Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Неміс композиторы Дитер Шнебель (14 наурыз 1930 – 20 мамыр 2018) – неміс композиторы, теолог және музыка зерттеушісі. Ол оркестрлік музыка, камералық музыка, вокалдық музыка және сахналық туындылар жазды. 1976 жылдан 1995 жылы зейнетке шыққанға дейін Шнебель Берлиндегі Хохшюль дер Кюнстеде эксперименталды музыка профессоры қызметін атқарды.
German composer
Dieter Schnebel (14 March 1930 – 20 May 2018) was a German composer, theologian and musicologist. He composed orchestral music, chamber music, vocal music and stage works. From 1976 until his retirement in 1995, Schnebel served as professor of experimental music at the Hochschule der Künste, Berlin.
Мансап
Шнебель Лахр/Баден қаласында дүниеге келген. 1942 жылдан 1945 жылға дейін Вильгельм Сиблерден жеке музыка сабақтарын алды, содан кейін Вильгельм Решпен фортепиано сабақтарын бастап, 19 жасына толған 1949 жылға дейін онымен оқуын жалғастырды. 1952 жылға дейін Эрик Дофлейннің басшылығымен музыка тарихын оқыды. Сонымен қатар, 1950 жылдан бастап Эрнст Кренек, Теодор В. Адорно және Пьер Булез сияқты композиторлармен бірге композицияны зерттеуге кірісті. Ол Тюбинген университетінде Уолтер Герстенбергтен музыка тану, сондай-ақ теология, философия және фортепиано сабақтарын оқыды. 1955 жылы теология мамандығы бойынша диплом алып, Арнольд Шенберг туралы диссертация қорғады. 1956 жылы Камилла Риггерге үйленді, олардың ұл мен қызы болды. Шнебель дін қызметкері болды және 1963 жылға дейін теология мен дін пәнін оқытты, содан кейін философия мен психологиядан сабақ бере бастады. Бірінші әйелі қайтыс болғаннан кейін психоанализден өтті. 1970 жылы Мари Луиза Кашництің қызы, аудармашы Ирис фон Кашницке (1928–2014) үйленді және Мюнхенде дінтану және музыкадан сабақ бере бастады, ол 1976 жылға дейін жалғасты. Оның студенттерінің арасында австралиялық композитор Норма Тайер де болды. 1976 жылы Берлинде эксперименталды музыка және музыка зерттеулері профессоры болып жұмыс істеді, бұл лауазым оған арналып құрылған. Ол 1995 жылы зейнетке шыққанға дейін осы қызметте болды. Вальтер Финк шақыруымен, 1996 жылы Рейнгау музыка фестивалінің жылдық «Композитор портреті» іс-шарасында оның «Schau Stücke» дауыстар мен жестерге арналған туындысы тұңғыш рет орындалды. Шнебель 2018 жылдың 20 мамырында 88 жасында Берлинде жүрек ауруынан қайтыс болды. Оның және әйелінің қабірі Далем зиратында.
Schnebel was born in Lahr/Baden. He began general private music studies with Wilhelm Siebler from 1942 until 1945, when he started piano lessons with Wilhelm Resch, and continued study with him until 1949 at the age of 19. He continued with music history through 1952, under Eric Doflein. Simultaneously he began to study composition, from 1950, with Ernst Krenek, Theodor W. Adorno and Pierre Boulez, among others. He entered formal studies at the University of Tübingen where he took musicology with Walter Gerstenberg, as well as theology, philosophy and further piano studies. In 1955, he left with a degree in theology, but with a dissertation about Arnold Schoenberg. Soon after, he married Camilla Riegger in 1956, and the couple had a son and daughter. Schnebel became a minister, and taught theology and religion until 1963 when he began teaching philosophy and psychology. After his first wife died, he underwent a period of psychoanalysis. In 1970 he married translator Iris von Kaschnitz (1928–2014), daughter of Marie Luise Kaschnitz, and began teaching religious studies and music in Munich, which he continued until 1976. His students included Australian composer Norma Tyer. In 1976, he began teaching in Berlin as a professor of experimental music and music research, a chair created for him. He held it until his retirement in 1995. Invited by Walter Fink, he was the sixth composer featured in the annual Komponistenporträt of the Rheingau Musik Festival in 1996, where his Schau Stücke for voices and gestures premiered. Schnebel died of a heart ailment in Berlin on 20 May 2018 at the age of 88. His and his wife's grave is in Dahlem Cemetery.
