Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Саяси идеология
Political ideology
Жапон ұлтшылдығы (日本のナショナリズム) – жапондықтардың біртұтас, өзгермейтін мәдениеті бар монолитті ұлт екендігіне сенетін және жапондықтардың мәдени бірлігін жандандыратын ұлтшылдықтың бір түрі. Соңғы екі ғасыр бойында ол жапон халқының өз еліне, оның мәдени ерекшеліктеріне, саяси жүйесіне және тарихи тағдырына қатысты түрлі идеялар мен сезімдерді қамтыды. Жапон мәдени ұлтшылдығын (сондай-ақ, нихондзинронды қараңыз) саяси немесе мемлекеттік ұлтшылдықтан (яғни, Шoва мемлекетшілдігі) ажырату маңызды, себебі фольклорлық зерттеулермен байланысты (мысалы, Янагита Кунио) мәдени ұлтшылдықтың көптеген түрлері мемлекет тарапынан қолдау көрсетілген ұлтшылдыққа қарсы болды. Мэйдзи Жапониясындағы ұлттық идеология – Мэйдзи үкіметінің ұлттық бірлік пен патриотизмді нығайту мақсатымен, бастапқыда Батыс державаларының отаршылдығына қарсы қорғану үшін, кейіннен ірі державалармен теңдікке жету үшін күрес ретінде дамыған, жергілікті және импортталған саяси философиялардың үйлесімі болды. Ол Тайшо және Шoва кезеңдерінде одан әрі дамыды, тоталитарлық үкімет құру мен шетелге экспансия жасауды ақтау үшін пайдаланылды, сондай-ақ Екінші дүниежүзілік соғысқа дейінгі жылдары жапон әскерінің әрекеттеріне саяси және идеологиялық негіз болды.
Japanese nationalism (日本のナショナリズム) is a form of nationalism that asserts the belief that the Japanese are a monolithic nation with a single immutable culture, and promotes the cultural unity of the Japanese. Over the last two centuries, it has encompassed a broad range of ideas and sentiments which have been harbored by the Japanese people in relation to their native country, its cultural nature, its political system, and its historical destiny. It is useful to distinguish Japanese cultural nationalism (see also nihonjinron) from political or state nationalism (i. e., Shōwa statism), since many forms of cultural nationalism, such as those which are associated with folkloric studies (i. e., Yanagita Kunio), have been hostile to state fostered nationalism. In Meiji Japan, nationalist ideology consisted of a blend of native and imported political philosophies, initially developed by the Meiji government to promote national unity and patriotism, first in defense against colonization by Western powers, and later in a struggle to attain equality with the Great Powers. It evolved throughout the Taishō and Shōwa periods, when it was used to justify the formation of an increasingly totalitarian government and overseas expansionism, and it also provided a political and ideological foundation for the actions of the Japanese military in the years leading up to World War II.
Мейдзи дәуірінің басталуы 18681912
Токугава сёгунатының соңғы күндері, әсіресе коммодор Мэтью К. Перри келгеннен кейін және Канагава келісіміне қол қойылғаннан кейін, шетелдік шаруалардың қаупі ұлтшылдық идеологиялардың дамуына себеп болды. Кейбір белгілі даймёлар фукко (өткенге қайта оралу) тұжырымын қолдады, ал басқалары осей (Императордың жоғары билігі) тұжырымын қолдады. Бұл терминдер бір-бірінен ажыратылмады, sonnō jōi (Императорды құрметтеу, шетелдіктерді қуу) тұжырымына бірікті, ол Мейдзи жаңартуының басталуына басты түрткі болды. 1889 жылғы Мейдзи конституциясы мемлекетке адал болуды азаматтың ең жоғары міндеті деп белгіледі. Конституцияның өзінде батыстық саяси тәжірибелер мен дәстүрлі жапондық саяси идеялар қосылғанмен, үкіметтік философия әлеуметтік үйлесімді және жапон халқының ерекшелігін (кокутай) насихаттауға басымдық берді.
During the final days of the Tokugawa shogunate, the perceived threat of foreign encroachment, especially after the arrival of Commodore Matthew C. Perry and the signing of the Kanagawa Accord, led to increased prominence to the development of nationalist ideologies. Some prominent daimyō promoted the concept of fukko (a return to the past), while others promoted ōsei (the Emperor's supreme authority). The terms were not mutually exclusive, merging into the sonnō jōi (revere the emperor, expel the barbarians) concept, which in turn was a major driving force in starting the Meiji Restoration. The Meiji Constitution of 1889 defined allegiance to the State as the citizen's highest duty. While the constitution itself contained a mix of political Western practices and traditional Japanese political ideas, government philosophy increasingly centered on promoting social harmony and a sense of the uniqueness of the Japanese people (kokutai).
Экономикалық өсудің негізі
Жапония мен батыс колониялық державалары арасындағы экономикалық және әскери күштердің үлкен теңсіздігі ерте Мэйдзи басшылығы үшін үлкен алаңдаушылық тудырды. "Фукоку кёхэй" (елді байыту және әскерді күшейту) ұраны Мэйдзи кезеңінің ұлттық саясатын бейнеледі, стратегиялық салаларды нығайтуға мемлекеттік қолдау көрсетілді. Жапония тек берік экономикалық негізбен ғана батыстың үлгісімен күшті, қазіргі заманғы әскер құруға мүмкіндік алды, ал берік экономика мен әскер арқылы ғана Жапония Канагава келісімдері сияқты теңсіз шарттарды қайта қарастыруға тырыса алды. Үкімет саясаты кейіннен зайбацу деп аталатын ірі өнеркәсіптік империялардың негізін де қалады.
The extreme disparity in economic and military power between Japan and the Western colonial powers was a great cause for concern for the early Meiji leadership. The motto Fukoku kyōhei (enrich the country and strengthen the military) symbolized Meiji period nationalistic policies to provide government support to strengthen strategic industries. Only with a strong economic base could Japan afford to build a strong, modern military along Western lines, and only with a strong economy and military could Japan force a revision of the unequal treaties, such as the Kanagawa Accords. Government policies also laid the basis of later industrialist empires known as the zaibatsu.
