Йорк архиепископының қасиеттісі Уильямның өмірі мен қызметі
William of York
Уильям Йоркский (1154 ж. ө.б.) – Англия архиепископы, қасиетті. Король Стефеннің туысы, қызметтен шеттетіліп, қайта орналасты. Уланудан қайтыс болды деген болжам бар.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Йорк архиепископы және әулие (1154 жылы қайтыс болды)
Archbishop of York and saint (died 1154)
Уильям Йоркский (11 ғасырдың соңы – 8 маусым 1154) – ағылшын дін қызметкері және екі рет Йорк архиепископы, Генри Мурдакпен бәсекелестіктен бұрын және кейін. Ол Англия королі Стивенмен туыс болған деп есептеледі, ол бірнеше үміткерлер Папаның бекітуін алмағаннан кейін, оның провинцияға сайлануына көмектесті. Уильям цистерциандықтардың қарсылығына тап болды, олар цистерциан Папасы Евгений III сайланғаннан кейін Уильямды цистерциан Мурдак пайдасына қызметтен шеттетуге себеп болды. 1147 жылдан 1153 жылға дейін Уильям Йорк архиепископтығына қайта орналасу үшін күш салды, ол Мурдак пен Евгений III қайтыс болғаннан кейін оған қол жеткізді. Бірақ ол провинцияны ұзақ уақытқа иеленбеді, қайтып келгеннен кейін көп ұзамай, әулиелік ритуалдарды өткізу үшін қолданған тостағандағы удан қайтыс болды деген қауесет тарады. 1177 жылдан бастап оның қабірінен кереметтер орын алғаны туралы хабарлар тарады. 1226 жылы қасиетті деп жарияланды.
William of York (late 11th century – 8 June 1154) was an English priest and twice Archbishop of York, before and after a rival, Henry Murdac. He was thought to be related to King Stephen of England, who helped to secure his election to the province after several candidates had failed to gain papal confirmation. William faced opposition from the Cistercians, who after the election of the Cistercian Pope Eugene III, had William deposed in favour of a Cistercian, Murdac. From 1147 until 1153, William worked to be restored to York, which he achieved after the deaths of Murdac and Eugene III. He did not hold the province long, dying shortly after his return, allegedly from poison in the chalice he used to celebrate Mass. Miracles were reported at his tomb from 1177. He was canonised in 1226.
Ерте өмір
Уильям Фиц Герберт, Йорк қаласында дүниеге келген, король Генрих І-нің қазынашысы және қаржы министрі. Көптеген деректерде оның анасы Эмма есімді, король Стефанның және Винчестер епискобы Генрих Блуаның жартылай қарындасы болғаны, ал ол Стефанның әкесі Стефан II-нің заңды емес қызы екені айтылады. Алайда, жаңа зерттеулер Эмманың Домсейдәгі жерлерді иеленген Ашар фитцОдиннің қызы болуы мүмкін екенін көрсетеді. Уильям 1090 жылдарға дейін дүниеге келген, бірақ нақты күні белгісіз. 1109-1114 жылдар аралығында ол Йорк қазынашысы қызметіне тағайындалды. Вильгельм архиепископ болып сайланғанға дейін осы екі лауазымды да бірге атқарған. Йорк архиепискобы Турстанның басшылығымен қызмет еткен Уильям, Генрих І корольдің талабымен Йорк архиепископтарының Кентербери архиепископтарына бағынуын қажет еткен дауға қатысты. Уильям Турстанмен бірге Еуропаға және Папаның сарайына елшілік сапарларына шықты. Генрихпен келісімге келгеннен кейін 1121 жылы Йоркке оралуға мүмкіндік алды. Йорк архиепископтарының тәуелсіздігі туралы Папаның шешімі 1127 жылы жарияланды.
Born William fitzHerbert in York, chancellor and treasurer of King Henry I. Most sources say his mother was Emma, half sister of King Stephen and Henry of Blois, Bishop of Winchester, and that she was an illegitimate daughter of Stephen II, Count of Blois, Stephen's father. New research, however, suggests that Emma may have been a daughter of Hunger fitzOdin, who held lands in Dorset in the Domesday survey. William was born sometime before the 1090s, but the date is unknown. Sometime between 1109 and 1114 he was appointed Treasurer of York. William apparently held both of these offices until his election as Archbishop. Serving under Archbishop Thurstan of York, William became involved in Thurstan's dispute with King Henry I after Henry demanded that the Archbishops of York accept subordination to the Archbishops of Canterbury. William accompanied Thurstan into exile in Europe and on embassies to the papal court. Reconciliation with Henry allowed a return to York in 1121. A papal ruling in favour of the independence of the Archbishops of York was finally delivered in 1127.
