in Mahodayapuram. When the Zamorins attacked Vanneri in the later part of the 13th century, Perumpadapu Swaroopam shifted their capital from Vanneri to Mahodayapuram. In 1405, Perumpadapu Swaroopam changed their capital from Mahodayapuram to Cochin. By the end of the 14th century the Zamorin conquered Thrikkanamathilakam and it became a threat for Mahodayapuram (Thiruvanchikulam), which may be the reason that Perumpadapu Swaroopam changed their capital to Cochin from Mahodayapuram. Moreover, in the year 1341 a flood created an island, Puthuvippu (Vypin), and Cochin became a noted natural harbour for the Indian Ocean trade. The old Kodungallore (Cranganore) port lost its importance, which may also be a cause for the shift of the capital. From there on Perumpadapu Swaroopam used the name Cochin Royal Family. Finally, the arrival of the Portuguese on the Indian subcontinent in the sixteenth century likely influenced Cochin politics. The Kingdom of Cochin was among the first Indian nations to sign a formal treaty with a European power, negotiating trade terms with Pedro Álvares Cabral in 1500. The palace at Kalvathhi was originally the residence of the kings. In 1555, though, the royal palace moved to Mattancherry, and later relocated to Thrissur. At that time Penvazithampuran (Female Thampuran) and the other Kochuthampurans (other Thampurans except the Valliathampuran (King)) stayed at a palace in Vellarapilly. In the beginning of the 18th century Thripunithura started gaining prominence. The kingdom was ruled from Thrissur, Cochin and Thripunithura. Around 1755 Penvazithampuran (Female Thampuran) and the other Kochuthampurans (other Thampurans) left Vellarapalli and started to live in Thripunithura. Thus Thripunithura became the capital of the Cochin Royal Family.

Кочин махараджаларының тізімі

Верекералла Варма, Чераман Перумалдың жүргені, дәстүр бойынша Кочиннің алғашқы махаражасы саналады. Алайда, осы әулеттің жазба деректері 1503 жылдан басталады. Кочин махаражасын "Гангадара Ковил Адихарикал" деп те атаған, бұл "барлық храмдардың басшысы" деген мағынаны білдіреді.

Кочиннің басшылары

Чендамангаламның Палиам әулетінен шыққан Палиат Ахан он жетінші ғасырдың басынан бері Кочин мемлекетінің саясатында маңызды рөл атқарды және Кочин министрлігіне мұрагерлік құқықтарға ие болды. Палиат Ахан патшадан кейінгі ең ықпалды тұлға болды, кейде тіпті патшадан да көп билікке ие болды. Палиям сварупам, Перумпадаппу сварупамынан кейін екінші орында тұрды, бірақ байлық және жер иелігі жағынан одан әлдеқайда ірі болды. Осы аймақтардағы басқа да күшті билеушілер: Анчи Каймалдардың басшысы Черанеллоре Картхаву, Арунаттил Прабхулардың басшысы Муриянатт (Мукундапурам Надаварэмбу) Намбиар, Кодассери Картха Маппранам Прабху Веллосе Наир, Чангарампонатх Картха, Ченгажи Намбиар (Ченгажинад Надуважи) және Эдаппали Нампиятири. К.П. Падманабха Менонның «Керала тарихы» кітабының 2-томында Анжи Каймалдар, басшысы Шеренеллур Картха болған, Эранакуламның барлық жерлерін иеленгендігі айтылады. Шындығында, Эранакулам Кераланың ерте карталарында Анжи Каймал деп белгіленген. «Dutch in Malabar (Dutch Records No 13)» (1910) кітабындағы карта 1740 жылғы Common Era-дан көрсетілген, онда Анжи-Каймал аймағы Кочин мемлекетінен шамамен екі есе үлкен болып бейнеленген. Голленессе (Голланд Шығыс Үндістан компаниясы) сөздерін келтіре отырып, ол басқа басшыларды да атады: 1) Морианатт Намбиар, 2) Палиат Ахан (жоғарыда аталған), 3) Кодачерри (Котассери) Каймал, 4) Корреттидің Каималионе (әйел Каймал), 5) Чангера Кодда Каймал және 6) Панамукатту Каймал (Панамбакаду Каймал). Соңғы төрт Каймал Нандиеттер Наду Каймалдары деп белгілі. Голланд Шығыс Үндістан компаниясының 1694 жылғы Хер Ван Риде мәліметтеріне сәйкес, Нандиеттер Наду Каймалдарының құрамында 43 000 нэяр сарбазы болған.

Аналық тұқым қуалаушылық

Кочин патшалық отбасы Марумаккатаям деп аталатын аналық желі бойынша мұрагерлік жүйесін ұстанды. Дәстүр бойынша, отбасының әйел мүшелері Намбудири брахмандарымен (Самбандхам) некелеседі, ал ерлер Наир/Менон тобынан әйелдерге үйленеді. Бұл ерлердің әйелдері аналық желі бойынша рани немесе ханыша болып есептелмейді, олар Нетхяр Амма атағын алады.

Кочин корольдік отбасы бүгінгі күні

Династия мүшелері бүкіл әлемге тараған. Бұл отбасы әлемдегі ең ірі патшалық отбасылардың бірі болып саналады, құрамында 1000-нан астам адам бар. Отбасының көптеген мүшелері әлі де Трипунитура, Триссур (Чазхур) және Кочидің басқа да аймақтарында тұрады. Кочин корольдік отбасының қазіргі басшысы – См. Мириналини Тампуран (1925 ж.т.), 97 жаста, Трипунитурада тұрады.