Циклдер мен стиль
Шнебель бірнеше циклді шығармалар жазды, кейде олардың жазылуы ұзақ уақытқа созылды. Олардың бірі – 1953 жылдан 1956 жылға дейін жазылған төрт шығармадан тұратын «Версухе» (Эссе) атты цикл. Ол сериялық техникаларға арналған, орындаушыларды бөлек орналастыру арқылы кеңістікті зерттейді. Оның діни музыкасына 1956 жылдан 1969 жылға дейін жазылған төрт шығармадан тұратын «Für Stimmen (missa est)» циклы кіреді. Онда адам дауысы мен орган дұғалар мен библиялық мәтіндердің эксперименталдық жағдайларында қолданылады. «Produktionsprozesse» циклы – орындаушылар сөйлеу және тыныс алу мүшелерін ерекше тәсілдермен пайдалана отырып, физикалық дыбыс тудыруға қатысты «тіл және дене» тақырыбына байланысты композициялардың тобы. Оның алғашқы туындыларына Дармштадттағы әріптес студенттері Карлхайнц Стокхаузеннің күшті әсері тиді, ол оның ерте туындылары туралы кең эссе жазды, сондай-ақ Маурисио Кагель туралы кітап редакторы болды. 1959 жылдан бастап ол Джон Кейджтің де ықпалына түсті. Шнебель Бах, Бетховен, Веберн және Вагнердің шығармаларын «Re Visions» деп атады, кейде олардың дәстүрлі түсініктерін жаңа техникаларды көрсету және оларға басқаша қарау үшін пайдаланды.
Schnebel composed several cycles of works, sometimes over a long time. One of them was called Versuche (Essays), consisting of four works written 1953 to 1956. They concern serial techniques, exploring space by placing performers at separate positions. His religious music includes a cycle Für Stimmen ( missa est) (For voices ), consisting of four works written 1956 to 1969). They use the human voice and organ in experimental settings of prayers and biblical texts. A cycle Produktionsprozesse is a group of compositions related to "language and body" which concerns the physical sound production, with the performers utilizing speech and breathing organs in unusual ways. His earliest works were strongly influenced by his fellow Darmstadt students Karlheinz Stockhausen, about whose early works he wrote an extended essay, and Mauricio Kagel, about whom he edited a book. Starting in 1959, he also came under the influence of John Cage.) Schnebel made arrangements of works by Bach, Beethoven, Webern and Wagner, called Re Visions, sometimes using their traditional concepts to reflect new techniques and different ways of looking at them.
Марапаттар
Шнебельдің марапаттарының ішінде 1991 жылы Лахр қаласының өнер сыйлығы бар. Ол сол жылы Швабиш Гмунд қаласында алғашқы Еуропалық шіркеу музыкасы сыйлығын алды. 1991 жылдан бері Берлин өнер академиясының, ал 1996 жылдан Баварияның әдемі өнер академиясының мүшесі. 2015 жылы ол «Федералдық еңбек ордені»мен марапатталды.
Schnebel's awards include the Arts Prize of Lahr in 1991. He received the first European Church Music Prize in Schwäbisch Gmünd the same year. He was a member of the Berlin Akademie der Künste from 1991, and of the Bayerische Akademie der Schönen Künste since 1996. In 2015, he was awarded the Bundesverdienstkreuz am Bande.
Шығармалары
Шнебельдің шығармалары Германия Ұлттық кітапханасында сақталады. Олардың көп бөлігі Schott Music баспасынан жарық көреді.
Schnebel's works are held by the German National Library. Many of them are published by Schott Music.