16 ғасыр принцессасы: Швецияның Сесилия Васасының өмірі мен тағдыры

Кіріспе

XVI ғасырдағы швед ханшайымы Сесилия (швед. Cecilia Gustavsdotter Vasa) (16 қараша 1540 жылы Стокгольмде дүниеге келген – 27 қаңтар 1627 жылы Брюссельде қайтыс болған), король Густав I мен оның екінші әйелі Маргарет Лейжонхуфвудтың қызы, сондай-ақ Баден-Родемахерн маркграфы Кристофер II-нің әйелі болған. Ол Густав I-нің ең танымал қызы, әпкесінің үйлену тойына байланысты туған дау-жанжалмен және Елизавета I билік кезінде Англияда ұзақ уақыт тұрғандықтан, оның алғашқы баласы осы елде дүниеге келген.

Ерте өмір

Сесилия Густав I-нің қыздарының ең сұлуы деп сипатталған және оның сұлулығы үшін жиі айтылған. Ол қатысқан дау-дамаздардың салдарынан отбасының «қара қойы» атанды. Балалық шағында ол, әсіресе корольдік балалар бағындағы бауырлары, анасының сенімді мейірбикесі Бригитта Ларс Андерссонс, анасының туысы Леди Маргарета және ақсүйек жесір Ингрид Амундсдоттердің күтімінде болды. 1551 жылы анасы қайтыс болғаннан кейін, ол және оның бауырлары Кристина Гилленштиернаның, содан кейін оның әпкелері Брита мен Марта Лейжонхуфвудтың қамқорлығына, әкесінің Екатерина Стенбокқа үйленуі алдында берілді. Олардың жауапкершілігі өгей анасының, нақтырақ айтқанда, қонақүйдің бас мейманханасы Анна Хогенскильдтің қолында болды. 1556 жылы оған және оның әпкелеріне 100.000 далер сыйлық берілді, олардың портреттері салынды және олардың жеке қасиеттері сарай ақыны Хенрикус Моллерус латын тілінде сипаттап, династиялық неке нарығында ұсынылды. Сол жылы әкесі Остфризияға (Шығыс Фризия) сауда шарты мен неке одағын сыйлады. Остфризия Данияға қарай стратегиялық тұрғыдан орналасқандығы және кальвинистік Эмден Любекке қарсылас болғандықтан таңдалды, ал келісім Ганза лигасының Швециядағы үстемдігін бұзуға мүмкіндік беретін еді. 1565 жылдың күзінде ол су арқылы 400 шақырым, ал мұз бен қармен 750 шақырым сапардан кейін келді. Сесилия бірнеше жыл бойы Елизаветамен хат алмасып, жеке бағасын білдірген сияқты. Ол 1562 жылы Елизаветадан Англияға шақыруды сұрады және Швецияда ағылшын тілін ағылшын тілінде сөйлейтін адамдардан үйренді. Сесилия Эстония, Пруссия, Польша және Германия (ерінің үйіне бармай) арқылы Испанияның Нидерландындағы Антверпенге сапарлады. Кету алдында ол тұтқында отырған ағасы Джонмен кездесті, ал швед Эстониясына келген кезде Эрик Ревальдағы губернаторынан оны қадағалауда ұстауды өтінді, өйткені ол оның ағасы Джонға, өзіне емес, адал деп күдіктенді. Сесилияның Англияға сапары королева Елизавета I-ді оның жартылай бауыры король Эрик XIV-ке үйленуге көндіру мақсатында болды. Сондай-ақ, ол Балтық теңізінде Дания, Германия және Польша кемелеріне шабуыл жасау үшін ағылшын пираттарын жалдауға тиіс болды. 1566 жылдың қаңтар айында Эрик оған Швеция мен Дания арасындағы соғыста бейбітшілік орнатуға көмектесу үшін Швеция мен Англия арасындағы одақ туралы келіссөздер жүргізуді тапсырды. Оның бұл келіссөздерді қалай жүргізгендігі туралы әртүрлі мәліметтер бар. Неке мәселесіне келетін болсақ, кейбір мәліметтерде ол Лестер графына жүгінуге тырысқан. Алайда, Сесилияның өз жоспары болды, сондай-ақ Елизаветаны ағасы Джонның түрмеге қамалуына араластыруға тырысты, ал қазан айында Елизавета Эрике хат жазып, Джонды босатуды өтінді. Ол Джонды босату үшін Пруссия герцогымен байланыста болды. Ол сондай-ақ ағылшын сотындағы испан елшісімен тығыз байланыста болды, өйткені оның жұбайының жерлері ішінара испан Люксембургінде орналастырылды. Сесилия мен Елизаветаның қарым-қатынасы Сесилияның испан елшісімен тығыз байланыста болғаны және оның борыштарынан туындаған жанжалдардан зардап шекті. Сесилия сарайдағы мәртебесіне сай өмір сүру үшін қажет деп санаған стиліне байланысты үлкен қарыздар жинады. 