Кіріспе
2003 жылы Peyton Reed режиссерлік жасаған «Махаббатқа қарсы» американдық романтикалық комедиялық фильмі. Фильмде Рене Зеллвегер мен Эван Макгрегор ойнайды және ол 1960-шы жылдардың басындағы американдық «жақындық комедиялардың» пастиші, мысалы, «Жастық» және «Сүйіктің қайтысы» (екеуі де Рок Хадсон, Дорис Дей және Тони Рэндалл ойнады) және содан кейінгі туынды фильмдердің көптеген нұсқалары; Time журналының киносыншысы Ричард Корлис «Махаббатқа қарсы» фильмінің «жартылай дюжина Рок пен Дорис типтес комедияларға нақты сілтемелермен толы, бұл жанрдың түпкілікті дистилляциясы ретінде қызмет етеді» деп жазды. Фильмде Дэвид Хайд Пирс (невротикалық достың рөлін көбінесе Рэндалл немесе Гиг Янг ойнайды), Сара Полсон, Рейчел Дратч, Джерри Райан және Джек Плотник ойнайды, ол «Сүйіктің қайтысынан» Чет Страттонның рөлін қайталайды. Жанрдың ерекшелігі – фильмде әйелдердің тәуелсіздігін жақтаған және лотереямен күрескен әйел туралы айтылады. Сюжет 1960 жылдардағы жыныстық революция алдындағы көзқарастар мен мінез-құлықты көрсетеді, бірақ анахронистік қорытындыға ие. Фильм жарық көрген кезде сын-пікірлер аралас болды және кассада жақсы нәтиже бермеді, бірақ кейіннен сын-пікірлерге қайта қаралып, роман-ком конвенцияларын бұзғаны үшін табынушылыққа ие болды. 1962 жылғы Нью-Йорк қаласының аспан сызығы фон үшін цифрлық түрде қайта құрылды. Regency Enterprises логотипі қызғылт түсті, және оның тақырыбының саксофондық джаз нұсқасы бар. Фильм Нью-Йоркте көрсетіліп, бір аптадан кейін 2003 жылдың 16 мамырында бүкіл елде жарық көрді. Фильм «Матрица: Жаңа өрбу» фильмінің қарсы бағдарламасы ретінде жарық көрді. Ол сол жылы шыққан басқа роман-комедиялармен салыстырғанда кассалық күтуден әлдеқайда төмен болды, мысалы, «10 күнде жігітті қалай жоғалту керек» және «Бір нәрсе беру керек», екеуі де 100 миллион доллардан астам табыс тапты. «Махаббатқа қарсы» 35 миллион долларлық бюджетте дүниежүзі бойынша 39,5 миллион доллар ғана түсірді. А.О. Скотт «Нью-Йорк Таймс» газетінде режиссердің «Ридтің құлшынысты құрмет көрсетуін», Зеллвегердің Дорис Дей сияқты «тақырлық пен сексуалдық тартымдылық арасында қызықты айналып өту қабілетін», Макгрегордың Синатра сияқты «жұрттық, қасқыр энергиясын» және сценаристер Ахлерт пен Дрейктің «оқырмандық коктейлін» мақтады. Бірақ ол «оқудың мәнін» Тодд Хейнстің «Жәннәттән алыс» фильмімен салыстырып, «ол ескі фильмдердің ішкі мәтіндеріне кіріп кетті», ал «Махаббатқа қарсы» «жаңарту және сын» ретінде «осы ішкі мәтінді алып тастайды», оны «өңдеуден гөрі аз күрделі» етеді. Рекс Ридтің рецензиясы «Махаббатқа қарсы!» деп аталып, «Нью-Йорк Обсерваторы» сияқты бір газетте де