Әлеуметтік әрекеттерді түсіндіруде "тығыз сипаттама" әдісі – мағынасы мен контекстін сақтайтын зерттеу. Геертцтің этнографиялық тәсілі, мәдени зерттеулерде маңызды.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Адамның әлеуметтік іс-әрекетін сипаттау
Description of human social action
Әлеуметтік ғылымдар және оған қатысты салаларда "тығыз сипаттама" – адамның әлеуметтік іс-әрекетін тек физикалық мінез-құлықтары арқылы емес, сонымен қатар осы мінез-құлыққа қатысушылардың түсінігіндегі контексті арқылы сипаттау. Бұл сырттан қараушыға оны жақсырақ түсінуге мүмкіндік береді. Тығыз сипаттамаға әдетте мінез-құлықпен айналысқан адамдардың субъективті түсіндірмелері мен мағыналарын жазу қосылады, бұл жиналған деректерді басқа әлеуметтік ғалымдардың зерттеулері үшін құндырақ етеді. Бұл термин алғаш рет 20 ғасыр философы Гилберт Райлмен енгізілді. Дегенмен, қазіргі таңдағы басым мағынасын антрополог Клиффорд Герц өзінің "Мәдениеттерді түсіндіру" (1973) кітабында этнографиялық зерттеулерді жүргізу әдістемесін сипаттау үшін дамытты. Содан бері бұл термин және оны көрсететін әдістеме әлеуметтік ғылымдарда ғана емес, сонымен қатар "Жаңа тарихилық" деп белгілі әдебиеттануда да кеңінен қолданылып келеді.
In the social sciences and related fields, a thick description is a description of human social action that describes not just physical behaviors, but their context as interpreted by the actors as well, so that it can be better understood by an outsider. A thick description typically adds a record of subjective explanations and meanings provided by the people engaged in the behaviors, making the collected data of greater value for studies by other social scientists. The term was first introduced by 20th century philosopher Gilbert Ryle. However, the predominant sense in which it is used today was developed by anthropologist Clifford Geertz in his book The Interpretation of Cultures (1973) to characterise his own method of doing ethnography. Since then, the term and the methodology it represents has gained widespread currency, not only in the social sciences but also, for example, in the type of literary criticism known as New Historicism.
Клиффорд Гертс
Райлдың еңбегінен кейін американдық антрополог Клиффорд Герц бұл ұғымды қайта танымал етті. Символикалық және интерпретациялық антропологиялық жұмысымен танымал Герцтің әдістері, оның әмбебап шындықтар мен теорияларды іздеген бұрынғы антропологиялық әдістерге жасаған сындық бағасына жауап ретінде қалыптасты. Ол адам мінез-құлқының кешенді теорияларына қарсы болды, керісінше, мәдениетті адамдардың өмірге қалай қарағаны мен оны қалай сезінгені тұрғысынан қарастыратын әдістемелерді қолдады. Оның 1973 жылғы «Тығыз сипаттама: мәдениеттің интерпретациялық теориясына қарай» атты мақаласы оның тәсілін тұжырымдайды. Тығыз сипаттама бұрынғысынан көбірек талдамалық көзқарасқа баса назар аударды, ал бұрын тек бақылау ғана басты тәсіл болатын. Герц үшін талдау бақылауды интерпретациялық әдістемелерден бөліп көрсетеді. Талдаудың мақсаты – маңызды құрылымдар мен орныққан кодтарды анықтау. Бұл талдау барлық қатысушыларды анықтаудан басталып, жасалған әрекеттерді ескеретін интегративтік синтезге әкеледі. Тығыз сипаттамалардың жағдайдың толық суретін беру қабілеті, нәтижелерді түсінуге көмектесу үшін дескрипторлардың жиынтығы деп аталды. Линкольн мен Губа (1985) көрсеткендей, нәтижелер тығыз сипаттаманың өзі емес, керісінше, «тығыз сипатталған» материалдарды, ұғымдарды немесе тұлғаларды талдаудың нәтижесі болып табылады. Герц мәдениетті түсінудегі антропологиялық тәжірибелердің қалып-күйіне қарсы шығады. Этнографияның кемсітушілік сипатын атап, мәдениетті «жай ғана бақылауларға» дейін төмендету арқылы, Герц мәдениеттің семиотикалық тұжырымдамасын қайта енгізуді үміттенеді. Осы арқылы ол бақылаулар жинағына белгілер мен терең мағыналарды қосуды көздеді. Бұл идеялар Эдвард Бернет Тайлордың мәдениетті «ең күрделі тұтас нәрсе» ретінде қарастыруына қарсы келеді, оны түсінуге болады деп есептеді. Ал Герцке қарағанда, мәдениетті толыққанды түсінуге немесе бақылауға болмайды. Осы себепті этнографиялық бақылаулар зерттелетін халықтың контексіне сүйенуі керек, қатысушылардың бір-біріне және белгілі бір уақыт пен жердегі қоғамның жалпы құрылымына қатысты