1566 жылдың қараша айында оның жұбайы оған ақша алу үшін Германияға баруға мәжбүр болды. Оның ең үлкен несие берушілері Джордж Норт пен Джон Даймонд (кейде Димох деп те аталады): ол сондай-ақ дәрігер Корнелиус Алнетанусты пайдаланды, ол одан ақша қарыз алып, оның заттарын кепілге берді. Алнетанды Елизавета бұрын соттан қуылған, өйткені ол оған алтын жасауға болатынына сендіруге тырысқан, ал ол Елизаветаның Сесилиямен байланыс болмауы туралы бұйрығын бұзғаннан кейін түрмеге қамалған. Наурыз айында Кристофер Англияға жасырын оралып, Сесилияны несиегерлерінен ұрлап алуға тырысты, бірақ оны несиегерлер тауып, түрмеге қамады. Елизавета оны босатты, бірақ бұл Сесилия мен королеваның достығына нүкте қойды. 1566 жылдың сәуір айында Сесилия оның зергерлік бұйымдарын және киім-кешегін кепілге қойып, Баденге саяхатқа қаржыландырды. Алайда Доверде оларды тоқтатты және олардың жүктерінің көпшілігі несие берушілері Норт пен Даймондтың атына тәркіленді. Алайда, тек Сесилия мен Кристофердің ғана емес, сонымен қатар Сесилияның шведтік қыздарының (олардың қарызы жоқ) жүктері тәркіленді, ал Сесилия мен оның сарай қызметкерлері өздерін тонауға ұшыраған деп санады. Ол жүкті болды, ал Родемахернге (қазіргі Родемак) жеткен кезде оның ұлы кемістікпен дүниеге келді, ол үшін ол өмір бойы несиегерлерін кінәлады.

Cecilia was described as the most beautiful of the daughters of Gustav I, and was frequently mentioned because of her beauty. She has been referred to as somewhat of a Black Sheep of the family, because of the scandals she was involved in. During her early childhood, she, as well as her siblings in the royal nursery, were primarily under the care of her mother's trusted nurse, Brigitta Lars Anderssons, her mother's cousin Lady Margareta and the noble widow Ingrid Amundsdotter. After the death of her mother in 1551, she as well as her siblings were placed in the care of Christina Gyllenstierna and then under her aunts Brita and Martha Leijonhufvud before her father's marriage to Catherine Stenbock. They were then under the responsibility of their stepmother and, more precisely, the head lady in waiting Anna Hogenskild. In 1556, she and her sisters were given a dowry of 100.000 daler, had their portraits painted and their personal qualities described in Latin by the court poet Henricus Mollerus and presented on the dynastic marriage market. The same year, her father presented Ostfriesland (East Frisia) with a trading treaty and a marriage alliance. Ostfriesland was chosen because it was strategically placed toward Denmark, and because the Calvinistic Emden was a rival to Lubeck and a treaty could break the domination of the Hanseatic league in Sweden. She arrived in the autumn of 1565 after traveling some 400 miles by water and 750 miles on ice and snow. Cecilia had been engaged in a correspondence with Elizabeth for several years