Бушидо
XIX ғасырда кеңінен насихат құралы ретінде пайдаланылғандықтан, Жапониядағы әскери ұлтшылдық көбінесе бусидо (武士道 "жауынгер жолы") деп танылды. Самурайдың дұрыс жолы туралы нанымдар мен доктриналардың тұтас кодексін, немесе жалпы "жауынгерлік ой" (武家思想, buke shisō) деп аталатын бұл сөз, Мэйдзи дәуірінен бұрын жапон мәтіндерінде сирек кездеседі. 1710-1716 жылдар аралығында Ямамото Цунетомо жинақтаған «Хагакуре» атты 11 томдық кітабында бұл таңбалар комбинациясы қолданылған. Ұзақ жылдар бойы соғыс және жауынгерлерге арналған үй нұсқаулықтарынан қалыптасқан ол, жаңа сёгунат үкіметінің негізін құрайтын әскери эшелондарға арналған Чжу Сидің неоконфуциандығында идеологиялық ортодоксия іздеген Бакуфу құрылғаннан кейін ресми қолдауға ие болды. Ямага Соко жапондық әскери этиканы теориялық тұрғыдан негіздеуде маңызды рөл атқарды. Феодалдық жүйе жойылғаннан кейін Жапонияның жаңа әскери институттары еуропалық үлгіде құрылды, батыс оқытушылары шақырылды және кодекстер шетелден әкелінген стандартты үлгілерге негізделді. Жапон әскерінің орыс-жапон соғысындағы халықаралық стандарттарға сай мінсіз мінез-құлқы, Жапонияның, ақыры, заманауи армияға ие болғанын көрсетті, оның тактикасы, жаттығулары және соғыс әдептері батыс империялық державаларындағыдан көп ерекшеленбеді. «Теңізшілер мен сарбаздарға арналған императорлық жарлық» (1890) Жапонияны «құдайлардың қорғауындағы қасиетті ұлт» ретінде бейнеледі. Дәстүрлі жауынгерлік құндылықтар толығымен жойылған жоқ, және Жапония Тайшо дәуірінің ортасынан Шёва дәуірінің басына дейінгі қайталанатын дағдарыстар циклына түскен кезде, ескі самурай идеалдары Жапон императорлық армиясының саяси белсенді офицерлері арасында маңызға ие бола бастады. Садао Араки армия қызметкерлерінің идеологиялық негізі ретінде сеишин кёику (рухани жаттығулар) доктринасын қабылдауда маңызды рөл атқарды. Білім министрі ретінде ол самурай кодексін ұлттық білім беру жүйесіне енгізуді қолдады.
As a residue of its widespread use in propaganda during the 19th century, military nationalism in Japan was often known as bushidō (武士道 "the way of the warrior"). The word, denoting a coherent code of beliefs and doctrines about the proper path of the samurai, or what is called generically 'warrior thought' (武家思想, buke shisō), is rarely encountered in Japanese texts before the Meiji era, when the 11 volumes of the Hagakure of Yamamoto Tsunetomo, compiled in the years from 1710 to 1716 where the character combination is employed, was finally published. Constituted over a long time by house manuals on war and warriors, it gained some official backing with the establishment of the Bakufu, which sought an ideological orthodoxy in the Neo Confucianism of Zhu Xi tailored for military echelons that formed the basis of the new shogunal government. An important early role was played by Yamaga Sokō in theorizing a Japanese military ethos. After the abolition of the feudal system, the new military institutions of Japan were shaped along European lines, with Western instructors, and the codes themselves modeled on standard models adapted from abroad. The impeccable behavior, in terms of international criteria, displayed by the Japanese military in the Russo Japanese War was proof that Japan finally had a modern army whose techniques, drilling, and etiquette of the war differed little from that of what prevailed among the Western imperial powers. The Imperial Rescript for Seamen and Soldiers (1890), presented Japan as a "sacred nation protected by the gods". An undercurrent of traditional warrior values never wholly disappeared, and as Japan slid towards a cycle of repeated crises from the mid Taishō to early Shōwa eras, the old samurai ideals began to assume importance among more politicized officers in the Imperial Japanese Army. Sadao Araki played an important role in adopting a doctrine of seishin kyōiku (spiritual training) as an ideological backbone for army personnel. As Minister of Education, he supported the integration of the samurai code into the national education system.
Синтоизмнің рөлі
Мемлекеттік синтоизм (国家神道) және императорға табынудың қазіргі заманғы тұжырымдамаларын әзірлеуде түрлі жапон философтары негізінен қытай философиясынан алынған шетелдік идеяларды алып тастау арқылы ұлттық нанымдарды (кокугаку) қайта жаңғыртуға немесе тазартуға тырысты. Бұл "Қайта орналастырушы синтоистік қозғалыс" 18-ғасырда Мотоори Норинагадан басталды. Мотоори Норинага, ал кейінірек Хирата Ацутане зерттеулерін Кодзики және басқа да классикалық Шинто мәтіндеріне негіздеді, олар Күн құдайы Аматерасудың жоғарылығын үйретеді. Бұл Жапон императоры Аматерасудан тікелей тараған деп мәлімдегендіктен, Мемлекеттік Шинтоның негізін қалады. Сондықтан императордың өзі де қасиетті болды, оның барлық жарлықтары діни мағынаға ие болды. Мэйдзи қайта жаңғыруынан кейін, жаңа императорлық үкімет Жапонияның саясатын және экономикасын жылдам жаңғырту қажеттігін сезінді, ал Мэйдзи олигархиясы осы мақсаттарға тек ұлттық бірлік пен мәдени ерекшеліктің күшті сезімі арқылы қол жеткізілетініне сенді, Мемлекеттік Шинто өткендегі импортталған буддизмге, қазіргі христиандыққа және басқа да батыс философияларына қарсы маңызды тепе-теңдік ретінде қарастырылды. 1890 жылы Императорлық білім беру туралы жарлық шығарылды, студенттер "өзіңізді мемлекетке батыл ұсынуға" және императорлық отбасын қорғауға ант беруге міндетті болды. Императорға табыну одан әрі кеңінен тарады, императордың суреттері құпия құрмет көрсету үшін таратылды. Осы амалдардың бәрі ұлттық ынтымақты нығайту үшін ғибадатханаларда патриоттық орталықтандырылған рәсімдер арқылы қолданылды, соғысқа дейінгі жапон ұлтшылдығына мистика мен мәдени жабықпылықтың үлкен әсерін тигізді. Хаққо ичиу (八紘一宇) философиясы Екінші Қытай-Жапон соғысы кезінде танымал болды. Бұл императорды құбылысты әлемнің орталығы деп санайтын доктрина ретінде қарастырылды, жапондық аумақтық кеңейтім идеяларына діни күш берді.
