Кіріспе

Француз музыканты және актері Жакус Дютронк (; 28 сәуір 1943 жылы туған) – француз әншісі, ән жазушы, гитарист, композитор және актер. Дютронктің ең танымал хиттері: "Il est cinq heures, Paris s'éveille" (AllMusic оны "оның ең жарқын сәті" деп атады), "Le Responsable" және "Les Cactus". Дютронк El Toro et les Cyclones тобында гитарада ойнады. 1960-шы жылдары ол Франсуаза Хардиге табысты әндер жазды, кейін жеке мансабын қуды. Оның музыкасында француз поп музыкасы мен француз рок-музыкасының дәстүрлі түрлері, сондай-ақ психоделикалық және гараж рок сияқты стильдер кездеседі. Ол Yéyé музыкалық қозғалысында маңызды рөл атқарды және Жакус Ланцманмен ұзақ жылдар бойы бірлесіп әндер жазды. AllMusic мәліметінше, Дютронк – «француз тілді әлемдегі ең танымал орындаушылардың бірі», бірақ ол «ағылшын тілді елдерде көп танылмаған», тек Ұлыбританияда ғана жанкүйерлері бар. Ол 1973 жылдан бастап кинода актерлік іспен айналыса бастады. 1981 жылы Хардиге үйленді, олардың бір ұлы болды – гитарист Томас Дютронк (1973 жылы туған); жұбайлар 1988 жылы ажырасты.

Ерте өмір

Жак Дютронк 1943 жылғы 28 сәуірде Париждегі 9-шы округтегі 67 Rue de Provence мекенжайында, оның ата-анасы Пьер мен Мадленнің үйінде дүниеге келді. Оның әкесі мемлекеттік Көмір тарату кеңсесінің басқарушысы болған. Жак Рокрой-Сен-Леон бастауыш мектебінде (қазір лицей), Эколь де ла Рю Бланш (қазір драма мектебі) және содан кейін Эколь Профессиональ де Дессинд Индустриалда білім алды, онда 1959 жылдан бастап графикалық дизайнды оқыды.