and seems to have felt admiration for her on a personal level. She successfully asked Elizabeth for an invitation to England already in 1562, and learned to speak English from English people in Sweden. Cecilia traveled to England through Estonia, Prussia, Poland and Germany (without visiting the home of her consort) to Antwerp in the Spanish Netherlands. She managed to meet her imprisoned brother John before her departure, and when she arrived in Swedish Estonia, Eric asked his governor in Reval to keep her under supervision, as he suspected her to be more loyal to their brother John than to him. Cecilia's visit to England was part of an attempt to convince Queen Elizabeth I to marry her half brother King Eric XIV. She was also to recruit English pirates to attack hostile Danish, German and Polish ships on the Baltic Sea. In January 1566, Eric also gave her the task of negotiating an alliance between Sweden and England to assist Sweden in its attempt to have peace in the war between Sweden and Denmark. There are conflicting reports as to how she managed these negotiations. As for the marriage question, some reports claim that she tried to go through the Earl of Leicester. However, Cecilia had her own agenda, and also tried to make Elizabeth interfere in the matter of her brother John's imprisonment, and in October, Elizabeth wrote to Eric and asked him to release John. She upheld a contact with the Duke of Prussia regarding her attempts to free John. She was also in close contact with the Spanish ambassador at the English court, because the lands of her consort were partially placed in Spanish Luxembourg. The relationship between Cecilia and Elizabeth was damaged because of Cecilia's close contact with the Spanish ambassador, and because of the scandals caused by her debts. Cecilia acquired enormous debts because of the style she felt was necessary to live according to her status at court. In November 1566, her consort was forced to leave for Germany in an attempt to borrow money for her. Her greatest creditors were George North and John Diamond (also called Dymoch): she also used the doctor Cornelius Alnetanus who borrowed her money and pawned things for her. Alnetanus was previously exiled from court by Elizabeth for trying to convince her that he could make gold, and Elizabeth imprisoned him after he violated her order not to have anything to do with Cecilia. In March, Christopher returned to England in secret and tried to abduct Cecilia from her creditors, but was discovered and put in prison by his creditors. Elizabeth had him freed, but this definitely ended the friendship between Cecilia and the queen. In April 1566, Cecilia pawned her jewelry and wardrobe to finance their trip to Baden. In Dover, however, they were stopped and most of their luggage was confiscated in the names of their creditors North and Diamond. However, not only was Cecilia's and Christopher's luggage confiscated, but also that of Cecilia's Swedish ladies in waiting (who had no debts), and Cecilia and her courtiers regarded themselves to have been subjected to theft. She was pregnant at this point, and when she finally reached Rodemachern (now Rodemack) her son was born handicapped, for which she blamed her creditors for the rest of her life.