In developing the modern concepts of State Shinto (国家神道) and emperor worship, various Japanese philosophers tried to revive or purify national beliefs (kokugaku) by removing imported foreign ideas, borrowed primarily from Chinese philosophy. This "Restoration Shintōist Movement" began with Motoori Norinaga in the 18th century. Motoori Norinaga, and later Hirata Atsutane, based their research on the Kojiki and other classic Shintō texts which teach the superiority of the Sun Goddess Amaterasu. This formed the basis for State Shinto, as the Japanese emperor claimed direct descent from Amaterasu. The emperor himself was therefore sacred, and all proclamations of the emperor had thus a religious significance. After the Meiji Restoration, the new imperial government needed to rapidly modernize the polity and economy of Japan, and the Meiji oligarchy felt that those goals could only be accomplished through a strong sense of national unity and cultural identity, with State Shinto as an essential counterweight to the imported Buddhism of the past, the Christianity and other Western philosophies of the present. In 1890, the Imperial Rescript on Education was issued, and students were required to ritually recite its oath to "offer yourselves courageously to the State" as well as protect the Imperial family. The practice of emperor worship was further spread by distributing imperial portraits for esoteric veneration. All of these practices used to fortify national solidarity through patriotic centralized observance at shrines are said to have given pre war Japanese nationalism a tint of mysticism and cultural introversion. The hakko ichiu (八紘一宇) philosophy became popular during the Second Sino Japanese War. This came to be regarded by militarists as a doctrine that the emperor was the center of the phenomenal world, lending religious impetus to ideas of Japanese territorial expansion.
Білім
Мейдзи дәуіріндегі негізгі білім беру басымдығы дәстүрлі ұлттық саяси құндылықтар, дін және моральдың маңыздылығына баса назар аудару болды. 1890 жылғы Императорлық білім беру туралы жарлық адам қатынастарының иерархиялық сипатында дәстүрлі конфуцийлік құндылықтарға қайта оралуды ынталандырды, онда мемлекет жеке тұлғадан жоғары, ал император мемлекеттен жоғары тұрды. Жапон мемлекеті ұйымдық тұрғыдан жаңарды, бірақ ұлттық ерекшеліктерін сақтап қалды. 1905 жылдан бастап Жапонияның батыс державаларымен кем дегенде тең дәрежедегі күшті ел болуы керек деген көзқарас нығайтылды. Шōва дәуірінде білім беру жүйесі әскерилендірілген мемлекетті қолдау және болашақ сарбаздарды дайындау үшін пайдаланылды. Үкімет барлық деңгейдегі студенттер үшін ресми оқулықтар жариялады және оны мәдени шаралар, семинарлар сияқты іс-шаралармен күшейтті. Мектептерде "Кокутай но шуги" сияқты мәтіндерге баса назар аудару, ежелгі заманнан бері Жапонияның "ерекшелігін" көрсету мақсатында болды. Бұл мәдени курстар шетелдік шапқыншылыққа қарсы әскери және тіршілік ету курстарымен толықтырылды. Ұлтшылдық пен дінге баулудан басқа, балалар мен мектеп оқушылары әскери жаттығулар (өмірді сақтау, алғашқы медициналық көмек) алды. Императорлық жастар федерациясы бұл бағытты одан әрі дамытты; жоғары оқу орнының студенттері үйді қорғау және әскери бөлімдерге оқытылды, ал кейбіреулері жұмысқа алынды. Жас қыздар алғашқы медициналық көмек көрсету бойынша оқытылды. Осы шаралардың бәрі Жапонияның қауіпсіздігін қамтамасыз ету және үлкен әрі қауіпті елдерден қорғану үшін жасалды.
The principal educational emphasis from the Meiji period was on the great importance of traditional national political values, religion, and morality. The Imperial Rescript on Education of 1890 promoted a return to traditional Confucian values in the hierarchal nature of human relations, with the State superior to the Individual, and the Emperor superior to the State. The Japanese state modernized organizationally but preserved its national idiosyncrasies. The attitude reinforced from 1905 was that Japan was to be a powerful nation, equal at least to the Western powers. During the Shōwa period, the educational system was used for supporting the militarized state and preparing future soldiers. The government published official textbooks for all levels of students and reinforced that with cultural activities, seminars, etc. Emphasis on the texts such as the Kokutai no shugi in schools was intended to emphasize the "uniqueness of Japan" from ancient centuries. These cultural courses were supplemented with military and survival courses against foreign invasion. Apart from indoctrination in nationalism and religion, children and school students received military drills (survival, first aid). These were taken further by the Imperial Youth Federation; college students were trained, and some recruited, for home defense and regular military units. Young women received first aid training. All of these actions were said to be taken to ensure Japan's safety and protect against larger and more dangerous countries.
Ұлттық құрылымдар мен партиялардың пайда болуы
1882 жылы жапон үкіметі елдегі алғашқы ұлтшыл партиялардың бірі – Тейсейто (Императорлық үкіметтік партия) ұйымдастырды. Ресей-Жапон соғысынан бастап Жапония «Жапония империясы» («Дай Ниппон Тейкоку») деген атаумен танылды, Рюки (1879), Формоза (1895), Ляодун түбегі мен Карафуто (1905), Оңтүстік теңіздердегі мандат аралдары (1918–19) және Жосон (Корея) (1905–10) иелену арқылы отаршылдық империя құрды. Қытай мен Ресейге қарсы соғыстар заманауи сипатқа ие болды және патриоттық сезімнің ұлттық бітімін қажет етті. Осы кезеңнен бастап Ясукуни қасиетханасы (1869 жылы негізі салынған) ұлтшылдық сезімдердің орталығына айналды және Екінші дүниежүзілік соғыс аяқталғанға дейін мемлекеттік қолдау алды. Ясукуни Жапонияға қызмет етіп, өмірін қорбан еткен жапон және жапон емес азаматтарға арналды. Оған 1869 жылдан 1945 жылға дейінгі ішкі және шетелдегі қақтығыстардағы барлық соғыс құрбандары (ал 1945 жылдан кейінгі ешқандай қақтығыстардағы құрбандар емес), сондай-ақ азаматтар (әйелдер мен студенттер) және колониялар мен оккупацияланған аумақтардағы азаматтық басқарушылар кірді. 1926–1928 жылдары орталық үкімет «Бейбітшілікті сақтау бөлімін» (субверсияға қарсы полиция бөлімі) құрды және социалистік үкімет формасын ұсынған барлық жергілікті кеңестік демеуші коммунистерді қудалады. Жапон армиясы Кемпейтай (әскери полиция қызметі) ұйымдастырды. Дissent (қарсылық) саяси және баспасөз репрессиясы арқылы бақыланды, ал «Бейбітшілікті сақтау заңы» полицияға сөз бостандығы мен жиналыс бостандығын шектеуге рұқсат берді. 1925 жылдан 1935 жылға дейін «Ниппон Шимбун» (日本新聞) ұлтшыл идеологияны насихаттап, жапон саяси кеңістігіне әсер етуге тырысты. Жалпы таралымы салыстырмалы түрде аз болғанымен, оңшыл саясаткерлер арасында кең оқырмандарға ие болды және Тацукичи Минобедің «император орган теориясы» теориясына қарсы күшті шабуылдар жасап, императордың құдайлық құқығы тұжырымын қолдады.