1960 жылдар

1960 жылы Дютронк өзі гитарист, мектеп досы Хади Калафате бассист, Шарлот Бэнарох барабаншы (кейін Андре Крудомен ауыстырылды) және Дэниел Дрей әнші ретінде топ құрды. Олар 1961 жылы Disques Vogue компаниясының көркемдік директоры Жак Вольфсонның кастингіне қатысып, оларға қол қойылып, El Toro et les Cyclones деген ат берілді. Топ "L'Oncle John" және "Le Vagabond" атты екі сингл шығарды, бірақ Дютронк әскери қызметке шақырылғанда тарап кетті. 1963 жылы әскерден босатылғаннан кейін Дютронк қысқа мерзімге Эдди Митчеллдің тобында гитарада ойнады және Вог компаниясында Жак Вольфсонның ассистенты болып жұмыс істеді. Осы қызметінде ол ZouZou, Cléo және Françoise Hardy сияқты әртістерге әндер жазды. Вольфсон Дютронктен Жаков Ланцманмен, роман жазушы және Lui журналының редакторымен бірге Бенджамин атты битник әншісі үшін әндер жасауды сұрады. 1966 жылы Бенджамин Дютронкпен бірлесіп жазылған әндері мен Ланцман-Дютронктың "Cheveux longs" (Long Hair) атты композициясы бар EP шығарды. Алайда, Вольфсон Бенджаминнің "Et moi, et moi, et moi" әнін жазғанына көңілі толмады. Екінші нұсқасы жазылды, онда Дютронктің бұрынғы тобының мүшесі Хади Калафате вокалда орындады. Содан кейін Вольфсон Дютронктен өзінің нұсқасын жазуға қызығушылық танытса екен деп сұрады. Сингл 1966 жылдың қыркүйегінде француз хит-парадтарында 2-орынға жетті. Мәдениет тарихшысы Ларри Портис Дютронктің Мишель Полнареффпен бірге француз музыка сахнасына келгенін "музыкалық жағынан жетілген және афроамерикандық және британдық афроамерикандық әсерлерді еліктемейтін алғашқы француз рок музыкасы" деп сипаттады. Портис пікірінше, Дютронк француз шансонының әдеби дәстүрінен тілдің синтаксисін ғана емес, дыбыстарын да шығармашылықпен пайдалану арқылы жаңаша көрініс берді. Дютронктің 1966 жылдың соңында шыққан дебюттік альбомы миллионнан астам дана сатылып, Académie Charles Cros ұйымының арнайы Grand Prix du Disque сыйлығымен марапатталды, бұл сыйлық ұйымның негізін қалаушыларының біріне арналған еді. Екінші сингл "Les play boys" алты апта бойы бірінші орында тұрды және 600 000 дана сатылды. Дютронк 1960 жылдардың соңы мен 1970 жылдардың басындағы ең табысты француз музыка жұлдыздарының бірі болды. Осы кезеңде ол жеті хит-альбом және 20-дан астам сингл шығарды, оның ішінде тағы екі ән хит-парадтарда бірінші орынға көтерілді: 1967 жылғы "J'aime les filles" және 1968 жылғы "Il est cinq heures, Paris s'éveille". Музыкалық сыншы Марк Демингтің айтуынша: "Дютронктің алғашқы хиттері еуропалық гараж рок стиліндегі тәжірибелі туындылар еді. Боб Дилан мен Рей Дэвис сияқты өрнектері, ол керемет мәтіндері болмаса да, жақсы әуен жаза білді, ал оның тобы оларды одан әрі дамытуға жеткілікті энергияға ие болды (және онжылдықтың соңында психоделика мен хард-рок пайда болғанда музыкалық уақытқа қадам басуға дайын еді)". Стивен Спилберг Дютронкті өзінің буынының ең жақсы француз актері деп санап, "Жоғалған сандықтың шабуылшылары" фильміндегі Рене Беллок рөлін оны еске ала отырып жазған. Алайда, Дютронктің ағылшын тілі жеткіліксіз болғандықтан, ол бұл рөлді ойнамады.

1980 жылдар

1980 жылы Дютронц Жаку Вольфсонның басшылығымен жаңа альбом жұмысын бастады, ол бұл кезде Gaumont Musique атқарушы директоры болып жұмыс істеді. Вольфсон Дютронцқа Жақ Ланцман мен Серж Гейнсбургпен бірлесіп жұмыс істеуді ұсынды. Жазу кезінде Вольфсон Ланцман мен Гейнсбургке Дютронцтың аспаптық демоларының біріне балама ән мәтіндерін жазуды ұсынды. Ланцман басқа автормен бәсекелесуге келіспеді және жобадан бас тартты. Соның салдарынан шыққан «Guerre et pets» («Соғыс және ішек газдары» – Толстой романының атауымен байланысты әзіл), Ланцман мен Дютронцтың тек екі композициясын қамтиды және көбінесе Дютронц пен Гейнсбургтың жұмысынан тұрады. Альбомның жетекші синглы «L'hymne à l'amour» өте аз эфирде ойнады, себебі оның мәтіні негізінен нәсілдік айыптаулардан тұрады (бастапқы жол, шамамен аударғанда, «гук, вог, орамал бас, иуд»), ал альбом орташа коммерциялық сәттілікке жете алды. 1982 жылы шыққан «C'est pas du bronze» альбомын Жақ Ланцманнан ажырасқан Энн Сегаленмен бірлесіп жазды, бірақ ол сыншылар тарапынан жылы қабылданбады. Дютронцтың актерлік мансабы 1980-ші жылдары дамыды, ол «Малевил» және Барбет Шрёдердің «Алдамшылар» (Tricheurs) фильмдерінде ойнады. 1987 жылы ол «C. Q. F. Dutronc» атты тағы бір альбом шығарды. Әндердің көп бөлігін Дютронц жеке жазды, бірақ ол бір тректе Этьен Дахомен, ал екіншісінде Корсикалық I Muvrini фольклорлық тобының Жан Франсуа Бернардинимен бірлесіп жұмыс істеді.