Ауыр танктер: тарихы, қасиеттері, 1- және 2-дүниежүзілік соғыстардағы рөлі. Қорғаныс қабілеті жоғары, бірақ жылдамдығы төмен. КV, Tiger танктері туралы.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Қатты қаруланған және броньдалған танк.
Heavily armed and armored tank
Ауыр танк – Бірінші дүниежүзілік соғыстан бастап Суық соғыстың аяғына дейін өндірілген танк класын анықтау үшін қолданылатын термин. Бұл танктер көбінесе жеңіл кластағы танктерге қарағанда жақсы броньдық қорғау және тең немесе одан да артық оттық күшке ие болу үшін жылдамдығы мен маневрлеу қабілетін төмендетті.
Heavy tank is a term used to define a class of tanks produced from World War I to the end of the Cold War. These tanks generally sacrificed mobility and maneuverability for better armour protection and equal or greater firepower than tanks of lighter classes.
Рөл
Ауыр танктер ең үлкен жетістіктерін, болғанмен шектеулі, жеңіл танктермен шайқасқанда және бекіністерді жойғанда көрсетті. Ауыр танктер көбінесе арналған рөлдерінде шектеулі түрде қолданылды, оның орнына мобильді нығайтылған ұяларға немесе қорғаныс позицияларына айналды, мысалы, неміс Tiger I және Tiger II үлгілері немесе орыс KV үлгілері.
Heavy tanks achieved their greatest, albeit limited, success when fighting lighter tanks and destroying fortifications. Heavy tanks often saw limited combat in their intended roles, instead becoming mobile pillboxes or defensive positions, such as the German Tiger I and Tiger II designs, or the Russian KV designs.
Дизайн
Ауыр танктер жеңіл танктерге қарағанда әлдеқайда ауыр бронямен және қару-жарақпен жабдықталған. Көптеген ауыр танктер жеңіл танктермен құрамдас бөліктерді бөліседі. Мысалы, АҚШ-тың M103 ауыр танкісі жеңіл "Паттон" танкысымен беріліс және қозғалтқыш сияқты көптеген компоненттерді бөлісті. Соның салдарынан, олардың қуаты жеткіліксіз болып, салыстырмалы түрде баяу немесе қозғалтқыш пен жүріс бөліктерінің сенімділігіне қатысты мәселелер туындауы мүмкін. "Неміс Tiger I" танкысында болғандай, толығымен жаңа дизайнды әзірлеу кезінде конструкция көбінесе қажетсіз күрделі және қымбатқа айналып, өндіріс көлемі төмендеді. Ауыр танктердің орта танктерге қарағанда қимылдары нашар деген пікір жиі айтылса да, бұл әрқашан да солай болған жоқ, себебі көптеген жетілдірілген ауыр танк конструкцияларында осы кемшілікті жою үшін жетілдірілген аспа және беріліс жүйелері қолданылған. Бұрын айтқандай, ауыр танктарды өндіру және пайдалану өте қымбатқа соғады және көп ресурстарды қажет етеді. Мысалы, неміс "Tiger I" танкысы өзінің басты бәсекелесі – айтарлықтай жеңіл "Panzer IV" орта танкысына қарағанда шамамен бірдей жылдамдыққа және жақсы өтімділікке ие болды. Дегенмен, сенімділігі төмен және шектеулі ресурстар болғандықтан, шамамен 8 800 "Pz. Kpfw. IV" танкісіне қарағанда, бар болғаны 1 347 данасы ғана шығарылды.
Heavy tanks feature very heavy armor and weapons relative to lighter tanks. Many heavy tanks shared components with lighter tanks. For example, the US M103 heavy tank shared many components with the lighter Patton tank, including transmission and engine. As a result, they tend to be either underpowered and comparatively slow, or have engine and drive train reliability issues. In case of an entirely new design development, which was the case with the German Tiger I, designs often became needlessly complex and costly, resulting in low production numbers. Although it is often assumed that heavy tanks suffered inferior mobility to medium tanks, this was not always the case, as many of the more sophisticated heavy tank designs featured advanced suspension and transmissions to counteract this drawback. As mentioned previously, heavy tanks are often extremely expensive and resource intensive to produce and operate. The German Tiger I, for example, had similar speed and better terrain handling characteristics when compared to its main competitor, the significantly lighter Panzer IV medium tank. However, low reliability and limited resources meant that just 1,347 were produced, compared to roughly 8,800 Pz. Kpfw. IV.