In 1882, the Japanese Government organized the Teiseito (Imperial Gubernative Party), one of the first nationalist parties in the country. Starting from the Russo Japanese War, Japan adopted the moniker "Empire of Japan" ("Dai Nippon Teikoku"), acquiring a colonial empire, with the acquisition of the Ryukyus (1879), Formosa (1895), the Liaodong Peninsula and Karafuto (1905), the South Seas Mandate islands (1918–19) and Joseon (Korea) (1905–10). The wars against China and Russia were modern and demanded a nationalist expression of patriotic sentiment. From this period, the Yasukuni Shrine (founded in 1869) was converted into a focus for nationalist sentiment and received state patronage until the end of World War II. Yasukuni was dedicated to those Japanese and non Japanese who had lost their lives serving Japan, and includes all war deaths from domestic and overseas conflicts from 1869 to 1945 (and none from any conflicts since 1945), but also civilians (women and students) and civil administration in colonies and occupied territories. Between 1926 and 1928, the central government organized the "Peace Preservation Department" (an anti subversive police section) and prosecuted all local Soviet sponsored communists who proposed a socialist form of government. The Japanese Army organized the Kempeitai (military police service). Dissent was controlled by the usage of political and press repression, with the Peace Preservation Law permitting police to restrict freedom of expression and freedom to assemble. From 1925 to 1935, the Nippon Shimbun [ja] (日本新聞) promoted nationalist ideology and sought to influence the Japanese political landscape. In spite of a relatively small overall circulation, it had wide readership among right wing politicians and advocated the concept of the divine right of the emperor by vigorously attacking Tatsukichi Minobe's “emperor organ theory”.
Саяси биліктің шынайылығы
Мэйдзи қайта жаңғыруынан бастап мемлекеттің орталық тұлғасы император болды. Конституцияға сәйкес, император мемлекет басшысы (4-бап) және армия мен флоттың Жоғарғы Бас қолбасшысы (11-бап) еді. Император Хирохито 1937 жылдан бастап Императорлық Бас штабтың қолбасшысы болды. Жапон азаматтары «қорғаныс мемлекеті» немесе «бірлік мемлекеті» идеясына бірікті, онда ұлттың барлық күш-жігері ұлттық мифтер, тарих және догмалар жетекшілігімен ұжымдық мақсаттарға жұмсалды, осылайша «ұлттық бірлікке» қол жеткізілді. Демократиялық институттар 1890 жылы конституция қабылдануымен құрылды және 1920-жылдарға дейін заңдылыққа ие болып, кейін беделін жоғалтты. Жайсыз саяси партиялардың маңызды әскери мәселелерге тым көп ықпал етуі мүмкін деген алаңдаушылық армия министрін азаматтық үкіметте тек армия ғана тағайындауы керек деген ережені енгізді. Бұл армияға азаматтық үкіметтерге де-факто вето құқығын берді, кандидаттарды ұсынудан бас тарту арқылы. Бұл саясат 1900 жылы заңмен бекітілді, бірақ 1913 жылы жойылды. 1936 жылы қайтадан енгізіліп, үкіметке әскери ықпалды нығайтты. 1930-жылдарда Жапонияның саяси жүйесі әскерилер тарапынан жасалған бірнеше төңкеріс әрекеттері мен тәуелсіз милитаристтік араласулар арқылы бұрмаланды. Армиядағы белгілі бір топтар билікті басып алу үшін жағдай жасаған оқиғаны құрастырғаннан кейін Маньчжурияға басып кіру Токио үкіметінің тікелей нұсқауысыз жүзеге асырылды. Бұл азаматтық үкіметтің армияның ниеттеріне ешқандай ықпал ете алмайтынын көрсетті. Үкіметтер күрделіне түсті, мемлекеттің басқаруы мен бағыты армияның бәсекелес топтарына көшті. Императордың рөлі жоғары беделді болып қала берді, түрлі топтар императордың «шынайы» қалауын түсіндіру үшін бәсекелесті. Соғыстан кейін императордың соғыстағы рөлі мен милитаризмге қатысты сын күшейді. Акира Фудзивара, Акира Ямада, Питер Ветцлер, Герберт Бикс және Джон Доуэр сияқты көптеген тарихшылар үшін Дуглас МакАртур мен SCAP-тың Жапонияны оккупациялаған алғашқы айларында Хирохито мен императорлық отбасының барлығын Токио трибуналында қылмыстық қудалаудан ақтау үшін жасаған жұмысы, императордың соғыс кезіндегі рөлін кейіннен азайту науқанының басты факторы болды. Олар соғыстан кейінгі көзқарас императорлық кеңестерге баса назар аударғанын, ал Хирохито, оның штаб басшылары және кабинет арасындағы нақты шешімдер қабылданған көптеген «хризантема гүлдерінің артындағы» кездесулерді елемегенін айтады. Фудзивараның пікірінше, «Император, жауапкершілік органы ретінде, кабинет шешімін өзгерте алмайды деген тезис – соғыстан кейін құрастырылған миф».