Арбога графесі

1566 жылдың тамызында Сесилия Баден-Родемахернге келді және бес жыл сол жерде тұрды. Нидерландыдағы діни соғыс жалғасып жатқанда, Альба герцогының әскерлері оның тұратын жерінің аумағында қозғалып, оның иелігіндегі жерлерді басып алды, бұл оның экономикалық қиындыққа ұшырауына себеп болды. 1569 жылы Баденнің екінші бөлігі, Баден-Баден, оның күйеуінің кәмелетке толмаған туысының мұрасына өтті және оның католик туысы Альберт V басқаруына берілді, ол протестанттарға қатыгездікпен қарады. Сесилия ағасы Швецияның Иоан III-ге хат жазып, олардың қауіпсіздігі үшін қорқатынын және Швецияға оралуға рұқсат сұрады. 1571 жылы Швецияның Кальмар қаласына келген соң, оған 50 кемеден тұратын флотымен ағылшын саудагері Джон Даймош (сонымен қатар Джон Даймонд деп те аталды) келгені туралы хабарланды. Бұл оның бұрынғы қарыздары үшін оның мүлкін тәркілеген кредиторы еді. Сесилияға Джоннан Даймошты тұтқындауға рұқсат берілді, оның флоты тәркіленді және ол бес жыл түрмеде отыруға міндетті болды. Кристофер көп ұзамай Джонға берген уәдесін орындау үшін Швециядан кетті, Швецияда тұруға рұқсат алу үшін: Ресеймен соғыс кезінде Швецияны жалдамалы әскерлермен қамтамасыз ету. Ол ешқашан қайтып келмеді. Швецияда Сесилияға Арбога қаласы жеке феод ретінде берілді және ол өзін Арбога графинясы деп атады. Сесилия сауда саясатын және құқықтық жүйені басқаруға, патша заңдарының сақталуын қадағалауға және импорт пен экспорт бойынша белгілі бір салық салуды басқаруға құқылы болды. Тау-кен және егіншілікпен табыс табудан басқа, Сесилия пираттықпен де айналысты. Швециядағы оның міндеттерінің бірі – оған берілген қалың малдың соңынан төленуіне қол жеткізу болды. Иоан III мұны төлей алмады. Сесилия Джоннан қалың малдың бір бөлігін төлеу ретінде кемелер флотын алды және осы флотты Балтық теңізіндегі кемелерге шабуыл жасау үшін пайдаланды. Иоанн Балтық теңізіндегі пираттарға Ресейге бара жатқан кемелерге, көбінесе ағылшын және голланд кемелеріне шабуыл жасауға рұқсат берген бірнеше лицензиялар берді, Швеция мен Ресей арасындағы соғыс кезінде Ресей саудасын бұзу үшін. Сесилия Джонмен де қақтығысқа түсті, өйткені ол өзінің рұқсатын бұзып, Дания сияқты достық елдердің кемелеріне шабуыл жасады, бұл Швеция мен Дания арасындағы шиеленісті күшейтті. 1573 жылдың күзінде Морнейдің Иоан III-ді өлтіру жоспары дайындалды. Бұл жоспарды Данияның Кристинасымен және Копенгагендегі француз елшісі Шарль Данкаймен байланыста болған Шарль де Морней басқарды. Иоан III шотланд жалдамалыларының Балтық теңізіне кетуінен бұрын сол жылдың қазан айында өткізілетін тойда шотланд жалдамалылары орындаған қылыш биі кезінде өлтірілуі тиіс еді. Ол өлтірілгеннен кейін Карл герцогы таққа отыруы керек еді. Бұрын Эрик XIV-нің сүйіктісі болған Шарль де Морней Эриктің жасырын алтын қоры бар жерін білетінін және төңкерістен кейін Эрикке түрмеде жағдай жасау үшін оны ашатынын уәделеді. Алайда, бұл жоспар орындалмады, өйткені тойда де Морней жалдамалыларға әрекет ету белгісін беруге батыл болмады. 