Ағылшын ақыны Филип Бурк Марстон өмірі мен шығармашылығы

Кіріспе

Филипп Бурк Марстон (13 тамыз 1850 – 13 ақпан 1887) – ағылшын ақыны.

Өмір

Ол 1850 жылдың 13 тамызында Лондонда Джон Уэстленд Марстонның ұлы болып дүниеге келді. Филипп Джеймс Бейли мен Дина Мария Мюлок оның спонсорлары болды, ал соңғысының ең танымал қысқа өлеңдерінің бірі – «Филипп, менің патшам» оған арналған. Бала кезінде, үш жасқа келгенде, Марстон қызыл жегіден сақтану үшін дұрыс емес қолданылған белладоннадан көру қабілетін жартылай жоғалтты, бұл жағдай соққыға ұшудан одан әрі нашарлаған болуы мүмкін. Бірнеше жыл бойы ол өз сөздерімен «желмен билейтін ағаш бұтақтарын, батыста күннің батуын және ошақтағы оттың жыпылығын» көруге жететін көздерін сақтап қалды; және осы көмескі, жетілмеген көру оның қиялына тамаша көруден немесе толық соқырлықтан гөрі көбірек ықпал еткен болуы мүмкін. Ол, Хартли Колридж сияқты, тізбектелген қиял әсерлеріне және музыкадан туған армандарға берілді. Оның сөздік шеберлігі мен әуенділігі жасына қарай ерекше құнды өлеңдерде ерте көрінді, және оның мүкіяттігін ескере отырып, табиғаттың түрлерін бейнелеу қабілеті түсініксіз болып көрінді. Оның бұл әрекеттері әкесінің төңірегіне жиналған көрнекті әдеби ортадан толық мойынсоқтау алды. Марстон Мэри Несбиттің махаббатында біраз уақыт бойы бақытты болды. 1871 жылдың қараша айында оның келіні тез арада аурудан қайтыс болды, бұл оны қатты күйзететін және оның өмір мен табиғатқа деген көзқарасындағы пессимизмнің бастауы болған қасіреттер тізбегінің алғышарты болды. 1874 жылы оның досы Оливер Мэдокс Браун кенеттен қайтыс болды. 1878 жылы Марстон өзінің сүйікті әпкесі Цицелиден айырылды, оған оның ең әдемі өлеңдерінің бірі арналған. Оның аман қалған қарындасы Элеонора келесі жылы ерте қайтыс болды; оның күйеуі Артур О'Шонесси көп ұзамай қайтыс болды. 1882 жылы Марстонның бас поэзиялық серігі және шабыттандырушысы Данте Габриэль Россеттидің өлімінен кейін тағы бір жақын рух – Джеймс Томсон қайтыс болды, ол соқыр досының бөлмесінен қашқан, соңғы қайғысынан құтылуға тырысқан күйі қайтыс тапты. Марстонның поэзиясы қайғылы және күңкілді болды. Гүл өмірінің ертедегі «Роза мен жел» сияқты идиллиялары ұйқы мен өлім тынысы туралы армандармен ауыстырылды. Осы сезімдердің сапасы мен градациялары оның үш жарияланған жинағында – «Ән толқыны» (1871), «Барлығы бірінде» (1873) және «Жел үні» (1883) арқылы көрінеді. Марстонның өлеңдері 1892 жылы адал досы Луиза Чандлер Моултонмен жинақталды. Өмірінің соңғы жылдарында Марстон «Home Chimes» журналына, сондай-ақ американдық журналдарға миссис Чандлер Моултонның көмегімен қысқа әңгімелер жазды. Оның Америкадағы танымалдылығы өз еліндегіден әлдеқайда жоғары болды. Өмірінде жарық көрген үш поэзия жинағы – «Прилив және басқа өлеңдер» (1871), «Барлығы бірінде» (1875) және «Жел үні» (1883) әдемі тілмен айтылған терең ойларға толы. Оның қысқа әңгімелерін Шарп мырза «Ән үшін және басқа әңгімелер» (1887, 8vo) деген атпен жинады. Ол 1887 жылдың 13 ақпанында қайтыс болды және Хайгейт зиратының шығыс жағында жерленді. Оның қабірінің үстіндегі ескерткіштегі жазу (№27388 учаскесі) қазір толығымен тозығып кеткен.

He was born in London 13 August 1850, the son of John Westland Marston. Philip James Bailey and Dinah Maria Mulock were his sponsors, and the most popular of the latter's short poems, "Philip, my King," is addressed to him. At age three, Marston partially lost his vision due to the injudicious administration of belladonna (as a prophylactic against scarlet fever), potentially aggravated by an accidental blow. For many years he maintained enough vision to see, in his own words, "the tree boughs waving in the wind, the pageant of sunset in the west, and the glimmer of a fire upon the hearth;" and this dim, imperfect perception may have been more stimulating to his imagination than either perfect sight or total blindness. He indulged, like Hartley Coleridge, in a consecutive series of imaginary adventures and in the reveries called up by music. His skills in verbal expression and melody were soon manifested in poems of remarkable merit for his years, and displaying a power of delineating the aspects of nature which, his affliction considered, seemed almost incomprehensible. These efforts met full recognition from the brilliant literary circle then gathered around his father. Marston was intensely happy for a time in the affection of Mary Nesbit. The death of his betrothed from rapid consumption, in November 1871, devastated him, and was the precursor of a series of calamities which may have produced the morbid element in his views of life and nature. In 1874, a friend, Oliver Madox Brown, died suddenly. In 1878 Marston lost with equal suddenness his beloved sister Cicely, to whom one of his most beautiful poems is addressed. His surviving sister, Eleanor, died early in the following year; her husband, Arthur O'Shaughnessy, followed shortly. In 1882, the death of Marston's chief poetic ally and inspirer, Dante Gabriel Rossetti, was followed closely by that of another kindred spirit, James Thomson, who was carried dying from his blind friend's rooms, where he had sought refuge from his latest miseries early in June of the same year. Marston's poetry became sorrowful and melancholy. The idylls of flower life, such as the early The Rose and the Wind, were succeeded by dreams of sleep and the repose of death. These qualities and gradations of feeling are traceable through his three published collections, Songtide (1871), All in All (1873) and Wind Voices (1883). Marston's poetry was collected in 1892 by Louise Chandler Moulton, a loyal friend, and herself a poet. In his later years Marston wrote short stories for Home Chimes, as well as American magazines, through the agency of Mrs. Chandler Moulton. His popularity in America far exceeded that in his own country. The three volumes of poetry published in his lifetime, Song Tide and other Poems (1871), All in All (1875), and Wind Voices (1883), abound with beautiful thoughts expressed in beautiful language. His short stories were collected by Mr. Sharp under the title of For a Song's Sake and other Stories (1887, 8vo). He died on the 13th February 1887 and was buried on the eastern side of Highgate Cemetery. The inscription on the headstone above his grave (plot no.27388) has now entirely worn away.