Сайлау мәселелері
1141 жылдың қаңтар айында Уильям Йорк архиепискобы болып сайланды. Алғашқыда Йорктің соборлық бөлімі 1140 жылы Уолтхофты сайлаған, бірақ бұл сайлау күшін жойды, себебі Уолтхофтың қолдаушыларының бірі Уолтхофтың сайлануын қамтамасыз ету үшін канондық емес сыйлық (пара) берген. Содан кейін Генрих Блуалық Генрих де Саллиге, Стефан мен Генрихтің тағы бір туысы, орынды иеленуге тырысты. Саллидің сайлануына Папа Иннокентий II қарсылық білдірді, және тек 1141 жылдың қаңтарында өткен үшінші сайлауда Уильям таңдалды. Оның бұрынғы екі сайлауда үміткер болғандығы белгісіз. Сайлауға Йоркширдің цистерциандық монастырьлары және Йорк архидиакондары қарсы шықты. Цистерциандар 1139 жылғы Екінші Латерандық кеңесте діни үйлерге епархиядағы епископты сайлауға қатысу құқығы берілгенін алға тартып, қарсылық білдірді. Кентербери архиепискобы Теобальд Бек, симония (пара арқылы шіркеу лауазымдарын иелену) және король Стефанның араласуы туралы айыптауларға байланысты Вильгельмнің сайлануын мойындаудан бас тартты. 1143 жылы Папа Иннокентий II Вильгельмге, егер ол айыптаулардың жалған екеніне ант берсе, лауазымына қайта орналасуға рұқсат берді. Ант бергеннен кейін Генрих Блуа, сонымен қатар папалық легат, Вильгельмді кінәсіз деп тапты, және ол 1143 жылдың 26 қыркүйегінде архиепископ болып киеленді. Бернард Клерво, танымал цистерциандық аббат және діни көшбасшы, Вильгельмнің қызметтен шеттетілуін қамтамасыз ету үшін барлық ықпалын жұмсады, жаңа Папаға Вильгельмнің әлемдік биліктер тарапынан орынға тағайындалғаны, цистерциандық монастырьларды қысымға алғаны және Вильгельм Сент-Барбараны Йорк соборының декандығына заңсыз тағайындағаны туралы бірқатар шағымдар жіберді. 1145-1146 жылдардың қысында Евгений істі қайта қарап, Вильгельмнің дұрыс киеленбегенін жариялады және оны қызметтен шеттетуге бұйырды. Вильгельмге сол кездегі Дурхэм епискобы Вильгельм Сент-Барбарадан ескі айыптауларға жеке қарсылық алу қажет болды. Вильгельм 1147 жылдың басында Евгениймен ресми түрде шеттетілді, ал бұл шеттету 1148 жылдың 21 наурызында Реймс кеңесінде бекітілді. Йорк архиепискобы лауазымына тағы бір сайлау өтті, кандидаттардың арасында корольдің қолдауына ие болған Чичестердің Хилариі және Фонтен аббаттығының цистерциандық аббаты Генри Мурдак болды. Мурдакқа цистерциандар және епархияның көптеген дін қызметкерлері, соның ішінде Вильгельмнің бұрынғы одақтасы Вильгельм Сент-Барбара қолдау көрсетті. Екі тарап та Папаға жүгінді, және Папа Мурдакты сәтті кандидат ретінде бекітті.