1574 жылдың қыркүйегінде жоспар ашылып, Шарль де Морней тұтқындалды, тексерілді және өлім жазасына кесілді. Бұл жоспарға кімдер қатысқандығы ешқашан анықталмады. Алайда, күдікті заговоршылар Хогенскильд Биелке, Густав Банер және Понтус Де ла Гарди жиі Елизавета ханшайымның пәтерінде кездесулерге жиналатын, онда принцесса Сесилия да көрінетін, ал екі әпке мен олардың ағасы Чарльз ешқашан айыпталмаса да, біршама кінәлі болды. Иоан III оның өзіне қарсы көтеріліс дайындап отырғанына күдіктенген сияқты: 1573 жылы ол өзінің жоқтығы кезінде Сесилияға Стокгольм сарайына кіруге рұқсат етілмеуі керек деп бұйрық берді, ал 1574 жылы, жоспар ашылғаннан кейін, ол Остерготландтағы губернаторларға Сесилияны бақылауда ұстауға және оған ешқандай патша сарайына кіруге рұқсат бермеуге бұйрық берді. 1575 жылдың 2 тамызында оның жоқ күйеуі Кристофер қайтыс болды, ал оның кәмелетке толмаған ұлы Эдвард Фортунатус Швецияда болмаған жағдайда да, Баден-Родемахерн маркграфы болып ресми түрде оған мұрагерлік етті. Неке шартына сәйкес, егер оның ұлы кәмелетке толмаған болса, Сесилияның регент болу құқығы берілді. Алайда, Кристофердің өлімінен кейін, оның бұрынғы енесі оның құқықтарын қамтамасыз еткен құжаттарды тәркілеп, оның иелігіндегі жерлерді, сондай-ақ бүкіл Баден-Родемахерн билігін оның ұлының қамқоршылары мен регенттері ретінде ресми түрде өз бақылауына алды. Сесилия 1576 жылы Баденге өкілдерін құқықтарын қамтамасыз ету үшін жібергенде, олар кері қайтарылды және оның регенттік құқығы мойындалмады. Осы уақытта Англияның Елизавета I біраз себептермен оған Роберт Дадли, Лестер графының қолын ұсынды, бірақ Сесилия Швеция королі, оның ағасы Иоан III-нің кеңесімен одан бас тартты. Сесилия күйеуінің мұрасын және ұлдарының құқықтарын қамтамасыз ету үшін католицизмге ауысты. Оның дін өзгеруі 1577 жылы Швецияға келген папалық легаты Антонио Поссевиноның келуімен байланысты болуы мүмкін. 1578 жылдың жазында Испания елшісі Франсиско де Эрасо Швецияға келді. Иоан III Испаниямен одақтасуды қалаған, Дания мен Польшаның Швецияның Ресейге қарсы соғысына араласуына жол бермеу үшін. Ол сонымен қатар Италиядағы жерлерді қамтамасыз ету үшін Испанияның көмегін қалады, оның анасының әйелі Бона Сфорца оған құқылы болған. Иоан III Сесилияның католик болғандықтан, Испанияның Еуропадағы жерлерінің бірінде, әсіресе Люксембургте губернатор болып тағайындалуы мүмкін екенін ұсынды. Сесилия Эрасоны Арбогаға шақырды және онымен жеке келіссөздер жүргізді. Ол өзін Испания губернаторы етіп тағайындау жоспарларын қолдады және Испанияның Нидерландыдағы соғысында қызмет ету үшін өзінің пират флотын ұсынды. Бұл оның протестант ағасы Чарльзбен қақтығысқа әкелді, ол өзінің флотына шабуыл жасады. Эрасоның хабарламаларына сәйкес, Сесилия Испания үшін құнды ақпарат беруші болып әрекет етті. Иоанның Испаниямен келіссөздері сәтсіз аяқталғаннан кейін, ол Сесилияның Эрасомен жасаған келісімдеріне күдікпен қарады. Иоан Эрасоны үй қамауына алып, Сесилиямен байланысқа тыйым салды. 1579 жылдың 17-18 маусым күндері Сесилия құпия түрде Стокгольмге кіріп, Эрасоны көруге тырысты. Дабыл қағылды және Сесилия мен оның сүйегі ұсталды және Иоанға жеткізілді, бұл туыстар арасында үлкен дауға әкелді. Одан кейін Сесилия Германияға қайтып келді, одан кейін қуылған Франсиско де Эрасо келді.