Since the Meiji restoration, the central figure of the state was the Emperor. According to the constitution, the emperor was Head of State (article 4) and Supreme Commander of the Army and the Navy (article 11). Emperor Hirohito was also, from 1937, the commander of the Imperial General Headquarters. Japanese citizens were rallied to the "Defensive State" or "Consensus State", in which all efforts of the nation supported collective objectives, by guidance from national myths, history, and dogma — thus obtaining a "national consensus". Democratic institutions were installed in 1890 with the promulgation of a constitution and continued to acquire legitimacy until the 1920s when they fell into disrepute. Concerns that irresponsible political parties could have too great an influence over vital military affairs introduced a rule that the Army alone should nominate the Army Minister in civilian government. This permitted the army to have a de facto veto over civilian governments by having the power to refuse to nominate a candidate. This policy was introduced in law in 1900 but abolished in 1913. It was reintroduced in 1936, cementing military influence over the government after that time. The political system of Japan became subverted by the military throughout the 1930s from repeated attempted coups, and independent militarist interventions. The invasion of Manchuria after elements in the army manufactured an incident to justify a takeover was accomplished without instruction from the Tokyo government. This showed the impotence of the civilian government to have any influence over the impulses of the army. Governments become increasingly passive, allowing agency and direction of the state to fall to disparate competing elements of the army. The role of the emperor remained highly prestigious, with various factions competing to advocate their interpretation of what the emperor "truly" wanted. After the war, scrutiny of the emperor's role in the war and militarism intensified. For many historians such as Akira Fujiwara, Akira Yamada, Peter Wetzler, Herbert Bix and John Dower, the work done by Douglas MacArthur and SCAP during the first months of the occupation of Japan to exonerate Hirohito and all the imperial family from criminal prosecutions in the Tokyo tribunal was the predominant factor in the campaign to diminish in retrospect the role played by the emperor during the war. They argue that the post war view focused on the imperial conferences and missed the numerous "behind the chrysanthemum curtain" meetings where the real decisions were made between Hirohito, his chiefs of staff, and the cabinet. For Fujiwara, "the thesis that the Emperor, as an organ of responsibility, could not reverse cabinet decision, is a myth fabricated after the war."
Саяси идеялар
1920 жылдары оңшыл ұлтшылдық көзқарастар үстем күшке айналды. Шинтоға мемлекеттік қолдау көрсету Жапонияның мифологиялық тарихына сенімді нығайтты, соның салдарынан мистицизм мен мәдени шовинизмге ұласты. Кейбір құпия қоғамдар ультранационализмді қабылдап, Жапония орталықтанған радикалды идеяларды қолға алды. Олардың қатарында: Генёша (Қара мұхит қоғамы, 1881), Кокурюкай (Амур өзені қоғамы немесе Қара айдаһар қоғамы, 1901) – жапондықтардың солтүстікке қарай кеңеюіне бағытталған қозғалыстар; Токонамэ Такэжиро құрған Нихон Кокусайкай (Жапон патриоттық қоғамы, 1919); Жапон Коммунистік партиясымен бір уақытта құрылған Сэкка Бошидан (Қызылға қарсы лига); және 1924 жылы барон Хиранума Киичиро құрған Кокухонша (Мемлекеттік негіздер қоғамы) – Жапонияның бірегей ұлттық ерекшеліктерін және Азиядағы ерекше миссиясын сақтау мақсатында құрылды. Кейбір ұлтшылдық идеялардың авторларының бірі – Амур өзені қоғамының мүшесі Ики Кита (1885–1937) болды. 1919 жылы жарық көрген «Жапонияны қайта ұйымдастыру жоспары» атты кітабында Кита Мэйдзи қайта жаңғыруының нақты мақсаттарын ілгерілету үшін әскери төңкеріс жасауды ұсынды. Кітапқа тыйым салынды, бірақ 1930 жылдардың басында оны әскери шеңберлердегі белгілі бір топтар оқыды. Китаның жоспары императорды әлсіз немесе сатқын кеңесшілерден босатуды көздеді. Конституцияны тоқтатқаннан және диетті таратып жібергеннен кейін император мен оның әскери қолдаушылары халық пен басшыларды біріктіру үшін «коллективистік тікелей еріктілік» принципі бойынша жұмыс істеуі керек еді. Жұмысшы табымен келісімге аристократияны жою және императорлық үйдің қарапайымдылығын қамтамасыз ету арқылы қол жеткізілуі тиіс еді. Шетелде Жапония Азияны батыстың ықпалынан азат етуді көздеді. Амур өзені қоғамы кейін Маньчжурия оқиғасында маңызды рөл атқарды.
During the 1920s, right wing nationalist beliefs became an increasingly dominant force. State support for Shinto encouraged a belief in the mythological history of Japan and thus led to mysticism and cultural chauvinism. Some secret societies took up ultranationalism and Japan centered radical ideas. They included: Genyōsha (Black Ocean Society, 1881), Kokuryu kai (Amur River Society, or Black Dragon Society, 1901), movements dedicated to overseas Japanese expansion to the north; Nihon Kokusai Kai (Japanese Patriotic Society, 1919), founded by Tokoname Takejiro; Sekka Boshidan (Anti Red League) founded at the same time as the Japanese Communist Party; and the Kokuhonsha (State Basis Society) founded in 1924 by Baron Hiranuma Kiichirō, for the preservation of the unique national character of Japan and its special mission in Asia. Some of the nationalist ideas can be attributed to the ideologue Ikki Kita (1885–1937), an Amur River Society member. In his 1919 book An Outline Plan for the Reorganization of Japan, Kita proposed a military coup d'état to promote the supposed true aims of the Meiji Restoration. This book was banned, but certain military circles read in it in the early 1930s. Kita's plan was phrased in terms of freeing the Emperor from weak or treasonous counselors. After suspending the constitution, and dissolving the Diet, the Emperor and his military defenders should work for a "collectivist direct voluntarism" to unify people and leaders. Harmony with the working classes would be sought by the abolition of the aristocracy and austerity for the Imperial House. Overseas, Japan would free Asia of Western influence. The Amur River Society was later instrumental in the Manchurian incident.
