Кіріспе
Британ жазушысы Беатрис Чейз (5 шілде 1874 – 3 шілде 1955) – 20 ғасырдың бірінші жартысында Дартмур аймағындағы өмірін бейнелейтін романдарымен танымал болған британдық жазушының қалам аты. Оның нағыз аты Олив Кэтрин Парр еді, және ол Генрих VIII-нің алтыншы әйелі Екатеринаның інісі Уильям Паррдың тікелей ұрпағы екенін айтқан.
Beatrice Chase (5 July 1874 – 3 July 1955) was the pen name for a British writer known during the first half of the 20th century for her Dartmoor based novels. Her real name was Olive Katharine Parr, and she claimed to be directly descended from William Parr, the brother of Catherine, the sixth wife of Henry VIII.
Өмірбаян
Беатрис Чейз 1874 жылы Харроу-он-Хилл қаласында Олив Кэтрин Парр ретінде дүниеге келді. Оның әкесі, Чарльз Парр, кішкентай кезінде қайтыс болған, ал анасы католик дінінен бас тартып, дінсіз болды. Олив пен оның кіші әпкесі Хилда Кавендиш скверіндегі Киелі Бала монастырында білім алды, екеуі де католик болып крещениеден өтті және доминикан терциарлары болды. Олив монахтың пәктігіне серт берді. Лавердің айтуынша, "ауыр тұмау" салдарынан ол ауырған кезде, оның алғашқы кітабы "The Voice of the River" 1903 жылы Routledge баспасынан оның нағыз атымен жарық көрді. 1914 жылы Herbert Jenkins баспасынан шыққан "Мурдың жүрегі" романымен Беатрис Чейз псевдонимін қолдана бастағанға дейін ол тағы жеті кітапты өз атымен жариялады. Содан бері ол нақты және діни жазбалары үшін ғана өз атын қолданды. Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде Чейз "Ахлақты өмір салған үшін крест жорығын" ұйымдастырды, ол көптеген жақтастарды тартты. Оқшаулардағы сарбаздар мен үйдегі олардың әйелдері немесе никелері Чейске Venton мекенжайына хат жазып, "қадір-қасиеттеріне адал" болады деп уәде берді. Ал Чейз олардың жандары үшін кішкентай капелласында дұға етті. Ол Екінші дүниежүзілік соғыста крест жорығын қайта жандандыруға тырысты, бірақ сәттілікке жете алмады. Ол көбінесе өзінің сүйікті терезесінің жанындағы жазу үстелінде отырып, оның үш кітабының атауларын осы терезе бергенін айтатын. Осы жерде ол көптеген романдар мен өлеңдер жазды. Оның Дартмурға деген құштарлығы жазбаларында айқын көрінеді және Джон Оксенхамның романында ол басты кейіпкер болғаннан кейін оны жиі "Мурдың ханымы" деп атады. Кітап "Мурдың ханымы" деп аталды, ол осы атауды қабылдады. Оның көркем әдебиетінің танымалдылығы төмендеді және 1930 жылы ол фотограф болуға шешім қабылдады: ол Raphael Tuck & Sons үшін Дартмур көріністерінің пошткарталарын жасады, ал 1931 жылы оның 41 "Дартмур суреті" кітабы жарық көрді. Ол есейген сайын, Дартмурды қазіргі заманғы құрылыстардан, әсіресе британдық армияның пайдалануынан қорғау үшін белсенді түрде күресті, осы мақсатқа жету үшін көптеген мүліктерін сатты. Ол 1954 жылға дейін Venton-да жалғыз өмір сүрді, содан кейін 79 немесе 80 жасында 1948 жылғы Ұлттық көмек туралы заңның ережелеріне сәйкес, күтім мен назарға мұқтаж адам ретінде ауруханаға жеткізілді. Жергілікті тұрғындар оның ауруханаға түзетуші киіммен жеткізілгенін, бірақ төсегінің жанында сақталған зарядталған револьвері алынғаннан кейін ғана жеткізілгенін айтады. Чейс 1955 жылдың 3 шілдесінде Ньютон-Аббот ауруханасында қайтыс болды және Мордағы Уайдкомб шіркеуінің ауласына жерленді. Дегенмен, оның 20 ғасырдың басында Дартмур өмірін сипаттауы құнды деп есептеледі. Оның соңғы кітабы "Дартмур терезесі қырық жылдан кейін" (1948) кітабында ол Том Кобли ағаның жыл сайынғы Уайдкомб жәрмеңкесінде шымшыл көйлекпен пайда болу дәстүрін бастағанын мәлімдеді және бүгінде ол осы дәстүрді қалыптастырған адам ретінде танылады. Джейдің қабіріне жаңа гүлдер қою салтын да оның енгізгені айтылады.
Her first book The Voice of the River was published under her real name by Routledge in 1903. She used her real name for seven more books before starting to use her Beatrice Chase pseudonym with The Heart of the Moor, published by Herbert Jenkins in 1914. From then on she tended to use her real name only for her factual and religious writings. During the First World War, Chase formed a "Crusade for Moral Living" which attracted a large following. Soldiers in the trenches and their wives or fiancées at home would write to Chase at Venton, pledging to be "true to honour". In return, Chase prayed for their souls in her small chapel. She attempted to revive the crusade in World War Two, but had no success. She was often to be seen sitting at her writing desk, beside her favourite window which provided the titles for three of her books. Here she wrote many novels and also poetry. Her passion for Dartmoor is evident in her writing and she was often referred to as 'My Lady of the Moor' following the publication of John Oxenham's novel in which she was the heroine. The book was called My Lady of the Moor, and she adopted the title. The popularity of her fiction declined and in 1930 she decided to become a photographer: she produced a series of postcards of Dartmoor views for Raphael Tuck & Sons, and a book of 41 of her "Dartmoor Snapshots" was published in 1931. As she grew older she vigorously campaigned to protect the moor from modern developments – particularly its use by the British Army – selling many of her possessions to fund this. She lived alone at Venton until 1954 when, aged 79 or 80, she was taken to hospital under the provisions of the National Assistance Act 1948 as a person in need of care and attention. Locals tell a story that she was taken to hospital in a straitjacket, but only after the loaded revolver she kept by her bed was removed. Chase died at Newton Abbot Infirmary on 3 July 1955 and was buried in the churchyard at Widecombe in the Moor. However, her descriptions of life on Dartmoor at the turn of the 20th century are seen as valuable. In her last book The Dartmoor Window Forty years On (1948) she claimed to have started the tradition of Uncle Tom Cobley appearing in a smock frock at the annual Widecombe Fair, and today she is credited as the person who instigated the practice of leaving fresh flowers on Jay's Grave.