әрекеттерді қалай түсінетінін анықтау қажет. Бүгінде түрлі салалар өз жұмыстарында тығыз сипаттаманы қолданып жүр. Герц «мағыналар желісін» іздеуге шақырады. Бұл идеялар сол кездегі этнографияның оқулық анықтамаларымен үйлеспеді, ол этнографияны нәсілдік жіктеу және «өзгелерді» жіктеу мақсатымен әртүрлі халықтарды жүйелі бақылау ретінде сипаттады. Герц мәдениетті символдық деп қарастыру қажет деп санайды, бұл бақылауларды үлкен мағыналармен байланыстыруға мүмкіндік береді. Бұл тәсіл өзімен бірге қиындықтарды да әкеледі. Қоғамдарды кең ауқымды антропологиялық интерпретация арқылы зерттеу түсініктердегі келіспеушіліктерге әкелуі мүмкін. Мәдениеттер динамикалық және өзгеріп отыратындықтан, Герц этнографиялық зерттеу нысандары үшін сөйлеудің орнына олар туралы сөйлеудің маңыздылығын және мәдени талдау ешқашан толық бола алмайтынын баса айтады. Бұл әдіс мәдениеттің нақты контексіне жақындау үшін маңызды. Сондықтан Герц интерпретациялық жұмыстардың этнографтарға олар зерттейтін адамдармен әңгімелесуге мүмкіндік беретінін атап көрсетеді.
Following Ryle's work, the American anthropologist Clifford Geertz re popularized the concept. Known for his symbolic and interpretive anthropological work, Geertz's methods were in response to his critique of existing anthropological methods that searched for universal truths and theories. He was against comprehensive theories of human behavior; rather, he advocated methodologies that highlight culture from the perspective of how people looked at and experienced life. His 1973 article, "Thick Description: Toward an Interpretive Theory of Culture", synthesizes his approach. Thick description emphasized a more analytical approach, whereas previously observation alone was the primary approach. To Geertz, analysis separated observation from interpretative methodologies. An analysis is meant to pick out the critical structures and established codes. This analysis begins with distinguishing all individuals present and coming to an integrative synthesis that accounts for the actions produced. The ability of thick descriptions to showcase the totality of a situation to aid in the overall understanding of findings was called mélange of descriptors. As Lincoln & Guba (1985) indicate, findings are not the result of thick description; rather they result from analyzing the materials, concepts, or persons that are "thickly described." takes issue with the state of anthropological practices in understanding culture. By highlighting the reductive nature of ethnography, to reduce culture to "menial observations," Geertz hoped to reintroduce ideas of culture as semiotic. By this he intended to add signs and deeper meaning to the collection of observations. These ideas would challenge Edward Burnett Tylor's concepts of culture as a "most complex whole" that is able to be understood; instead culture, to Geertz, could never be fully understood or observed. Because of this, ethnographic observations must rely on the context of the population being studied by understanding how the participants come to recognize actions in relation to one another and to the overall structure of the society in a specific place and time. Today, various disciplines have implemented thick description in their work. Geertz pushes for a search for a "web of meaning". These ideas were incompatible with textbook definitions of ethnography of the times that described ethnography as systematic observations of different populations under the guise of Race categorization and categorizing the "other." To Geertz, culture should be treated as symbolic, allowing for observations to be connected with greater meanings. This approach brings about its own difficulties. Studying communities via large scale anthropological interpretation will bring about discrepancies in understanding. As cultures are dynamic and changing, Geertz also emphasizes the importance of speaking to rather than speaking for the subjects of ethnographic research and recognizing that cultural analysis is never complete. This method is essential to approach the actual context of a culture. As such, Geertz points out that interpretive works provide ethnographers the ability to have conversations with the people they study.