Саяси ұлтшылдық қозғалыстар
Жапондық әскери-теңіз күштері, жалпы алғанда, көбінесе дәстүрлі болды, ежелгі құндылықтарды және Императордың қасиетті мәртебесін қорғады; ал Жапон армиясы күшті басшылықты бағалау тұрғысынан көбірек болашаққа бағытталған, бұл төңкеріс пен тікелей әрекеттерге бейімділігінен көрінеді. Әскери-теңіз күштері әдетте саяси жолдарды ұстанды. Армия, ақырында, гиперұлтшылдардың, коммунизмге қарсылардың, капитализмге қарсылардың, парламентке қарсылардың және ұлттық-милитаристік идеалдардың құралы болды. Әскерилер саяси жемқорлық тұрғысынан "таза" саналды, сонымен қатар елдің қауіпсіздігін "қалпына келтіру" міндетін өз мойнына алды. Қарулы күштер дәстүрлі демократиялық партиялар мен үкіметті көптеген себептермен сынады (әскери шығындардың жеткіліксіздігі, ұлттық қауіпсіздіктің осалдығы, басшылардың әлсіздігі). Олар өз құрамында экономикалық дағдарыстың орта және төмен тапқа тигізген әсерін және коммунистік қауіпті жақсы білді. Екі тармақ та сыртқы провинцияларды басқару және әскери дайындық жүргізу арқылы күш алды.
The Japanese Navy was in general terms more traditionalist, in defending ancient values and the sacred nature of the Emperor; the Japanese Army was more forward looking, in the sense of valuing primarily strong leadership, as is evidenced by the use of the coup and direct action. The Navy typically preferred political methods. The Army, ultimately, was the vehicle for the hyper nationalists, anti communists, anticapitalists, antiparliamentarians, and Nationalist Militarist ideals. The military was considered politically "clean" in terms of political corruption, additionally assuming responsibility for 'restoring' the security of the nation. The armed forces took up criticism of the traditional democratic parties and regular government for many reasons (low funds for the armed forces, compromised national security, weakness of the leaders). They were also, by their composition, closely aware of the effects of economic depression on the middle and lower classes, and the communist threat. Both branches gained power as they administered the exterior provinces and military preparations.
1920-жылдардағы ұлттық оңшылдық
1920-ші жылдардағы басқа да ұлтшыл оңшыл топтар: Джинму Кай (Император Джимму қоғамы), Тенкето Кай (Аспан пик партиясы), Кетсумейдан (Қан бауырластығы) және Сакура Кай (Шәбіз гүлдері қоғамы) болды. Соңғысы Колонизация академиясының профессоры, экспансионизмді және әскери қарулы төңкерісті ынталы түрде қолдаған доктор Шумей Окава құрған. Оның мүшелерінің арасында Маньчжурия оқиғасына қатысқан армия офицерлері, мысалы, Кингоро Хашимото және Ишикава Каниши де болды. Окава Кита Икидің идеяларын оңшыл жас ұлтшыл офицерлерге жеткізуге көмектесетін байланыс құралы болды. Зорлық-зомбылыққа толы төңкерістер орын алды, ал Квантун армиясы Маньчжурияны басып алу туралы шешімді дербес қабылдады. Үкімет пен император бұл оқиғаны болған жайт ретінде қабылдады.
Other nationalist rightist groups in the 1920s were the Jinmu Kai (Emperor Jimmu Society), Tenketo Kai (Heaven Spade Party), Ketsumeidan (Blood Fraternity) and Sakura Kai (Cherry Blossom Society). This last was founded by Dr. Shūmei Ōkawa, professor of the Colonization Academy, and radical defender of expansionism and military armed revolution at home. Amongst members were Army officers implicated in the Manchuria Affair, such as Kingoro Hashimoto, and Ishikawa Kanishi. Okawa served as a conduit by which Kita Ikki's ideas reached young nationalist officers on the right. Violent coups took place, and the Kwantung Army made, in effect unilaterally, the decision to invade Manchuria. This was then treated as a fait accompli by Government and Emperor.
Доктриналар
Амоу доктринасы ("Азияның Монро доктринасы") Жапония Азиядағы бейбітшілікке толық жауапкершілікті қабылдады деп мәлімдеді. Министр Коки Хирота "ерекше аймақ, антикоммунистік, Жапонияны қолдайтын және Маңчжурияға бағытталған" аймақ деп жариялады, сондай-ақ Солтүстік Қытай Жапонияның ұлттық өмір тіршілігінің "негізгі бөлігі" екенін айтты, Кеңес Одағы мен Қытайға қарсы "ұлттық миссия" ретінде "қасиетті соғыс" жариялады. 1940 жылы ханзада Коноэ Жапонияны "Ұлттық қорғаныстың дамыған мемлекеті" етіп, Синтайсей (Жаңа ұлттық құрылым) жариялады және орталықтандырылған "бірлікке келген мемлекетті" ұйымдастыру үшін Тайсей Йокусанкай (Императорлық билікке көмек көрсету қауымдастығы) құрды. Тонаригуми (тұрғындар комитеттері) құрылысы үкіметтің бастамасымен байланысты. Сол кездегі басқа идеологиялық туындыларға "Шинмин но Мичи" (臣民の道) кітабы, "Императорлық жол" немесе "Соғыс партиясы" (Кодоха) Армия партиясы, "Ямато рухы" (Ямато дамаши) және хакко ичу (ол тікелей "бір шатыр астында сегіз бұрыш" деп аударылады, яғни "әр адамның өмір сүре алатын бір үй" немесе "барлығы – бір отбасы") идеясы, "Дін мен мемлекеттің бірлігі" (Сайсей ичи) және Кокка Содоин Хо (Жалпы жұмылдыру құқығы) жатады. Ресми академиялық мәтіндерге Kokutai no Hongi және Shinmin no Michi кірді. Екеуі де Жапония тарихы мен Шығыс пен Батысты біріктіру туралы жапондық идеалды көрсетеді.
The Amau Doctrine (the "Asian Monroe Doctrine") stated that Japan assumed the total responsibility for peace in Asia. Minister Kōki Hirota proclaimed "a special zone, anti communist, pro Japanese and pro Manchukuo" and that Northern China was a "fundamental part" of Japanese national existence, in announcing a "holy war" against the Soviet Union and China as the "national mission". During 1940 Prince Konoe proclaimed the Shintaisei (New National Structure), making Japan into an "advanced state of National Defense", and the creation of the Taisei Yokusankai (Imperial Authority Assistance Association), for organizing a centralized "consensus state". Associated are the government creation of the Tonarigumi (residents' committees). Other ideological creations of the time were the book "Shinmin no Michi" (臣民の道), the "Imperial Way" or "War Party" (Kodoha) Army party, the "Yamato spirit" (Yamato damashii), and the idea of hakko ichiu (which directly translates to "8 corners under one roof", that means, "one house in which every people can live" or "everyone is family"), "Religion and Government Unity" (Saisei itchi), and Kokka Sodoin Ho (General Mobilization Right). The official academic texts included Kokutai no Hongi and Shinmin no Michi. Both presented a view of Japan's history and the Japanese ideal to unite East and West.