In August 1566, Cecilia arrived to Baden Rodemachern, where she stayed for five years. The religious war in the Netherlands was ongoing and the troops of the Duke of Alba moved around the territory of her residence and occupied her dower lands, which caused her economic distress. In 1569, the second half of Baden, Baden Baden, was inherited by the underage nephew of her consort and placed under the rule of his Catholic relative Albert V of Bavaria, who treated the Protestants with brutality. Cecilia wrote to her brother John III of Sweden and stated that she feared for their safety, and asked for permission to return to Sweden. Upon their arrival in Kalmar in Sweden in 1571, she was informed of the arrival of an English merchant, John Dymosh (also called John Diamond), with a fleet of 50 ships. This was her former creditor, who had confiscated her property in lieu of debts upon her departure. Cecilia was given permission from John to arrest Dymosh, whose fleet was confiscated – he was to spend five years in prison. Christopher left Sweden soon after to fulfill his promise to John in exchange for his permission to live in Sweden: to provide Sweden with mercenaries upon the ongoing war with Russia. He never returned. In Sweden, Cecilia was granted the city of Arboga as her personal fief, and styled herself Countess of Arboga. Cecilia had the authority to manage the trading policy and the legal system and see to it that the royal laws were respected, and she also managed certain taxation on import and export. In addition to earning income on mining and farming, Cecilia was also active within piracy. One of her missions in Sweden was to have her dowry finally paid to her. John III could not afford to do so. Cecilia was given a fleet of ships from John as partial payment of her dowry, and used this fleet to attack ships on the Baltic Sea. John had several licences issued to pirates on the Baltic Sea with permission to attack ships on their way to Russia, often English and Dutch, to disturb Russian trade during the war between Sweden and Russia. Cecilia, however, also came in conflict with John because she violated her permission by also attacking ships from friendly nations, such as Danish, which created tension between Sweden and Denmark. In the autumn of 1573, the Mornay plot was prepared to assassinate John III. The plot was led by Charles de Mornay, who was in contact with Christina of Denmark and the French ambassador in Copenhagen Charles Dancay. John III was to be killed during a swords dance performed by Scottish mercenaries at the party which was to be given in October that year before the Scottish mercenaries departure to the Baltic. After the assassination, Duke Charles was to be placed upon the throne. Charles de Mornay, who had previously been the favorite of Eric XIV, promised that he knew the location of Eric's alleged hidden gold reserve, which he would reveal after the coup in exchange for better conditions for Eric in prison. However, the plot did not materialize because at the party, de Mornay never dared to give the sign to the mercenaries to take action. In September 1574, the plot was revealed and Charles de Mornay was arrested, interrogated and executed. It was never made clear who participated in the plot. However, it is noted, that the suspected conspirators Hogenskild Bielke, Gustaf Banér and Pontus De la Gardie often gathered at meetings in the apartment of Princess Elizabeth, meetings where Princess Cecilia had also frequently been seen, and the two sisters and their brother Charles were somewhat compromised though they were never accused. It seem that John III suspected her to have prepared a rebellion against him: in 1573, he gave order that Cecilia was not to be allowed in the Stockholm Castle during his absence, and in 1574, after the plot had been exposed, he gave orders to the governors in Östergötland to keep Cecilia under watch and not to let her have access to any royal castle. On 2 August 1575, her absent consort Christopher died, and her under age son Edvard Fortunatus formally succeeded him as Margrave of Baden Rodemarchern, albeit in his absence with her in Sweden. According to the marriage contract, Cecilia was secured the right to be regent should her son succeed while still minor. However, upon the death of Christopher, her former in laws had the documents which secured her rights confiscated and took control over her dower lands as well as the rule of the entire Baden Rodemarchern officially as the guardians and regents of her son. When Cecilia sent representatives to Baden to secure her rights in 1576, they were turned away and her authority as regent was not acknowledged. At this time, Elizabeth I of England for some reason offered her the hand of Robert Dudley, Earl of Leicester, but Cecilia was advised to decline by her brother king, John III of Sweden, which she did. Cecilia converted to Catholicism as a way to secure her and her sons rights to the domains of her late spouse. Her conversion likely took place in connection to the visit of the papal legate Antonio Possevino to Sweden in 1577. In the summer of 1578, a Spanish ambassador, Francisco de Eraso, arrived to Sweden. John III wished to make an alliance with Spain to prevent Denmark and Poland to interfere with the Swedish war against Russia. He also wished Spanish assistance to secure the Italian lands which he had the right to after his mother in law Bona Sforza. John III suggested that Cecilia, being a Catholic, could be made governor in one of the Spanish lands in Europe, preferably Luxembourg. Cecilia invited Eraso to Arboga and issued her own negotiations with him. She supported the plans of making her Spanish governor and offered her own pirate fleet to serve in the Spanish war in the Netherlands. This caused a conflict with her Protestant brother Charles, who begun to attack her fleet with his own. According to Eraso's reports, Cecilia acted as a valuable informer to Spain. When John's negotiations with Spain failed, he became suspicious of Cecilia's dealings with Eraso. John had Eraso placed in house arrest and banned him from any contact with Cecilia. In the night of 17–18 June 1579, Cecilia bribed her way in to Stockholm in secret and attempted to see Eraso. The alarm rang, and Cecilia and her retinue was captured by the guard and brought to John, which caused a great scene between the siblings. Shortly after, Cecilia returned to Germany, followed by the exiled Francisco de Eraso.