In January 1141 William was elected Archbishop of York. Originally, the cathedral chapter of York had elected Waltheof in 1140, but that election was set aside, as one of Waltheof's supporters had made an uncanonical gift (bribe) to secure Waltheof's election. Then Henry of Blois tried to secure the see for Henry de Sully, another nephew of Stephen and Henry's. Sully's election was opposed by Pope Innocent II, Only at a third election in January 1141 was William chosen. Whether he had been a candidate in the previous two elections is unknown. The election was opposed by the Cistercian monasteries of Yorkshire and by the archdeacons of York. The Cistercians opposed on the grounds that the Second Lateran Council in 1139 had given the religious houses of a diocese the right to participate in electing the bishop. Theobald of Bec, the Archbishop of Canterbury, refused to recognise William's election due to allegations of simony (acquisition of church positions by bribery), and of interference by King Stephen. In 1143, Pope Innocent II ruled that William could be confirmed in office if he swore under oath that the allegations were false. After he swore the oath, Henry of Blois, who was also papal legate, found William innocent, and he was consecrated as archbishop on 26 September 1143. Bernard of Clairvaux, the famous Cistercian abbot and religious leader, exerted all his influence to ensure William's suspension, sending a series of complaints to the new Pope that William had been intruded by secular powers into the see, that he was oppressing the Cistercian monasteries and that he had irregularly appointed William of St. Barbara as Dean of York. In the winter of 1145–1146 Eugene re examined the case, declared that William had not been validly consecrated and suspended him from office. William was required to obtain an in person refutation of the old charges by William of St Barbara, by then the Bishop of Durham. William was formally deposed by Eugene in early 1147 and the deposition was confirmed at the Council of Reims on 21 March 1148. Another election to York was held, and the candidates included Hilary of Chichester, who was the king's candidate, and Henry Murdac, the Cistercian abbot of Fountains Abbey. Murdac's supporters included the Cistercians and most of the clergy of the diocese, including William's former ally, William of St Barbara. Both sides appealed to the Pope, and the Pope confirmed Murdac as the successful candidate.
Екінші архиепископтық
Король Стефан Уильямның қызметтен алынуын және Мурдақтың тағайындалуын қабылдаудан бас тартты, сондай-ақ Мурдақтың Йорк қаласында орналасуына кедері келтірді. Стефан, мүмкін, Мурдақты мойындауды өзінің ұлы Евстафийге қолдау көрсетумен алмастыруды ниеттенді, оның таққа отыруын өзінің өмірінде бекітуге тырысты, Анжу графы Генридің таққа талап етуіне қарсы тұру үшін. Бірнеше жыл өткен соң Мурдак та, Папа да қайтыс болды, ал Уильям Римге барып, жаңа Папа Анастасий IV-тен лауазымына қайта орналасуын сұрады. Папа келісті және Уильямның қайта тағайындалуы 1153 жылғы 20 желтоқсанда расталды. Йоркке оралғанда, жеңіспен Йорктегі Оуз көпірінен өтіп бара жатқанда көпір құлады, бірақ ешкім зардап көрмеді.
King Stephen refused to accept William's deposition and the appointment of Murdac, and prevented Murdac from taking up residence in York. Stephen probably wished to trade recognition of Murdac for support for his son Eustace, whose coronation as his successor he was trying to secure during his own lifetime, to defeat rival claims to the throne by Henry of Anjou. Within a few years both Murdac and the Pope had died and William travelled to Rome to plead with the new Anastasius IV for restoration to office. The Pope concurred and William's reappointment was confirmed on 20 December 1153. On his return to York, while crossing the Ouse Bridge in York in triumphal procession, the bridge collapsed, but no one was killed.
Өлім және әулиелік
Бір айдан аспаған уақыттан кейін Йоркқа оралғаннан соң, Уильям 1154 жылғы 8 маусымда қайтыс болды. Ол Йорк соборында жерленді. Оның өлімінен кейінгі бірнеше ай ішінде оның араласуымен байланысты кереметтер туралы айтыла бастады және қабір өрт кезінде зақымданғанда одан тәтті иіс шықты. Денесі шірімеген де, күйген де жоқ. Содан кейін Папа Онорий III кереметтерді тергеп-тексеруді бұйырды және 1226 жылы Римде оны қасиетті деп жариялады. Оның құрметі көбінесе Йорк қаласында болғанымен, оның ізбасарларының арасында Норфолк қаласындағы Кингс-Линннен Марджери Кемп (1373–1438) де болды, ол оның қабірі алдында "құлашын тоқтатпай жылады". 1932 жылы Шеффилдтегі (Халлам Рим-католик епархиясында) ғимарат Сент-Уильямға арналды.