Тарих
Бұл класс танктердің пайда болуы Бірінші дүниежүзілік соғысқа және жаяу әскермен тығыз байланыста жұмыс істеуге арналған алғашқы танк конструкцияларына қатысты. Көптеген алғашқы танктердің қалың бронясы болды, бұл оларға бейтарап аймақта тірі қалуға мүмкіндік берді. Ұрыс аралық кезеңде жеңіл және маневрлі конструкциялар енгізілгеннен кейін, күшті қорғаныс және шабуылдық мүмкіндіктері бар осы үлкен көліктер "ауыр" танктер деп аталды. Ауыр танктер біртіндеп траншеялық соғыс және бекіністерді бұзу рөлінен Екінші дүниежүзілік соғыс басталған кезде танкке қарсы мақсаттарға көшті. Франция соғыс басында ауыр танктерді шектеулі түрде қолданды, ал нацистік Германия мен КСРО 1943 жылдан соғыс аяқталғанға дейін оларды қолданды. Бұл танк түрі суық соғыстың алғашқы жылдарында маңызды рөл атқарды. Ауыр танктердің мақсаты негізгі шайқас танктерімен алмастырылғанға дейін өзгермеді. Көбінесе MBT деп аталатын бұл конструкциялар әскерлердің қажеттілігіне сай барлық рөлдерді тиімді орындады, соның салдарынан арнайы танктердің қажеттілігі азайды.
The origins of the class date to World War I and the first tank designs, which were intended to operate in close concert with infantry. Virtually all early tanks possessed thick armor to allow them to survive in no man's land. As lighter and more maneuverable designs were introduced during the Interwar period, these larger vehicles with stronger defensive and offensive capabilities became known as "heavy" tanks. Heavy tanks had gradually progressed from their trench warfare and bunker destroying role to dedicated anti tank purposes by the onset of World War II. Heavy tanks saw limited deployment by France at the beginning of the war, and were only ever used in conflict by Nazi Germany and the USSR from about 1943 to the war's end. This tank type remained a decisive factor in the early years of the Cold War. The purpose of heavies would not change until their replacement by the main battle tank. Often referred to as MBTs, these designs effectively filled all roles required by armies, thus rendering more specialized designs obsolete.
Дүниежүзілік соғыстар
Бірінші дүниежүзілік соғыстағы алғашқы британдық танк, Mark I, неміс қорғаныс шебін – траншеялар мен тікенді сымдарды бұзу үшін жасалған. Жеңіл, жылдам танктер пайда болғанда, ірі танктер «ауыр» санатына жатты. Француздық Char 2C – тарихтағы ең үлкен танктердің бірі. Екінші дүниежүзілік соғыс басталғанда, Франция мен Кеңес Одағы ғана Char B1, T 35 және KV 1 сияқты ауыр танктерге ие болды. Matilda II британдық жаяу әскер танкісінің тұжырымдамасы бойынша жасалған, ол қалың бронясы бар және басқа танктерге қарағанда ауыр болды. Ол әдетте бөлек қарастырылады, себебі оның крейсерлік танктері (орта танктермен салыстырғанда) азырақ оттық күшке ие, бірақ сол кездегідей бірдей бас қаруымен және көптеген пулеметтерімен жабдықталған. Кейінгі соғыс үлгілері – неміс Tiger I және II, сондай-ақ кеңес IS сериясы. «Ауыр» мен «орта» терминдері салмақтан гөрі тактикалық мақсатқа байланысты екенін ескеру керек; мысалы, Panther одақтастардың көптеген «ауыр» танктерінен ауыррақ болған «орта» танк еді. Американдықтар ауыр танктерді сирек қолданды, себебі олар британдықтар сияқты жаяу әскерге қолдау көрсету доктринасын сақтап қалды; сонымен қатар, американдықтар ауыр танк күштеріне ие болудың логистикалық және жылдамдық мәселелерін мойындады және Еуропаға жабдықтау жолын қиындатқысы келмеді. M6 ауыр танкі 1940 жылы жобаланған, бірақ орта танктерге қарағанда көп артықшылығы болған жоқ, сондықтан бірнеше мыңнан астам өндіріс тоқтатылды. 1941 жылы басталған ағылшын-американдық T14 ауыр танк жобасы 1944 жылға дейін сынақ үлгісін ұсынбады. АҚШ танкке қарсы қорғаныс үшін танктерді жоятын құралдарды (жылдам, бірақ салыстырмалы түрде жеңіл бронялы машиналар) пайдалануды жөн көрді, ал 1944 жылға дейін АҚШ M4 Sherman танктерінің неміс ауыр танктерінен бронясы мен қару-жарағы жағынан кем түсетінін көрсететін аз ғана белгілер болды. Соғыстың соңына қарай бірнеше M26 Pershing танктері Еуропаға жауынгерлік тәжірибе алу үшін жіберілді. Осыдан басқа, американдықтар ауыр танкке ең жақын келгені – M4 Sherman "Jumbo" танктерінің бронясын күшейтіп, оларды шабуылдық қару ретінде пайдалану болды. АҚШ және Ұлыбритания қатты қорғалған аймақтарға шабуыл жасауға арналған, жақсы броняланған және қаруланған танктерді жасады – T28 GMC және 'Tortoise' танктері корпустық конструкцияға ие және 80 тонна салмаққа жетеді, бірақ қызметке енген жоқ.