Баден

1579 жылы Баденге оралғаннан кейін Сесилия өз дөңгес жерлерін және Баден Родемахенді күйеуінің туыстарынан ұлының атынан басқаруға алуға тырысты. Франсиско де Эрасо мен Сесилия Эрасо Испанияға аттанғанға дейін Баденде бірге тұрды. Осы уақыт ішінде ол қыз дүниеге келтірді, бұл төрт жыл жесір болғаннан кейін қысық күйге түсірді. Эрасоның қызы Эдвард Фортунатуспен Сесилияның еркіне қарсы Лиетенталь монастырына орналастырылды және 1622 жылға дейін оны қайта көруге рұқсат етілмеді: ол ересек болғанда кешірім етіп, тек «Шаритас» есімімен танылды. Марқұм күйеуінің отбасына қарсы күресінде оған папалық легаты Антонио Посевино, Эрасо және Иоан III қолдау көрсетті: ағасы Карл IX болса, Шаритастың дүниеге келуінен кейін одан жаңылды. Ол сондай-ақ ұлдарын иезуиттердің қамқорлығына тапсырды. Испаниямен одақтасуының нәтижесінде Иоанның да қолдауынан айырылды, ол 1581 жылы Швецияға оралуға рұқсат бермеді. Сесилия шведтік иеліктерінен түскен табыспен өмір сүрді, бірақ 1585 жылы Гуннилла Билькеге үйленуіне қарсылық білдіргені үшін Иоан оны тәркіледі. 1588 жылы ұлы Эдвард Фортунатус Баден Родемахенді иеленді. Ол Сесилияның дөңгес жерлерін тартып алды, себебі Сесилия мен Эдвард екеуінің де үлкен қарыздары болды. Сесилия өзінің және ұлының мүддесі үшін экономикалық және саяси мәселелерде әртүрлі католик билеушілерімен келісімдер жасағандықтан белгілі дипломат атанды, осы мақсатта үнемі саяхаттап жүрді. Бұл 1596 жылы ұлы Мария ван Эйкенмен 1593 жылы теңсіз некеге тұрғаннан кейін Баден әулетінің протестанттық тармағымен құлатылған кезде одан да қажет болды. Ол зерек дипломат, ұлы ойлы және сөзді адам ретінде сипатталды. Ол Польша монархы, Германия Рим императоры және Папамен байланыс жасады. Киелі Рим империясының маргравынасы ретінде ол Рим-Герман империясының жиналысында орын алуға құқылы болды және осы құқығын пайдаланды: 1613 жылы ол Регенсбургтегі Рим-Герман империясының жиналысында протестанттық тармақпен тұтқындалған екінші ұлының пайдасына сөз сөйледі. Ол Императорлық сотта өзінің пайдасына қолайлы үкімдер шығару арқылы көбінесе табысқа жетті, бірақ үкімдер императордың де-юре, бірақ де-факто бақыламайтын аумақтарында орындала алмағандықтан, олардың іс жүзіндегі мәні шамалы болды. Сесилия католицизмге өткені және саяси белсенділігі үшін протестанттық үгіт-насихаттың нысаны болды. Оған қарсы ең танымал жала – Эверхард ван Рейдтің айтуынша, ол Антверпенде бордель ұстаған және ұлының шашынан сүйреп шығаруға мәжбүр болған (1590). Ол сондай-ақ императрица Мессалинамен салыстырылды. Сесилия қиын жағдайда өмір сүрді, себебі ол кірісінің жетіспеушілігіне байланысты қарызға батып, жиі кредиторларының қудалауына түсті. 1618 жылы оның мүлігі тәркіленді және ол Трир архиепискобымен байланыс орнату үшін Люксембургке атпен қашып кетті: қуғыншыларынан қашу үшін ол аттан түсіп, Лотарингия шекарасынан секіріп өтті. Отыз жылдық соғыс басталғаннан кейін Баден әулетінің протестанттық тармағы Императорлық армиямен құлатылды және оның немересіне католик ретінде Баденнің барлық аумағын басқаруға рұқсат берілді. Сесилия Родемахендегі иелігіне оралып, соңғы жылдарын жайлылықта өткізді. Ол сол кездегі ең қарт адамдардың бірі болып қайтыс болды және Родемак шіркеуінің еденінің астына жерленді.