Түсіндіру кезегі
Гертц өзінің жаңашыл әдістері мен айқын, түсінікті проза жазу стилі үшін құрметке ие (сағ. Робинсонның сын-пікірі, 1983). Ол "үш онжылдық бойы АҚШ-тағы ең ықпалды мәдени антрополог" деп есептелді. Мәдениетті мағына жүйесі ретінде түсіну үшін түсіндірме әдістемелері қажет болды. Осы себепті Гертцтің ықпалы әлеуметтік ғылымдардағы "үлкен мәдени өзгеріспен" байланысты, бұл өзгеріс түсіндірмелік бұрылыс деп аталады. Әлеуметтік ғылымдардағы түсіндірмелік бұрылыстың негізінде мәдени антропологиялық әдістеме мықты тұрды. Осының нәтижесінде, түсіндірудің көзқарасы ретінде құрылымдық тәсілдерден мағынаға қарай ауысу орын алды. Түсіндірмелік бұрылыспен бірге, шындықты, тілді және мәдениетті түсінуде контексттік және мәтіндік ақпарат маңызды рөл атқарды. Бұл барлығының негізінде, жақсы антропология зерттелетін қоғамдардың ерекше мінез-құлқын түсінуді қамтиды деген болжам жатты. Гертцтің терең сипаттамалық тәсілі, Клод Леви-Стросс теориясымен бірге, мәдениеттерді, ұйымдарды және тарихи оқиғаларды түсінудің тым технократиялық, механикалық тәсілдеріне қарсы қолданылатын символдық антропология әдісі ретінде кеңінен танылды. Гилберт Райл, Людвиг Витгенштейн, Макс Вебер, Пол Рикоер және Альфред Шюцтің ықпалымен Гертц есімімен байланыстырылған сипаттамалық этнография әдісі, зерттеуді қайта жандандырды – зерттеудің фокусы "сыртта" болудан, зерттеушінің қатысушы ретінде зерттеліп отырған оқиғаларға тікелей араласуына дейін өзгеруіне себеп болды. Дегенмен, оның түрлі салаларға таралуына қарамастан, кейбір теоретиктер терең сипаттамаға күмәнмен қарады, оның үлкен көлемдегі деректерді жинақтау арқылы мағынаны түсіндіру қабілетіне сенімсіздік білдірді. Олар сондай-ақ, осы деректердің қоғамның толық бейнесін қалай қамтамасыз етуі керектігін сұрады.
Geertz is revered for his pioneering field methods and clear, accessible prose writing style (cf. Robinson's critique, 1983). He was considered "for three decades the single most influential cultural anthropologist in the United States." Interpretive methodologies were needed to understand culture as a system of meaning. Because of this, Geertz's influence is connected with "a massive cultural shift" in the social sciences referred to as the interpretive turn. The interpretive turn in the social sciences had strong foundations in cultural anthropological methodology. In doing so, there was a shift from structural approaches as an interpretive lens, towards meaning. With the interpretive turn, contextual and textual information took the lead in understanding reality, language, and culture. This was all under the assumption that a better anthropology included understanding the particular behaviors of the communities being studied. Geertz's thick description approach, along with the theories of Claude Lévi Strauss, has become increasingly recognized as a method of symbolic anthropology, enlisted as a working antidote to overly technocratic, mechanistic means of understanding cultures, organizations, and historical settings. Influenced by Gilbert Ryle, Ludwig Wittgenstein, Max Weber, Paul Ricoeur, and Alfred Schütz, the method of descriptive ethnography that came to be associated with Geertz is credited with resuscitating field research from an endeavor of ongoing objectification—the focus of research being "out there"—to a more immediate undertaking, where participant observation embeds the researcher in the enactment of the settings being reported. However, despite its dissemination among the disciplines, some theorists pushed back on thick description, skeptical about its ability to somehow interpret meaning by compiling large amounts of data. They also questioned how this data was supposed to provide the totality of a society naturally.