The first British tank, the Mark I of World War I, was introduced to break through German defensive lines of trenches and barbed wire. When lighter, faster tanks were introduced, the larger tanks were classified as heavy. The French Char 2C was one of the largest tanks ever produced. At the start of World War II, France and the Soviet Union were the only countries to have inventories of heavy tanks, such as the Char B1, T 35, and KV 1. The Matilda II was designed under the British infantry tank concept which is similar to the heavy tank having thick armour and tending to weigh more than their other tanks. It's usually separate because they have less firepower with their cruiser tanks (comparable to mediums) at the time having the same main armament but more machine guns. Later war examples were the German Tiger I and II, as well as the Soviet IS series. Note that "heavy" versus "medium" is more a question of tactical roles than weight; the Panther, for example, was a "medium" tank that outweighed most Allied "heavy" tanks. American forces rarely fielded heavy tanks, as they still held on to the infantry support doctrine like the British; in addition, the Americans recognized the logistical and mobility issues that came with possessing a heavy tank force and did not want to compromise its supply line to Europe. The M6 heavy tank was designed in 1940 but held few advantages over medium tanks and planned production of several thousand was stopped. The Anglo American T14 Heavy Tank project started in 1941 did not deliver a pilot model until 1944. The US preferred to use tank destroyers (mobile but relatively lightly armoured vehicles) for anti tank defence, and prior to 1944 there were few indications that the US M4 Sherman was outclassed in terms of armor and weapons by German heavy tanks which were few in number. Near the end of World War II, a few early model M26 Pershings were sent to Europe to gain combat experience. Aside from these the closest the Americans came to putting a heavy tank into service were up armored M4 Sherman "Jumbos" which were used as assault guns. Both the US and UK developed very well armoured and armed tanks intended for assaulting heavily defended areas the T28 GMC and 'Tortoise' had casement designs and weighed around 80 tonnes but did not enter service.
Қырғи қабақ соғыс
Соғыстан кейінгі кезеңде ауыр танктердің соңғы үлгілері пайда болды, оның ішінде АҚШ-тың M103 ауыр танкі, британдық FV214 Conqueror және француздық ARL 44 (ARL 44 үшін өте шектеулі санда), барлығы осы кезеңдегі совет ауыр танктеріне жауап ретінде жасалған. Ең ірі танк зеңбіректері максималды калибрге жақындады, оның оқ-дәрісін экипаж екі бөліктен (жеке снаряд және ұшыру заряды, кемелік зеңбіректерге ұқсас) тұратын амуницияны қолданып, өте қиындықпен жүзеге асыра алды, бұл олардың атыс жылдамдығын айтарлықтай төмендетті. Оқ-дәрі конструкцияларын жетілдіру және атыс бақылау технологиясының арқасында соғыстан кейінгі орта танктердің атыс қуаты ауыр танктерге шамалас деңгейге жетті. Осылайша, ауыр танктердің тактикалық маңызы төмендеді, сондықтан жаңа үлгілер енгізілмеді; күшті қаруланған орта танктер негізгі ұрыс танкісі (MBT) деп аталды. Әскери доктрина бойынша, төмен бағалы, өздігінен жүретін артиллерия жаяу әскерге қолдау көрсету үшін қолданылуы мүмкін. Суық соғыс кезеңінде MBT-лердің салмағы жылдам артты, және көптеген үшінші буын MBT-лер, соның ішінде M1 Abrams, Challenger 2, Leopard 2, Merkava, Arjun MBT және Type 99, 1950-ші жылдарғы ауыр танктермен салыстырылатын салмаққа ие болды. Ескі ауыр танктер, болаттық бронясымен, танкке қарсы басқарылатын зымырандар мен танкке қарсы жойғыш (HEAT) оқ-дәрілердің арқасында қолданыстан шықты. Зымырандар танк зеңбірегінің қашықтығынан асып түсетін қашықтықта тиімді, ал броняның үлкен массасы танк зеңбірегінің немесе зымырандардың ең ірі HEAT оқ-дәрілеріне қарсы аман қалуды қамтамасыз ете алмады.
The immediate post war period saw the final fielding of heavy tanks, including the US M103 heavy tank, the British FV214 Conqueror, and the French ARL 44 (in very limited numbers for the ARL 44), all in response to the Soviet heavy tanks of the period. The largest tank guns were approaching maximum calibre whose shell could still be handled by the crew, even using awkward two part ammunition (separate projectile and propellant case, similar to battleship guns), which greatly slowed their rate of fire. Thanks to improved shell designs and fire control technology improving accuracy, postwar medium tanks were catching up to heavy tanks in firepower. The tactical value of heavy tanks thus declined to the point that no new designs were fielded; the heavily armed mediums came to be known as the main battle tank (MBT). Doctrine held that less expensive self propelled artillery could serve in the infantry support role. The weight of MBTs quickly increased during the Cold War, and most third generation MBTs including the M1 Abrams, Challenger 2, Leopard 2, Merkava, Arjun MBT, and Type 99 have weights similar to those of 1950s heavy tanks. Older heavy tanks with steel armour were rendered obsolete by anti tank guided missiles and high explosive anti tank (HEAT) ammunition. The much more flexible missiles are effective at ranges beyond a tank gun's range, and sheer armour mass was no longer a guarantee of survivability against the largest HEAT warheads of tank guns or missiles.