Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Румындық француз жазушысы (1876–1933)
Romanian French writer (1876–1933)
Анна, граф Матье де Ноаль (Анна Элизабет Бибеско Бассараба де Бранкован) (15 қараша 1876 – 30 сәуір 1933) – румын және грек тегінен таралған француз жазушысы, ақын және социалистік феминист.
Anna, Comtesse Mathieu de Noailles (Anna Elisabeth Bibesco Bassaraba de Brancovan) (15 November 1876 – 30 April 1933) was a French writer of Romanian and Greek descent, a poet and a socialist feminist.
Жеке өмір
Парижде туған Анна Элизабет Бибеско Бассараба де Бранкован румын боярлары Бибеску және Краевешти отбасыларының ұрпағы болды. Оның әкесі – Валахия князі Георге Бибеско мен Зоя Маврокордато Бассараба де Бранкованның ұлы Грегоар Бибеско Бассараба. Оның грек анасы – музыкант Ралука (Рейчел) Муссурус, оған поляк композиторы Игнаси Падеревский бірнеше шығармаларын арнаған. Анасы арқылы Анна де Ноальль – Болгария ұлттық қайта өркендеуінің көрнекті тұлғаларының бірі Врацалық Софронийдің, оның немересі Стефан Богориди арқылы, шөбересі болды. Стефан Богориди Молдавияның каймакамы қызметін атқарған. 1897 жылы ол Mathieu Fernand Frédéric Pascal de Noailles (1873–1942), 7-ші герцог де Ноайльдің төртінші ұлымен үйленді. Жұбайлар тез арада париждік жоғары қоғамның сүйіктісіне айналды. Олардың бір баласы болды – граф Анн Жюль де Ноаль (1900–1979).
Born Princess Anna Elisabeth Bibesco Bassaraba de Brancovan in Paris, she was a descendant of the Bibescu and Craioveşti families of Romanian boyars. Her father was Prince Grégoire Bibesco Bassaraba, a son of Wallachian Prince Gheorghe Bibesco and Zoe Mavrocordato Bassaraba de Brancovan. Her Greek mother was the former Ralouka (Rachel) Mussurus, a musician, to whom the Polish composer Ignacy Paderewski dedicated several of his compositions. Via her mother, Anna de Noailles was a great great granddaughter of Sophronius of Vratsa, one of the leading figures of the Bulgarian National Revival, through his grandson Stefan Bogoridi, caimacam of Moldavia. In 1897 she married Mathieu Fernand Frédéric Pascal de Noailles (1873–1942), the fourth son of the 7th Duke de Noailles. The couple soon became the toast of Parisian high society. They had one child, a son, Count Anne Jules de Noailles (1900–1979).
Мансап
Анна де Ноаль үш роман, автобиография және көптеген өлең жинақтары жазды. Ол сол кездегі зиялы, әдеби және өнер элитасымен достық қарым-қатынаста болды, соның ішінде Марсель Пруст, Франсис Джамм, Колетт, Андре Жид, Фредерик Мистраль, Роберт де Монтескью Фезенсак, Райнер Мария Рильке, Поль Валери, Жан Кокто, Пьер Лоти, Поль Эрвьеу және Макс Якоб. 1929 жылы «New York Times» газетінің бір жазушысы оны «қазіргі Францияның ең көрнекті ақындарының бірі» деп жазды. Ол 1933 жылы Парижде 56 жасында қайтыс болды және Пэр-Лашез бейістігіне жерленді. Ол ханзада Антуан Бибеско мен ханшайым Марта Бибесконың туысы болды.
Anna de Noailles wrote three novels, an autobiography, and many collections of poetry. She had friendly relations with the intellectual, literary and artistic elite of the day including Marcel Proust, Francis Jammes, Colette, André Gide, Frédéric Mistral, Robert de Montesquiou Fezensac, Rainer Maria Rilke, Paul Valéry, Jean Cocteau, Pierre Loti, Paul Hervieu, and Max Jacob. A New York Times writer in 1929 wrote that she was "one of the finest poets of present day France." She died in 1933 in Paris, aged 56, and was interred in the Père Lachaise Cemetery. She was a cousin of Prince Antoine Bibesco and Princess Marthe Bibesco.
Көркем өнер саласында
Анна де Ноаль өте танымал болғандықтан, сол кездегі көрнекті суретшілер оның портреттерін салған, олардың ішінде Антонио де ла Гандара, Игнасио Зулоага, Кис ван Донген, Жак Эмиль Бланш және британдық портретші Филип де Ласло болды. 1906 жылы Огюст Роден оның мүсінін жасады; қамырдан жасалған моделін бүгін Париждегі Роден мұражайында көруге болады, ал аяқталған мәрмәр бюсті Нью-Йорктегі Метрополитен мұражайында қойылған.
So popular was Anna de Noailles that various notable artists of the day painted her portrait, including Antonio de la Gandara, Ignacio Zuloaga, Kees van Dongen, Jacques Émile Blanche, and the British portrait painter Philip de László. In 1906 her image was sculpted by Auguste Rodin; the clay model can be seen today in the Musée Rodin in Paris, and the finished marble bust is on display in New York's Metropolitan Museum.
Марапаттар
Анна де Ноайль – Құрмет легионының командирі атанған алғашқы әйел, Бельгияның Француз тілі мен әдебиеті академиясына қабылданған алғашқы әйел және 1921 жылы Франция академиясының «Гран-при» сыйлығымен марапатталды. Графиня де Ноайль, Флоренс Майер Блюментальмен бірге 1919 және 1954 жылдар аралығында суретшілерге, мүсіншілерге, декораторларға, граверлерге, жазушыларға және музыканттарға табысталған Блюменталь сыйлығын тағайындауда қазылар алқасының мүшесі болды.
Anna de Noailles was the first woman to become a Commander of the Legion of Honor, the first woman to be received in the Royal Belgian Academy of French Language and Literature, and she was honored with the "Grand Prix" of the Académie Française in 1921. Countess de Noailles served as a juror with Florence Meyer Blumenthal in awarding the Prix Blumenthal, a grant given between 1919 and 1954 to painters, sculptors, decorators, engravers, writers, and musicians.