қарама-қайшы пікірлер болды. Бірақ Эндрю Саррис «Ол сүйіспеншілікке толы әрі ақылды, мен сүйіспеншілікке толымын» деп қарсылық білдірді. Time журналының Ричард Корлис Орландидің костюмдері мен Лоустың дизайны «қатаң дәл ашып-төсеушілік» үшін таң қалдырды және сценарийдің «оның өткір комедиялық ақыл-ойының адамгершілікке айналдыру үшін жұмсақ жүрекке ие» деп жазды, оқырмандарына «фильмнің түйініне тоқтамауға кеңес берді: екі минуттық сөйлем сюжетті Рождестволық ленталар сияқты уақыт белгілейтін бомбаның айналасына орады». Бірақ ол фильмді «жоғарыда қате» деп тапты және «бұның тақырыбы туралы келіспеушіліктер» ол пародияның не екенін мазақтайды және құптайды» және режиссер «Рид жиі қоңырау шалу керек жерде гонг қолданады». Корлис былай деп қорытындылайды: «Біз де бұл фильмге қатысты бір-бірімізге қарама-қайшы пікірдеміз. Біз оны жақсы көруді қалаймыз, бірақ Rock Hudson кескішіндей, біз оның тартымдылығын әрдайым қате табамыз. Біз оны жек көруді қалаймыз, бірақ Дорис Дей сияқты біз де «жоқ» деп айта алмаймыз». және Ричард Броуди фильмді мақтап жазған сыншылар мен кинотеориялықтардың қатарында болды. Рабин жазғандай, Чикаго сыншылары, негізінен, «Махаббатқа қарсы» фильмін қабылдады: «Бұл фильмге Ebert & Roeper екі рет бас бармағын көтеріп, Rosenbaum’ның «Шикаголық оқырмандар» журналының «үздік 10 тізіміне» 2-ші орынды иеленді. Розенбаум оны «шедевр» деп атады және «Егер осы жылы «Махаббатқа қарсы» фильмінен гөрі қызықты және қызықты Голливуд фильмі шықса, мен оны жіберіп алдым» деп жазды. «Махаббатқа қарсы» шолу жинақтаушы Rotten Tomatoes веб-сайтында 179 сыншыдан алынған шолуларға негізделген 60% мақұлдау рейтингіне ие, орташа бағасы 6.10/10. Сайттың пікірінде: «Жақсы көрінеді, бірақ Зеллвегер мен Макгрегор арасында химиялық байланыс жоқ, ал өзін-өзі қанағаттандыру, білгенді ұнатады». Metacritic сайтында фильм 39 сыншы пікірінің негізінде 100 баллдан 52 балл жинады, бұл «аралас немесе орташа пікірлерді» көрсетеді. 2018 жылдың тамызында Vanity Fair «Махаббатқа қарсы» фильмін «Барлық уақыттың 25 үздік романтикалық комедиясы» тізімінде 13-орынға қойды. 2017 жылдың маусымында Джонатан Розенбаум «Махаббатқа қарсы» фильмін «21-ғасырдың 25 сүйікті фильмі» (әзірге) деп атады. 2023 жылы Beatrice Loayza «Нью-Йорк Таймс» газетінде фильмнің табынушылыққа ие болуы туралы жазып, «оның мета-сілтемелік тартымдылығы» жас буынмен қабылдалды, олар «гендерлік және романтикалық уақыт өтудің рөлін жақсы түсінеді. Фильм қызықты визуалды эффектілермен және тартымды актерлік ойынмен көңіл көтереді, гендерді көрсетуге, роман-комға түсуге және тіпті махаббатқа түсуге ақылдылықты тоқтату қажеттігін еске салады».