Upon her return to Baden in 1579, Cecilia sought to take control over her dower lands and of Baden Rodemachen from the relatives of her late consort in name of her son. Francisco de Eraso and Cecilia lived together in Baden for a time before Eraso continued on his way to Spain. During this time, she gave birth to a daughter, which caused a scandal as she had by that time been a widow for four years. The daughter, who was fathered by Eraso, was placed in the convent of Liethentahl by Edvard Fortunatus against Cecilia's will, and she was not allowed to see her again until 1622: she took the vows as an adult and is known only by her name as a nun, Charitas. In her struggle against the family of her late consort, she was supported by the papal legate Antonio Possevino, Eraso and John III: her other brother Charles IX, however, broke with her after the birth of Charitas. She also had her sons placed in care of the Jesuits. Her alliance with Spain, however, eventually made her lose the support of John as well, who in 1581 refused her to return to Sweden. Cecilia lived on the income of her Swedish estate, but this was confiscated by John in 1585 after her opposition to his marriage with Gunilla Bielke. In 1588, her son Edvard Fortunatus took control of Baden Rodemachen. He confiscated Cecilia's dower lands, and as both he and Cecilia amounted huge debts. Cecilia became a known diplomat when she courted various Catholic power holders on behalf of herself and her son in economical and political matters on constant journeys. This became even more necessary in 1596, when her son was deposed by the Protestant line of the Baden dynasty after his unequal 1593 marriage to Maria van Eicken. She is described as a talented diplomat with a great wit and verbal talent. She courted her nephew the Polish monarch, the German Roman Emperor and the Pope. As margravine within the Holy Roman Empire, she had the right to a seat at the empirical German Roman assembly, a right she also used: in 1613, she addressed the Imperial German Roman Assembly in Regensburg in favor of her second son, who had been imprisoned by the Protestant line of Baden. She was often successful as she secured favorable sentences in her favor at the Imperial Court, but as the sentences could not be carried out in territories which was de jure but not de facto controlled by the Emperor, they were of little practical value. Cecilia was a target of Protestant propaganda for her conversion to Catholicism and political activity. The perhaps most known slander against her was a story by Everhard van Reyd: he claimed that she hosted a brothel in Antwerp, and that her son had to drag her from it in her hair (1590). She was also compared to Empress Messalina. Cecilia lived in a difficult situation, as she was forced to support herself by loans due to her lack of income and was often hunted by her creditors. In 1618, her estate was taken and she fled by carriage to make contact with the archbishop of Trier in Luxembourg: to escape her persecutors, she was forced to abandon her carriage and jump over the border to Lorraine. Upon the outbreak of the Thirty Years' War, the Protestant line of the Baden dynasty was deposed by the Imperial army and her grandson was as a Catholic allowed to take control over the entire territory of Baden. Cecilia was able to return to her estate in Rodemachen and spend her last years in comfort. She died at a very advanced age for that time and is buried beneath the floor in the church in Rodemack.