Геостратегиялық
1941 жылы "Йен блогының" экономикалық тұжырымдары "Ұлы Азияның өркендеу аймағы" жоспарына трансформацияланды, бұл Жапонияның ұлттық қаржысы мен басып алу жоспарларының негізі болды. Бұл әрекеттердің артында шамамен екі онжылдық тарих жатыр. Азия материгімен айналысқан Санесиге Комаки сияқты жапон теоретиктері Халфорд Маккиндердің "Демократиялық идеялар мен шындық" кітабында баяндалған геостратегиялық теориясын білген. Ол Еуразия мен Африканың "Әлем аралдарының" үстемдігіне және оның кілті Орталық Азиядағы "Орталық жерге" қалай байланысты екенін талқылады. Бұл аймақ шөлдер мен таулардың қорғауында, теңізден шабуылға төтеп бере алады, бірақ тек батыс жағынан және Еуропаның жетілген технологиясынан осал еді. Маккиндер былай деп мәлімдеді: "Шығыс Еуропаны бақылайтын Heartland-ты бақылайды; Heartland-ты бақылайтын Әлем аралдарын бақылайды; Әлем аралдарын бақылайтын Әлемді бақылайды". Бұл орталық Азиялық жерлерге Кеңес Одағының (Тынық мұхиты жағалауын қоспағанда) Волга өзенінің батысындағы бөлігі, сондай-ақ Моңғолия, Сіньцзян, Тибет және Иран кірді. Бұл аймақ кең, табиғи ресурстар мен шикізатқа бай, бірақ маңызды егіншілік мүмкіндіктері шектеулі және халқы сирек. Маккиндер құрлық және теңіз күштері тұрғысынан ойлады: соңғысы біріншісін орап өте алады және алыс логистикалық операцияларды жүзеге асыра алады, бірақ оның үшін жеткілікті базалар қажет. Бұл геосаяси идеялар 1928 жылы тыңшылық мақсатымен Маньчжурияға жіберілген подполковник Канжи Ишивараның теорияларымен үйлесті. Әскер "Солтүстікке шабуыл" тобын қолдады. Әскери-теңіз күштері, керісінше, оңтүстікке қарай кеңеюге қызығушылық танытты. Ұзақ пікірталас жүрді, ол 1938-1939 жылдарғы Кеңес Одағымен қарулы қақтығыстарда Жапонияның басынан өткен ауыр тәжірибесімен шешілді. Бұл "Оңтүстік" жоспарына және 1941 жылы Тынық мұхиты соғысын бастаған Перл-Харборға жасалған шабуылға қарай салмақты түсірді.
The economic doctrines of the "Yen block" were in 1941 transformed to the "Great Asia Co Prosperity Sphere" Plan, as a basis for the Japanese national finances, and conquest plans. There was a history of perhaps two decades behind these moves. The Japanese theorists, such as Saneshige Komaki, concerned with Mainland Asia, knew the geostrategic theory of Halford Mackinder, expressed in the book Democratic Ideas and Reality. He discussed why the 'World Island' of Eurasia and Africa was dominant, and why the key to this was the 'Central Land' in Central Asia. This is protected from sea attack, by deserts and mountains, and is vulnerable only on its west side, and to advanced technology from Europe. Mackinder declared that: "Who rules East Europe commands the Heartland; Who rules the heartland commands the World Island; Who rules the World Island commands the World". These central Asiatic lands included: all of the Soviet Union, except the Pacific coast, west of the Volga River; all Mongolia, Sinkiang, Tibet and Iran. This zone is vast and possesses natural resources and raw materials, does not possess major farming possibilities, and has a very little population. Mackinder thought in terms of land and sea power: the latter can outflank the former, and carry out distant logistical operations, but needs adequate bases. These geopolitical ideas coincided with the theories of Lieutenant Colonel Kanji Ishiwara, sent in 1928 to Manchuria to spy. The Army was on the Strike North Group side. The Navy, on the other hand, was interested in the southerly direction of expansion. An extended debate ensued, resolved in the end by the stern experience of Japan's armed conflicts with the Soviet Union in 1938–39. This tipped the balance towards the 'South' plan and the Pearl Harbor attack that precipitated the Pacific War in 1941.
Басқа идеологиялық бағыттар
Шова зерттеулер қоғамы граф Йориясу Арима басшылығымен радикалды тоталитарлық Жапонияның болашақ лидерлері үшін тағы бір "ой-санау орталығы" болды. Ол радикалды саяси тәжірибелерді қолдаушы болды. Фумимаро Коноэ мен Фусаносуке Кухарамен бірге олар революциялық радикалды оңшыл саясатты жасады. Бұл революциялық топтар кейіннен бірнеше маңызды тұлғалардың көмегіне ие болды, олар Маньчжуриядағы нақты жұмыстар арқылы ұлтшыл-милитаристтік саясаттың белгілі бір идеяларын іске асырды. Олардың қатарында Кемпейтайдың бастығы және Квантун армиясының командирі генерал Хидеки Тоджо, (Оңтүстік Маньчжурия теміржолы компаниясының) президенті және Сыртқы істер министрі болған Йосуке Мацуока, сондай-ақ Маньчжурияның үкіметтік және саяси құрылымын ұйымдастырған армия идеологы Наоки Хошино болды. Тоджо кейіннен Коноэ кабинетінде соғыс министрі және премьер-министр, Мацуока – Сыртқы істер министрі, ал Хошино Жапония үшін жаңа экономикалық құрылымды құруға жауапты жобалық бөлімдердің басшысы болды. Осы идеологиялық ағымның өкілдерінің бірі – Токио Гасу Денки президенті Ичизо Кобаяши, ол Индустрия және сауда министрлігінің құрылымын қалыптастырды, ал Сумитомо тобының өкілі Шузо Мурата Байланыс министрі болды. Тағы бір құрылған ұйым – Үкіметтік императорлық көмек қоғамы. Екеуіне де полковник Кингоро Хашимото қатысты, ол ұлтшыл, бір партиялық диктатураны мемлекеттік басқарудағы экономикамен біріктіруді ұсынды. Әскеришілдер ірі өнеркәсіптердің бай иелерінен күшті қолдау алды. "Жаңа Азия күні" мерекесі Азияның жақын елдеріне ықпал етудің қасиетті миссиясын еске түсіру мақсатында ұйымдастырылды. Жапон үкіметі, мүмкін, неміс "Жұмысшы фронты" мемлекеттік синдикатының үлгісін алғандай, елдегі барлық кәсіподақтарды біріктіру үшін Ұлттық қызмет қоғамын құрды. "Жапон жұмысшылары федерациясының" барлық синдикаттары осы басқару органына біріктірілді.