Down with Love is a 2003 American romantic comedy film directed by Peyton Reed. It stars Renée Zellweger and Ewan McGregor and is a pastiche of the early 1960s American "no sex sex comedies", such as Pillow Talk and Lover Come Back (both starring Rock Hudson, Doris Day, and Tony Randall) and the "myriad spawn" of derivative films that followed; Time film critic Richard Corliss wrote that Down with Love "is so clogged with specific references to a half dozen Rock and Doris type comedies that it serves as definitive distillation of the genre." on the film, which also stars David Hyde Pierce (in the neurotic best friend role often played by Randall or Gig Young), Sarah Paulson, Rachel Dratch, Jeri Ryan, and Jack Plotnick, who spoofs the kind of role Chet Stratton played in Lover Come Back. Typical of the genre, the film tells the story of a woman who advocates female independence in combat with a lothario; the plot reflects the attitudes and behaviour of the early pre sexual revolution 1960s but has an anachronistic conclusion driven by more modern, post feminist ideas and attitudes. Though the film received a mixed critical response at the time of release and underperformed at the box office, it has since undergone a critical reappraisal and grown a cult following for its subversion of rom com conventions. The New York City skyline of 1962 was digitally recreated for backdrops. The Regency Enterprises logo is in pink, and contains a saxophone jazz rendition of its theme. The film opened first in New York, and was released countrywide a week later on May 16, 2003. The film was released as counter programming against The Matrix Reloaded. it performed far below box office expectations in comparison with other rom coms released in the same year, such as How to Lose a Guy in 10 Days and Something's Gotta Give, both of which grossed over $100 million. Down with Love ultimately made just $39.5 million worldwide on a $35 million budget. A. O. Scott in The New York Times praised director "Reed's buoyant homage", Zellweger's Doris Day like ability to "swivel engagingly between goofiness and sex appeal", McGregor's Sinatra like "wiry, wolfish energy" and screenwriters Ahlert's and Drake's "canny cocktail of period vernacular and deliberately labored double entendres", finding the movie "intelligent and amusing" with "a glorious, hectic artificiality". But he questioned "the point of the exercise" compared with Todd Haynes' Far from Heaven, which "plunged into the subtext of those old movies", whereas Down with Love, being an "updating and a critique", "snips that subtext away", making it "less sophisticated than what it imitates". Opposing opinions occurred even at the same newspaper, as with The New York Observer, where Rex Reed's review was headlined "Down With Down With Love!" but Andrew Sarris's headline countered with "It's Affectionate and Smart, And I'm Down With Love". Richard Corliss of Time admired Orlandi's costumes and Laws' design for their "giddily precise exaggeration" and wrote that the script "has a gentle heart to humanize its sharp sitcom wit," advising his readers to "stay for the movie's denouement: a two minute speech that wraps up the plot like Christmas ribbons around a time bomb". But he found the film to be "miscast at the top" and "conflicted about its subject—it both derides and adores what it means to parody" and that director "Reed often uses a gong where chimes would do." Corliss concludes: "As you see, we too are conflicted about this film. We want to love it, but like a Rock Hudson rake, we keep finding fault in its allure. We want to hate it, but like Doris Day, we finally can't say no". and Richard Brody have been among the critics and film theorists that have continued to write in praise of the film. Rabin wrote that Chicago critics by and large embraced Down With Love, noting: "It got two thumbs up from Ebert & Roeper and was No. 2 on Rosenbaum’s Top 10 list in the Chicago Reader." Rosenbaum called it a "masterpiece" and wrote, "If a more interesting and entertaining Hollywood movie than Down with Love has come along this year, I've missed it". Down with Love holds a 60% approval rating at review aggregator website Rotten Tomatoes, based on reviews from 179 critics, with an average rating of 6.10/10. The site's consensus states: "Looks great, but Zellweger and McGregor have no chemistry together, and the self satisfied, knowing tone grates". On Metacritic, the film has a score of 52 out of 100 based on 39 critics' reviews, indicating "mixed or average reviews". In August 2018, Vanity Fair put Down With Love at Number 13 on their list of the top "25 Best Romantic Comedies of All Time". In June 2017, Jonathan Rosenbaum named Down With Love one of his "25 Favorite Films of the 21st Century (so far)". In 2023, Beatrice Loayza of The New York Times wrote of the film’s cult following, saying "its meta referential charms" have been embraced by a "younger generation that better understands the role playing nature of gender and romantic courtship The film mocks, but it also transports with its eye candy visuals and coy performances, reminding us that a suspension of reason is required to perform gender, to be sucked into a rom com and, even, to fall in love."
Музыка
Фильмнің атауы Джуди Гарланд орындаған "Down with Love" әнінен алынған, оның осы әнді "Эд Салливан шоуында" орындауы бір сахнада көрсетіледі. Зеллвегер мен Макгрегор фильмнің титрлерінің соңында (және DVD нұсқасында қосымша мүмкіндік ретінде) "Here's to Love" әнін орындайды. Ән жазушылары Марк Шайман мен Скотт Виттман осы номерде бармен мен пианист рөлінде пайда болады. DVD-нің түсіндірмесінде айтылғандай, бұл ән Макгрегордың ұсынысымен қосылды, ол фильм жасаушылардың жақында танымал болған екі музыкалық фильмнің жұлдыздарын біріктіру мүмкіндігіне назар салды (оның "Мулен Руж!" және Зеллвегердің "Чикаго" фильмдері). Майкл Бубленің "Kissing a Fool" және "For Once in My Life" әндері бұрын 2003 жылы шыққан, оның аттас альбомында жарық көрген.