After less than a month back in York, William died on 8 June 1154, William was buried in York Minster and within a few months of his death, miracles were attributed to his intervention and a sweet smell came from his tomb when it was damaged during a fire. Nor was the body decayed or burnt. Pope Honorius III then ordered an investigation into the miracles and canonized him in Rome in 1226. Although his veneration was largely localised in York, among his devotees was Margery Kempe (1373–1438) of King's Lynn in Norfolk, who "cried copiously" before his tomb. An extant church in Sheffield (in the Roman Catholic Diocese of Hallam) was dedicated to St William in 1932.
Сент-Вильям колледжі
Оның құрметіне аталған Сент-Вильям колледжі Йорк соборының қасында орналасқан. Ол 1465 және 1467 жылдар аралығында король Эдуард IV-нің рұқсатымен собордың шіркеу қызметкерлерінің үйі ретінде құрылған.
St William's College, which was named for him is next to York Minster. It was established between 1465 and 1467 with the permission of King Edward IV as the home for chantry priests of the Cathedral.
Қасиетті Уильям шіркеуі
12 ғасырдың соңында Йорк қаласында Әулие Уильямға арналған шапель салынды. Ол 1154 жылы Уильям Йоркке келгенде көпірдің құлауымен байланысты болған кереметті белгілеу үшін Оуз көпірінің солтүстік жиегінде орналастырылды. Шапель 1550 жылға дейін пайдалы шапель ретінде сақталды. 1810 және 1818 жылдар аралығында көпір жөнделген кезде шапель алынып тасталды.
A chapel to St William was built in York in the later 12th century. It was placed on the northern edge of the Ouse Bridge to mark a miracle associated with the collapse of the bridge when William returned to York in 1154. It remained as a functional chapel until 1550. The chapel was removed during the renovation of the bridge between 1810 and 1818.
Қасиетті орындар
Йорк Минстеріндегі Сент-Вильямға арналған ең алғашқы құрмет көрсету 1220 жылдарға дейін барып жетеді, онда Вильямның саркофагы еденге көміліп, оның үстінде ғибадатхана салынды. Бұл саркофагтың қақпағы ғибадатханадан биіктеп тұрып, паломниктерге қол жетімді болды. 1284 жылы епископ Бек Вильямның денесін бас алтарьдың артындағы хорға, жаңа ғибадатханаға көшіруге төледі; аталған ғибадатхананың ешқандай іздері сақталмаған. Вильямның саркофагының үстіңгі жағы жылтырап, тегіс болған, бұл, әдетте, паломниктердің қолынан тигендіктен болған. 1541 жылдың 22 қыркүйегінде Йорк қаласында өткен құпия кеңес архиепископқа өзінің провинциясындағы барлық ғибадатханаларды бұзуға бұйрық берді. Вильямның ғибадатханалары бөлшектелді және Прецентордың сотында жерленді. 1715 жылы Ральф Торесби Прецентордың сотынан "екі қабырға арасында және жеке үй ішінде" сақталған мәрмәрден жасалған сәулеттік фрагменттерді алғанын хабарлады. Бұл Сент-Вильям ғибадатханасының сынықтарының қайта жаңғыруының алғашқы жағдайлары болды. Қазір ғибадатхананың бөліктері Йоркшир мұражайында сақталуда. Бұл Англиядағы мұражай коллекциясындағы қасиеттінің ғибадатханасының жалғыз мысалы.
The earliest shine to St William in York Minster dates to the c. 1220s in which William's sarcophagus was buried into the floor and a shrine structure erected above it this left the lid of the sarcophagus proud of the structure to be accessible to pilgrims. In 1284 Bishop Bek paid for the translation of Williams body to a new shrine in the choir behind the high altar; no trace of the shrine has been recorded. The upper face of William's sarcophagus has been worn smooth, probably from the hands of pilgrims touching it. On 22 September 1541 the Privy Council met in York and ordered the Archbishop to demolish all of the shrines in his province. William's shrines were taken apart and buried at Precentor's Court. In 1715 Ralph Thoresby reported that he had acquired some architectural fragments in marble which had been 'enclosed betwixt two walls and in a private House' from Precentor's Court. These were probably the first rediscoveries of fragments of St. William's shrines. Parts of the shrines are now in the Yorkshire Museum. This is the only example of a saint's shrine in a museum collection in England.