The Showa Studies Society was another "think tank" for future leaders of a radical totalitarian Japan, led by Count Yoriyasu Arima. He was a supporter of radical political experiments. With Fumimaro Konoe and Fusanosuke Kuhara, they created a revolutionary radical right policy. These revolutionary groups later had the help of several important personages, making reality to some certain ideas of the nationalist militarist policy with practical work in Manchukuo. They included General Hideki Tōjō, chief of Kempeitai and leader of Kwantung Army; Yosuke Matsuoka, who served as president of the (South Manchuria Railway Company) and Foreign Affairs Minister; and Naoki Hoshino, an army ideologist who organized the government and political structure of Manchukuo. Tojo later became War Minister and Prime Minister in the Konoe cabinet, Matsuoka Foreign Minister, and Hoshino chief of Project departments charged with establishing a new economic structure for Japan. Some industrialists representative of this ideological strand were Ichizō Kobayashi, President of Tokio Gasu Denki, setting the structure for the Industry and Commerce ministry, and Shōzō Murata, representing the Sumitomo Group becoming Communication Minister. Other groups created were the Government Imperial Aid Association. Involved in both was Colonel Kingoro Hashimoto, who proposed a Nationalist single party dictatorship, combined with a state run economy. The militarists had strong support from the wealthy owners of major industries. The "New Asia Day" celebration was to remember the sacred mission of extending influence to nearby Asian nations. The Japanese government, possibly following the German example of a "Worker's Front" State Syndicate, ultimately organized the Nation Service Society to group all the trades unions in the country. All syndicates of the "Japanese Workers Federation" were integrated into this controlling body.
Байланыс құралдарын бақылау
Баспасөз және басқа да коммуникация құралдары Ішкі істер министрлігінің Ақпарат департаменті басқаруында болды. Токио радиосы бүкіл әлемге ресми ақпарат таратумен жүктелді. Радио ағылшын, голланд, үш қытай диалектісі, малай, тай, сондай-ақ Оңтүстік-Шығыс Азияға жапон тілінде хабар таратты; ал ислам әлемі үшін хинди, бирма, араб, ағылшын және француз тілдерінде бағдарламалар эфирге шықты. Гавайиде радио бағдарламалары ағылшын және жапон тілдерінде болды. Басқа күнделікті хабарлар Еуропа, Оңтүстік және Орталық Америка, Оңтүстік Американың шығыс аймақтары және АҚШ-қа жіберілді, ал Австралия мен Жаңа Зеландия да хабарлар алды. Ресми баспасөз агенттігі Домей Цушин, DNB, Transoceanic, итальяндық Stefani агенттіктері сияқты Оккупация державаларының баспасөз агенттіктерімен байланыста болды. Жергілікті және Маньчжурия газеттері, мысалы, «Маньчжурияның күнделікті жаңалықтары» (жапондықтарға тиесілі) осы мекемелердің бақылауында болды және тек ресми мақұлданған хабарламалар мен ақпаратты жариялады.
The press and other communication media were managed under the Information Department of the Home Ministry. Radio Tokyo was charged with disseminating all official information around the world. The radio was transmitted in English, Dutch, three Chinese dialects, Malay, Thai, as well Japanese to Southeast Asia; and the Islamic world had programs broadcast in Hindi, Burmese, Arabic, English, and French. In Hawaii, there were radio programs in English and Japanese. Other daily transmissions were to Europe, South and Central America, eastern areas of South America, and the US, with Australia and New Zealand receiving broadcasts too. The official press agency Domei Tsushin was connected with the Axis powers' press agencies such as DNB, Transoceanic, the Italian agency Stefani and others. Local and Manchukoan newspapers such as Manchurian Daily News (Japanese owned) were under the control of these institutions and only published officially approved notices and information.
Ширагику (хризантема)
Ширагику (әдеби мағынасында "ақ хризантема") немесе, көбірек таралған хризантема гүлі, императорлық символ ретінде жиі қолданылған. Ол Жапон императорларының дәстүрлі тағы – Хризантема тағына меңзеп тұрады.
The shiragiku (lit. "white chrysanthemum") or more common chrysanthemum flower was much used as an imperial symbol. It alludes to the Chrysanthemum Throne, the traditional seat of Japanese emperors.
Банзай
Императорға және басқа да жоғары лауазымды тұлғаларға немесе ерекше естелік шараларда айтылатын дәстүрлі шақыру – Тенно Хейка Банзай (天皇陛下万歳 немесе 萬歲, «Император ұзақ өмір сүрсін») немесе оның қысқартылған түрі – Банзай. Соңғы термин «он мың жыл» деген мағынаны білдіреді, бұл Meiji кезеңінде жапондықтар қабылдаған қытай текті (万歳) сөз. Алғашқы мағынасында ол белгісіз ұзақ мерзімді білдіреді және адамға, мемлекетке немесе жобаға ұзақ өмір тілеу үшін қолданылады. Жапондықтар қолданғандай, бастапқыда императорға (демек, жапон мемлекетіне) ұзақ өмір тілеу мақсатында осылай қолданылған. Соғыс барысында бұл жапондықтардың әдеттегі соғыс қиқуына немесе жеңіс айғайына айналып, майдандағы императорлық әскерлерді жігерлендіру үшін пайдаланылды.
The traditional cheer was given to the Emperor and other dignitaries, or on special commemorations, was Tenno Heika Banzai (天皇陛下万歳 or 萬歲, 'long live the Emperor') or the shortened form, Banzai. The latter term, which means "ten thousand years," is an expression of Chinese origin (万歳) adopted by the Japanese in the Meiji period. In its original sense, it is meant to represent an indeterminably lengthy time and is used to wish long life to a person, state, or project. As co opted by the Japanese, it originally was simply used in this sense to wish long life to the Emperor (and by extension the Japanese state). As the war progressed, it became the typical Japanese war cry or victory shout and was used to encourage Imperial troops in combat.